II SA/Wa 1453/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do innej jednostki postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. S. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji w z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], którym zwolniono skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesiono do pełnienia służby w innej jednostce Policji. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że szkoda poniesiona wskutek wykonania rozkazu polega głównie na braku możliwości wykonywania zawodu radcy prawnego, ponieważ nie ma takiego etatu w jednostce, do której został przeniesiony. Brak możliwości wykonywania zawodu radcy prawnego (jako funkcjonariusz skarżący może wykonywać ten zawód jedynie w ramach stosunku służbowego) oznacza również brak możliwości zdobywania doświadczenia w charakterze pełnomocnika, co może z kolei doprowadzić do znacznej szkody majątkowej i niemajątkowej. Skarżący podniósł też, że brak wstrzymania wykonania rozkazu pozwoli organowi I instancji na obsadzenie etatu radcy prawnego , co z kolei może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd. Dodać należy, że rozkazowi personalnemu Komendanta Głównego Policji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o nieuchylanie rygoru natychmiastowej wykonalności, ponieważ w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualnym interesem strony, a związane ze zmianami organizacyjno-etatowymi w Komendzie Głównej Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, Sąd winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przede wszystkim zaakcentować, że zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do pełnienia służby w innej jednostce Policji został już wykonany, gdyż określał on wprost datę zwolnienia na dzień 14 kwietnia 2016 r. i datę przeniesienia na dzień 15 kwietnia 2016 r. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji, już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (vide postanowienia NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 i z 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ustanowionych w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.