II FSK 1201/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Protokolant Karolina Zarzycka-Ciołkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1109/12 w sprawie ze skargi S. sp. z o. o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 2011 r. nr IPPB3/423-672/11-2/GJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1109/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Spółka wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2011 r. zwróciła się o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka wyjaśniła, że na podstawie umowy o badania i rozwój, zawartej z S.E. Spółka zobowiązała się do realizacji na rzecz Usługobiorcy usług w zakresie badań i rozwoju dla projektów wskazanych przez Usługobiorcę. Prace świadczone przez Spółkę polegają na rozwoju technologii elektronicznych oraz produktów, w oparciu o dostarczane przez Usługobiorcę dane. Sposób kalkulacji wynagrodzenia za usługi świadczone przez Spółkę na rzecz Usługobiorcy, na podstawie umowy o badania i rozwój opiera się na tzw. metodzie "koszt plus" - tj. suma wszystkich wydatków ponoszonych przez Spółkę w związku z wykonaniem przedmiotowych usług, powiększana jest o uzgodnioną przez strony marżę/narzut. Na wydatki podlegające zwrotowi składają się zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane ze świadczonymi przez Spółkę usługami. Spółka wyjaśniła, że dokumentami potwierdzającym poniesienie ww. wydatków są: (i) faktury wystawiane na Spółkę, lub (ii) paragony, lub (iii) rachunki, lub (iv) potwierdzenia płatności dokonane firmową kartą płatniczą. Dodatkowo - jeżeli dany wydatek ponoszony jest w trakcie delegacji - ww. fakturze/paragonowi/potwierdzeniu płatności kartą towarzyszy dokument będący poleceniem wyjazdu służbowego oraz rozliczenie danej delegacji. W przypadku korzystania z wypożyczonych samochodów pracownicy Spółki nie prowadzą ewidencji przejechanych kilometrów. W związku z powyższym Spółka zadała pytanie: Czy wydatki opisane w stanie faktycznym, które Skarżąca ponosi na podstawie umowy o badania i rozwój w związku ze świadczeniem usług badawczo-rozwojowych i które są brane pod uwagę przy kalkulacji wynagrodzenia należnego Spółce z ww. tytułu, tj.: wydatki ponoszone przez pracowników Spółki podczas krajowych i zagranicznych wyjazdów służbowych, wydatki ponoszone przez pracowników Spółki w związku ze spotkaniami organizowanymi w celu realizacji usługi dla Usługobiorcy, wydatki ponoszone w ramach prowadzonej współpracy z uczelniami technicznymi (w tym należny VAT naliczony w związku z przekazywaniem uczelniom, urządzeń/produktów S.). udokumentowane w sposób wskazany w opisie stanu faktycznego stanowią w całości koszt uzyskania przychodów Spółki? W ocenie Spółki przedmiotowe wydatki, udokumentowane w sposób wskazany w opisie stanu faktycznego, stanowią w całości koszt uzyskania przychodów Spółki. W interpretacji indywidualnej z dnia 10 listopada 2011 r. organ uznał stanowisko Spółki w zakresie wydatków na reprezentację i darowizny - za nieprawidłowe oraz w zakresie wydatków na podróże służbowe - za prawidłowe, z zastrzeżeniem w zakresie ich udokumentowania. Organ wydający interpretację odnosząc się do kwestii wydatków ponoszonych w związku ze spotkaniami z kontrahentami zauważył, że wśród wydatków, względem których bezwzględnie obowiązuje negatywna przesłanka ustawowa w zakresie zaliczenia ich do kosztów podatkowych znajdują się m. in. koszty reprezentacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p., w szczególności wydatki na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. W ocenie organu przenosząc słownikową definicję reprezentacji jako okazałości, wystawności w czyimś sposobie życia, związanej ze stanowiskiem, pozycją społeczną ( Słownik języka polskiego, Szymczak M.PWN, Warszawa 1981, t. II, str. 48) na grunt ustawy podatkowej należało przyjąć, że reprezentacja to występowanie w imieniu podatnika (firmy), wiążące się z okazałością i wytwornością w celu wywołania jak najlepszego wrażenia. Odnosząc się do natomiast do kwestii wydatków związanych z darowiznami organ zauważył, ze darowizny na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p. wyłączone są z kosztów podatkowych. Organ wydający interpretację wyjaśnił, że wobec braku definicji darowizny w u.p.d.o.p. rozstrzygnięcie, czy dana czynność stanowi darowiznę w rozumieniu powyższego przepisu wyłączającego ją z kosztów podatkowych, wymagało sięgnięcia do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93, ze zm.) - dalej: K.c., tj do art. 888 § 1 gdzie wskazano, że darowizna to umowa, w której występują dwie osoby - darczyńca oraz obdarowany i której istotą jest bezpłatne przysporzenie obdarowanego kosztem majątku darczyńcy. Organ wskazał następnie, że u.p.d.o.p. nie reguluje wprost sposobu prawidłowego dokumentowania kosztów. W jego ocenie nie oznacza to jednak, że podatnik ma w tym zakresie pełną dowolność. Jak bowiem wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Skoro więc podatnik musi legitymować się dowodami potwierdzającymi istnienie związku przyczynowo-skutkowego, o którym mowa w art. 15 ust.1 u.p.d.o.p., to przede wszystkim musi posiadać dokumenty świadczące o poniesieniu wydatku. Spółka, w ocenie organu, mimo uwzględnienia kosztów reprezentacji oraz darowizn przy kalkulacji wynagrodzenia nie może zaliczyć ich do kosztów uzyskania przychodów. W odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 11 stycznia 2012 r. organ stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca, działając poprzez pełnomocnika, wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie: art. 14c § 1 O.p., art. 121 § 1 i art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 ze zm., dalej O.p.) w związku z art. 14h O.p., art. 16 ust. 1 pkt 28 oraz art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 74 poz. 397; dalej "u.p.d.o.p"). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Sąd pierwszej instancji uznał skargę za niezasadną. Zdaniem Sądu na gruncie przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, "reprezentację" należy postrzegać jako wszelkie działania związane z tworzeniem wizerunku przedsiębiorcy, utrzymywaniem dobrych relacji z kontrahentami, które wprawdzie nie są konieczne dla osiągania przychodu lub zabezpieczenia jego źródła, ale sprzyjają temu celowi, są z nim w sposób pośredni powiązane. Zdaniem Sądu, wydatki na spotkania biznesowe np. w restauracjach czy hotelach jako skierowane do Usługobiorcy, przedstawicieli instytucji naukowych, dostawców sprzętu dla Skarżącej, stanowią koszty reprezentacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Służą bowiem stworzeniu odpowiedniego wizerunku gospodarza jako podmiotu, dbającego o uczestników spotkania, stosującego się do przyjętych zwyczajów, szanującego te zwyczaje. Wydatki takie mają się przyczynić do pozytywnego względem Skarżącej nastawienia jej kontrahentów i klientów. Odnosząc się do drugiej spornej kwestii - wydatków ponoszonych w ramach prowadzonej współpracy z uczelniami - zaznaczył, że zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym przekazywanie towarów na rzecz uczelni technicznych dokonywane jest na podstawie umów darowizn. Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów darowizny. Nie można zgodzić się z argumentacją strony skarżącej, że przekazanie przez spółkę urządzeń w związku z realizacją usług badawczo-rozwojowych mimo, iż formalnie następuje na podstawie umowy darowizny- nie jest w sensie ekonomicznym darowizną, bowiem wartość wydatków poniesionych przez Spółkę jako podstawa kalkulacji wynagrodzenia przenoszona jest na Usługobiorcę. W ocenie Sądu wynagrodzenie Skarżącej nie jest zwrotem kosztów poniesionych przez Spółkę, jest natomiast świadczeniem ekwiwalentnym za świadczenia wykonane przez Spółkę w ramach istniejącego zobowiązania. Zapłata umówionej ceny, kalkulowanej jako koszt plus marża, nie stanowi zwrotu wydatków w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z powyższym nie można utożsamiać wynagrodzenia (koszt plus marża) przysługującej Spółce z tytułu świadczenia określonych usług ze zwrotem wydatków zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p, a w rezultacie, że to Usługobiorca ponosi ekonomiczny koszt darowizn. Od powyższego wyroku Spółka wniosła skargę kasacyjną, zarzucając w niej: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, o którym mowa w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), tj.: a) art.16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.f. poprzez: błędną wykładnię ww. normy - tj. przyjęcie przez WSA, że pojęcie reprezentacji obejmuje swoim zakresem "(...) wszelkie działania związane z tworzeniem wizerunku przedsiębiorcy, utrzymywaniem dobrych relacji z kontrahentami, które wprawdzie nie są konieczne dla osiągania przychodu lub zabezpieczenia jego źródła, ale sprzyjają temu celowi, są z nimi w sposób pośredni powiązane" oraz niewłaściwe zastosowanie ww. normy do stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę we wniosku - tj. przyjęcie przez WSA za Dyrektorem IS, iż wydatki ponoszone w związku ze spotkaniami organizowanymi w celu realizacji przez Spółkę usług badawczo-rozwojowych na rzecz Usługobiorcy mają charakter wydatków reprezentacyjnych i jako takie nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów Spółki; b) 16 ust. ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p. poprzez: błędną wykładnię ww. normy - tj. przyjęcie WSA, że pojęcie "darowizny" obejmuje swoim zakresem wszystkie czynności zrealizowane na podstawie formalnej umowy darowizny, z pominięciem kontekstu ekonomicznego tych transakcji oraz niewłaściwe zastosowanie ww. normy do stanu faktycznego przedstawionego Spółkę we wniosku tj. przyjęcie przez WSA za Dyrektorem IS, iż koszty ponoszone przez Spółkę w związku z przekazywaniem urządzeń uczelniom (w ramach prowadzonej w zakresie badawczo-rozwojowych współpracy z uczelniami technicznymi) powinny zostać zakwalifikowane jako darowizny niepodlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów Spółki; 2) naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę przez WSA działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez WSA do istotnych dla sprawy kwestii, Stanowisk stron oraz zarzutów Spółki, a także nieuzasadnienie przez WSA podstaw rozstrzygnięcia wydanego w sprawie, w szczególności w zakresie: (i) rozstrzygnięcia dotyczącego poprawności stosowanego przez Skarżącą sposobu potwierdzania (dokumentowania pod względem formalnym) faktu ponoszenia wydatków w związku ze świadczeniem usług badawczo-rozwojowych oraz (ii) stanowiska, że "(...) nie można utożsamiać wynagrodzenia (koszt plus marża) przysługującego Spółce z tytułu świadczenia określonych usług ze zwrotem wydatków zgodnie z art. 12 ust. 4pkt 6a u.p.d.o.p." c) art. 146 p.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy przez WSA Interpretacji naruszającej przepisy prawa w szczególności art. 16 ust. 1 pkt 28 i art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Najbardziej istotną częścią wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest wyczerpujące przedstawienie w nim stanu faktycznego w danej sprawie a także jego oceny prawnej, zgodnie z wymogami art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Podstawę postępowania interpretacyjnego współtworzą bowiem dane wszczynającego je wniosku - konstytuujące stan faktyczny oraz jego ocenę prawną. Na podstawie art. 14b § 3 O.p. stanem faktycznym sprawy o wydanie interpretacji indywidualnej jest zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, czyli stan faktyczny określonego zdarzenia bądź okoliczności przez wnioskodawcę przewidywany, znaczące dla oceny możliwości zastosowania prawa podatkowego. Łączące oba przywołane elementy unormowania art. 14b § 3 pojęcie stanu faktycznego oznacza sytuację, która budzi u wnioskodawcy wątpliwości co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego, zarówno w przedmiocie zdarzenia, które miało już miejsce, jak i zdarzeń przyszłych, obejmujących określone działania lub zaniechania planowane przez wnioskodawcę. Wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny, to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w razie potrzeby dokonując także operatywnej wykładni adekwatnych do niego przepisów. Organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej. Na podstawie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O. p. mogą one tylko wezwać wnioskodawcę do doprowadzenia wniosku do stanu zgodnego z prawem, w rozważanym aspekcie – wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, oraz, jeżeli powyższy wymóg ustawowy z art. 14b § 3 nie zostanie zrealizowany, na podstawie art. 14g powoływanej Ordynacji wydać postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Nie oznacza to jednak, że organy podatkowe uprawnione są do prowadzenia w zakresie stanu faktycznego wniosku jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym również poprzez wzywanie wnioskodawcy, aby coś udowodnił, na jakąś okoliczność przedstawił dowody itp. Organ wydający interpretację nie może też zmienić jej stanu faktycznego ani też żądać tego od strony postępowania. Dążenie do usunięcia wadliwości wniosku polegającej na niedostatecznie wyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego nie jest równoznaczne z uprawnieniem do wymagania od wnioskodawcy, aby zaprezentowany stan faktyczny merytorycznie skorygował albo przekształcił. Pamiętać jednak należy, że rzetelne przedstawienie stanu faktycznego leży przede wszystkim w interesie wnioskodawcy ubiegającego się o interpretację prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie. Jeżeli w toku postępowania podatkowego organy podatkowe ustalą stan faktyczny opodatkowania w sposób mający znaczenie prawne odmienny od tego, który stanowił stan faktyczny udzielonej uprzednio interpretacji prawa podatkowego, interpretacja ta, z powodu i w zakresie różnicy wymienionych stanów faktycznych, nie będzie uzasadniała ochrony prawnej jej adresata. Żądanie, by stan faktyczny został przedstawiony w sposób wyczerpujący ma charakter perswazyjny, pełni funkcję sugestii w stosunku do wnioskodawcy, którego mogą dotknąć konsekwencje wadliwego opisu tego stanu. W wypadku, gdy stan faktyczny, który zajdzie u podatnika, będzie różnił się od stanu przedstawionego w postępowaniu interpretacyjnym, zaś różnica ta będzie na tyle istotna, że będzie wywierała wpływ na kwalifikację prawną, wnioskodawca nie będzie mógł skorzystać z uprawnień określonych w art. 14 k i następnych Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym, niezgodne ze stanem rzeczywistym lub pomijające istotne okoliczności przedstawienie stanu faktycznego działało będzie w rezultacie na niekorzyść strony postępowania interpretacyjnego, nie tworząc ochrony prawnej z tytułu uzyskanej interpretacji. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Organy podatkowe działające w imieniu Ministra Finansów i na podstawie art. 14j § 1 O. p. oceniają bowiem możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonują także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcje rozważają. Nowe, w stosunku do przedstawionych we wniosku, okoliczności stanu faktycznego, wpływające istotnie na jego treść i obraz, a przedstawione dopiero w skardze do sądu administracyjnego, albo jeszcze później – w skardze kasacyjnej do administracyjnego sądu odwoławczego, wykraczają poza zakres sprawy administracyjnej w przedmiocie udzielenia interpretacji indywidualnej, a zatem nie mogą zostać w niej uwzględnione. Niewątpliwe, wręcz oczywiste jest bowiem, że postępowanie przed sądami administracyjnymi nie stanowi jakiejkolwiek formy, postaci lub kontynuacji postępowania administracyjnego o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz że sądy administracyjne nie są uprawnione do udzielania tych interpretacji za organy podatkowe. Jeżeli wnioskodawca przedstawi merytorycznie wadliwy stan faktyczny, to jest odbiegający istotnie od jego zindywidualizowanej, zrealizowanej lub projektowanej rzeczywistości, zobrazuje w ten sposób przedstawienie nieprawdziwego/zniekształconego stanu faktycznego, w obszarze którego organ podatkowy wyda interpretację, która stronie nic pozytywnego nie przyniesie. W tym przypadku późniejsze postępowanie przed sądem administracyjnym stanu faktycznego wydanej interpretacji nie zmieni, nie uzupełni, nie urealni, albowiem sąd nie może działać za stronę zakończonego już, a tylko kontrolowanego w zakresie legalności wykonywania administracji publicznej, postępowania interpretacyjnego. Interpretacja indywidualna wydana na podstawie ogólnikowo przedstawionego lub obiektywnie nieprawdziwego stanu faktycznego może w rozważanym kontekście być "abstrakcyjnie" zgodna z prawem, ale nie przyniesie jakiegokolwiek pożytku wnioskodawcy, który do sytuacji takiej doprowadził poprzez przekazanie nieprawdy lub prawdy zatajenie we wniosku o jej wydanie albo przez niewyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego dochodzonej interpretacji. W sprawie niniejszej strona wnosząca o wydanie interpretacji przedstawiła relatywnie ogólnie przedmiot swojej działalności oraz różne sposoby dokumentowania ponoszonych wydatków. Zaniechano natomiast: precyzyjnego wskazania określonych - konkretnych czynności mających znaczenie dla opodatkowania, ich zindywidualizowanego celu oraz okoliczności faktycznych a następnie związanego z nimi ponoszenia wydatków. Dochodząc więc w ten sposób ogólnej oceny prawnej prowadzonej działalności strona otrzymała równie ogólną interpretację, której wnioski i oceny tegoż ogólnego przedmiotu nie przekraczają. Z wniosku o wydanie interpretacji nie wynika więc dostatecznie, dlaczego określony wydatek w relacji do poszczególnej czynności podatkowo znaczącej, wobec jej zindywidualizowanych cech charakterystycznych nie powinien zostać uznany za koszt reprezentacji ale za wydatek stanowiący – zgodnie z prawem – koszt uzyskania przychodu, dlaczego dany wydatek może i powinien być dokumentowany w określony tylko, przez stronę wybrany sposób, dlaczego umowa darowizny – tak nazwana, zakwalifikowana i przez stronę określona, wobec szczególnego jej celu i wykonania nie powinna jednak stanowić darowizny, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p. Stan faktyczny sprawy we wniosku o wydanie interpretacji został niewątpliwie przedstawiony przez stronę niewyczerpująco, to jest niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 14b § 3 O. p. Na podstawie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. podatkowy organ interpretacyjny powinien w takiej sytuacji wezwać wnioskodawcę do doprowadzenia wniosku do stanu zgodnego z prawem, to jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, a w przypadku, w którym powyższy wymóg ustawowy z art. 14b § 3 nie zostanie zrealizowany, na podstawie art. 14g O.p. wydać postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Organ interpretacyjny powyższego nie uczynił, ale wskazane zaniechania organu nie mogą stanowić podstawy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ nie stanowiły przedmiotu skargi kasacyjnej, w której brak jest zarzutów naruszenia art. 14b § 3 oraz art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O. p. Przypomnieć bowiem w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione w sposób spełniający wymogi wynikające z regulacji prawnych art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Niewyczerpująco przedstawiony we wniosku wszczynającym postępowanie interpretacyjne stan faktyczny, wobec jego – niezakwestionowanego w skardze kasacyjnej - niedoprecyzowania spowodował wydanie adekwatnej do niego interpretacji, która w postępowaniu sądowym nie mogła już zostać merytorycznie sanowana, ponieważ sądy administracyjne nie ustalają stanu faktycznego kontrolowanej interpretacji i nie wydają interpretacji za uprawnione podatkowe organy interpretacyjne. Zainteresowany podatnik może ponownie wystąpić o wydanie interpretacji w przedstawionym przedmiocie, dochodząc w ten sposób interpretacji, to jest oceny możliwości zastosowania i wykładni, materialnego prawa podatkowego - w relacji do wyczerpująco przedstawionego stanu faktycznego konkretnych czynności i wydatków mających znaczenie dla zindywidualizowanej w relacji do nich odpowiedzialność podatkową. Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sad Administracyjny oddalił skargę kasacyjną oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.