VII SA/Wa 2082/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Maria Tarnowska ( spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. W. od decyzji [...]WINB z dnia [...]maja 2015 r. nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji PINB w [...] z dnia [...]stycznia 2009 r. nr [...]w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. 2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją z dnia [...]maja 2015 r. [...]WINB stwierdził nieważność decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. udzielającej W. W. oraz I. i T. W. pozwolenia na użytkowanie rozbudowy budynku mieszkalno-handlowego (kat. I i XVII), zlokalizowanego na działce nr ew. [...]w M. przy ul. [...], rozbudowanego na podstawie decyzji Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Od decyzji [...] WINB z dnia [...] maja 2015 r. odwołanie wniósł W.W.. 3. W uzasadnieniu decyzji GINB stwierdził, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją procesową, należącą do nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tworzącą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego - zarówno pod względem podmiotowym, jak również przedmiotowym - enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od określonej w art. 16 § 1 kpa ogólnej zasady stabilności rozstrzygnięć, dlatego też może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy w sposób bezsporny ustalono istnienie przyczyny powodującej jej nieważność, określonej w art. 156 § 1 kpa. Właściwy organ orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji, tylko wówczas gdy stwierdzi, że wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 kpa i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 kpa, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. Do rażącego naruszenia prawa dochodzi wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis. W niniejszej sprawie, zdaniem organu, taka właśnie sytuacja miała miejsce. GINB ustalił, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę W. W., T. W. i I. W. - na rozbudowę budynku mieszkalno-handlowego według opracowania indywidualnego o powierzchni zabudowy 37,67 m², powierzchni użytkowej 24,30 m² i kubaturze 209,10 m³, zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w M., kategoria obiektu I i XVII. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 608/08 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Prawidłowość powyższego rozstrzygnięcia potwierdził NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2010 r. II OSK 331/09 oddalając skargę kasacyjną I. i T.W. oraz W. W.. Następnie Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]kwietnia 2010 r. nr [...], uchylił decyzję Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2008 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. PINB w [...] decyzją z dnia [...]stycznia 2009 r. znak [...] udzielił W.W. i T. W. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej rozbudowy budynku mieszkalno-handlowego, rozbudowanego na podstawie decyzji Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...][...]WINB stwierdził nieważność decyzji PINB w [...]z dnia [...]stycznia 2009 r., i wskazał w uzasadnieniu, że decyzja Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę w sposób zupełny określiła zakres uprawnień i obowiązków inwestora związanych z realizacją przez niego przedmiotowej inwestycji. W decyzji tej nie zobowiązano inwestorów do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a jedynie do zawiadomienia o oddaniu obiektu do użytkowania. Zdaniem [...] WINB nienałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę oraz jednoznaczne rozstrzygnięcie o obowiązku zakończenia inwestycji przez zawiadomienie o zakończeniu robót, wykluczało możliwość wydania przez organ decyzji administracyjnej na podstawie art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. GINB, powołując się na art. 59 ust. 1, 59a ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. II OSK 660/09 i z dnia 17 września 2009 r. II OSK 1449/08 stwierdził, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę spornego obiektu budowlanego, uniemożliwiało wydanie następnie decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie tegoż obiektu. Brak pozwolenia na budowę i zatwierdzonego nim projektu budowlanego uniemożliwia sprawdzenie zgodności wykonanego obiektu z warunkami pozwolenia na budowę. Dlatego też stwierdził, że decyzja PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. GINB wskazał, że prawidłowość decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę była przedmiotem weryfikacji przez WSA w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. i orzekł, że decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, który stał się prawomocny z chwilą wydania przez NSA wyroku z dnia 16 lutego 2010 r. Tym samym, zdaniem organu, PINB w [...] rażąco naruszył prawo wydając w dniu [...] stycznia 2009 r. decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie w sytuacji, gdy w sprawie nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie sądowo-administracyjne dotyczące pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu skarżącego zawartego w odwołaniu z dnia 16 czerwca 2015 r., dotyczącego znacznego upływu czasu od dnia wydania decyzji, a decyzja była podstawą nabycia prawa, GINB wyjaśnił, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2015 r. P 46/13 stwierdził, że "Niniejszy wyrok zapadł w wyniku kontroli konstytucyjności przeprowadzonej w związku z pytaniem prawnym zadanym przez sąd w konkretnej sprawie. Wyrok stwierdzający niekonstytucyjność art. 156 § 2 Kpa w zakresie opisanym w sentencji ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. Wyrok taki nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu", tzn. dotyczy tylko konkretnej sprawy, a nie stanowi normy o charakterze ogólnym. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 222 kpa w zw. z art. 80 kpa oraz art. 9 kpa GINB wyjaśnił, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Budynek mieszkalno-handlowy zlokalizowany na działce nr ew. [...] w M. przy ul. [...] został zaliczony do kategorii I i XVII. Zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane "Przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy. Wobec powyższego bez względu na treść decyzji Starosty [...] z dnia[...] stycznia 2008 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, że "do użytkowania obiektu budowlanego można przystąpić po zawiadomieniu właściwego organu, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji", zaliczenie obiektu budowlanego do kategorii XVII wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. 4. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. W.; zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 156 § 2 kpa, 16 kpa oraz art. 158 § 2 kpa w zw. z art. 2 oraz 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez utrzymanie w mocy decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]stycznia 2009 r. ([...]) z tytułu rażącego naruszenia prawa, mimo iż od wydania tej decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa, co wynika z wiążącej interpretacji art. 156 § 2 kpa dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 maja 2015 r. P 46/13; 2) art. 7 kpa oraz art. 77 kpa w zw. z art. 158 § 2 kpa poprzez nie zbadanie całokształtu okoliczności sprawy oraz pominięcie w rozstrzygnięciu oraz uzasadnieniu decyzji przesłanki - znacznego upływu czasu jaki minął od wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r., nieodwracalności skutków wydanej decyzji z dnia [...]stycznia 2009 r. oraz faktu, iż decyzja z dnia [...]stycznia 2009 r. była podstawą nabycia prawa, a także poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]lipca 2015 r. do wszystkich zarzutów w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2015 r. 3) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z naruszeniem prawa materialnego - art. 54 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja z dnia [...]stycznia 2009 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy o ile w przedmiotowej sprawie wystąpiło naruszenie (czego skarżący nie przyznaje), to nie miało ono charakteru rażącego, tym samym nie zaszły ustawowe przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. 4) art. 222 kpa w zw. z art. 80 kpa oraz art. 9 kpa poprzez nie uwzględnienie treści wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie, która w odniesieniu do całokształtu okoliczności powinna zostać uznana przez organ jako zawiadomienie o zakończeniu robót – - wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]maja 2015 r. stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]stycznia 2009 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie według norm prawem przepisanych na rzecz skarżącego. 5. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. 7. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...]WINB z dnia [...]maja 2015 r. stwierdzającą nieważność decyzji PINB w [...]z dnia [...]stycznia 2009 r. udzielającej W. W. oraz I. i T. W. pozwolenia na użytkowanie rozbudowy budynku mieszkalno-handlowego (kat. I i XVII), zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w M.przy ul. [...], rozbudowanego na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarówno co do ustalonego stanu faktycznego jak i zastosowanych przepisów prawa. 8. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Podkreślić należy, że w postępowaniu tym organ nie orzeka co do istoty sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, lecz rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia lub nieistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Rozważania GINB dotyczące nieważności decyzji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są prawidłowe, nie ma zatem potrzeby ich powtarzać. Słusznie stwierdził GINB, że PINB w [...] rażąco naruszył prawo wydając w dniu [...] stycznia 2009 r. decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie, gdy w sprawie nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie sądowo-administracyjne dotyczące pozwolenia na budowę. Podstawę prawną decyzji PINB w [...] z dnia [...]stycznia 2009 r. stanowił art. 59 ust. 1 oraz art. 55 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji, właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Zgodnie natomiast z art. 59a ust. 1 tej ustawy – właściwy organ przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola ta obejmuje sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu, zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego, w przypadku nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych obiektów budowlanych - wykonania tego obowiązku, jeżeli upłynął termin rozbiórki określony w pozwoleniu, uporządkowania terenu budowy. Zgodnie natomiast z art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu 16 stycznia 2009 r., przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii, m. in. XVII. Nie budzi wątpliwości Sądu, że postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest "końcowym etapem" procesu inwestycyjnego skierowanym na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem zaprojektowanym, a więc z tym, co zakładano na wstępie procesu inwestycyjnego (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. II OSK 660/09), natomiast wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie mieści się w szeroko pojmowanym zakresie postępowania o pozwolenie na budowę i stanowi jego kolejny etap (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2009 r. II OSK 1449/08). Stwierdzić zatem należy, iż słusznie uznał organ, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę spornego obiektu budowlanego, uniemożliwiło wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, bowiem brak pozwolenia na budowę i zatwierdzonego nim projektu budowlanego uniemożliwia sprawdzenie zgodności wybudowanego obiektu z warunkami pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie organ ma obowiązek przeprowadzić kontrolę na miejscu zgodnie z zasadami określonymi w art. 59a, a w przypadku niespełnienia określonych wymagań - odmówić wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Nie budzi więc wątpliwości, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiekt organ nie może czynić żadnych własnych ustaleń odmiennych od ustaleń wynikających z decyzji zatwierdzającej projekt budowlany czy pozwolenia na budowę, które muszą istnieć. Wobec powyższego prawidłowo organ stwierdził, że decyzja PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem prawidłowość decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę była przedmiotem weryfikacji przez WSA w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. i orzekł, że decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, który stał się prawomocny z chwilą wydania przez NSA wyroku z dnia 16 lutego 2010 r. Następnie zaś Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Słuszne więc było stanowisko organu, iż PINB w [...] rażąco naruszył prawo wydając w dniu [...] stycznia 2009 r. decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie w sytuacji, gdy w sprawie nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie sądowo-administracyjne dotyczące pozwolenia na budowę. 9. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB odniósł się również do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. P 46/13. Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższy wyrok TK oraz art. 156 § 2 kpa, przez znaczny upływ czasu należałoby rozumieć sytuację, gdy od doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. 9. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.