I OSK 2948/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia del. WSA Marian Wolanin (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. i M. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 400/16 ze skargi Kr. K. i M. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej ustalone granice działki oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 400/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K.G. i M. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2016 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej ustalone granice działki. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w dniu [...] 1993 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w Ś. wszczął na wniosek gminy S. postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące granic działki drogowej nr [...], z udziałem właścicieli działek przyległych nr [...] J.H., nr [...] A.A., nr [...] E.G., nr [...] R. J., nr [...] Z. K., nr [...] M. B., nr [...] B. L. i nr [...] A. M., ponieważ zachodzi sprzeczność pomiędzy pierworysem stanu posiadania a śladami i znakami granicznymi na gruncie. Decyzją z dnia [...] 1993 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w Ś,, na podstawie art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163), zatwierdził ustalone granice działki nr [...] oraz działek przyległych, gdyż strony przyjęły ustalony przez geodetę przebieg granic, potwierdzając to podpisami w protokole granicznym z dnia [...] 1993 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 119/14, oddalił skargę K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ś. z dnia [...] 1993 r. W ocenie ówczesnego Sądu organ nadzoru dokonał oceny decyzji według wszystkich przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 kpa, o ile nawet sam wniosek skarżącej zawierał zarzut rażącego naruszenia prawa. Zdaniem organu nadzoru nie nastąpiło rażące naruszenie art. 33 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W czynnościach ustalenia przebiegu granicy brali udział wszyscy zainteresowani właściciele, którzy zgodnie przyjęli ustalony przebieg granic. Nie miały natomiast znaczenia powstałe później dowody mogące wskazywać na pewne nieprawidłowości przy odbieraniu oświadczeń stron. W dniu wydania ocenianej decyzji o rozgraniczeniu nie istniały bowiem żadne przesłanki do kwestionowania zgodnego oświadczenia stron. W ówcześnie złożonej skardze do Sądu na decyzje organu nadzoru z dnia [...] 2013 r. K.G. podtrzymała zarzut rażącego naruszenia art. 33 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 2 i 3 oraz art. 32 ust. 5 i 6 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wskutek błędnego przyjęcia, że strony złożyły zgodne oświadczenia, co nastąpiło z naruszeniem procedury w wyniku bezpodstawnego pominięcia dowodów (naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa). Oddalając ówcześnie skargę Sąd podzielił w całości argumentację organu nadzoru wskazując, że podstawą stwierdzenia nieważności są wady materialnoprawne decyzji, a nie proceduralne. Według skarżącej, uchybień dopuścił się nie organ orzekający merytorycznie, lecz geodeta, który miał odebrać podpisy stron na protokole in blanco. Podważanie mocy prawnej protokołu było więc niedopuszczalne w postępowaniu nadzorczym, ponieważ oznaczało niedozwolone powtórzenie lub skontrolowanie materiału dowodowego poprzedzającego wydanie decyzji merytorycznej. W dniu [...] 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynął wniosek M.K. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Świdnicy z dnia [...] 1993 r., w którym zarzuciła naruszenie art. 32 § 1 i art. 33 § 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne przez niezachowanie terminu powiadomienia stron i brak pouczenia o skutkach niestawiennictwa na gruncie oraz nieprzedstawienie dokumentów świadczących o przeprowadzeniu oceny. Właściciel powinien otrzymać wezwanie do stawienia się na gruncie nie później niż 7 dni przed wyznaczonym terminem, gdy tymczasem czynności z udziałem geodety miały miejsce w dniu doręczenia wezwania, co uniemożliwiło przygotowanie się stron i zrozumienia znaczenia czynności. Z kolei wydanie decyzji musi poprzedzić ocena prawidłowości czynności geodety, zaś z treści akt i uzasadnienia decyzji nie wynika dokonanie takiej oceny. W dniu [...] 2015 r. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ś. z dnia [...] 1993 r. złożyła również K.G., w którym podniosła tożsame zarzuty i okoliczności z tymi, które zawierał wniosek M.Ł.. Postanowieniem z dnia [...] 2015 r. SKO w W. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] 1993 r. z obu wniosków. Wnioski dotyczą bowiem sprawy prawomocnie osądzonej, jako zakończonej prawomocnym wyrokiem WSA w W. oddalającym skargę K.G. na decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 1993 r., w którym zbadano wszystkie przesłanki nieważności z art. 156 § 1 kpa. W wyniku rozpatrzenia zażalenia wnioskodawczyń, postanowieniem z dnia [...] 2016 r., Nr SKO [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] 2015 r. ze względu na prawomocne już osądzenie uprzedniej sprawy nadzorczej dotyczącej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ś. z dnia [...] 1993 r. Wydany wyrok orzekający o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z 1993 r. był bowiem wiążący dla organu, jak również dla innych organów państwowych, sądów i innych osób. Oddalając skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. stwierdził m.in., że wyrok z dnia [...] 2014 r., sygn. akt [...] potwierdza, że zagadnienie istnienia przesłanek nieważności decyzji merytorycznej z 1993 r. podlegało uprzednio badaniu w postępowaniu nieważnościowym zainicjowanym przez jedną ze skarżących, zakończonym decyzją odmowną w sposób ostateczny i prawomocny, bowiem skarga na odmowę stwierdzenia nieważności została oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Sąd rozstrzyga sprawę sądowoadministracyjną, nie zaś dylematy nauki prawa administracyjnego na tle wykładni art. 61a § 1 kpa w powiązaniu z art. 58 § 1 pkt 4, art. 134 § 1, art. 153 i art. 170 – 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – dalej ppsa, oraz w nawiązaniu do art. 365 – 366 kpc i art. 16 § 1 kpa. W ocenie Sądu pierwszej instancji, najmniejszych wątpliwości nie budzi zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w odniesieniu do K.G.. Nie miało bowiem znaczenia, że jej wniosek złożony uprzednio zawierał nieco odmienne okoliczności podane w uzasadnieniu, skoro na skutek tego wniosku organ i Sąd dokonał całościowej, zupełnej kontroli ważności decyzji merytorycznej. Kontrola ta odniosła się w szczególności do zarzutu rażącego naruszenia wskazanych w obu wnioskach przepisów prawa materialnego, jak też dotyczyła twierdzonego naruszenia uprawnień procesowych stron. Pewne wątpliwości mogły teoretycznie powstać w odniesieniu do wniosku drugiej skarżącej, bowiem organ nie wytłumaczył, dlaczego uprzednie rozstrzygnięcie sprawy nieważności decyzji na wniosek K.G. ma skutkować niedopuszczalnością wszczęcia postępowania na wniosek M.K.. Organ podkreślił zaś przede wszystkim istnienie przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej, bez rozważenia, jakie znaczenie ma kwestia tożsamości podmiotowej sprawy. Organ nie skonkretyzował ponadto argumentacji czerpanej z art. 170 ppsa, tj. przepisu regulującego pozytywne skutki prawomocności materialnej wyroku sądu administracyjnego. Omawiane zagadnienie budzi pewne kontrowersje w nauce prawa i orzecznictwie sądowym. Rozważana w niniejszej sprawie sytuacja polega na wydaniu merytorycznej decyzji, która stała się ostateczna wskutek braku odwołania którejkolwiek z licznych stron, a następnie wydaniu decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności tej decyzji na wniosek jednej ze stron, przy czym decyzja odmowna stała się prawomocna wskutek oddalenia skargi przez sąd administracyjny. Następnie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji merytorycznej ponownie złożyła ta sama strona, jak również taki wniosek złożyła inna strona (uczestnicząca zarówno w postępowaniu zwykłym, jak i nieważnościowym oraz sądowym w charakterze strony – art. 12 i art. 33 § 1 ppsa). Wymagało więc rozstrzygnięcia, czy w tej sytuacji zachodzi uzasadniona przyczyna odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego w odniesieniu do jednej, a może obu stron (ogólniej – wszystkich dotychczasowych stron i innych uprawnionych podmiotów). Jednak to nie skarga, lecz cechy przedmiotu zaskarżenia determinują podmiotowe i przedmiotowe granice sprawy sądowoadministracyjnej. Sąd w niniejszej sprawie uwzględnił przedmiotowe ujęcie skutków wydanego uprzednio wyroku, zamykającego kwestię ważności decyzji merytorycznej wobec wszystkich zainteresowanych podmiotów. Istota pozytywnego skutku prawomocności wyroku polega na związaniu wynikającym z wyroku stanem prawnym na temat legalności skontrolowanego aktu. Komentatorzy i orzecznictwo zajmują się wprawdzie nieco odmienną sytuacją, czyli oceną wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji utrzymanej w mocy przez sąd administracyjny poprzez oddalenie skargi, to jednak zasadnicze oceny powinny być takie same w odniesieniu do opisanej powyżej sytuacji. Organ przystępując bowiem do badania kolejnego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji po uprzednim oddaleniu skargi na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności, przystępowałby tym samym do kontroli zasadności wyroku, którym jest bezwzględnie związany (art. 170 ppsa), podobnie jak strony. Wyrok ten wskazuje na brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji merytorycznej, a tym samym brak dopuszczalności ponownego wszczęcia postępowania, w szczególności na wniosek stron zakończonego postępowania zwykłego i nieważnościowego. Prawomocna odmowa stwierdzenia nieważności, czyli wydana w sprawie procesowej, oddziaływuje również na moc prawną decyzji merytorycznej, którą wzmacnia przez wykluczenie możliwości badania jej ważności przez kogokolwiek w jakimkolwiek późniejszym postępowaniu. Skarżące w rzeczywistości nie przedstawiły nowych podstaw nieważności decyzji, gdyby postawić znak równości pomiędzy oddaleniem skargi na decyzję merytoryczną a oddaleniem skargi na odmowę stwierdzenia jej nieważności. Nie wszczynając postępowania organ odmówił badania ważności decyzji. W zakresie sprawy, również sądowej, znajdowała się bowiem kwestia odmowy, nie zaś oceny ważności decyzji. O ile pełnomocnik skarżących przytoczył zarzuty przeciwko decyzji merytorycznej dla wykazania odmienności obu wniosków i pominięcia przez organ i Sąd tych okoliczności w sprawie prawomocnie zakończonej, to porównanie treści wniosków i zakresu badania w tej sprawie nie potwierdza tego zarzutu. Na marginesie można dodać, że złożenie na dokumencie podpisów in blanco umożliwia podmiotowi dysponującemu tym dokumentem wypełnienie go dowolną treścią, zaś przystąpienie przez strony do czynności procesowej pozbawia znaczenia uchybienia procesowego organu przy powiadamianiu o niej. Wywody teoretycznoprawne skargi nie miały związku z istotą zagadnień wymagających rozstrzygnięcia. Sąd nie był więc uprawniony nie tylko do roztrząsania kwestii przesłanek nieważności decyzji, ale tym bardziej do orzekania o jej nieważności. Skoro zatem istotny był aspekt przedmiotowy sprawy, czyli utrwalenie wyrokiem sądowym stanu ważności decyzji merytorycznej, zaś skutki prawomocności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności powinny być w tym przypadku identyczne, jak skutki prawomocności decyzji merytorycznej, to zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa. W skardze kasacyjnej od omawianego wyroku z dnia [...] 2016 r., sygn. Akt [...], K.G. i M.K. zarzuciły naruszenie art. 170 w zw. z art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - dalej ppsa, poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej zarówno w stosunku do K.G. jak i M.K., gdy tymczasem obie skargi zostały złożone przez odmienne podmioty, zaś z res iudicata mamy do czynienia jedynie w przypadku łącznego wystąpienia tożsamości podmiotowej jak i przedmiotowej, zatem nie spełnione zostały przesłanki od których uzależnione jest wystąpienie powagi rzeczy osądzonej. W uzasadnieniu skargi kasacyjne wskazano, że organ nadzoru nie dołączył do akt sprawy żadnego materiału procesowego sprawy uprzednio prawomocnie zakończonej, w szczególności zawartych w nim decyzji i wyroku sądowego, a jedynie wskazał na ich błędne sygnatury. Organ ten nie wyjaśnił także, z jakich powodów rozpoznając dwa odrębne wnioski wydał jedno postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie traktowanej przedmiotowo. Powaga rzeczy osądzonej to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczająca ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. W konsekwencji nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. K.G. i M.K. złożyły wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji merytorycznej, których treść była bardzo podobna, jednakże ich strona podmiotowa była inna. O tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej przesądza tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, co oznacza, że wyrok musi dotyczyć tych samych stron oraz tych samych praw i obowiązków pomiędzy tymi samymi stronami. Zatem o tożsamości można mówić w sytuacji, gdy wyrok jest tożsamy zarówno od strony podmiotowej, jak i przedmiotowej. Oznacza, że dotyczy tych samych osób oraz tych samych praw i obowiązków pomiędzy tymi osobami. Taka tożsamość w przedmiotowej sprawie nie zachodzi, ponieważ skargi zostały złożone przez dwa różne podmioty, tj. K. K.i M. Ł.. Dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie powagi rzeczy osądzonej, zasadnicze znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z postawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami, przy czym tożsamość podmiotowa sprawy administracyjnej zostaje zachowana bez względu na następstwo prawne stron. Sprawa musi zatem dotyczyć tych samych podmiotów. Z tożsamością sprawy sadowoadministracyjnei mamy do czynienia, jeżeli zachodzi identyczność podmiotów i przedmiotu postępowania. Stanowisko przeciwne stałoby w sprzeczności z postanowieniami art. 171 ppsa. Zakres związania prawomocnym orzeczeniem sądu, jak i zakres powagi rzeczy osądzonej, której zasada wyrażona jest w art. 171 ppsa odnoszą się do konkretnego przedmiotu rozstrzygnięcia i nie mogą automatycznie determinować orzeczenia w innych sprawach, pozostających nawet w pewnym "zasięgu" tego orzeczenia. Sądy mają obowiązek uwzględnić istnienie w obrocie prawnym takiego rozstrzygnięcia, co nie oznacza jednak, że jego treść zastępuje konieczność rozstrzygania w innej sprawie administracyjnej, nawet gdy jej przedmiot pozostaje zbliżony do sprawy rozstrzygniętej. Kwestia tożsamości powinna być rozpatrywana także w stosunku do podmiotów procesu - niezależnie w stosunku do każdego z legitymowanych uczestników procesu. A zatem i tożsamość podmiotowa nie zajdzie w sytuacji, gdy w jednym procesie występować będzie kilka z legitymowanych podmiotów, w drugim zaś postępowaniu występować będzie kilku innych uczestników. Jedynie, gdy zakres podmiotowy postępowania pokrywałby się w całości (w jednym i w drugim procesie brałyby udział te same podmioty legitymowane) należałoby mówić o tożsamości podmiotowej. Tożsamość podmiotowa zachodzi wówczas, gdy ten sam podmiot brał udział w obu postępowaniach. O wystąpieniu powagi rzeczy osądzonej rozstrzyga nie tylko tożsamość podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, ale równocześnie tożsamość stron występujących w obu procesach. Do przyjęcia stanu powagi rzeczy osądzonej w następstwie wydania wyroku niezbędne jest łączne wystąpienie tożsamości stron i zarazem tożsamości przedmiotu rozstrzygnięcia oraz tożsamości podstawy sporu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutu zgłoszonego w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za niezasadny. Zgodnie z art. 157 § 2 kpa, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z art. 158 § 1 kpa wynika natomiast, że rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. W art. 156 § 1 kpa określono zaś okoliczności, których zaistnienie powoduje, że właściwy organ administracji (stosownie do art. 157 § 1 kpa), stwierdza nieważność decyzji. Z zestawienia powołanych przepisów wynika więc, że ilekroć właściwy organ administracji, będący organem nadzoru, ustali, że oceniana decyzja jest dotknięta przynajmniej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa, to zobowiązany jest stwierdzić jej nieważność, niezależnie od tego, czy postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte z urzędu, czy na wniosek strony. Nie ma więc żadnego znaczenia prawnego, która ze stron decyzji złoży wniosek o dokonanie oceny jej legalności przez pryzmat okoliczności określonych w art. 156 § 1 kpa. Istotne jest to, że taki wniosek zobowiązuje organ nadzoru do przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 156 i nast. kpa w pełnym zakresie oceny zaistnienia wad określonych w art. 156 § 1 kpa, niezależnie od zarzutów zgłoszonych we wniosku. Przedmiotem oceny organu nadzoru nie jest bowiem zasadność zarzutów wnioskodawcy, lecz legalność decyzji w całokształcie okoliczności określonych w art. 156 § 1 kpa. Jeżeli więc organ nadzoru orzeknie ostatecznie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, to oznacza, że sprawa oceny legalności tej decyzji w trybie art. 156 i nast. kpa staje się sprawą ostatecznie rozstrzygniętą, niezależnie od zgłoszonych zarzutów wobec ocenianej decyzji, ponieważ organ nadzoru nie jest związany zarzutami zgłaszanymi we wniosku. Sprawa oceny legalności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ś. z dnia [...] 1993 r. została ostatecznie rozstrzygnięta decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W z dnia [...] 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] 1993 r. Wyrokiem z dnia [...] 2014 r., sygn. Akt [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. prawomocnie zaś ocenił, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] 1993 r. nie narusza prawa. Powoduje to niedopuszczalność ponownego prowadzenia postępowania nieważnościowego w trybie art. 156 i nast. kpa wobec powołanej decyzji z dnia [...] 1993 r., ponieważ ponowna decyzja w tej sprawie byłaby dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji ocenił niedopuszczalność wszczęcia i prowadzenia ponownego postępowania nadzorczego wobec decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ś. z dnia [...] 1993 r., ze względu na prawomocne rozstrzygnięcie sprawy oceny legalności tej decyzji uprzednią decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2013 r. Wbrew zarzutowi kasacyjnemu, sprawa oceny legalności powołanej decyzji z dnia [...] 1993 r., wywołana obecnie złożonymi wnioskami skarżących, jest tożsama przedmiotowo i podmiotowo ze sprawą rozstrzygniętą ostatecznie decyzją organu nadzoru z dnia [...] 2013 r. Przedmiotem ponownych wniosków jest bowiem ta sama decyzja z dnia [...] 1993 r. i stronami wnioskowanego postępowania miałyby być te same strony, które były stronami uprzednio już zakończonego postępowania nadzorczego decyzją z dnia [...] 2013 r. Dla oceny zaistnienia tożsamości podmiotowej nie ma bowiem znaczenia, która ze stron była uprzednim wnioskodawcą wszczęcia postępowania nadzorczego, lecz to, czy stronami ponownego postępowania miałyby być te same strony, które były stronami uprzedniego postępowania nadzorczego. Przymiot strony postępowania nie zależy przy tym od faktycznego udziału w postępowaniu lecz od posiadania takiej cechy w rozumieniu art. 28 kpa. Oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia [...] 2014 r., sygn. Akt [...], skargi na decyzję nadzorczą z dnia [...] 2013 r. oznacza, że sprawa legalności decyzji z dnia [...] 1993 r. została także prawomocnie osądzona przez sąd administracyjny, dlatego zgłoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 170 w zw. z art. 171 ppsa nie zasługiwał na uwzględnienie. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.