II OSK 437/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy inspektor sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.H., A.J., M.W., J.M., J.W. i M.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 93/16 w sprawie ze skargi A.H., A.J., M.W., J.M., J.W. i M.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 16 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi A.H. i innych (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] stycznia 2009 r. Prezydent Miasta Gdańska, po rozpatrzeniu wniosku A. Spółka z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako "inwestor"), ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Rozbudowa Portu Lotniczego im. Lecha Wałęsy" w Gdańsku. Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna, ponieważ została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] marca 2009 r., a skargę wniesioną na tę decyzję oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 17 grudnia 2009 r. II SA/Gd 191/09. W dniu 13 czerwca 2013 r. skarżący (oraz inne osoby) złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] marca 2009 r. Wniosek ten został następnie uzupełniony pismami z 24 czerwca 2013 r. oraz z 8 lipca 2013 r. Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] marca 2009 r. Skarżący wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z [...] grudnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało zaskarżoną w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2014 r. Skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Oddalając skargę Sąd I instancji w całości podzielił stanowisko organu. Sąd I instancji w pierwszej kolejności odniósł się do przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. (naruszenie przepisów o właściwości). W związku z tym wyjaśnił, że decyzja środowiskowa została wydana przez Prezydenta Miasta Gdańska na podstawie art. 46a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 519 – dalej jako "p.o.ś."). Przepis ten został uchylony przez art. 144 pkt 9 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 19, poz. 1227, obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 – dalej jako "ustawa środowiskowa"). Pomimo tego norma z art. 46a p.o.ś. znajdowała zastosowanie do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy środowiskowej, co wynika z art. 153 tej ustawy. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżących dotyczącego konieczności zastosowania w tej sprawie art. 155 ustawy środowiskowej, ponieważ przepis ten dotyczy innej sytuacji faktycznej, w której inwestor w dacie wejścia w życie ustawy z 2008 r. posiadał już decyzję środowiskową. Oznacza to, że w tej sprawie decyzję środowiskową powinien był wydać Prezydent Miasta Gdańska, jako prezydent miasta, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie było realizowane (art. 46a ust. 7 pkt 4 i ust. 7a p.o.ś.) Sąd I instancji wyjaśnił, że wbrew stanowisku skarżących, organem kompetentnym do wydania decyzji na gruncie przepisów p.o.ś. nie był wojewoda, i jego kompetencje nie przeszły na regionalnego dyrektora ochrony środowiska, ponieważ w sprawie nie zachodziły przesłanki przewidziane w art. 46 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. Planowana inwestycja nie stanowiła inwestycji w zakresie dróg, linii kolejowych, napowietrznych linii elektroenergetycznych, instalacji do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych lub gazu, sztucznych zbiorników wodnych, inwestycja ta nie była też realizowana na terenach zamkniętych lub obszarach morskich, ani nie dotyczyła zmiany lasu, niestanowiącego własności Skarbu Państwa, na użytek rolny. Brak jest zatem podstaw do przypisywania właściwości do jej wydania wojewodzie. W ocenie Sądu I instancji, nie jest uzasadniony zarzut, że przedsięwzięcie w postaci lotniska nie było ujęte w ustawie p.o.ś., w szczególności w art. 46a ust. 7 tej ustawy. W przepisie tym wyszczególniono część inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i użyto zbiorczego określenia pozostałych przedsięwzięć, do których należy zaliczyć także budowę lotniska. Zdaniem Sądu I instancji, na właściwość organu nie miały także wpływu ustawa z 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz.U. Nr 42, poz. 340) oraz ustawa z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. z 2007 r. Nr 173, poz. 1219 ze zm.). Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego weszła w życie po wydaniu decyzji z [...] marca 2009 r. (w dniu 17 kwietnia 2009 r.). Natomiast art. 23 § 2 pkt 5 ustawy z 7 września 2007 r., w którym jest mowa o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu przepisów ustawy środowiskowej, został wprowadzony ustawą z 28 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 161, poz.1281). Przepis ten nie obowiązywał zatem w dacie wydania decyzji środowiskowej. W następnej kolejności Sąd I instancji odniósł się do drugiej powoływanej przez skarżących przesłanek stwierdzenia nieważności – wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej. W ocenie Sądu I instancji, organy obu instancji prawidłowo zastosowały w tej sprawie art. 153 ustawy środowiskowej. Ponadto Sąd I instancji stanął na stanowisku, że brak było konieczności ponawiania uzgodnienia dokonanego przez Marszałka Województwa Pomorskiego. W tej sprawie właściwy organ zwrócił się na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów o uzgodnienie do Marszałka Województwa Pomorskiego. Organ współdziałający zajął stanowisko w tym zakresie i stanowisko to zachowało moc (art. 48 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. oraz art. 376 pkt 2b w związku z art. 378 ust. 2a p.o.ś.). Sąd I instancji wskazał ponadto, że organ wydając decyzję środowiskową prawidłowo zastosował art. 56 ust. 1b oraz art. 56 ust. 2 pkt 6 p.o.ś. Decyzję wydano z uwzględnieniem uzgodnień organów, o których stanowi art. 48 ust. 2, a także zawartych w raporcie wyników postępowania przeprowadzonego zgodnie z art. 53 p.o.ś. z udziałem społeczeństwa. Za niezasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 135 p.o.ś. i art. 56 ust. 2 pkt 6 p.o.ś. Przepis art. 135 ust 1 p.o.ś. dotyczy utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, do jakich zalicza się analizowane przedsięwzięcie, tworzy obecnie sejmik województwa, w drodze uchwały. W ocenie Sądu I instancji, organ nie naruszył art. 56 ust. 2 pkt 6 p.o.ś. bowiem, zgodnie z tym unormowaniem, w decyzji wskazano na konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 6 p.o.ś., organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdza konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zdaniem Sądu I instancji, sformułowanie przepisu nawiązuje do sytuacji, w której inwestycja polega na tworzeniu nowego obiektu, dla którego musi zostać utworzony obszar ograniczonego użytkowania. W przypadku rozbudowy inwestycji już istniejącej, posiadającej obszar ograniczonego użytkowania, jeżeli dochodzi do jej rozbudowy, może zaistnieć konieczność powiększenia obszaru ograniczonego użytkowania z uwagi na zwiększenie stopnia uciążliwości obiektu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie, która dotyczy rozbudowy lotniska już istniejącego i posiadającego obszar ograniczonego użytkowania. Prowadzi to do zmiany dotychczasowej uchwały w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania i utworzenia nowego, szerszego obszaru użytkowania. Sąd I instancji wskazał, że w punkcie II.3 decyzji środowiskowej wskazano na konieczność wystąpienia do właściwego organu o zwiększenie dotychczasowego obszaru ograniczonego użytkowania. Organ w wydanej decyzji traktował sformułowania dotyczące utworzenia i zwiększenia obszaru ograniczonego użytkowania jako tożsame, co wynika z punktu II.2 decyzji, w której jest mowa o konieczności utworzenia (zwiększenia) obszaru ograniczonego użytkowania. Zdaniem Sądu I instancji, tego rodzaju działanie organu nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Z punktu widzenia celu przepisu, zasad praworządności i skutków decyzji, organ w wydanej decyzji powinien wskazać w niej na konieczność powstania obszaru ograniczonego użytkowania, który będzie obszarem odpowiednim z punktu widzenia planowanego przedsięwzięcia. Cel taki został osiągnięty. Sąd I instancji wskazał ponadto, że brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 56 ust. 1b pkt 1 p.o.ś. Zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a p.o.ś. decyzję środowiskową uzgodniono z Marszałkiem Województwa oraz Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, a w sprawie nie zachodziły przesłanki wskazane w pozostałych jednostkach redakcyjnych tego przepisu, uzasadniające dokonanie uzgodnień z innymi organami. W szczególności w sprawie nie było obowiązku dokonywania uzgodnienia przewidzianego w art. 48 ust. 2 pkt 3 p.o.ś. bowiem z okoliczności sprawy nie wynika, żeby planowane przedsięwzięcie mogło znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. W sprawie nie stwierdzono także transgranicznego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Ponadto w punkcie II.2 decyzji środowiskowej zawarto obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, a w decyzji tego rodzaju nie orzeka się o przeprowadzeniu przeglądu ekologicznego (art. 237 w związku z art. 241 p.o.ś.). Odnosząc się do kwestii związanych z ilością lotów oraz generowanym przez lotnisko hałasem, Sąd I instancji wskazał, że w raporcie przeprowadzona została szczegółowa analiza oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie hałasu (str. 132–155). W analizie tej określono zasięg uciążliwości hałasowej lotniska, wskazując, że jest on uzależniony od występującego ruchu lotniczego. Analiza ta zawiera schematy tras dolotowych i odlotowych, profile startów i lądowań, obliczono w niej natężenie ruchu lotniczego, uwzględniono rodzaje statków powietrznych, określono liczbę operacji lotniczych dla pory dziennej, wieczorowej i nocnej i przeprowadzono kompleksową analizę zmienności intensywności ruchu lotniczego. Do obliczeń przyjęto trzy liczby operacji lotniczych – stan z 2007 r., optymalną liczbę operacji w 2015 r., a więc operacji lotniczych planowanych w przyszłości, stanowiącą najbardziej realną prognozę wzrostu ruchu lotniczego oraz maksymalną liczbę operacji, wynoszące odpowiednio – 32,111 i 203 operacje. Zasięg stref hałasu został określony dla każdego z tych wariantów. Z raportu wynikał postulat ograniczenia ilości lotów w porze nocnej. Taki nakaz znalazł się w treści wydanej decyzji, w której wskazano, że ilość nocnych operacji startu i lądowania w fazie eksploatacji nie może przekraczać poziomu 30% takich operacji wykonywanych w porze dnia, rozumianej jako przedział godzinowy od 6.00 do 22.00. Sąd I instancji wskazał ponadto, że w związku z oddziaływaniem portów lotniczych na środowisko, które wiąże się z przekroczeniem norm hałasu, wokół lotniska może być utworzony obszar ograniczonego użytkowania w formie uchwały sejmiku województwa. W razie ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania właściwymi w sprawach spornych dotyczących wysokości odszkodowania lub wykupu nieruchomości są sądy powszechne, a zobowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości jest ten, którego działalność spowodowała wprowadzenie ograniczeń w związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania (art. 136 p.o.ś.). W związku z realizacją inwestycji i utworzeniem obszaru ograniczonego użytkowania skarżącym przysługuje zatem prawo do zrekompensowania ewentualnych poniesionych strat. Zdarzeniem skutkującym zmniejszeniem wartości nieruchomości (art. 129 ust. 2 p.o.ś.), jest akt prawa miejscowego wprowadzający ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, co czyni niemożliwym lub istotnie ogranicza korzystanie z nieruchomości lub z jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. Realne możliwości ochrony majątkowych interesów skarżących są zatem związane z ustanowieniem takiego obszaru. W jego wyniku dochodzi do obniżenia wartości nieruchomości, będącego następstwem ograniczeń przewidzianych bezpośrednio w treści aktu ustanawiającego ten obszar (zwłaszcza dotyczących ograniczeń zabudowy), lecz także obniżenie wartości nieruchomości wynikającego z tego, że wskutek wejścia w życie tego aktu dochodzi do zawężenia granic własności przewidzianych w art. 140 i 144 k.c. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący. W pierwszej kolejności skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego. Po pierwsze, błędnej wykładni art. 135 ust. 1 w związku z art. 56 ust. 2 pkt 6 p.o.ś. w związku z art. 134 oraz w związku z "art. 145 ust. 1.1 pkt.1 a" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Po drugie, art. 135 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1p.o.ś. oraz w związku z art. 2 pkt 28 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a także w związku z art. 134 i "art. 145 ust..1 pkt.1 a" p.p.s.a. Po trzecie, art. 135 ust. 5 p.o.ś. w związku z art. 134 oraz w związku z "art. 145 ust.1 pkt. 1a" p.p.s.a. Po czwarte, art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju mistrzostw Europy w piłce nożnej UEFA EURO 2012 w związku z art. 46 p.o.ś. oraz w związku z art. 72 ust. 1 pkt 13 i art. 74 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, a także w związku z "art. 145 ust.1 pkt. 1a" p.p.s.a. Po piąte, art. 48 ust 2 pkt. 3a w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. oraz w związku z "art. 2 pkt. 28" rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a także w związku z art. 153 ustawy środowiskowej oraz związku z "art. 135" p.o.ś. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie prawa procesowego tj. "art. art. 141 ust. 5" p.p.s.a. polegające na braku wyjaśnienia przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku szczegółowej podstawy rozstrzygnięcia, w szczególności, w zakresie zgłoszonych zarzutów. Powyższe zarzuty kasacyjne zostały szczegółowo uzasadnione. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisu prawa procesowego, tj. art. 141 ust. 5 p.p.s.a., ponieważ brak jest takiego przepisu w tej ustawie. Po drugie, w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego należy podkreślić, że nie są one w ogóle powiązane – co jest błędne – z naruszeniem przez Sąd I instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Po trzecie, brak jest także podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji z powodu błędnej wykładni przepisów art. 135 ust. 1 w związku z art. 56 ust. 2 pkt 6 p.o.ś. oraz w związku z art. 134 p.p.s.a. jak i "art. 145 ust. 1 pkt 1 a" p.p.s.a., a także art. 135 ust. 5 p.o.ś. w związku z "art. 145 ust. 1 pkt 1 a" p.p.s.a. Na wstępie należy jednak zaznaczyć, że także błędnie powołano w zarzutach skargi kasacyjnej, jak i jej uzasadnieniu przepis "art. 145 ust. 1 pkt 1 a" p.p.s.a., podczas gdy jest to w istocie przepis art. 145 § 1 § 1 lit. a p.p.s.a. Ponadto nie nastąpiła również błędna wykładnia przez Sąd I instancji powyższych przepisów prawa materialnego. Wynika to z tego, że w postępowaniu nadzwyczajnym, a takim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, właściwe organy prowadzące takie postępowanie, a następnie sąd administracyjny, kontrolują wydane rozstrzygniecie według stanu prawnego z daty wydania decyzji ostatecznej przez właściwy organ. W takim postępowaniu administracyjnym nie prowadzi się już nowego, jak i uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że w tej sprawie jest to postępowanie prowadzone w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji danego przedsięwzięcia, w którym badane jest tylko, czy wystąpiły przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Nie jest to więc w żadnym przypadku postępowanie, w którym poddanym kontroli jest akt prawa miejscowego wydany w przedmiocie ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Natomiast wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego, czyli ustawy p.o.ś. Postępowanie w sprawie wydania przedmiotowej decyzji środowiskowej zostało bowiem wszczęte jeszcze w dniu 10 czerwca 2008 r., postanowienie Marszałka Województwa Pomorskiego zostało wydane w ramach współdziałania w dniu 18 sierpnia 2008 r., a postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku zostało podjęte 17 września 2008 r. Oznacza to, że zarówno wszczęcie tego postępowania, jak i wydanie wyżej wymienionych postanowień nastąpiło jeszcze w poprzednim stanie prawnym, ponieważ ustawa środowiskowa weszła w życie dopiero 15 listopada 2008 r. Dlatego też brak jest podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisu art. 153 ust. 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 154 ust. 1 tejże ustawy, w zakresie zmiany właściwości organów uzgadniających lub opiniujących wydanie decyzji środowiskowej. Po czwarte, przepis art. 135 ust. 1 p.o.ś. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji środowiskowej przez organ I instancji (czyli 8 stycznia 2009 r.) jednoznacznie stanowił, że jeżeli m.in. z analizy porealizacyjnej wynika, że pomimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu czy też innego obiektu, to także dla lotniska tworzy się obszar ograniczonego użytkowania, co właśnie nastąpiło w tej sprawie. Dlatego też utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania wokół przedmiotowego lotniska nie musiało nastąpić po przeprowadzeniu przeglądu ekologicznego, a więc brak było przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 135 ust. 1 i art. 5 p.o.ś. Ponadto nie obowiązują powołane w tych zarzutach kasacyjnych przepisy takie jak "art. 145 ust. 1 pkt 1 a" oraz "art. 145 ust. 1 pkt 1a" p.p.s.a. Należy podkreślić, że skarżący kasacyjnie twierdzi, że wydanie decyzji środowiskowej powinno być poprzedzone uzgodnieniem z wojewodą, co opiera na twierdzeniu, że rozbudowa lotniska wpływa na obszar Natura 2000. Twierdzenie to nie znajduje jednak potwierdzenia w raporcie o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko, którego ustaleń skutecznie nie podważono na etapie postępowania zwykłego. Ponadto ewentualne nowe ustalenia faktyczne w tym zakresie powinny zostać oparte na uzupełnieniu materiału dowodowego, a tego rodzaju postępowania nie prowadzi się w postępowaniu nieważnościowym, stąd nie jest to przesłanka do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy zaznaczyć, że chybiony jest również zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 48 ust. 2 pkt 3a w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. oraz w związku z "art. 2 pkt 28" cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r., jak i w związku z art. 153 i art. 135 ustawy środowiskowej. Jednak w pierwszej kolejności należy podnieść, że nie obowiązuje taki przepis jak "art. 2 pkt 28" cyt. rozporządzenia, lecz w istocie jest to przepis § 2 pkt 28 danego rozporządzenia. Należy również podkreślić, że utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania mogło nastąpić w formie "rozszerzenia" jego dotychczasowego obszaru jeżeli lotnisko było rozbudowywane. Ponadto rozbudowa lotniska nie tworzy nowego, odrębnego oddziaływania, tylko rozszerza już istniejące oddziaływanie na środowisko jako całość (por. wyrok NSA z 17 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1346/08). Natomiast w tej sprawie miał zastosowanie art. 153 ustawy środowiskowej. Oznacza to, że sprawa zasadnie toczyła się na podstawie przepisów ustawy p.o.ś., a nie ustawy środowiskowej, ponieważ postępowanie zostało wszczęte i nie zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej przed 15 listopada 2008 r., a więc przed wejściem w życie ustawy środowiskowej. Po piąte, chybiony jest także zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju mistrzostw Europy w piłce nożnej UEFA EURO 2012 w związku z art. 46 p.o.ś. oraz w związku z art. 72 ust. 1 pkt 13 i art. 74 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, a także w związku z "art. 145 ust. 1 pkt. 1a" p.p.s.a. Także w tym zarzucie kasacyjnym błędnie powołano przepis "art. 145 ust. 1 pkt 1 a" p.p.s.a. zamiast art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. Natomiast powołany w tym zarzucie kasacyjnym przepis art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej Euro 2012, który odnosi się do decyzji środowiskowej w rozumieniu ustawy środowiskowej został wprowadzony dopiero ustawą z dnia 28 sierpnia 2009 r. o zmianie tej ustawy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 161, poz. 1281), czyli nie obowiązywał w dacie wydania przedmiotowej decyzji środowiskowej w dniu 6 marca 2009 r. Natomiast ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego weszła w życie po wydaniu decyzji środowiskowej z 6 marca 2009 r. (czyli w dniu 17 kwietnia 2009 r.), a więc jej przepisy również nie obowiązywały w dacie wydania decyzji środowiskowej. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.