II OZ 864/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Po 171/16 odrzucające skargę J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Po 171/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że J. J., reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia 24 lutego 2016 r. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 marca 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie 27 odpisów skargi oraz do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 300 zł. Powyższe wezwania, opatrzone stosownym pouczeniem, zostały doręczone wraz z odpisem odpowiedzi na skargę na adres pełnomocnika skarżącego w dniu 29 marca 2016 r. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że pełnomocnik skarżącego w zakreślonym terminie 7 dni, a także do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie uzupełnił braków formalnych skargi oraz nie uiścił brakującego wpisu od skargi, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 1 i 3 oraz art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. J. zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i uznanie, że pełnomocnikowi skarżącego dokonano w dniu 29 marca 2016 r. doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania poprzez uzupełnienie wpisu sądowego od skargi oraz złożenie 27 odpisów skargi, podczas gdy nadesłana w dniu 29 marca 2016 r. korespondencja zawierała jedynie odpis odpowiedzi na skargę z dnia 17 marca 2016 r. Również pismo z dnia 23 marca 2016 r. przy którym przesłano odpis odpowiedzi na skargę nie wymieniało żadnych innych załączników. A zatem z uwagi na brak doręczenia skarżącemu stosownych wezwań do uzupełnienia braków formalnych skargi, zastosowanie sankcji w postaci odrzucenia skargi uznał za niezasadne. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że w ustawowym terminie skarżący nie uzupełnił brakującego wpisu od skargi jak też nie nadesłał wymaganych odpisów skargi. Słuszne było również ustalenie, że pełnomocnikowi skarżącego prawidłowo doręczono wezwania do uiszczenia tej opłaty jak też do nadesłania odpisów skargi. Zgodnie z art. 65 § 1 P.p.s.a. Sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Do doręczania pism w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym (art. 65 § 2 P.p.s.a.), a zatem przepisy wydanego na podstawie art. 131 § 2 K.p.c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1222, dalej również jako rozporządzenie M. S.). Dla prawidłowego doręczenia pisma przez pocztę istotne jest przede wszystkim wysłanie pisma listem poleconym za potwierdzeniem odbioru (§ 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia M. S.). W formularzu potwierdzenia odbioru powinna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (§ 2 ust. 2, wzór formularza potwierdzenia odbioru – Załącznik nr 1). Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. post. Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. I CZ 38/00). Zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (postanowienia NSA: z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11, z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 2088/11). Z akt sprawy wynika, że zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 45 akt sądowych) za którym wysłano pełnomocnikowi skarżącego korespondencję sądową z dnia 23 marca 2016 r. zawiera wprawdzie skrótową, ale czytelną informację o zawartości przesyłki. Opisano tam mianowicie, że przesyłka zawiera: "dor. odpisu odpow. na skargę, wezwanie o wpis i odpisy skargi". Takie sformułowania niewątpliwie wskazują, że przesyłka zawierała odpis odpowiedzi na skargę, zarządzenie dotyczące wpisu i wezwanie o odpisy skargi. A zatem zwrotne potwierdzenie odbioru wskazywało, co znajdowało się w przesyłce, której odbiór dokumentowało. W tym miejscu należy zaznaczyć, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 K.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r., sygn. III CZ 51/98). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09). Tak więc to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia skarżącemu przesyłki w dniu 29 marca 2016 r. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną. Pełnomocnik skarżącego podniósł zastrzeżenia co do braku w doręczonej mu przesyłce odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia brakującego wpisu jak też wezwania o nadesłanie 27 odpisów skargi dopiero po odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 1 i 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. W momencie odbioru przesyłki nie stwierdził, by nie zawierała ona któregoś z dokumentów wskazanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Tymczasem zwrotne potwierdzenie odbioru było czytelne i niewątpliwie wskazywało, że przesyłka zawierała trzy dokumenty, tzn. odpis odpowiedzi na skargę, zarządzenie dotyczące wpisu od skargi oraz wezwanie o odpisy skargi. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał okoliczności zaprezentowanych w uzasadnieniu zażalenia za wystarczające do podważenia prawidłowości doręczenia przesyłki. Podsumowując, nie można uznać, aby Sąd pierwszej instancji poczynił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a co za tym idzie naruszył zasady dokumentowania doręczenia pism sądowych, gdyż znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru poświadcza, że pełnomocnikowi skarżącego doręczono razem z odpisem odpowiedzi na skargę również wezwanie do uiszczenia wpisu oraz nadesłania odpisów skargi. Brak zatem podstaw do stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji w swoim postępowaniu naruszył art. 220 § 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd ten wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia brakującego wpisu oraz do nadesłania brakujących odpisów skargi, a wobec niewpłacenia opłaty i nieuzupełnienia wskazanych braków formalnych skargi w ustawowym terminie zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.