IV SA/Wa 862/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anita Wielopolska, sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. sprawy ze skargi N. A/S z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec planowanej wysyłki odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego N. A/S z siedzibą w K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], dalej zwaną decyzją organu II instancji, Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy własną decyzję z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] wyrażającą sprzeciw wobec planowanej wysyłki odpadów z D. do Polski, dotyczącej 25000 ton odpadów drewna, oznaczonych kodem AC170 zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U.L 190 z 12.7.2006), dalej "rozporządzenie" oraz kodem 19 12 07, zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów, zgłoszonej przez firmę N. A/S z siedzibą w K., dalej zwaną "Skarżącą". Powyższe było wynikiem następujących ustaleń organów. Skarżąca dokonała zgłoszenia dotyczącego planowanej wysyłki z D. do Polski 25 000 ton odpadów drewna. Marszałek Województwa [...] na podstawie art. 12 ust. 1 lit b rozporządzenia 1013/2006 wyraził sprzeciw wobec planowanej wysyłki wskazując, że odbiorca, firma K. Spółka z.o.o. z siedzibą w S., dalej "Odbiorca" nie przestrzega krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych odnoszących się do ochrony środowiska ponieważ prowadzi działalność bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego oraz bez pozwolenia wodno-prawnego na pobór wody podziemnej oraz odprowadzanie wód roztopowych i opadowych. Organ ustalił, że decyzją z [...] marca 2015 r., znak: [...] udzielono firmie K. Spółce z.o.o. pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych oraz instalacji w przemyśle energetycznym do spalania paliw o mocy nominalnej ponad 50 MWt jednakże decyzja ta nie była ostateczna. W związku z tym organ I instancji stwierdził, że sprowadzenie odpadów z zagranicy byłoby niezgodne z art. 12 ust. 1 lit b rozporządzenia 1013/2006. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustalił na podstawie informacji od Marszałka Województwa [...] z [...] września 2015 r., że zakład posiada uregulowaną sytuację w zakresie przetwarzania odpadów o kodzie 19 12 07 w postaci decyzji administracyjnej z [...] marca 2015 r. udzielającej pozwolenia zintegrowanego (opisanej wcześniej). Decyzja jest ostateczna. Organ stwierdził, że firma K. dysponuje także pozwoleniem wodnoprawnym. W toku postępowania organ zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z wnioskiem o przedstawienie informacji na temat przestrzegania przez odbiorcę przepisów ochrony środowiska w szczególności warunków decyzji wydanych w.w. podmiotowi. Tenże, jak się okazało, w październiku 2015 r. przeprowadził kontrolę w zakresie przestrzegania tych przepisów. W trakcie kontroli stwierdzono nieprawidłowości polegające na niewykonaniu w II i III kwartale 2015 r. badań jakości zużywanych paliw, co stanowi naruszenie warunku określonego w pkt VII.3 pozwolenia zintegrowanego a naruszenie to ma, zdaniem organu, charakter nieusuwalny. Ponadto stwierdzono magazynowanie odpadów wydobytych z hałdy odpadów drzewnych obok produktu ubocznego, który stanowią kora, odsort, ścinka drewna i kawałkowe płyty, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (D.U. 2013, poz.21), brak kart przekazania niektórych z odpadów w tym odpadów przekazanych osobom fizycznym na ich własne potrzeby w zbiorczym zestawieniu danych za 2014r. Firma nie przedłożyła kart przekazania w 2015 r. odpadów dla 1069,54 Mg kod 1001 80. Kontrolujący powziął także wątpliwości co do możliwości zużytkowania na własne potrzeby przez osobę fizyczną 14 699 Mg odpadów – co zdaniem kontrolujących świadczy o tym, że odpady zostały zagospodarowane niezgodnie z wymogami ochrony środowiska. Ponadto organ przeanalizował wyniki 8 kontroli przeprowadzonych u odbiorcy w latach 2012-2015. W każdej z nich stwierdzono nieprzestrzeganie przez odbiorcę naruszenie przepisów ochrony środowiska oraz warunków decyzji administracyjnych poprzez stwierdzenie wytwarzania większej ilości odpadów niż dopuszczona zezwoleniem, magazynowanie odpadów w sposób inny niż dopuszczony zezwoleniem, spalanie odpadów nieujętych w zezwoleniu, nieprawidłowości w prowadzonej ewidencji odpadów. Ostatecznie organ stwierdził, że przyczyny wniesienia sprzeciwu przez stronę w postępowaniu I instancyjnym ustały gdyż firma dysponuje pozwoleniem zintegrowanym i pozwoleniem wodnoprawnym jednakże organ II instancji na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniach 27 października do 30 listopada 2015 r. powziął inne informacje na temat nieprzestrzegania przez odbiorcę krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych odnoszących się do ochrony środowiska, co wyczerpuje dyspozycję art. 12 ust. 1 lit b rozporządzenia 1013/2006, co uzasadnia utrzymanie w mocy wcześniejszego rozstrzygnięcia. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł N. A/S z siedzibą w K., które wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie w całości i zasądzenie o zwrocie kosztów postępowania. Zarzuciło jej: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a.") w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie ponownie sprawy w zakresie, w jakim została wydana zaskarżona decyzja i rozszerzenie - na etapie rozpoznawania wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy - rozpoznawanej sprawy w zakresie stanu faktycznego, o którym orzekał organ w pierwszej decyzji, a w konsekwencji oparcie decyzji wydanej po rozpoznaniu ww. wniosku Skarżącego o inny stan faktyczny, pozbawiając tym samym Skarżącego prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu administracyjnym; w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ oparł swoje rozstrzygnięcie o nowe okoliczności, niepowołane w treści pierwszej decyzji, do których Skarżący nie mógł się odnieść w toku postępowania administracyjnego; 2.art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy wyrażające się w tym, iż organ wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o informacje [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska których wnikliwa analiza i wszechstronnie zebrany materiał dowodowy powinny organ doprowadzić do przekonania, iż Odbiorca nie narusza przepisów o ochronie środowiska i brak jest podstaw do wydania sprzeciwu wobec planowanej wysyłki odpadów, gdyż wykryte w toku kontroli [...]WIOŚ u Odbiorcy nieprawidłowości są wyłącznie drobnymi, posiadającymi niski ciężar gatunkowy przewinieniami, z tytułu których [...]WIOŚ nie wydał wobec Odbiorcy począwszy od 2012 żadnych zarządzeń pokontrolnych, a Odbiorca ponadto wszelkie wykryte nieprawidłowości usunął; nadto, poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyrażające się w braku wskazania, jakie dokładnie przepisy dotyczące ochrony środowiska naruszył Odbiorca odpadów, co narusza również zasadę ogólną przekonywania, zgodnie z którą organ powinien wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy; 3. art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wyrażającego się w tym, iż wysyłka przez Spółkę odpadów do Polski przyczyniłaby się znacząco do realizacji sformułowanego w 2015 r. przez Komisję Europejską postulatu powstania w krajach Unii Europejskiej gospodarki o zamkniętym obiegu, opartej, ni.in. na działalności przedsiębiorstw oferujących produkty wytworzone z surowców wtórnych, a więc takich jak Odbiorca w niniejszej sprawie, co również spowodowało naruszenie przez Organ zasady ogólnej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. II. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. (Dz.U.UE. seria L 2006, poz. 190, str. 1, dalej: rozporządzenie 1013/2006) oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2015, poz. 1048, dalej: m.p.o.) poprzez błędną wykładnię skutkującą rażącym naruszeniem tych przepisów (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) na skutek uznania, że podstawą wniesienia sprzeciwu wobec planowanego międzynarodowego przemieszczenia odpadów może być nieprzestrzeganie przepisów ochrony środowiska przez prowadzącego instalację odbiorcę odpadów, podczas gdy zgodnie z literalnym brzmieniem art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1013/2006 właściwe organy miejsca przemieszczenia mogą zgłosić sprzeciw, jeżeli planowane przemieszczanie lub odzysk odpadów nie byłyby zgodne z przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony zdrowia i dotyczącymi działań podejmowanych w państwie zgłaszającym sprzeciw; tym samym, naruszanie przepisów przez odbiorcę odpadów -w przeszłości - w tym znikomej szkodliwości nieprawidłowości, nie mogą być podstawą zgłoszenia sprzeciwu w oparciu o art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1013/2006 w zw. z art. 9 ust. 1 m.p.o.; powołana przez organ przesłanka odnosi się do przyszłości, tj. do planowanego przemieszczenia, a nie do przeszłości, tj. do działań dokonanych przez odbiorcę odpadów w zakresie prowadzonej działalności; niemniej - z ostrożności, w razie nie podzielenia przez Sąd ww. zarzutu - Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1013/2006 oraz art. 9 ust. 1 m.p.o. poprzez niewłaściwe tych przepisów skutkujące ich rażącym naruszeniem (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) i zgłoszenie sprzeciwu wobec planowanej wysyłki przez Spółkę odpadów do Polski, podczas gdy planowane przemieszczenie odpadów jest zgodne z przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska, jak również spełnia wszelkie pozostałe warunki określone w przepisach ww. aktów prawnych, niezbędne do wydania przez organ zezwolenia na wysyłkę przez Skarżącego odpadów, gdyż ich Odbiorca prowadzi swoją działalność zgodnie z przepisami prawa ochrony środowiska, o czym świadczy chociażby znikoma ilość nieprawidłowości, jak i sankcji nałożonych na niego przez ZWIOŚ w toku licznych kontroli w latach 2012-2016 oraz brak wydanych zarządzeń pokontrolnych przez [...]WIOŚ. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na: 1. Naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez pozbawienie strony prawa do jej dwukrotnego rozpoznania wskazując, że okoliczności jakie legły u podstaw utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji nie były podstawą ustaleń i oceny przez organ po raz pierwszy rozpoznając sprawę (brak tożsamości przedmiotowej). 2. Brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, nie uwzględnienie słusznego interesu obywatela, błędy w ustalonym stanie faktycznym w szczególności w aspekcie braku prawidłowej oceny treści przeprowadzonych w latach 2012-2015 kontroli i niewielkiego znaczenia stwierdzonych podczas nich uchybień, brak zaleceń pokontrolnych i faktu, iż uchybienia te zostały wyeliminowane przez Odbiorcę. 3. Wadliwość uzasadnienia w świetle braku wskazania przez organ przepisów ustawowych i wykonawczych z zakresu ochrony środowiska, które zostały przez Odbiorcę naruszone. 4. Nieuwzględnienie przez organ interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wyrażające się w tym, że wysyłka przez Spółkę odpadów do Polski przyczyniałaby się znacząco do realizacji sformułowanego w 2015 r przez Komisję Europejską postulatu powstania w krajach Unii Europejskiej gospodarki o zamkniętym obiegu, opartej n.in. na działalności przedsiębiorstw oferujących produkty wytworzone z surowców wtórnych a więc takich jak odbiorca w niniejszej sprawie, co spowodowało naruszenie przez organ ogólnej zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. 5. Naruszenie art. 12 ust. 1 pkt b rozporządzenia 1013/2006 poprzez przyjęcie, że podstawą do jego zastosowania może być naruszanie przepisów ochrony środowiska w przeszłości podczas gdy możliwość wniesienia sprzeciwu dotyczy sytuacji na przyszłość w związku z przemieszczeniem odpadu. 6. Marginalny charakter stwierdzonych przez organ w toku kontroli uchybień w zakresie prowadzonej przez Odbiorcę działalności gospodarczej, rozmiar sankcji nałożonych przez organ – n.p. pouczenie za naruszenie w 2015 r. warunków pozwolenia zintegrowanego, co świadczy o niewielkiej wadze stwierdzonych naruszeń. Usunięcie przez odbiorcę naruszenia w postaci braku w II i III kwartale 2015 r. badań jakości zużywanych paliw i nałożenie kary pouczenia. Nieuwzględnienia przez organ, iż Odbiorca wdrożył program badań i wykonał badania jakości paliw w III o IV kwartale 2015 r. a więc na dzień wydania decyzji naruszenia te nie występowały. 7. Wadliwe przyjęcie, że nie zostały usunięte uchybienia w zakresie magazynowania odpadów wydobytych z hałdy odpadów drzewnych do produktu ubocznego – brak wskazania przez kontrolującego tego zachowania jako naruszenia. 8. Brak podstaw do kwestionowania iż odbiorca mógł przekazać w latach 2014-2015 odpady w ilości ponad 14.699 MG – brak fizycznej możliwości zużytkowania takiej ilości na potrzeby osoby fizycznej, co miałoby świadczyć o naruszeniu przez Odbiorcę przepisów o ochronie środowiska w zakresie ograniczeń ilościowych. Zdaniem skarżącego można było przekazać te odpady osobie fizycznej w dowolnej ilości. 9. Przestrzeganie przez odbiorcę przepisów ochrony środowiska, o czym świadczy kontrola przeprowadzona przez [...]WIOŚ w styczniu 2016 r. (protokół nr [...]), z którego wynika, że odbiorca postawił ściankę oporową zabezpieczającą trociny przed rozwianiem, co stanowiło zarzut poprzedniej kontroli. 10. Nieuwzględnienie, że żadna z kontroli przeprowadzonych u odbiorcy w latach 2012-2016 nie skutkowała wydaniem zarządzeń pokontrolnych lub zastosowaniem surowych sankcji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm. –dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok N.S.A. Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Przed oceną legalności wydanej decyzji a w świetle zarzutów skargi – naruszenia art. 15 K.p.a., należy stwierdzić, że przepis ten nie ma zastosowania wprost do sytuacji gdy organem rozpoznającym sprawę jest organ naczelny. Art. 78 Konstytucji R.P. ustanawia zasadę dwuinstancyjności rozumianą jako prawo strony do dwukrotnego rozpoznania sprawy przez dwa organy. Zasada ta może podlegać ograniczeniom ustawowym. Takim ograniczeniem jest, zawarte w art. 127 § 3 K.p.a. prawo strony do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy a nie odwołania do innego, wyższego hierarchicznie organu. W przypadku gdy decyzję wydał minister lub SKO nie przysługuje środek w postaci odwołania (art. 127 § 1 K.p.a.) ale wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy jest środkiem zaskarżenia decyzji organów naczelnych (centralnych) będących organami wobec których brak jest organu wyższego rzędu który mógłby rozpoznać odwołanie. Jednakże zasada dwuinstancyjności postępowania gwarantuje także stronie prawo do dwukrotnego rozpoznania tej samej sprawy (art. 15 K.p.a). Nie powinno budzić wątpliwości, że prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy to prawo do żądania jej powtórnego rozpoznania w tożsamym stanie faktycznym. Do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy o odwołaniach. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy tym różni się od odwołania że nie ma on konstrukcji bezwzględnie dewolutywnej ponieważ jest rozpoznawany przez ten sam organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Nie mają więc do niego zastosowanie m.in. przepisy art. 129 § 1, art. 132 czy 136 K.p.a. Ten ostatni dotyczy możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie czy to z urzędu czy na wniosek strony w postępowaniu odwoławczym. Brak możliwości stosowania tego przepisu oznacza, że organ ponownie rozpoznając sprawę, ocenia po raz drugi dowody, które wcześniej sam zgromadził, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji. Oczywistym jest, że organ ocenia stan faktyczny jaki był podstawą wydania decyzji wcześniejszej jednakże musi wziąć pod uwagę zmiany jakie zaszły pomiędzy wydaniem pierwszej decyzji a chwilą na jaką orzeka ponownie w aspekcie istnienia lub nie podstaw faktycznych i prawnych do jej wydania. W związku z tym rozpoznając sprawę powtórnie, organ powinien ograniczyć się do ponownej oceny dowodów będących przedmiotem wcześniejszego rozstrzygnięcia i ewentualnie ustalić czy nie ustały okoliczności lub też pojawiły się nowe, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia ale wyłącznie w aspekcie tych będących wcześniej podstawą rozstrzygania. Ma rację strona, wywodząc w skardze, że skarżący został pozbawiony możliwości odwołania się od nowych ustaleń organu, które legły u o podstaw utrzymania w mocy decyzji o wyrażeniu sprzeciwu. Dopuszczanie przez organ nowych dowodów i przyjmowanie na ich podstawie, że w dalszym ciągu istnieją podstawy do wyrażenia sprzeciwu narusza zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7, 11, 77 § 1 K.p.a. a przede wszystkim zasady wyrażone w art. 127 § 2 K.p.a. (granice odwołania) w zw. z odpowiednim stosowanie przepisów o odwołaniach i możliwością przeprowadzania postępowania dowodowego (art. 136 k.p.a.). Sąd w pełni podziela ustalenia organu, czemu zresztą organ nie zaprzecza, że podstawy do wyrażenia sprzeciwu, polegające na braku pozwolenia wodnoprawnego i pozwolenia zintegrowanego, ustały. Zostały w tym przedmiocie wydane ostateczne decyzji administracyjne (okoliczność niesporna). Tym samym ustały przyczyny uzasadniające wyrażenie sprzeciwu. Zasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 12 ust. 1 lit b rozporządzenia 1013/2006 poprzez wadliwe przyjęcie, że podstawą do wniesienia sprzeciwu jest nieprzestrzeganie przez zakład przepisów ochrony środowiska w związku z prowadzoną przez niego działalności, podczas gdy z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że to planowane przemieszczenie lub odzysk odpadów ma być zgodne z przepisami krajowymi lub w zakresie ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony zdrowia. Inaczej mówiąc, wyrażenie sprzeciwu ma oczywisty związek z przemieszczaniem odpadów i odzyskiem odpadów a nie z oceną całej działalności podmiotu. Tylko w sytuacji w której przemieszczenie wywoła, ogólnie mówiąc, negatywny skutek w aspekcie, tak jak wskazane w niniejszej sprawie przez organ po raz pierwszy rozpoznający sprawę, przepisów ochrony środowiska, organ miejsca przeznaczenia, mógłby wyrazić skuteczny sprzeciw. Prawidłowo zatem po raz pierwszy rozpoznając sprawę organ uznał, że brak stosownych pozwoleń uniemożliwia skuteczne przemieszczenie gdyż firma nie ma stosownych decyzji na ich przetworzenie i odzysk. Uznanie przez organ ponownie rozpoznający sprawę, że istnieją nowe okoliczności uzasadniające skuteczne wyrażenie sprzeciwu stanowią podstawę do uznania, że doszło do ponownego rozpoznania sprawy w innym przedmiotowo zakresie – co narusza art. 127 § 3 K.p.a. (por. powołany przez stronę wyrok NSA z 28 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1173/13, Lex 1658267). W tym aspekcie zarówno wywody organu jak i zarzuty skargi w związku z przeprowadzonymi kontrolami u Odbiorcy i kontrolą przeprowadzoną w 2016 r. nie mają prawnej doniosłości, skoro ustalenia te nie były przedmiotem oceny organu przy pierwszym rozpoznawaniu sprawy. Zresztą, jak wynika z dokumentów przedłożonych przez skarżącą a dopuszczonych przez Sąd na rozprawie okoliczności wskazywane przez organ nie były postrzegane przez Kontrolujących w tak negatywnym wymiarze jak to widział organ (np. protokół kontroli ze stycznia 2016r., certyfikaty). Dowody przedstawione przez stroną są wiarygodne Ma rację skarżąca wywodząc, abstrahując od celowości tego wywodu, że nie zostało wykazane przez organ jakie prawo dotyczące ochrony środowiska narusza Odbiorca prowadząc działalność gospodarczą – co stanowi o naruszeniu przez organ art. 107 § 3 i 11 K.p.a. w aspekcie podstaw prawnych oraz art. 12 ust. 1 pkt b rozporządzenia 1013/2006 w zakresie wskazania z jakimi przepisami krajowymi nie jest zgodne przemieszczenie odpadu. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 i 8 K.p.a. w kontekście wskazywanego w skardze nieuwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela wyrażające się w tym, że wysyłka przez spółkę odpadów do Polski przyczyniłaby się do realizacji sformułowanego przez Komisję Europejską postulatu powstania w krajach Unii Europejskiej gospodarki o zamkniętym obiegu. Postulat ten ma charakter ogólny, ekonomiczny, a sposób prowadzenia przez spółkę działalności i jej kierunek pozostaje bez wpływu na ocenę przesłanek do wyrażenia sprzeciwu. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut rażącego naruszenia przepisów art. 12 ust. 1 pkt b rozporządzenia 1013/2006. Z rażącym naruszenie przepisów prawa (art. 156 K.p.a.) mamy do czynienia gdy przepis nie budzi żadnych wątpliwości i jest jasny i nie trzeba dla jego zastosowania dokonywać wykładni, a naruszenie ma charakter oczywisty. W ocenie Sądu w sytuacji w której organ wadliwie przyjął, że podstawą wyrażenia sprzeciwu mogą być okoliczności związane ze sposobem prowadzenia przedsiębiorstwa przed czynnościami przemieszczenia odpadu, bez wskazania przyczyn i podstaw naruszenia, nie może być podstawą do uznania, że doszło do rażącego naruszenia przepisów ww rozporządzenia. Wbrew wywodom skargi, przy ocenie czy istnieją podstawy do wyrażenia sprzeciwu, bierze się pod uwagę skutki jakie wywoła przemieszczenie. Skutkiem takim może być przemieszczenie odpadu do podmiotu który nie ma prawnych możliwości jego odbioru. W tym wypadku podmiotu który nie ma stosownych pozwoleń. Naruszenie przez odbiorcę w przeszłości przepisów ochrony środowiska w aspekcie trwałości tych naruszeń mogłoby być jedną z przyczyn zastosowana art. 12 ust. 1 pkt b rozporządzenia ale tylko gdyby okoliczności te były badane przez organ po raz pierwszy rozpoznający sprawę. W związku z tym sąd pozostawia bez oceny wywody skargi w zakresie prawidłowości prowadzonej przez odbiorcę działalności gospodarczej, stwierdzonych w toku licznych kontroli uchybień i stopnia ich naruszeń (str. 18-24 skargi). W związku z tym brak było, w ocenie Sądu ostatecznie podstaw do wyrażenia sprzeciwu gdy organ rozpoznawał sprawę ponownie, co organ uwzględni wydając ponownie rozstrzygnięcie. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a i c P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.