II SA/Gd 222/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Janina Guść (spr.) sędzia WSA Dorota Jadwiszczok sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie podziału nieruchomości oddala skargę. E. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 27 listopada 2014 r. negatywnie opiniujące proponowany przez skarżącego wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obr. [...]. Zaskarżone postanowienie wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1774) zaopiniował negatywnie wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. W., działka nr [...], obręb [...], na dwie działki o powierzchni 1000 m2 zabudowaną budynkiem mieszkalnym A i niezabudowaną B o powierzchni 860 m2. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowy teren jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego W., K. w rejonie ulic B. i T. w mieście G. zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta nr XLII/1196 z dnia 26 listopada 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 22, poz. 400 z dnia 16.02.2010r.). Plan miejscowy w punkcie 7.8 a karty terenu nr [...] ustalił minimalną powierzchnię działki na 1000 m2. Wnioskodawca zaproponował podział działki nr [...] o pow. 1.860 m2 na dwie działki -zabudowaną budynkiem mieszkalnym A i niezabudowaną B, o powierzchniach odpowiednio 1000 m2 i 860 m2. W tej sytuacji organ uznał, że projektowane wydzielenie działki B jest niezgodne z planem. W zażaleniu na powyższe postanowienie E. S. wniósł o jego uchylenie. Skarżący wskazał, iż zapis w MPZP [..] w karcie terenu nr [...] wprowadza obligatoryjną minimalną wielkość terenu inwestycji ciągłego przestrzennie - 1000 m2. Parametr ten został zdefiniowany w piśmie z dnia 9 października 2013r., nr [...], jako możliwa do wydzielenia minimalna działka budowlana objęta jednym projektem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący przytoczył definicję działki budowlanej zawartą w art. 4 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami i wskazał, iż w jego ocenie wnioskowany podział działki, z której zostanie wyodrębniona działka budowlana (już zabudowana) o pow. 1000 m2 jest zgodny z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W., K. w rejonie ulic B. i T. w mieście G. Skarżący wskazał, iż w karcie terenu nr [...] przedmiotowego planu w punkcie 8 dotyczącym zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości nie wprowadzono żadnych wytycznych, w szczególności dotyczących ewentualnego podziału działek. Skarżący przytoczył treść pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z dnia 6 listopada 2013r., z której wynika, iż z punktu widzenia konserwatorskiego dopuszczalny byłby podział działki w sposób proponowany przez skarżącego, przy założeniu, że tylko na jednej z wydzielonych działek mogłaby istnieć zabudowa, a druga musiałby ewentualnie stracić możliwość wprowadzenia na niej zabudowy. Skarżący wskazał, że taka jest intencja wnioskowanego podziału, gdyż nie planuje on przeprowadzać żadnych inwestycji, a pozostała po wydzieleniu część działki może utracić swoje dotychczasowe przeznaczenie i budowlany charakter. Skarżący podkreślił, że proponowany podział byłby zgodny ze stanowiskiem konserwatorskim, teren po podziale nadal wpisywałby się w charakter chronionego krajobrazu wyspy, a ograniczenie powierzchniowe dotyczy działek budowlanych. Pismo to odnosi się do działek budowlanych zarówno tych zabudowanych jak i tych przeznaczonych pod zabudowę. W tej sytuacji interpretacja zawarta w piśmie Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków z dnia 15 stycznia 2014 r., że minimalna wielkość działki dotyczy zarówno działek zabudowanych jak i niezabudowanych jest uproszczeniem i pomija kwestię wydzielenia działki, która nie miałaby budowlanego charakteru. Skarżący wskazał również, iż w wyniku proponowanego podziału obie działki będą posiadały dostęp do drogi publicznej. Rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 18 lutego 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium podkreśliło zależność dopuszczalności podziału od jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zarówno w zakresie przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2). Organ wskazał, że powiązanie dopuszczalności podziału nieruchomości z możliwością zrealizowania na niej po podziale przeznaczenia określonego w planie miejscowym oznacza, iż ewidencyjny podział nieruchomości pełni służebną rolę wobec planu miejscowego. Skoro bowiem ewidencyjny podział nieruchomości umożliwia dokonanie w przyszłości podziału prawnego tej nieruchomości (zbycia wydzielonych działek gruntu na rzecz innych osób), w wyniku którego wyodrębnione działki gruntu staną się odrębnymi nieruchomościami, to przy braku zapewnienia już na etapie podziału ewidencyjnego takiej powierzchni i konfiguracji przestrzennej wydzielanym działkom gruntu, która zapewni możliwość ich zagospodarowania, okaże się, iż w wyniku dokonanego następnie podziału prawnego powstałe odrębne nieruchomości nie będą mogły być zagospodarowane zgodnie z planem miejscowym, a tym samym nie będą mogły być zagospodarowane w jakikolwiek inny niż dotychczas sposób. Okaże się przy tym, iż w wyniku już ewidencyjnego podziału nieruchomości powstaną działki gruntu, których konfiguracja przestrzenna uniemożliwi wykonanie planu miejscowego, gdy działki te staną się w przyszłości odrębnymi nieruchomościami. Sami zaś właściciele nabytych w wyniku podziału prawnego wydzielonych ewidencyjnie działek gruntu nie będą mogli w istocie wykonywać swojej własności w postaci dopuszczalnego planem miejscowym zagospodarowania nieruchomości. Już zatem w ramach istniejącego planu miejscowego przy ewidencyjnym podziale nieruchomości dokonuje się oceny skutków tego podziału w świetle zachowania możliwości inwestycyjnych na wyodrębnianych działkach gruntu i jeżeli proponowane do wydzielenia działki gruntu nie będą mogły być zagospodarowane na cele określone w planie miejscowym, w szczególności ze względu na ich konfigurację przestrzenno-obszarową, to stosownie do art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest dopuszczalne dokonywanie takiego podziału ewidencyjnego Kolegium ustaliło na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że zamiarem skarżącego jest podział działki nr [...] położonej w G. przy ul. W. o pow. 1860 m2 na dwie działki - zabudowaną budynkiem mieszkalnym A i niezabudowaną B, o powierzchniach odpowiednio 1.000 m2 i 860 m2. Działka objęta projektowanym podziałem położona jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego W., K. w rejonie ulic B. i T. w mieście G. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta nr XLII/1196 z dnia 26 listopada 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 22, poz. 400 z dnia 6.02.2010r.). Zgodnie z zapisami planu - karta nr [...], teren na którym położona jest działka skarżącego oznaczony jest symbolem M/U31 i stanowi teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej bez ustalania proporcji między funkcjami. W pkt 7 tej karty określającym zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, znajduje się uregulowanie stanowiące, iż "wielkość terenu inwestycji ciągłego przestrzennie, minimalna: 1000 m2, maksymalna: nie ustala się-ppkt 8 lit a). W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż z treści tego uregulowania wynika, iż dla przedmiotowego terenu minimalna powierzchnia działki powstającej z podziału nieruchomości nie może być mniejsza niż 1000 m2. Zawarte w karcie terenu [...], pkt 7, ppkt 8 lit. a) pojęcie "wielkość terenu inwestycji ciągłego przestrzennie" nie zostało zdefiniowane w treści planu. W § 2 planu zawierającym wyjaśnienie pojęć użytych w planie brak jest ustaleń dotyczących tego pojęcia. Dlatego też obowiązkiem organów rozpatrujących wniosek o zaopiniowanie projektu podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego było ustalenie znaczenia norm prawnych zawartych w przepisach tego planu oraz ich interpretacja. W ocenie organu, pojęcie "wielkość terenu inwestycji ciągłego przestrzennie" należy odnosić do terenu stanowiącego pewną urbanistyczną całość, objętego np. jedną kartą terenu określającą podobne przeznaczenie gruntów położonych na tym terenie. W przedmiotowej sprawie są to tereny objęte kartą [...] o pow. 6,19 stanowiące teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Tereny te stanowią pewną ciągłość przestrzenną i to właśnie do nich powinny obowiązywać jednakowe zasady zagospodarowania ustalone w planie. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy mapy planu obejmującej część karty [...] w tym działkę skarżącego, zdecydowana większość działek położonych w tym obszarze jest zabudowana. Stanowią one pewną ciągłość przestrzenną pod względem funkcji i gęstości zabudowy. Zdaniem Kolegium zapis, iż "wielkość terenu inwestycji ciągłego przestrzennie minimalna: 1000 m2, maksymalna: nie ustala się" oznacza, iż nowe inwestycje zgodne z funkcją terenu mieszkaniowo-usługową mogą być realizowane na działkach, których powierzchnia minimalna wynosi 1000 m2. Wydzielenie działki o pow. mniejszej iż 1000 m2 byłoby sprzeczne z planem, albowiem nie mogłaby ona zostać zainwestowana zgodnie z funkcją mieszkaniowo-usługową karty terenu [...], skoro jak wynika z treści zapisu pkt 7, ppkt 8 lit. a), tej karty wielkość terenu inwestycji nie może być mniejsza niż 1000 m2. Przy tym bez znaczenia jest fakt, iż skarżący nie planuje obecnie przeprowadzać żadnych inwestycji na części wydzielonej działki o pow. 860 m2 i w jego ocenie może ona utracić swoje dotychczasowe przeznaczenie i budowlany charakter. Organ podkreślił, że osoba występująca z wnioskiem o podział nie może wymagać wydania pozytywnej opinii z argumentacją, iż po podziale działka może utracić swoje przeznaczenie. Przeznaczenia działki określa bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nie wola jej właściciela. Na poparcie przeprowadzonej wykładni organ odwoławczy powołał uzasadnienie uchwały planistycznej, w którym na 1 stronie uzasadnienia wskazano m.in., iż obszar objęty planem jest w niewielkim stopniu zainwestowany w rejonie dawnej wsi K., w okolicy ul. T. we wschodniej części opracowania. Znajduje się tam zabudowa jednorodzinna, domki letniskowe, ośrodek wypoczynkowy, tereny niezabudowane. Obszar cechuje dość chaotyczna struktura zabudowy co wynika przede wszystkim z różnych wielkości działek wahających się od 330 m2 do 5.000 m2. Taka rozpiętość wielkości posesji generuje duże zróżnicowanie sposobów zagospodarowania i gęstości zabudowy, szczególnie na działkach o zbyt małej powierzchni powstaje gęsta tkanka zabudowy niedostosowana do historycznych uwarunkowań. Z kolei na str. 4 i 5 uzasadnienia odnoszącej się do zasad kształtowania zabudowy wskazano m.in., iż zachowaniu ładu przestrzennego ma dodatkowo służyć wprowadzenie minimalnej wielkości działki budowlanej równej 1000 m2, nawiązującej do ostatnio powstałych wydzieleń. Taki zapis zatrzyma niekorzystny proces nadmiernego rozdrobienia struktury urbanistycznej, który można zaobserwować w rejonie ulic: B., F. i L. Organ wskazał, że z treści uzasadnienia planu również wynika, iż jednym z jego założeń służących zachowaniu ładu przestrzennego było zapobieżeniu procesowi rozdrobnienia działek i wprowadzenie minimalnej wielkości działki budowlanej równej 1000 m2. Również powyższe uzasadnia przyjęcie, iż zawarte w karcie terenu [...], pkt 7, ppkt 8 lit a) uregulowanie, iż wielkość terenu inwestycji ciągłego przestrzennie nie może być mniejsza niż 1.000 m2 odnosi się do nowo wydzielanych działek. Odnosząc się do zarzutów skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że definicja pojęcia działki budowlanej zawarta w art. 4 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami jest definicją stworzoną na potrzeby tej ustawy. Ponadto pojęcie to w znaczeniu użytym w ustawie odnosi się jedynie do zabudowanych działek gruntu i nie jest tożsame z potocznym rozumieniem działki budowalnej, jako działki, która z uwagi na swoją wielkość, cechy geometryczne, wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej, a przede wszystkim przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy może być w przyszłości zabudowana. Za niezasadny zatem organ uznał argument skarżącego, iż warunek zachowania minimalnej pow. działki, tj. 1000 m2 odnosi się jedynie do działki budowlanej w rozumieniu art. 4 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami Organ wskazał, że warunków podziału nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie określa się w części planu określającej zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości. Scalanie i podział nieruchomości są odmienną od podziału nieruchomości instytucją uregulowaną w Rozdziale 2, Działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podział nieruchomości regulują przepisy Rozdziału 1, Działu III tej ustawy. Instytucja uregulowana w Rozdziale 2, Działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami ma na celu scalanie nieruchomości i ich ponowny podział na działki gruntu. Zatem zarzut skarżącego, że w karcie terenu nr [...] przedmiotowego planu w punkcie 8 dotyczącym zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości nie wprowadzono żadnych wytycznych, w szczególności dotyczących ewentualnego podziału działek nie jest uzasadniony. Organ stwierdził, że przedstawiona przez skarżącego opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 6 listopada 2013 r. nie jest w żaden sposób wiążąca dla organów orzekających w przedmiotowej sprawie i to do ich kompetencji należy ustalenie znaczenia norm prawnych zawartych w przepisach planu i ich interpretacja. Organ uznał za nie możliwe spełnienie na etapie postępowania podziałowego zawartego w piśmie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków założenia, iż po podziale tylko na jednej z wydzielonych działek mogłaby istnieć zabudowa, a druga z działek straciłaby możliwość zabudowy. W skardze na powyższe postanowienie E. S. zarzucił organowi nierzetelne rozpoznanie sprawy i niezgodną z prawem argumentację uzasadniającą, zdaniem organu, sprzeczność projektowanego podziału nieruchomości z planem miejscowym i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący pomimo przysługujących mu do działki nr [...] uprawnień właścicielskich nie może ich w pełni realizować i doprowadzić do podziału tej działki według zaproponowanego projektu. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem, że projektowany podział jest niezgodny z planem, albowiem podział doprowadzi do zmian wewnątrz działki nr [...], której obrys pozostanie bez zmian. Ewentualna działka bez prawa zagospodarowania pozostałaby w takim stanie, jak obecnie. Skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie narusza art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który dopuszcza podział niezależny od ustaleń planu, a stan faktyczny przedmiotowej sprawy wypełnia warunki do zastosowania tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015, poz. 1774 ze zm.). Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Właściciel nieruchomości może zatem korzystać ze przysługującego mu prawa własności nieruchomości w granicach określonych postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Stosownie do ust. 2 zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika natomiast, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Z powyższych przepisów wynika, że opiniując projekt podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie, czy służy temu przeznaczeniu. Opiniując zatem zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. Organy administracji wyraziły stanowisko, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości miałyby powstać działki, których nich nie da się zagospodarować zgodnie z funkcją przewidzianą w planie miejscowym sposób, to taki sposób podziału nie będzie spełniał warunku zgodności z planem miejscowym. Stanowisko to jest prawidłowe. W sytuacji przeznaczenia danej jednostki planistycznej pod budownictwo, wielkość działek jakie mogą być na tym terenie wydzielone musi spełniać wymogi przewidziane w planie dla działek inwestycyjnych, czyli działek budowlanych (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 maja 2016 r. sygn. SA/Ol 407/16, wyrok dostępny w CBOSA na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 października 2012r. II SA/Łd 834/12 LEX nr 1235556 ). Planowany przez skarżącego podział poprzedza podział prawny nieruchomości, który następuje na skutek przeniesienia własności, wyodrębnionych na skutek podziału geodezyjnego, działek ewidencyjnych gruntu. W ten sposób stają się one odrębnymi nieruchomościami. Podział geodezyjny musi więc zatem uwzględniać warunki zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego w taki sposób, aby przyszli, nowi właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać, zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania, określonymi w planie. Za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do podziału nieruchomości niezależnego od postanowień planu, przewidziane w art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten wymienia enumeratywnie szereg przypadków, w których podział nieruchomości nastąpić może niezależnie od postanowień planu. Przypadki te związane są z planowanym celem podziału, jakimi są: 1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków; 2) wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze; 3) wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa; 4) realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw; 5) realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw państwowych lub samorządowych; 6) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej; 6a) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej; 6b) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego; 6c) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o pozwoleniu na realizację inwestycji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych; 7) wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego; 8) wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. Skarżący nie wykazał, by okoliczności takie zaistniały w niniejszej sprawie. Nadto wskazać należy, że podziały, o których jest mowa w art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z art. 93 ust. 4 tej ustawy nie podlegają opiniowaniu przez wójta, burmistrza bądź prezydenta. Zatem, w sytuacji gdyby w sprawie zaistniał przypadek określony w art. 95 ustawy gospodarce nieruchomościami, wydanie przez organ opinii nie byłoby możliwe. Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W sprawie zostały zastosowane prawidłowe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.