III SA/Wa 2376/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent stażysta Katarzyna Nartanowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2016 r. sprawy ze skargi F.U. na interpretację indywidualną Burmistrza L. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Burmistrza L. na rzecz F. U. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] lutego 2015 r. wpłynął do Burmistrza L. wniosek Pana F. U. ("wnioskodawca", "skarżący") o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca prowadzi roboty budowlane na terenie własnej nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o powierzchni 635 m2 usytuowanej w L., ul. [...], obręb [...] działka nr [...] na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę numer [...]wydanej dnia [...] maja 2013 r. przez Starostę W. oraz decyzji zamiennej nr [...] wydanej dnia [...] września 2014 r. przez Starostę W.. Jak wskazał Wnioskodawca, roboty budowlane dotyczą budynku użyteczności publicznej z częścią handlową i usługową. Wnioskodawca w związku z prowadzonymi robotami budowlanymi w dniu [...] października 2014 r. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru budowlanego w O. W wyniku obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2014 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego został spisany protokół kontroli obowiązkowej. W punkcie 8.5 protokołu kontroli stwierdzono, że zostały wykonane wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym umożliwiające oddanie obiektu do użytkowania za wyjątkiem części okładzin podłogowych, części stolarki wewnętrznej. W dniu [...] listopada 2014 r. została wydana przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w O. decyzja nr [...] udzielająca pozwolenia na użytkowanie budynku użyteczności publicznej z częścią handlową i usługową usytuowanego na działce nr Ew. [...] przy ul. [...] w L. pod warunkiem wykonania brakujących okładzin podłogowych oraz brakującej stolarki drzwiowej wewnętrznej w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r. Wnioskodawca wskazał, iż budynek nie jest obecnie użytkowany. W budynku prowadzone są roboty budowlane, tj. wykonywane są podłogi oraz montowana jest stolarka wewnętrzna. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Jaka jest definicja określenia "budowa została zakończona" w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w odniesieniu do budowy budynku użyteczności publicznej z częścią handlową i usługową, która jest konieczna do powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do budynku będącego częścią nieruchomości usytuowanej w L. przy ul. [...] działka nr ew. [...] obręb [...]? W uzasadnieniu swojego stanowiska wnioskodawca wskazał, iż zgodnie z treścią art. 6 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Wnioskodawca zauważył, iż w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie znajdziemy definicji określenia "budowa została zakończona", także w prawie budowlanym nie występuje definicja ww. określenia. Zdaniem wnioskodawcy "budowa zostaje zakończona" po zakończeniu robót budowlanych, które mają na celu doprowadzenie budynku do stanu, w którym może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. W związku z powyższym, w rozumieniu ww. ustawy budowa budynku użyteczności publicznej z częścią handlową i usługową w L. przy ul. [...], działka nr ew. [...] obręb [...] nie została jeszcze zakończona. W opisywanej sytuacji nastąpi to wtedy, gdy zostanie zakończone wykonywanie budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Podłoga budynku oraz stolarka wewnętrzna są trwale związane z budynkiem. Stanowią one część budynku i nieruchomości. W związku z brakiem tych elementów składowych budynku, budowa nie została zakończona. Nie jest bowiem możliwe - jak wskazuje wnioskodawca - użytkowanie przedmiotowego budynku bez podłogi oraz bez drzwi wewnętrznych. Zdaniem wnioskodawcy wynika to z § 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.), zgodnie z którym w pomieszczeniach oraz na drogach znajdujących się w obiektach budowlanych podłogi powinny być stabilne, równe, nieśliskie, niepylące i odporne na ścieranie oraz nacisk, a także łatwe do utrzymania w czystości. Z kolei § 75 w pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) stanowi, iż drzwi do pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi oraz do pomieszczenia kuchennego powinny mieć co najmniej szerokość 0,8 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy. Dalej, w pkt 2 określone zostało, iż w budynku użyteczności publicznej drzwi wewnętrzne, z wyjątkiem drzwi do pomieszczeń technicznych i gospodarczych, powinny mieć co najmniej szerokość 0,9 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy. Wnioskodawca wskazał także, że pozwolenie na użytkowanie budynku zostało udzielone pod warunkiem, że zostaną wykonane określone roboty budowlane. Prace te nie zostały do dzisiaj zakończone. Nie jest więc możliwe użytkowanie budynku zgodnie z przeznaczeniem przed zakończeniem tych prac. W związku z powyższym, jak twierdzi wnioskodawca, w przypadku budynku użyteczności publicznej z częścią handlową i usługową usytuowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w L. jest faktem absolutnie bezspornym, że budowa nie została zakończona, ponieważ nie zostały wykonane wszystkie roboty budowlane opisane w protokole z dnia [...] listopada 2014 r., decyzji nr [...] jak również ze względów na przepisy Prawa Pracy oraz Prawa Budowlanego. W interpretacji z dnia [...] maja 2015 r. Burmistrz L. uznał stanowisko Wnioskodawcy w sprawie przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, do art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849) i wskazał, że o momencie powstania obowiązku podatkowego decydują dwie okoliczności, tj. nabycie władania istniejącego budynku (budowli) albo jego istnienie (wybudowanie). Następnie organ wyjaśnił, że czym innym jest nabycie władania nad istniejącym budynkiem (budowlą), a czym innym jest wybudowanie nowego budynku (budowli). Jeżeli ktoś kupuje istniejący budynek lub budowlę, o powstaniu obowiązku podatkowego decyduje nabycie prawa do władania tym obiektem. Obowiązek powstaje w tej sytuacji, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, od początku miesiąca następującego po miesiącu, w którym nabyta została własność budynku (budowli). Natomiast w przypadku, gdy ktoś wybuduje budynek lub budowlę, okolicznością decydującą o powstaniu obowiązku jest istnienie tego budynku lub budowli. Wówczas obowiązek podatkowy powstaje, co wynika z art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, od początku roku następującego po toku, w którym wybudowano budynek (budowlę) lub rozpoczęto użytkowanie budynku. Wybudowanie budynku jest okolicznością, o której mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem obowiązek podatkowy w stosunku do podmiotu, który ten budynek wybudował w styczniu, powstanie dopiero 1 stycznia roku następnego. W konkluzji organ stwierdził, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje, co do zasady, z początkiem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dany podmiot nabył budynek (budowlę). Jeżeli natomiast podmiot ten budynek (budowlę) wybudował, jego obowiązek zapłacenia podatku jest przesunięty na dzień 1 stycznia roku następnego. Jak wyjaśnił organ z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego traktuje się przy tym na równi fakt ukończenia budowy i rozpoczęcia użytkowania budynku. I w jednym, i w drugim przypadku obowiązek dotyczy całego budynku, chociażby właściciel miał przez następnych kilka lat zajmować tylko jego parter z powodu niewykończenia reszty budynku. W związku z tym, że termin "zakończenie budowy" nie został wyjaśniony na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a jego rozumienie potoczne powodować może sporo wątpliwości, sprecyzowanie tego pojęcia wymaga sięgnięcia do ustawy - Prawo budowlane, regulującego działalność polegającą na budowie obiektów budowlanych. Ale - jak wskazał organ - również ten akt nie zawiera definicji zakończenia budowy. Na podstawie jednak analizy poszczególnych przepisów rozdziału 5 tej ustawy można jednak ustalić moment, który decyduje o zakończeniu budowy. Z przepisu art. 54 ustawy - Prawo budowlane wynika, że inwestor, który wybudował na podstawie pozwolenia na budowę obiekt budowlany, powinien zawiadomić organ administracji architektoniczno-budowlanej o zakończeniu budowy, a ten z kolei organ podatkowy. Dokumenty niezbędne do załączenia do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego określa art. 57 ust. 1-3 ustawy - Prawo budowlane. W przepisie tym stwierdza się m.in., że do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowanego inwestor obowiązany jest dołączyć oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu. Do zawiadomienia powinno zostać dołączone oświadczenie kierownika o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem, warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi polskimi normami. Należy podkreślić, iż z pewnością zakończenie budowy nastąpi, gdy zostało złożone zawiadomienie o zakończeniu budowy spełniające wyżej wymienione warunki. Złożenie tego zawiadomienia nie jest jednak konieczne do uznania, iż nastąpiło faktyczne zakończenie budowy. Wystarczy, że będą spełnione warunki upoważniające do złożenia tego zawiadomienia. Innymi słowy, spełnienie warunków, o których mowa w art. 57 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane, przesądza, iż nastąpiło zakończenie budowy. W przypadku wątpliwości co do możliwości przeprowadzenia odbioru budynku pomocne może być sięgnięcie do zapisów dziennika budowy. W art. 22 ustawy - Prawo budowlane, w którym wymieniono podstawowe obowiązki kierownika budowy, mowa jest m.in. o tym, że powinien on zgłosić obiekt budowlany do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy. Z dziennika budowy wynikają wszystkie istotne etapy realizacji inwestycji, co jest bardzo przydatne w razie trudności w ustaleniu momentu zakończenia budowy. Następnie organ wyjaśnił, że obowiązek podatkowy może być związany z rozpoczęciem użytkowania budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. W tym przypadku chodzi o rozpoczęcie faktycznego użytkowania budynku lub jego części. W takiej sytuacji nie muszą być spełnione warunki uprawniające do użytkowania budynku, o których mowa w art. 54 czy 55 ustawy - Prawo budowlane. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż w sprawie wnioskodawcy w dniu [...] listopada 2014 r. została wydana przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w O. decyzja nr [...] udzielająca pozwolenia na użytkowanie budynku użyteczności publicznej z częścią handlową i usługową usytuowanego na działce nr Ew. [...] przy ul. [...] w L. pod warunkiem wykonania brakujących okładzin podłogowych oraz brakującej stolarki drzwiowej wewnętrznej w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r. Odnosząc się do powyższego stanu faktycznego organ wskazał, że w sprawie wnioskodawcy warunkowe pozwolenie wydane zostało dlatego, że obiekt budowlany spełniał warunki umożliwiające dopuszczenie go do użytkowania, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych. Nie ulega wątpliwości, iż decyzja udzielająca pozwolenie na użytkowanie potwierdza zakończenie budowy budowli, budynku lub ich części i świadczy, iż obiekty te znajdują się w stanie technicznym odpowiednim do wykorzystania ich zgodnie z przeznaczeniem. W świetle powyższych rozważań organ uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko wnioskodawcy, iż budowa budynku użyteczności publicznej z częścią handlową i usługową nie została jeszcze zakończona. Jeżeli bowiem wnioskodawca sam wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu (dostarczając jednocześnie stosowne dokumenty, z których wynika, iż wnioskowany obiekt jest wykonany (zakończony) zgodnie z projektem), Inspektor Nadzoru Budowlanego okoliczność tę potwierdził podczas kontroli w terenie i w wydanej decyzji administracyjnej, którą organ podatkowy w zakresie ustalenia stanu faktycznego jest związany. Wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie ma bowiem walor dokumentu urzędowego. Nie zgadzając się z wydaną interpretacją Skarżący w dniu [...] maja 2015 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa wniesiono, a ten w odpowiedzi z dnia [...]czerwca 2015 roku wskazał, że brak ku temu podstaw. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasadzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W skardze skarżący powołał swoją dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. Nr 270, zwana dalej "p.p.s.a.") kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydawane w indywidualnych sprawach. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej kryteria Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613), Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Instytucja indywidualnych interpretacji służy wyjaśnieniu wątpliwości co do prawnopodatkowych skutków w związku z zastosowaniem w skonkretyzowanym stanie faktycznym danego przepisu prawa podatkowego. W tej sprawie wnioskodawca wniósł o interpretację art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", a w szczególności użytego tam pojęcia "budowa została zakończona". Dla porządku wskazać należy, że art. 6 u.p.o.l. stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (ust. 1). Stosownie zaś do art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Z powyższej regulacji wynika więc, że moment powstania obowiązku podatkowego zależy od dwóch alternatywnych zdarzeń, tj. zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania budowli lub budynku przez ich ostatecznym wykończeniem. Ta druga okoliczność w stanie faktycznym sprawy jest bez znaczenia, jako że niespornym jest, że budynek, o którym mowa we wniosku, nie jest użytkowany. Zdaniem Sądu w tej sprawie organ nieprawidłowo uznał, że w przedstawionym stanie faktycznym znajdzie zastosowanie przepis art. 6 ust. 2 u.p.o.l., tj., że zaistniały stan faktyczny, który stanowił kontekst wątpliwości prawnych skarżącego, podlega subsumcji pod ww. przepis, w którym mowa jest o zakończeniu budowy. W konsekwencji organ potwierdził powstanie w sprawie skarżącego obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Zgodzić należy się zaś z organem, że termin "zakończenie budowy" nie został wyjaśniony na gruncie u.p.o.l., a jego potoczne rozumienie powodować może sporo wątpliwości (co potwierdza spór w niniejszej sprawie). Organ precyzując to pojęcie uznał za uzasadnione sięgnięcie do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, regulującej działalność polegającą na budowie obiektów budowlanych. Należy jednak wskazać, że również ten akt nie zawiera definicji zakończenia budowy. Niemniej pewne jest, że art. 6 ust. 2 u.p.o.l. wymaga zaistnienia określonego stanu faktycznego. Nie uzależnia spełnienia warunku "zakończenia budowy" od wykonania jakichkolwiek obowiązków formalnoprawnych. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 1996 r. o sygn. akt SA/Wr 2735/95, w którym wskazano, że w sensie techniczno-budowlanym można mówić o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje ustawa - Prawo budowlane wobec budowy legalnej przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy (art. 57 ustawy - Prawo budowlane). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż obiekt powinien być w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i można byłoby przekazać go do normalnej eksploatacji i użytkowania. Powyższe stanowisko w całości podziela Sąd. Tak więc istotne jest ustalenie, czy rzeczywiście doszło do zakończenia budowy, a stan ten następuje w momencie zakończenia prac budowlanych. Chodzi więc o stan faktyczny związany z zaprzestaniem prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego. Niewątpliwie okoliczność tę należy powiązać ze spełnieniem warunków, jakie przewiduje w tym zakresie ustawa Prawo budowlane. Niemniej decydujące będzie tu ustalenie, że obiekt znajduje się w takim stanie, że może zostać przeprowadzony jego odbiór i można go przekazać do normalnej eksploatacji i użytkowania (podkreślenie Sądu). Wypełnienia się stanu faktycznego w ww. zakresie organ upatruje w okolicznościach związanych z wydaniem na rzecz skarżącego decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. udzielającej mu warunkowego pozwolenia na użytkowanie budynku użyteczności publicznej. Organ uznał, że jest to okoliczność przesądzająca o tym, że budowa w sprawie skarżącego została zakończona. Zdaniem zaś Sądu tak nie jest, z samej bowiem decyzji wynika, że pozwolenie na użytkowanie budynku wydano pod warunkiem wykonania brakujących okładzin podłogowych oraz brakującej stolarki drzwiowej wewnętrznej. W tym natomiast zakresie skarżący słusznie wykazywał - powołując się m.in. na przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) i rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) - że w okolicznościach wskazanych we wniosku nie może być mowy o tym, że wznoszony przez niego obiekt jest w takim stanie, by można go było przekazać do normalnej eksploatacji i użytkowania. Pamiętać przy tym bowiem należy, że "zakończenie budowy" jest pojęciem, którego wykładnia uzależniona jest także od charakteru danego obiektu budowlanego stąd uzasadnione jest aby budynek skarżącego spełniał także szczególne wymagania określone w obowiązujących przepisach dla budynku użyteczności publicznej. Jednocześnie należy wskazać, że skarżący ma również rację podnosząc nie związane z meritum sprawy wady wydanej w jego sprawie interpretacji. Rzeczywiście, nie jest ona ani konkretna ani rzeczowa. Niepotrzebnie obszernie roztrząsa się w niej problemy teoretycznoprawne, które nie dotyczą ściśle problemu prawnego, o który zapytał wnioskodawca (np.: powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości w związku z nabyciem prawa własności budynku), ani stanu faktycznego, który wynika z jego wniosku (np. powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości co do całego budynku w sytuacji, w której właściciel miałby przez następnych kilka lat zajmować tylko jego parter z powodu niewykończenia reszty budynku). Biorąc pod uwagę specyfikę postępowania w przedmiocie udzielenia indywidualnej interpretacji podatkowej, należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć tezę, że: "Interpretacja podatkowa to nie opinia prawna" (wyrok NSA z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1201/13). W orzecznictwie i piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, że indywidualne interpretacje podatkowe mają pełnić funkcje informacyjną oraz gwarancyjną. Założenie to zostało zrealizowane w zakresie funkcji informacyjnej w art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zatem ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać odpowiedzi konkretnych. Tym samym, musi być ona osadzona w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym. Wskazywanie zaś rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego bez ich umiejscowienia w indywidualnej sytuacji zainteresowanego oznacza niedopuszczalne formułowanie w ramach instytucji interpretacji indywidualnych ocen abstrakcyjnych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni stanowisko zaprezentowane przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu. Sąd bowiem nie wydaje interpretacji lecz bada jej zgodność z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że zaskarżona indywidualna interpretacja prawa podatkowego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.