II SA/Bk 463/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny oddala skargę. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2015r. skarżąca J. W. wystąpiła do Prezydenta Miasta B. o zezwolenie na zmianę na użytek rolny lasu znajdującego się na działkach o numerach geodezyjnych [...] i [...] położonych w obrębie B., przy ulicy [...] w B.. Wskazała, że potrzeba zmiany lasu na użytek rolny wynika z zamiaru powrotu z synem na stałe do Polski z Francji i osiedleniem się w B., gdzie jedynymi nieruchomościami, jakie posiada są przedmiotowe działki. Działki te są zaśmiecane a drzewostan dewastowany i brak jest możliwości dopilnowania porządku. Wyraziła zamiar urządzenia na działkach ogrodu warzywno – owocowego oraz posadowienia niewielkiej altany służącej spotkaniom rodzinnym. Do wniosku została dołączona decyzja RDOŚ w B. z dnia [...] kwietnia 2014r, stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] marca 2016r. Prezydent Miasta B. powołując się na art. 13 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. z 2015r., poz. 2100), odmówił skarżącej prawa do dokonania zmiany lasu na użytek rolny. W uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu [...] stycznia 2016r. zostały dokonane oględziny działek leśnych. Stwierdzono, że mają one kształt prostokąta ułożonego południkowo, o łącznej szerokości około 25 metrów i długości około 65 metrów, o powierzchni łącznej 0,1705 ha. Działki wchodzą w skład większego kompleksu leśnego, który znajduje się na wschód i północ od nich. Od strony zachodniej działki graniczą z pozbawionym drzewostanu gruntem leśnym, który jednak na mocy decyzji z dnia [...] lutego 2016r. (znak [...]) wydanej przez organ I instancji, może zostać przekształcony na użytek rolny. Od strony południowej działki graniczą z pasem drogowym ulicy [...]. Okolice przedmiotowych nieruchomości są z każdej strony zabudowane domami jednorodzinnymi. Wnioskowany do zmiany grunt leśny porasta drzewostan sosnowy w wieku około 30 – 40 lat, w zwarciu rozluźnionym, średniej jakości. Drzewostan występuje na całej działce o numerze [...] i wschodniej części działki o numerze [...], natomiast zachodnia część tej działki jest pozbawiona drzewostanu, w większości – wedle słów skarżącej – wskutek nielegalnej działalność osób trzecich. Tylko część drzew zostało wyciętych przez skarżącą w ramach gospodarki leśnej. W podszycie, w drzewostanie występuje dąb szypułkowy i klon zwyczajny. Podczas oględzin nie stwierdzono dużego zaśmiecenia terenu, gdyż grunt był pokryty pokrywą śnieżną. W trakcie postepowania uzyskano od skarżącej wyjaśnienia w zakresie doprecyzowania "szczególnie uzasadnionej potrzeby" zmiany lasu na użytek rolny a także sporządzono notatkę służbową z rozmowy telefonicznej z siostrą skarżącej na okoliczność ogłoszenia o wystawieniu nieruchomości objętej wnioskiem na sprzedaż. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny organ I instancji uznał, że brak jest podstaw do wyrażenia zgody na zmianę lasu na użytek rolny. Sam zamiar powrotu do kraju i osiedlenia się w B. nie uzasadnia konieczności zmiany lasu na użytek rolny. Organ ocenił sytuację materialną skarżącej za zadowalającą na warunki polskie (miesięczny dochód w wysokości 1295,76 euro) a za decydujący argument przemawiający przeciwko uwzględnieniu wniosku uznał fakt posiadania przez skarżącą gruntów rolnych o powierzchni 0,8341 ha w miejscowości P., które nie są użytkowane rolniczo ale mogą być sprzedane, a za środki uzyskane z ich sprzedaży istnieje możliwość zakupu nieruchomości w B. dla wykorzystania jej pod uprawę warzyw i owoców. W konsekwencji organ uznał, że przekształcenie gruntu leśnego na użytek rolny nie jest niezbędne do zaspokojenia potrzeb życiowych wnioskodawczyni. Również fakt zaśmiecania lasu nie uzasadnia jego zmiany na użytek rolny, gdyż zaśmiecaniu można zapobiec poprzez ogrodzenie działek leśnych siatką. Organ podkreślił, że tylko 25 % powierzchni działek nie jest zadrzewiona a odtworzenie lasu na obszarze pozbawionym drzewostanu nie wymaga dużych nakładów. Końcowo organ nawiązał do aktualności ogłoszenia o wystawieniu działek na sprzedaż, który to fakt świadczy o innych zamiarach wobec nieruchomości niż wskazywane przez stronę. Organ zaakcentował, że celem ustawy o lasach są działania zmierzające do ochrony zasobów leśnych, a zmiana użytków leśnych na inne cele jest traktowana jako wyjątek. Zasada powszechnej ochrony lasów oraz trwałości ich utrzymania oraz konieczność ochrony środowiska naturalnego przed nieuzasadnioną degradacją, nakazują przyznać w sprawie prymat interesowi społecznemu przed interesem strony. J. W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc szereg zarzutów, mianowicie: - zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 13 ust. 2 ustawy o lasach poprzez błędną wykładnię pojęcia "szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów", wyrażającą się przyjęciem, iż w przypadku właściciela lasu żyjącego na poziomie minimum socjalnego i samotnego, utrzymującego się z renty inwalidzkiej i pomocy społecznej i żyjącego na obczyźnie, nie zachodzą szczególnie uzasadnione potrzeby warunkujące wyrażenie zgody na zmianę lasu na użytek rolny, podczas gdy taka zmiana pozwoliłaby uzyskać po powrocie do Polski alternatywne źródło dochodu z uprawy rolnej i pozyskanie środków finansowych na utrzymanie siebie i syna; - zarzut naruszenia przepisów postępowania : art. 7 K.p.a. poprzez brak dokładnych ustaleń co do sytuacji materialnej, osobistej, bytowej i rodzinnej wnioskodawczyni, wskazujących na istnienie szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu warunkujących zgodę na zmianę lasu na użytek rolny, art. 77 par. 1 i 107 par. 3 K.pa. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i właściwego uzasadnienia decyzji, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przyczyn, dla których okoliczność posiadania nieruchomości w P. stanowiła w jej przypadku główny powód odmowy zmiany lasu na użytek rolny podczas, gdy taka sama okoliczność nie stanęła na przeszkodzie w wyrażeniu zgody na zmianę lasu położonego na działkach sąsiednich [...] i [...] na użytek rolny, siostrze skarżącej Ł. W., art. 67 par. 1 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń co do zamiaru sprzedaży przekształconych na rolne gruntów, na notatce pracownika organu. Podnosząc powyższe zarzuty odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji odmownej i wydanie decyzji dla niej pozytywnej. W szerokim uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony podkreślał brak zdefiniowania przez organ "szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu" oraz nietrafność lakonicznego stwierdzenia, że w sprawie nie znaleziono "dostatecznych przesłanek" do uwzględnienia wniosku oraz błędność oceny, że przekształcenie lasu na użytek rolny nie jest "potrzebne dla zaspokojenia potrzeb życiowych wnioskodawczyni". Zdaniem odwołującej się, organ zaniechał przeprowadzenia analizy sytuacji materialnej strony oraz pominął fakt jej niepełnosprawności. Odwołująca się zaakcentowała elementy uzyskiwanego dochodu: czasową rentę oraz dodatek do samodzielnego życia i dofinansowanie do mieszkania, wskazujące, że jest osobą żyjącą we Francji na poziomie minimum socjalnego . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] maja 2016r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Kolegium przytoczyło treść przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę orzekania – art. 13 ust. 2 i 13 ust. 1 ustawy o lasach, akcentując zgodę na zmianę użytku leśnego na użytek rolny jako wyjątkową sytuację, usprawiedliwioną" szczególnie uzasadnioną potrzebą właściciela lasu". Następnie nawiązując do ustaleń z oględzin kompleksu leśnego stanowiącego przedmiot wniosku, oraz do danych z ewidencji gruntów informujących o klasyfikacji gruntu nieruchomości objętej wnioskiem, organ odwoławczy stwierdził, że działki objęte wnioskiem są niewątpliwie gruntem leśnym w rozumieniu ustawy o lasach. Kolegium stwierdziło, że użycie w przepisie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach pojęcia "szczególnie uzasadnione potrzeby" wskazuje, że ustawodawca zezwolił na zmianę przeznaczenia lasu jedynie w sytuacjach wyjątkowych, w szczególności zaś, gdy przedmiotowa zmiana jest niezbędna dla zaspokojenia takiej potrzeby, a znaczenie jej zaspokojenia dla właściciela lasu przewyższa interes publiczny ochrony lasu i pozwala na odstąpienie od celów wyznaczonych w ustawie. W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie wykazała istnienia szczególnie uzasadnionej potrzeby zmiany lasu na użytek rolny z przyczyn wskazanych przez organ I instancji, które zostały powtórzone. Również argument wskazany w odwołaniu, że w tożsamym stanie faktycznym doszło do wyrażenia zgody na przekształcenie lasu na użytek rolny, organ odwoławczy uznał za nietrafny, stwierdzając, że stan faktyczny i prawny w sprawie zmiany na użytek rolny sąsiadujących gruntów leśnych siostry skarżącej Ł. W., różni się zasadniczo od stanu prawnego i faktycznego w niniejszej sprawie. Kolegium podkreśliło ,że działki [...] i [...] (siostry skarżącej) były całkowicie pozbawione drzewostanu a zatem skutki środowiskowe wynikające z przekształcenia lasu na użytek rolny są znacząco inne niż skutki, jakie wystąpiłyby przy udzieleniu zgody na zmianę lasu skarżącej na użytek rolny. Nadto Kolegium wskazało, że decydującym argumentem za dokonaniem zmiany na użytek rolny gruntów leśnych siostry skarżącej był fakt jej niewielkich dochodów na warunki polskie, utrzymywania niepełnosprawnej córki oraz zamieszkiwania w bliskim sąsiedztwie działek objętych zgodą. Kolegium oceniając stan faktyczny sprawy pod kątem przepisów ustawy o lasach i mając na uwadze wykładnię tych przepisów oraz gradację wartości chronionych ustawą, uznało że strona nie wykazała żadnych szczególnych okoliczności uzasadniających zmianę przeznaczenia lasu na użytek rolny. Kolegium wskazało na tezę wyroku WSA w Białymstoku o sygn. II SA/Bk 1184/13, w której wyrażony został pogląd, że "dla pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o zmianę lasu na użytek rolny w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, nie jest wystarczające wykazane wystąpienia po stronie właściciela gruntu uzasadnionych potrzeb, a konieczne jest wykazanie obiektywnie szczególnego charakteru tych potrzeb". W wywiedzionej do sądu administracyjnego skardze na powyższą decyzję ostateczną J. W. podniosła następujące zarzuty: - naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżo0nej decyzji, mianowicie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach poprzez błędną wykładnię pojęcia "szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów", wyrażającą się w przyjęciu, że w przypadku osoby będącej właścicielem lasu, żyjącej na poziomie minimum socjalnego, samotnej, ze stwierdzonym stopniem niepełnosprawności, mającej na utrzymaniu syna, utrzymującej się jedynie z renty inwalidzkiej i pomocy społecznej, a w dodatku żyjącej na obczyźnie, która chce powrócić do Polski i uzyskiwać dodatkowy dochód prowadząc uprawę rolną, nie zachodzą szczególnie uzasadnione potrzeby warunkujące wyrażenie zgody na zmianę lasu na użytek rolny, podczas gdy przedmiotowa zmiana lasu na użytek rolny pozwoliłaby wnioskodawczyni po powrocie z emigracji na uzyskanie alternatywnego źródła dochodu, a co za tym idzie środków finansowych na pokrycie uzasadnionych kosztów utrzymania swojego i syna; - naruszenia art. 7 i 77 par. 1 K.p.a. wyrażającego się w braku rozpoznania istoty sprawy polegającego na ustaleniu czy po stronie skarżącej jako właścicielki lasu zachodzą szczególnie uzasadnione potrzeby warunkujące zmianę użytku leśnego na rolę, poprzez brak odniesienia się do argumentacji wnioskodawczyni w zakresie wskazywanej rzeczywistej sytuacji materialnej i poprzez pominięcie okoliczności dotyczących sytuacji bytowo – socjalnej i zdrowotnej wnioskodawczyni, w szczególności faktu, że jest ona osobą niepełnosprawną, przez co nie jest w stanie zorganizować uprawy rolnej 50 km od B. tj. w miejscowości P.; - naruszenia art. 107 par. 3 K.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 67 par. 1 K.p.a. tj. zarzutu dokonania ustaleń w oparciu o czynność niezaprotokołowaną oraz poprzez poprzestanie na powtórzeniu uzasadnienia decyzji organu administracji publicznej pierwszej instancji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja została wydana bez zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego i po przeprowadzeniu administracyjnego postępowania w sposób wyjaśniający wystarczająco istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a w konsekwencji również bez zarzucanego naruszenia przepisów procedury administracyjnej, mogącego mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił przepis art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach, stanowiący, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Konstrukcja przepisu wskazuje, że organ go stosujący działa w warunkach uznania administracyjnego tj. ma obowiązek rozpatrzenia indywidualnego wniosku właściciela lasu z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy, samodzielnie oceniając, czy w danym przypadku zaistniały szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu, będące przesłanką udzielenia zezwolenia na zmianę użytku leśnego na rolny. Rozumienie przepisu wypracowała praktyka sądowa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane zostało stanowisko, iż niezdefiniowane ustawowo pojęcie "szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu" należy pojmować jako sytuację wyjątkową. Użycie sformułowania "szczególnie" oznacza, że nie wystarczy ustalenie wystąpienia po stronie właściciela lasu jakiejkolwiek potrzeby przekształcenia terenu leśnego na użytek rolny, ale musi to być potrzeba wykraczająca poza zwykłą tj. wyjątkowa, kwalifikowana, uzasadniona szczególnymi okolicznościami. Za szczególne potrzeby mogą być uznane tylko takie wyjątkowe, kwalifikowane przesłanki, które w sytuacji konkretnego właściciela przeważają nad zasadą ochrony i trwałości utrzymania lasu (vide: wyroki w sprawach o sygn. II OSK 1448/10, II SA/Bk 1184/13, II SA/Bk 374/12). Wykładnia językowa zwrotu "szczególnie uzasadniona potrzeba" wskazuje na "konieczność, mus, niezbędność, przymus sytuacyjny". Zmiana przekształcenia lasu w użytek rolny musi być zatem dla właściciela lasu czymś absolutnie niezbędnym w danej sytuacji. Wyjątkowość sytuacji podmiotu ubiegającego się o zezwolenie na zmianę na użytek rolny gruntu leśnego, postrzegana poprzez pryzmat obowiązków ciążących na nim jako właścicielu lasu, określonych ustawą o lasach oraz poprzez pryzmat celów ustawy o lasach, powinna mieć wagę przewyższającą wartości chronione ustawą o lasach. Z mocy art. 13 ust.1 ustawy o lasach, ich właściciele zobowiązani są do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich leśnego użytkowania, w szczególności do zachowania w lasach roślinności leśnej, ponownego wprowadzania upraw leśnych w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu, pielęgnowania i ochrony lasu, w tym ochrony przeciwpożarowej, odpowiedniej przebudowy drzewostanu oraz racjonalnego użytkowania lasu w sposób trwale zapewniający realizację wszystkich jego funkcji. Stosownie do art. 8 ustawy o lasach, podstawowymi zasadami prowadzenia gospodarki leśnej jest powszechna ochrona lasów, trwałość utrzymania lasów, ciągłość i zrównoważone wykorzystanie wszystkich funkcji lasów oraz powiększanie zasobów leśnych. Z woli ustawodawcy las można przekształcić wyłącznie w użytek rolny i tylko, gdy zaistnieje szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu. Poprzez opisane wyżej priorytetowe cele i wartości chronione ustawą o lasach i szczególną wyjątkowość przekształcenia gruntu leśnego w użytek rolny, organ właściwy do udzielania zezwoleń na powyższe przekształcenie, winien dokonać oceny wskazywanych przez wnioskodawcę powodów wystąpienia z wnioskiem. Powody wystąpienia z wnioskiem winny wykraczać poza subiektywny interes strony, nawet uzasadniony. Jak to trafnie ujął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 października 2011r. sygn. II OSK 1448/10, "szczególnie uzasadnionej potrzeby" nie należy utożsamiać z uzasadnionym interesem strony, sprowadzającym się np. do chęci zagospodarowania działki dla celów rekreacyjnych, czy hodowlanych i jak zasadnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 24 lipca 2012r. sygn. II SA/Bk 374/12, nawet dążenie do rozwijania własnej działalności, choć jest naturalnym procesem, nie spełnia przesłanki szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu. Sąd w sprawie niniejszej w pełni akceptuje wypracowaną na tle stosowania art. 13 ust. 2 ustawy o lasach praktykę orzeczniczą, dodatkowo podkreślając, że szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu, mająca uzasadniać przekształcenie lasu w użytek rolny, musi być aktualna (realna) w dacie występowania z wnioskiem a nie tylko być potencjalna. Ważna potrzeba życiowa właściciela lasu, która skłoniła go do wystąpienia z wnioskiem, winna być na tyle realna, że jej szybkie niezaspokojenie stanowiłoby wręcz zagrożenie dla egzystencji właściciela lasu. W odniesieniu do okoliczności sprawy zauważyć zatem należy, że skarżąca poprzez przekształcenie lasu w użytek rolny, dąży do poprawienia przyszłej sytuacji w kraju na wypadek powrotu do ojczyzny z Francji, gdzie od wielu lat mieszka i skoncentrowała swoje życie. Jej aktualna sytuacja życiowa nie wymaga rolniczego użytkowania gruntu w Polsce. Skarżąca we wniosku uzasadniając przyczynę jego złożenia wskazywała wprost, że do Polski zamierza powrócić na stałe dopiero z chwilą osiągnięcia wieku emerytalnego a w tej chwili ma lat 56. W B. skarżąca – wedle deklaracji wniosku - zamierza osiedlić się na stałe po przejściu na emeryturę. Potrzeba rolniczego użytkowana przez nią gruntu w Polsce z oczywistych zatem względów, nie mogła być uznana za sytuację przymusową, bezwzględnie przemawiającą za udzieleniem zezwolenia na przekształcenie lasu w użytek rolny. Również pozostałe argumenty wskazywane przez skarżącą, trafnie zostały przez organy obu instancji uznane za niewystarczające do uwzględnienia wniosku. Dewastowaniu lasu przez osoby trzecie, jego właściciel powinien zapobiegać, chociażby poprzez sugerowane ogrodzenie działek siatką. Z częściowym pozbawianiem gruntu leśnego drzewostanu wiąże się ustawowy obowiązek właściciela lasu odnawiania upraw leśnych. Podkreślić należy, że o kwalifikacji gruntu jako lasu rozstrzygają dane z ewidencji gruntu a nie okoliczność przejściowego pozbawienia gruntu roślinności leśnej (vide: definicja lasu według art. 3 ustawy o lasach). Wbrew twierdzeniom skarżącej, okoliczności faktyczne i prawne jej sprawy różnią się od okoliczności sprawy siostry Ł. W., która uzyskała zezwolenie na zmianę na użytek rolny użytku leśnego działek sąsiednich o numerach geodezyjnych [...] i [...]. Jak zasadnie wskazały organy obu instancji, działki siostry skarżącej jako całkowicie pozbawione drzewostanu nie posiadały dużych walorów przyrodniczych (według wyciągu z uproszczonego planu urządzenia lasu działki te stanowiły zrąb), a aktualna sytuacja siostry skarżącej, jako osoby mieszkającej w bezpośrednim sąsiedztwie działek oraz utrzymującej się z niewysokiej emerytury i pomagającej niepełnosprawnej córce, uzasadniała potrzebę poprawy bieżących warunków bytowych poprzez umożliwienie uprawy warzyw i owoców. W konsekwencji Sąd uznał, że dążenie do poprawienia sytuacji materialnej w przyszłości, na wypadek powrotu do kraju z emigracji, przy braku skonkretyzowanej daty powrotu do ojczyzny, nie stanowi szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu, przemawiającej za udzieleniem zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny. Tym samym Sąd nie podzielił zasadności zarzutu naruszenia przez organ administracji przepisu prawa materialnego. Z niezasadnością zarzutu naruszenia prawa materialnego wiąże się ocena Sądu nietrafności zarzutów natury proceduralnej. Nie było potrzeby szczególnej analizy aktualnych warunków życiowych skarżącej we Francji, albowiem wnioskowana pilna potrzeba rolniczego zagospodarowania działek leśnych w Polsce, nie miała służyć poprawie obecnej sytuacji życiowej strony a dopiero jej sytuacji na wypadek powrotu do kraju. Zamieszkiwanie przy tym za granicą, wskazuje wprost na niemożliwość prowadzenia upraw rolniczych w Polsce. Sąd nie podziela także twierdzenia skarżącej, jakoby potwierdzona notatką urzędową okoliczność oferowania do sprzedaży działek leśnych, stanowiących przedmiot postępowania, była istotną dla rozstrzygnięcia sprawy okolicznością. Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie wynika bowiem fakt, że oferowanie działek do sprzedaży było przyczyną odmowy udzielenia zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny. Treść notatki została przywołana jedynie na marginesie rozważań organu I instancji i użyta jako wzmocnienie argumentacji dla braku wystąpienia szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu dla jego przekształcenia w użytek rolny. W przypadku przekształcania w użytki rolne lasów położonych w granicach administracyjnych miasta, organ właściwy do udzielania zezwolenia na takie przekształcenie, nie może nie uwzględniać faktu, że użytki rolne położone w granicach administracyjnych miast, są z mocy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gruntami odrolnionymi, co de facto pozwala na szybsze ich przeznaczenie pod zabudowę w planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy. Wzrasta zatem atrakcyjność handlowa takich gruntów a ich oferowanie do sprzedaży może świadczyć o pozorowaniu potrzeby zmiany użytku leśnego na rolny. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi (art. 151 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi).