II OSK 874/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt: VII SA/Wa 155/16 w sprawie ze skargi I. Ł. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt: VII SA/Wa 155/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę I. Ł. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia [...] października 2015 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z przywołanego przez sąd wojewódzki stanu faktycznego, w dniu 16 czerwca 2013 r. pracownik Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) dla m. st. Warszawy przeprowadził czynności kontrolne, w ich wyniku ustalono, że na nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie znajduje się m. in. budynek parterowy typu kontenerowego z płyty "Biskup - ściany + strop". Budynek posiada instalację elektryczną, wodno - kanalizacyjną, centralne ogrzewanie - elektryczne. Wg okazanej inwentaryzacji budynek jest wysoki na 2,70 m, o wymiarach 19,31 m x 9,80 m. Posiada dach jednospadowy, odprowadzanie wód opadowych jest na dzierżawiony teren. Wedle oświadczenia budynek wybudowany został w październiku 2011 r. Podczas kontroli budynek typu kontenerowego użytkowany był jako obiekt biurowy i częściowo magazynowy. Na powyższe roboty inwestor nie okazał pozwolenia na budowę. PINB dla m. st. Warszawy decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nakazał [...] dokonanie całkowitej rozbiórki ww. budynku. Odwołanie w ustawowym terminie złożył inwestor - [...]. MWINB decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji oraz z urzędu uchylił poprzedzające ją postanowienie Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wstrzymujące samowolnie prowadzone roboty budowlane przy budowie ww. budynku oraz nakładające na [...] obowiązek przedłożenia w terminie 60 dni stosownych dokumentów oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu. Sąd wskazał, że następnie PINB dla m. st. Warszawy postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. ponownie wstrzymał samowolnie prowadzone roboty budowlane przy budowie ww. budynku i nałożył na I. Ł. obowiązek przedłożenia w terminie 3 miesięcy: 1. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy wiaty magazynowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3. czterech egzemplarzy projektu budowlanego ww. budynku z projektem zagospodarowania działki sporządzonym na aktualnej odbitce mapy zasadniczej wykonanej do celów projektowych. Projekt powinien być zaopiniowany przez wskazanych rzeczoznawców (do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, sanitarno - higienicznych, bezpieczeństwa i higieny pracy). Inwestor nie przedstawił wymaganych dokumentów. Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. organ powiatowy nakazał I. Ł. prowadzącej działalność pod nazwą: "[...]" dokonanie całkowitej rozbiórki ww. budynku. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła w ustawowym terminie I. Ł. MWINB decyzją z [...]października 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., K.p.a.) - utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W ocenie MWINB z analizy akt sprawy wynika, że organ powiatowy zastosował się do wskazań organu odwoławczego zawartych w decyzji kasacyjnej Nr [...]z dnia [...] września 2014 r. i nałożył na I. Ł. obowiązki wynikające z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., uPb). Organ odwoławczy zauważył, że I. Ł. miała świadomość wyznaczenia przez organ trzymiesięcznego terminu na wykonanie nałożonego na nią obowiązku. Ponadto PINB dla m. st. Warszawy pouczył zobowiązaną w postanowieniu, że nieprzedłożenie żądanych dokumentów skutkować będzie rozbiórką obiektu. Ponadto pomimo, że inwestor miał przedstawić dokumenty do dnia 29 marca 2015 r., to termin na przedłożenie dokumentów został faktycznie znacznie wydłużony, gdyż decyzję rozbiórkową organ I instancji wydał dopiero w dniu [...] sierpnia 2015 r., czyli po ok. 4 miesiącach od daty, kiedy minął termin wskazany w postanowieniu nr [...]. Pomimo upływu terminu, inwestor nie przedstawił żadnego wymaganego powyższym postanowieniem dokumentu, świadczącego o woli zalegalizowania przedmiotowej samowoli budowlanej. Skargę do WSA w Warszawie na decyzję MWINB z [...] października 2015 r., nr [...], złożyła I. Ł. wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej uzasadnienia oraz domagała się zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła :  - naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na treść uzasadnienia wydanej decyzji, przez uchybienie: I. art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy i wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, iż prowadzenie postępowania w trybie art. 48 uPb przez organ I instancji było prawidłowe, gdy z realiów sprawy wynika wniosek odmienny, II. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji organu I instancji i wyjaśnienia w zakresie przyjęcia, że kontener socjalno - biurowy znajdujący się na nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie stanowi budynek biurowo-magazynowy w rozumieniu uPb, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i wydanie decyzji; - naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na treść uzasadnienia wydanej decyzji poprzez: I. niedostrzeżenie naruszenia przez organ I instancji art. 48 ust. 2 uPb, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i wydanie postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, II. niedostrzeżenie naruszenia przez organ I instancji art. 48 ust. 4 uPb, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i nakazanie, wskutek niespełnienia przez skarżącą obowiązków wskazanych w uzasadnieniu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, rozbiórki obiektu budowlanego, III. uchybienie art. 3 pkt 2 uPb, poprzez jego błędną wykładnię przez organ I instancji i przyjęcie, że kontener socjalno-biurowy znajdujący się na nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie stanowi budynek w rozumieniu tego przepisu, IV. uchybienie art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 uPb poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organ I instancji w stanie faktycznym sprawy i nakazanie całkowitej ww. rozbiórki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę. W motywach powyższego wyroku podzielono pogląd organów, że przedmiotowy budynek, do powstania (istniejąc na omawianym terenie ponad 120 dni) wymaga pozwolenia na budowę i nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 29 -31 uPb. Tym samym sąd pierwszej instancji nie zgodził się z zawartym w skardze zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędne uznanie, że w sprawie wymagane było jedynie dokonanie zgłoszenia, a nie pozwolenie na budowę, oraz że niezasadnie organ wszczął procedurę legalizacyjną. Zdaniem tegoż sądu dokonana w sprawie przez organy analiza nie pozostawia żadnych wątpliwości co do prawidłowości kwalifikacji spornego obiektu przez organ jako wymagającego do swego istnienia pozwolenia na budowę. Biorąc jednocześnie pod uwagę brak możliwości zalegalizowania spornego budynku, z uwagi na niewykonanie w zakreślonym terminie, nałożonych na inwestora dokonującego samowoli budowlanej obowiązków, sąd pierwszej instancji zgodził się z organami, że w sprawie zastosowanie znajduje jedynie art. 48 ust. 1 uPb. Skargą kasacyjną I. Ł., reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła w całości ww. wyrok. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej powołano nieaktualny Dziennik Ustaw, prawidłowo: t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 718, Ppsa) zaskarżonemu orzeczeniu strona skarżąca zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 3 § 1 Ppsa i art 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., w zw. z art. 48 ust. 2 uPb poprzez brak zastosowania przez sąd pierwszej instancji – w wyniku przeprowadzenia niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej i nie uchylenie zaskarżonych decyzji, pomimo że wydane zostały z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., polegającym na niezastosowaniu tego przepisu w sprawie i nie zawieszeniu z urzędu postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy administracyjnej i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, szczegółowo opisanego również w niniejszej skardze, 2. art. 3 § 1 Ppsa i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., w zw. z art. 48 ust. 2 uPb poprzez niewłaściwe uznanie, że dostarczenie dokumentacji, w tym zaświadczenia o zgodności budowy kontenera socjalno – biurowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi zagadnienia wstępnego, i w konsekwencji orzeczenie rozbiórki kontenera socjalno – biurowego, 3. art. 3 § 1 Ppsa i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak zastosowania przez sąd I instancji – w wyniku przeprowadzenia niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej – środka określonego w ustawie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa i nie uchylenie zaskarżonych decyzji, pomimo że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegającym na braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, wadliwej ocenie zgromadzonego materiału polegającej na przyjęciu, iż prowadzenie postępowania w trybie art. 48 uPb przez organy administracji było prawidłowe, 4. art. 141 § 4 Ppsa poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wyroku sądu I instancji i lakoniczne odniesienie się do wszystkich argumentów podnoszonych przez skarżącą przed sądem I instancji, w szczególności do zarzutu naruszenia art. 48 ust. 2 uPb w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zupełny brak odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do kwestii nieistnienia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym posadowiony został kontener socjalno-biurowy i wpływu powyższego na postępowanie legalizacyjne. W ocenie tejże strony powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzuca I. Ł. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 2 uPb poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji nakazanie całkowitej rozbiórki kontenera socjalno-biurowego, podczas gdy roboty budowlane związane z przedmiotowym kontenerem, nie powinny być uznane za samowolę budowlaną w rozumieniu tych przepisów, poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji nakazanie rozbiórki kontenera socjalno-biurowego pomimo braku uprzedniego stwierdzenia czy wysłowione w tym przepisie przesłanki legalizacji obiektu budowlanego w zakresie zgodności budowy z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostały spełnione. Mając na uwadze powyższe zarzuty na podstawie art. 185 § 1 Ppsa strona skarżąca wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, tym samym zgodnie z art. 176 § 2 Ppsa zrzekła się rozprawy. Jednocześnie na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa strona wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem strony skarżącej, organy administracji, jak również sąd pierwszej instancji nie ustaliły uprzednio przed nakazaniem rozbiórki kontenera socjalno-biurowego czy zostały spełnione przesłanki legalizacji obiektu budowlanego w zakresie zgodności budowy z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (obecnie: t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Z uwagi na sposób sformułowania podstaw wniesionej kasacji, koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba, zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien, wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego winien był wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu. Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należało wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji, przedstawić, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, zrzekła się rozprawy. Pozostałe strony w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej wraz z oświadczeniem o zrzeczeniu się rozprawy nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 182 § 2 Ppsa rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny orzeka wówczas w składzie trzech sędziów (art. 182 § 3 Ppsa). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. A. Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do argumentów skarżącej odnośnie naruszenia art. 48 ust. 2 uPb w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a także zarzucany brak odniesienia się do kwestii braku planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym posadowiony został kontener socjalno-biurowy, i wpływu powyższego na postępowanie legalizacyjne, nie jest skuteczny. W treści przepisu art. 141 § 4 Ppsa określono składniki, które powinno posiadać uzasadnienie wyroku, to jest: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Zarzut naruszenia cyt. przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że skutkuje to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązkiem wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1620/10, LEX nr 746689). Uzasadnienie wyroku powinno zawierać rozważania pozwalające na uznanie, że sąd wyjaśnił w sposób dostateczny zastosowanie przez skarżony organ przepisów prawa materialnego czy przepisów prawa procesowego. Nie narusza natomiast swego obowiązku odnośnie prawidłowego uzasadnienia podjętego orzeczenia sąd administracyjny, gdy – w subiektywnym przekonaniu strony skarżącej – nie dokonał oznaczonych rozważań określonych aspektów sprawy, względnie nie dokonał takiej interpretacji przepisu prawa materialnego, mającego zastosowanie w sprawie, którą to interpretację strona skarżąca uznaje za prawidłową. Z faktu, że skarżąca nie zgadza się z ustaleniami sądu wojewódzkiego i nie jest usatysfakcjonowana sposobem argumentacji kwestionowanego orzeczenia w aspekcie oznaczonych wartości konstytucyjnych, nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia i dowodzić naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Ocena przez stronę skarżącą uzasadnienia zaskarżonego wyroku w kategorii "lakonicznego" nie dowodzi a priori naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa, ma ponadto wyraźnie subiektywny charakter. Zarzucanie ponadto WSA w Warszawie braku ustosunkowania się do argumentacji odnośnie wystąpienia zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. jest oczywiście nietrafne, skoro konkretna wypowiedź sądu wojewódzkiego w tym aspekcie znajduje się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s. 8. Nie jest także trafny zarzut nie odniesienia się przez sąd wojewódzki do zagadnienia braku dla obszaru, na którym zlokalizowano przedmiotowy obiekt budowlany objęty zaskarżoną decyzją, planu zagospodarowania przestrzennego, skoro sąd ten rozważał prawne skutki samowoli budowlanej dla obszaru pozbawionego planu zagospodarowania przestrzennego. Te wszystkie uwagi świadczą o tym, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa jest chybiony. Ponadto autor skargi kasacyjnej nie przeprowadził argumentacji idącej w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykazania, że wpływ ten mógł być istotny dla treści wyroku. Okoliczność oczywiście omyłkowego użycia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku określnika "wiata" na oznaczenie przedmiotu postępowania administracyjnego, nie dyskwalifikuje – zdaniem Sądu –motywów zaskarżonego wyroku. B. Nie są trafne zarzuty naruszenia przepisów art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 48 ust. 2 uPb, a także w zw. z przepisami art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa tylko wówczas okazałby się skuteczny, gdyby trafne były dalsze zarzuty skargi kasacyjnej. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Skarżąca chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, określającego jedną z przesłanek uwzględnienia skargi, powinna wskazać konkretne przepisy którym uchybił zaskarżony organ, a których to uchybień miał wadliwie nie dostrzec sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia tych przepisów były tego rodzaju, że mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy rozstrzyganej przez sąd pierwszej instancji. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie. Oddalając skargę WSA w Warszawie nie naruszył także przepisu art. 3 § 1 Ppsa, z którego wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Doszłoby do naruszenia cyt. przepisu, gdyby sąd wojewódzki nie zastosował "środka określonego w ustawie", a tak przecież nie było. Nie są zasadne podnoszone zarzuty braku dostrzeżenia przez sąd wojewódzki naruszenia przepisów postępowania – art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 2 uPb. Trafnie WSA w Warszawie wskazał, że sprawca samowoli budowlanej – a skarżąca jest takim podmiotem, skoro nie legitymuje się skutecznym pod względem prawnym aktem władzy budowlanej potwierdzającym legalność wzniesionego obiektu budowlanego – pozwoleniem na budowę, ma prawo "zalegalizowania" obiektu budowlanego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego wydał zatem postanowienie w trybie art. 48 ust. 2 uPb nakładając na skarżącą oznaczone obowiązki, które winna ona spełnić w wyznaczonym terminie. Sprowadzały się one m. in. do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy oraz złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania terenem, na którym zlokalizowany został budynek biurowo-magazynowy. Pomimo upływu terminu przedłożenia dokumentów wskazanego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 uPb, inwestor takich dokumentów nie przedstawił, w takim przypadku ustawodawca z mocy art. 48 ust. 4 uPb nie pozostawia właściwemu organowi wyboru treści rozstrzygnięcia – nakazując mu stosować przepis art. 48 ust. 1 uPb, czyli nakaz rozbiórki. Taka decyzja zapadła, przeto w realiach sprawy słusznie ocenił prawidłowość zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję nakazową, sąd pierwszej instancji oddalając skargę. Skarżąca przy tym nie wskazuje, aby toczyło się postępowanie, mające za przedmiot ustalenie warunków zabudowy, co uwiarygodniałoby zarzut nietrafnego niezastosowania w toku postępowania administracyjnego przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. WSA w Warszawie zaś odnosząc się do powyższej kwestii ograniczył się do stwierdzenia, że nie zgadza się ze skarżącą iż dostarczenie dokumentacji, nie zaś – jak to wywodzono w skardze kasacyjnej – ewentualnie toczące się postępowanie o ustalenie warunków zabudowy, stanowi zagadnienie wstępne dla rozstrzygniecia podejmowanego przez organ nadzoru budowlanego. C. Nie mogły odnieść także skutku zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Słusznie sąd wojewódzki wskazał, że w toku postępowania administracyjnego nie uchybiono powyższym przepisom, skoro stan faktyczny sprawy ustalono bezspornie, a niezbędne dla podjęcia rozstrzygnięcia istotne fakty zostały ujawnione w toku postępowania. D. W konsekwencji powyższych uwag przyjdzie stwierdzić, że zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 2 uPb – także nie jest trafny. Jak to uprzednio wskazano, z przepisu art. 48 ust. 2 uPb wynika obowiązek podjęcia decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, w razie niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 uPb. Prawidłowo ocenił sąd pierwszej instancji, iż organy ustaliły bezspornie, że skarżąca jako inwestor nie spełniła w wyznaczonym terminie nałożonych na nią obowiązków, przeto zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, przy braku wskazania w tej skardze jaka miałaby być prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów, nie może zostać oceniony jako skuteczny. E. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa skargę kasacyjną jako nie opartą na usprawiedliwionych podstawach należało oddalić.