I OSK 2780/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 454/16 o odrzuceniu skargi M.M. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przeniesienia do rezerwy kadrowej postanawia oddalić skargę kasacyjną. M.M. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 marca 2016 r. nr [...] o przeniesieniu wyżej wymienionego z dniem 17 marca 2016 r. do rezerwy kadrowej. Skarżący zarzucił naruszenie przez organ m.in. art. 8, art. 12, art. 35 § 1 oraz art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie "K.p.a."). Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego nie może być decyzja wydana m.in. w sprawach przeniesienia do rezerwy kadrowej, co wynika z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 454/16 odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia podał, że w pierwszej kolejności zobowiązany był ustalić, czy sprawa ze skargi M.M. podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji. Oznacza to, że w sprawach przeniesienia do rezerwy kadrowej, co stanowi przedmiot niniejszej sprawy, ustawodawca wyłączył kognicję sądu administracyjnego. W konsekwencji również skarga do na bezczynność organu w tym zakresie jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji postanowienia. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.M. i zaskarżając postanowienie w całości zarzucił naruszenie: 1) art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest właściwy do stwierdzenia, że organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności, co skutkowało bezpodstawnym odrzuceniem skargi; 2) art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), poprzez jego błędną interpretację i nieuprawnioną analogię, jakoby przepis ten dotyczył również skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż w niniejszej sprawie zaskarżona bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przeniesienia do rezerwy kadrowej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Oceniając dopuszczalność skargi na bezczynność należy zatem uwzględnić rozwiązania przyjęte w prawie materialnym, co też prawidłowo uczynił Sąd pierwszej instancji. W świetle bowiem art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje wydane m.in. w sprawach przeniesienia do rezerwy kadrowej. Skoro zatem niedopuszczalne jest wniesienie skargi na decyzję wydaną w wyżej określonym przedmiocie, to również za niedopuszczalne należy uznać wniesienie skargi na bezczynność organu w wydaniu takiej decyzji. W tym stanie rzeczy, zarzuty naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów należy uznać za nieuzasadnione. Ubocznie wyjaśnić należy, iż Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 24 czerwca 2016 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku M.M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 14 marca 2016 r. nr [...]. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a. podlega oddaleniu.