III SA/Gd 374/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Wojewody z dnia 15 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia 22 stycznia 2015 r., nr [...] Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez R. F. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 października 2014 r., nr [...] o wymeldowaniu R. F. z pobytu stałego z lokalu ul. [...] w G.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że R. F. wiele lat temu wyjechała poza granice kraju, w związku z podjęciem pracy zawodowej. Przez pierwsze lata przyjeżdżała do Polski i w okresach urlopowych zamieszkiwała w omawianym lokalu, w którym pozostawiła część swoich rzeczy osobistych. Jednak od około 2011 r., (według stwierdzenia wnioskodawcy), lub od 2013 r. (według twierdzenia skarżącej) przestała już bywać w przedmiotowym lokalu, gdyż zaczęła się obawiać wspólnego przebywania z mężem. Z jej wyjaśnień wynikało, że wymieniony ma zaburzenia psychicznie, lecz od kilku lat zaprzestał stosowania leczenia, jest agresywny i niebezpieczny. Państwo F. są w trakcie sprawy rozwodowej, dokonali ponadto podziału majątku wspólnego, w wyniku którego Z. F. spłacił żonę, a skarżąca zamierzała za otrzymane pieniądze zakupić swoje mieszkanie, lecz uznała, że kwota jest niewystarczająca i do tej pory tego nie uczyniła. Aktualnie, kiedy przyjeżdża do Polski, to zatrzymuje się u któregoś z dorosłych dzieci. Jej mąż sprzedał parter domu, a pokój na pierwszym piętrze domu wynajął, wymienił także zamki w drzwiach wejściowych. Fakt ten spowodował trudności w swobodnym dostaniu się skarżącej do spornej nieruchomości, wobec tego wystąpiła do Sądu Rejonowego w G. z pozwem o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu, a sprawa nadal jest w toku. Złożenie pozwu nie może jednak stanowić głównego powodu, z którego należałoby utrzymać jej meldunek w lokalu. Trudno było mówić o stałym zamieszkiwaniu, w sytuacji gdy R. F. podjęła pracę za granicą, jednak od około połowy 2013 r. przestała już w nim bywać, nawet wtedy gdy przyjeżdżała do Polski. Sama przyznała, że nie jest możliwe, aby tam zamieszkiwała, gdyż obawia się męża, który zachowuje się agresywnie. Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, że bezpośrednim powodem opuszczenia przedmiotowego lokalu przez skarżącą nie była wymiana zamków w drzwiach i tym samym utrudnianie w zamieszkiwaniu, lecz było to spowodowane, początkowo decyzją skarżącej o wyjeździe do pracy, a ostatecznie brakiem możliwości wspólnego przebywania we wspólnym gospodarstwie domowym. Fakt, że strony pozostają nadal w związku małżeńskim, nie daje R. F. prawa do zamieszkiwania w lokalu, którego nie jest prawnym właścicielem. Nie ulega wątpliwości, że stosunki pomiędzy małżonkami F. są napięte i to właśnie brak możliwości porozumienia pomiędzy nimi powoduje, że nie są w stanie razem poprawnie funkcjonować, ale też właśnie i z tego powodu nie jest możliwe, aby skarżąca mogła swobodnie zamieszkiwać w lokalu. Organ odwoławczy uznał także, że nie było błędem ze strony organu I instancji zaniechanie przesłuchania świadka, o którego wnioskowała R. F., gdyż zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający, aby można było podjąć decyzję w niniejszej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła na powyższą decyzję R. F. domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Wyrokiem z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 323/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił powyższą decyzję, wskazując, że organy administracji przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób nie w pełni odpowiadający wymogom art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. Sąd wyjaśnił, iż skarżąca konsekwentnie wnosiła o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka B. S.. Wezwana na rozprawę administracyjną nie stawiła się ona bez wskazania przyczyny niestawiennictwa, co uniemożliwiło przeprowadzenie dowodu z jej zeznań. Organy odstąpiły od przeprowadzenia tej czynności, wskazując że okoliczności na które świadek ten miałaby być przesłuchana zostały już w toku postępowania wystarczająco wyjaśnione. Tego rodzaju argumentacja nie może być jednak zaakceptowana, zwłaszcza w sytuacji, gdy dokonana przez organ ocena materiału dowodowego prowadzi go do wniosków odmiennych od stanowiska wnioskującej o przesłuchanie świadka skarżącej. Nie sposób w tej sytuacji twierdzić, że zeznania tego świadka nie byłyby istotne. Także zeznania świadka D. G. złożone przez nią w sytuacji braku powiadomienia stron o terminie tej czynności nie mogły być brane pod uwagę wobec brzmienia art. 79 § 1 i 2 k.p.a. Konsekwencją tego błędu powinno być jednak nie odstąpienie od powoływania się na zeznania tego świadka, jak uczynił to Wojewoda w swej decyzji, lecz ponowne przesłuchanie świadka, przy zachowaniu wymogów wynikających z przepisów k.p.a. Pominięcie zeznań świadków B. S. i D. G., w sytuacji braku obiektywnych przeszkód uniemożliwiających przeprowadzenie tych dowodów, stanowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu powyższa ocena czyniła bezprzedmiotowym odnoszenie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdyż dopiero zgromadzenie i ocena pełnego materiału dowodowego pozwoliłaby organowi administracji na zastosowanie właściwego przepisu prawa materialnego. Przedwczesne byłoby także odniesienie się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie oceny zebranego materiału dowodowego. Za nietrafne Sąd uznał również zarzuty skargi, dotyczące zaniechania przeprowadzenia przez organy administracji dowodu z akt sądowych lub akt postępowania przygotowawczego. Sąd wskazał, że to nie akta sprawy (stanowiące zbiór różnorakich dokumentów) mogą mieć znaczenie dla sprawy lecz ewentualnie zgromadzone w nich dokumenty. Strona postępowania sądowego ma możliwość uzyskania w stosownym trybie odpisów dokumentów z tych akt i składania ich w postępowaniu administracyjnym, o ile uznaje te dokumenty za istotne. Natomiast dowody "osobowe" takie jak zeznania świadków i przesłuchania stron powinny być przeprowadzane w toku postępowania administracyjnego w trybie przepisów k.p.a. Dowodów tych nie powinny zastępować kopie protokołów z akt innych postępowań. Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku Wojewoda ponownie, decyzją z dnia 15 stycznia 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 października 2014 r., nr [...] o wymeldowaniu R. F. z pobytu stałego z lokalu ul. [...] w G.. W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył argumentację powołaną w uzasadnieniu swej wcześniejszej decyzji z dnia 22 stycznia 2015 r., nr [...] Dodał ponadto, że organ wystąpił do Urzędu Miejskiego w G. z prośbą o przesłuchanie D. G. oraz do Urzędu Miejskiego w L. o przesłuchanie B. S.. Pierwsza ze świadków pomimo odebrania kierowanej do niej korespondencji, zawierającej wezwanie do złożenia wyjaśnień, nie stawiła się w organie I instancji. Natomiast B. S., składając wyjaśnienia przed organem I instancji zeznała, że R. F. jest jej kuzynką i wie, że wymieniona nie zamieszkuje w przedmiotowej nieruchomości od około 4 lat, od tego czasu ma utrudniony dostęp do lokalu. Wie także, że strony nie mogły się ze sobą porozumieć z powodu konfliktu między nimi oraz, że R. F. otrzymała od Z. F. ekwiwalent za sporną nieruchomość po zakończeniu sprawy o podział wspólnego majątku (dowód: protokół z przesłuchania wymienionej - w aktach sprawy). R. F. w związku z brakiem możliwości swobodnego korzystania ze spornej nieruchomości wystąpiła do sądu z pozwem o ochronę naruszonego posiadania. Wyrokiem z dnia 5 marca 2015 roku Sąd Rejonowy w G. oddalił jej powództwo, zaś wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 lipca 2015 roku apelacja została oddalona. Sąd odwoławczy ocenił, że prawo R. F. do niezakłóconego posiadania nie zasługiwało na ochronę prawną. Wyjaśniono, że to z inicjatywy wymienionej nastąpił podział majątku wspólnego. Uzyskanie przez R. F. pełnej kwoty z tytułu spłaty jej udziału w majątku wspólnym gwarantuje jej realizację jej potrzeb materialnych. Ponadto Z. F. umożliwił jej zabranie swoich rzeczy z mieszkania, z której to jednak możliwości wymieniona sama zrezygnowała. Ponadto z ustaleń faktycznych wynika, że wymieniony sprzedał udział w wysokości 1/3 części w prawie własności nieruchomości. Nabywcy zajęli pomieszczenia znajdujące się na parterze budynku z osobnym wejściem i z tych również względów uwzględnienie powództwa R. F. w zakresie wskazanym w złożonym przez nią pozwie nie było możliwe. Organ wyjaśnił nadto, że pojęcie pobytu stałego związane jest z faktycznym przebywaniem pod danym adresem z zamiarem pobytu stałego, co oznacza, że w tym lokalu dana osoba posiada tzw. centrum życiowe, czyli miejsce gdzie koncentrowałby się ogół spraw życiowych, tj. gdzie nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przyjmuje wizyty członków rodziny, utrzymuje okazjonalne kontakty z sąsiadami. Takim centrum życiowym R. F. od wielu lat nie jest lokal, którego dotyczy niniejsze postępowanie, a zatem utrzymywanie Jej zameldowania w spornym lokalu stanowiłoby fikcję meldunkową. Czynność zameldowania na pobyt stały potwierdza fakt pobytu osoby w miejscu jej rzeczywistego przebywania. W przypadku skarżącej trudno jest mówić o stałym pobycie w spornym lokalu. Zgodnie z obowiązującymi przepisami warunkiem decydującym o zameldowaniu w lokalu jest faktyczne zamieszkiwanie w nim. Skarżąca ma obowiązek dokonania zameldowania w miejscu, w którym obecnie stale przebywa. Skargę do Sądu na powyższą decyzję wniosła R. F., domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie prawa proceduralnego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: 1) zaniechanie odniesienia się przez organ do treści wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 5 marca 2015r., sygn. akt I C 431/14 dotyczącego ustalenia, że doszło do naruszenia posiadania przez Z. F., zaś R. F. posiadała rzecz (lokal) do chwili jej naruszenia posiadania, wymiany zamków w drzwiach, jednakże ochrona posiadania stanowiłaby nadużycie prawa zgodnie z art. 5 k.c. Sąd bowiem w szczególności uznał na stronie 5-7 uzasadnienia: "Niemniej w czasie pobytu w Polsce R. F. korzystała bezspornie z mieszkania przy ul. [...] w G. Powyższe potwierdził nawet sam pozwany, który składając zeznania w niniejszej sprawie wskazał, iż powódka pojawiała się po 2011r. w domu w ciągu dnia i nie zostawała na noc.(...) W ocenie Sądu fakt pozostawienia rzeczy osobistych jak i mebli zarówno wystarczająco manifestując władztwo powódki nad tymi pomieszczeniami, korzystanie z lokalu nie musi bowiem polegać wyłącznie na stałym zamieszkiwaniu w nim, lecz może objawiać się chociażby na pozostawieniu rzeczy. Nadto Sąd uznał, iż powódka miała zamiar władania rzeczą "dla siebie". Świadczyć może o tym fakt, iż po powrocie z pracy powracała do spornego domu i składowała w nim swoje rzeczy.(...). Kolejną kwestią było ustalenie faktu naruszenia posiadania. W tym zakresie stan faktyczny był zupełnie bezsporny pomiędzy stronami. Z. F. przyznał bowiem, iż wymienił zamki w drzwiach wejściowych do domu i nie przekazał nowych kluczy powódce, tym samym uniemożliwiając jej korzystanie z nieruchomości co było podnoszone podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku". Ustalenia te pozostają w całkowitej sprzeczności z ustaleniami organów administracji. 2) zaniechanie odniesienia się organu do treści wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 lipca 2015r., sygn. akt III Ca 425/15 oddalającego apelację skarżącej od wyroku z pkt 1) w zakresie ustalenia przez Sąd, że doszło do naruszenia posiadania przez Z. F., zaś R. F. posiadała rzecz do chwili wymiany zamków w drzwiach, jednakże ochrona posiadania stanowiłaby nadużycie prawa zgodnie z art.5 KC. zaniechanie przesłuchania D. G. po bezskutecznym wezwaniu. D. G. jest istotnym świadkiem, gdyż jest to córka stron postępowania i ma wiedzę o postępowaniu. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych jako podstawa wydania orzeczenia, polegający na niesłusznym uznaniu, że R.F. dobrowolnie nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w G.. Organ pominął podnoszone wielokrotnie okoliczności, że skarżąca wyjechała do pracy, gdyż zmusiła ją sytuacja finansowa rodziny, ale nie pozostawiła rodziny ani domu, gdyż utrzymywała rodzinę, w tym małoletnią córkę D. G.. Przyjeżdżała wówczas, gdy pozwalały jej na to środki finansowe. Skarżąca nigdy nie opuściła lokalu dobrowolnie, zaś podczas przesłuchania zeznała, że w lokalu przebywała do chwili wymiany zamków w drzwiach - w ciągu dnia, gdyż obawiała się zachowania małżonka w nocy. naruszenie treści art. 6, 7, 8, 9, 12, 75 § 1, 77, 78, 80 k.p.a. poprzez brak działania organu z urzędu oraz na wniosek strony w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, a w szczególności: - nie zwrócenie się do Sądu Rejonowego w G. o przedłożenie akt sprawy o sygnaturze akt: I C 431/14 i VII Ns 1305/11 i przeprowadzenie dowodu z tych akt - nie wystąpienie do Komisariatu Policji w G. R. o przedłożenie do akt sprawy notatek zgłoszeń o interwencję policji pod adresem zamieszkania stron ze wskazaniem osoby zgłaszającej interwencję, określenia przyczyn interwencji, wyniku interwencji danych oraz postaw osób biorących udział w interwencji, oraz wskazania danych funkcjonariuszy, którzy dokonywali tych interwencji na okoliczność naruszenia przez Z. F. posiadania przez R. F. nieruchomości przy ul. [...] w G., celowego działania Z. F., utrudniania zamieszkiwania R. F. w szczególności poprzez kierowanie do niej gróźb, zmianę zamków w drzwiach, lęku R.F. przed Z. F. i realizacją jego gróźb, choroby Z. F. i uchylania się Z. F. od leczenia, a w szczególności na dowód, że R.F. wnosząc o interwencie przebywała w przedmiotowej nieruchomości, - nie zwrócenie się do Sądu Okręgowego w G. o przedłożenie akt sprawy o sygnaturze akt: II C 1333/14 i przeprowadzenie dowodu z całości akt sprawy na okoliczność naruszenia przez Z. F. posiadania przez R.F. nieruchomości położonej przy ul. [....] w G., celowego działania Z. F., utrudniania zamieszkiwania R. F. w szczególności poprzez kierowanie do niej gróźb, zmianę zamków w drzwiach, lęku R.F. przed Z. F. i realizacją jego gróźb, - nie wystąpienie do Komisariatu Policji w G. R. na adres: ul. [...], 81-473 G. o przedłożenie do akt niniejszej sprawy akt spraw o sygnaturze akt: 4 Ds [...] oraz [...] na okoliczność naruszenia przez Z.F. posiadania przez R.F. nieruchomości położonej przy ul. [...] w G., celowego działania Z. F., utrudniania zamieszkiwania R. F. w szczególności poprzez kierowanie do niej gróźb, zmianę zamków w drzwiach, lęku R. F. przed Z. F. i realizacją jego gróźb, - nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego polegającą na uznaniu, iż zachodzą przesłanki do wydania decyzji o wymeldowaniu R. F., gdy tymczasem zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu jest nieprzerwanie utrudniane przez Z. F., co oznacza, że tymczasowe opuszczanie lokalu przez skarżącą jest wynikiem jego działań i nie jest dobrowolne, o czym mowa w uzasadnieniu skargi, - brak oceny merytorycznej dowodów złożonych przez skarżącą takich jak billingi połączeń telefonicznych, loty do kraju, umowa o usługi telefoniczne zarejestrowana na skarżącą, zakończenie działalności gospodarczej w Niemczech, dokumentacja medyczna Z. F., a także organ nie uwzględnił okoliczności, iż pomiędzy stronami toczy się nadal postępowanie o rozwód. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie treści art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki do wydania decyzji o wymeldowaniu R. F., gdy tymczasem działania Z. F. utrudniły w sposób bezprawny swobodne zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym R. F.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2016 r., poz. 718; dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że organ odwoławczy wykonał, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wskazania sądu administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 323/15. Przesłuchano bowiem w charakterze świadka B. S., zaś przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka D. G. okazało się niemożliwe, gdyż nie stawiła się w wyznaczonym terminie, pomimo jej prawidłowego wezwania. Co więcej, już po wydaniu wyroku w sprawie III SA/Gd 323/15, wskutek oddalenia apelacji powódki wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 lipca 2015r. prawomocnym stał się wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 5 marca 2015r. oddalający powództwo skarżącej o przywrócenie posiadania. To rozstrzygniecie mieć musiało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, stanowiąc nową okoliczność, której sąd administracyjny poprzednio rozpoznający sprawę wziąć pod uwagę nie mógł. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został przez organ administracji rozpatrujący odwołanie R. F. prawidłowo przeanalizowany i oceniony. Wynika z niego w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżąca nie zamieszkuje od kilku lat pod adresem zameldowania przy ul. [...] w G.. Fakt ten nie jest w istocie kwestionowany przez stronę skarżącą, która koncentruje jednak swą argumentację na przyczynach opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania, wskazując, że w czasie swych pobytów w Polsce przebywała tam tylko w ciągu dnia, z obawy przed mężem Z. F. i ostatecznie uniemożliwił jej on pobyt w tym mieszkaniu, wymieniając zamki. Zdaniem sądu rozpoznającego niniejszą sprawę stan faktyczny, w jakim wydano zaskarżoną decyzję nie budzi wątpliwości w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia. Mianowicie skarżąca w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w G. w sprawie o podział majątku jednoznacznie deklarowała gotowość zabrania swych rzeczy z lokalu, w którym była zameldowana. Wyjaśniała, że pracuje legalnie w Niemczech i zamierza kupić mieszkanie w Polsce, kiedy otrzyma oczekiwaną spłatę od męża. zatem już wtedy – w listopadzie 2012r. (kopia protokołu k-497 akt adm.) miała zamiar ostatecznego opuszczenia miejsca zameldowania. Ostatecznie jej wizytom w miejscu zameldowania kres położyła wymiana zamków przez jej męża. Sądy cywilne, orzekając w sprawie roszczenia skarżącej o przywrócenie posiadania mieszkania uznały, że roszczenie to nie zasługuje na ochronę, gdyż narusza zasady współżycia społecznego (art. 5 k.c.). Zdaniem sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, nie istnieje automatyczna zależność pomiędzy stwierdzeniem, że doszło do naruszenia posiadania strony i stanem jej zameldowania w miejscu, które nie jest już faktycznie miejscem jej zamieszkania. Przyjmowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, że nie dokonuje się wymeldowania, pomimo braku możliwości zamieszkania w miejscu zameldowania, gdy miało miejsce naruszenia posiadania stwierdzone wyrokiem uwzględniającym roszczenie posesoryjne, opiera się na założeniu, że wykonanie wyroku nakazującego przywrócenie posiadania doprowadzić powinno do stanu zgodnego z wpisami w ewidencji ludności, zaś strona dotknięta bezprawnym działaniem innej osoby nie poniesie z tego tytułu negatywnych konsekwencji. Uznanie przez sąd powszechny, prawomocnym wyrokiem, że przywrócenie posiadania lokalu na rzecz skarżącej naruszałoby zasady współżycia społecznego, czyni niemożliwym zaakceptowanie jej poglądu co do kwestii zameldowania. Skoro bowiem skarżąca w dacie wydania zaskarżonej decyzji bezspornie nie zamieszkiwała w miejscu zameldowania, zaś jej powództwo posesoryjne zostało oddalone z uwagi na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego, to nie jest możliwe legalne przywrócenie posiadania lokalu w przyszłości. Zatem utrzymywanie zameldowania skarżącej przy ul. [...] w G. nie byłoby rejestracją stanu faktycznego zamieszkiwania, zgodnie z ustawą o ewidencji ludności, lecz stanem trwale fikcyjnym, sprzecznym z istotą tej ewidencji. Uznać należało zatem, że zaskarżona decyzja o wymeldowaniu skarżącej R. F. z pobytu stałego została wydana zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 722 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.