II SA/Kr 748/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów skargę oddala. Decyzją z dnia 31 marca 2016 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 26, art. 3 ust. 1 pkt 5, 6 19 i 25 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm. – dalej u.o.), § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923), oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.- dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania E. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 23 grudnia 2014 r., znak: [...]. Decyzją zaskarżoną odwołaniem Burmistrza nakazał E.G. usunięcie odpadów zakwalifikowanych na podstawie katalogu odpadów jako: * grupa 17 - odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych), - podgrupa 17 05 - gleba i ziemia (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych oraz urobek z pogłębiania), kod i rodzaj 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, * grupa 17 - odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych), - podgrupa 17 03 - odpady asfaltów, smół i produktów smołowych, - kod i rodzaj 17 03 02 - asfalt inny niż wymieniony w 17 03 01, * grupa 02 - odpady z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, rybołówstwa, leśnictwa, łowiectwa oraz przetwórstwa żywności, - podgrupa 02 01 - odpady z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, leśnictwa, łowiectwa i rybołówstwa, - kod i rodzaj 02 01 99 - inne niewymienione odpady (odpady z produkcji pieczarek). * grupa 20 - odpady komunalne łącznie z frakcjami gromadzonymi selektywnie, - podgrupa 20 02 - odpady z ogrodów i parków (w tym z cmentarzy) - kod i rodzaj 20 02 01 - odpady ulegające biodegradacji, z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tj. z działki nr [...] w S., poprzez zawarcie umowy na ich usunięcie i transport do miejsca unieszkodliwienia lub odzysku z przedsiębiorcą posiadającym stosowne zezwolenie, nakładającej obowiązek usunięcia odpadów w ten sposób, aby zostały przywrócone pierwotne rzędne terenu przedmiotowej nieruchomości oraz ustalającej termin usunięcia odpadów na 6 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Streszczając w uzasadnieniu decyzji przebieg dotychczasowego postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze nawiązało do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, zarzutów odwołania oraz motywów wyroku z dnia 24 lipca 2015 r.,sygn. akt II SA/Kr 660/15, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt [...]. Sąd wytknął, że Kolegium nie dokonało własnych ustaleń, ani oceny materiału dowodowego zebranego przez organ pierwszej instancji. Nadto jedynie lakonicznie i wybiórczo odniosło się do zarzutów odwołania. Wreszcie brak było jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie rodzaju odpadów w powiązaniu z legalnością ich zagospodarowania. Sąd zalecił, że Kolegium winno poczynić wnikliwe ustalenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego już w postępowaniu, a także przeanalizować treść uzasadnienia decyzji pierwszej instancji. Kolegium powinno także odnieść się do wszystkich zarzutów odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w ponownie prowadzonym postępowaniu, pismem z dnia 30 grudnia 2015 r., zwrócono się do organu pierwszej instancji o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, które miało za zadanie wyjaśnić czy stan faktyczny sprawy uległ zmianie, a jeśli tak - to w jakim zakresie. W odpowiedzi organ pierwszej instancji pismem z dnia 12 stycznia 2016 r. podał po przeprowadzeniu oględzin, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie. W obrębie nasypu nie stwierdzono żadnych prac związanych z usunięciem odpadów, a przed wydaniem obecnej decyzji stronom wyznaczono termin do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało dalej na treść art. 3 ust. 1 pkt 6, 19, 5 i 25 oraz 26 u.o. oraz zasad ogólnych określonych w p.o.ś. Na podstawie analizy materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywiodło następnie, że organ pierwszej instancji wydał decyzję w sposób prawidłowy po zebraniu i rozważeniu całego materiału dowodowego koniecznego do rozpatrzenia sprawy, przedstawiając w tym zakresie własne stanowisko oraz odpowiadając na zarzuty odwołania. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2016 r. znak: [...], E. G. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organ pierwszej instancji. Wnosił także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji E. G. zarzucał naruszenie: - art. 2 pkt 3 u.o. poprzez niewyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości, czy nie zachodzą przypadki wyłączenia ustawy, tzn. czy zidentyfikowane materiały nie mieszczą się w którejkolwiek z kategorii substancji i przedmiotów tam określonych w szczególności, czy przedmiotowa gleba i inne materiały wydobyte w trakcie robót budowlanych nie miały być wykorzystane do celów budowlanych na danym terenie; - art. 26 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 6 u.o. poprzez błędne przyjęcie, że zidentyfikowane określone materiały stanowiły odpady w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach w sytuacji, gdy ich gromadzenie nie miało charakteru pozbycia się ich, a przy tym nie mogły być uznane za odpady niebezpieczne. Dodatkowo, z ostrożności procesowej, E. G. wskazywał też na następujące naruszenia: - art. 26 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 6 u.o. i stosownych przepisów wykonawczych poprzez nieprecyzyjne zakwalifikowanie przedmiotowych materiałów do określonych kodów albowiem ustalenia w tym zakresie zostały sprowadzone jedynie do przytoczenia szeregu kodów odpadów i przypisanych im przez ustawodawcę rodzajów odpadów bez precyzyjnych ustaleń w tym zakresie, co nie pozwala na ich weryfikację; - art. 26 ust. 2 i 6 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 6 u.o. poprzez nie ustalenie w oparciu o opinię biegłego ilości odpadów wymienionych w pkt 1 decyzji albowiem określenie rzędnych terenu na podstawie mapki stanowiącej załącznik nie może być uznane za podanie ilości, tym bardziej, że mapka nie odzwierciedlała rzeczywistości na dany moment, ponieważ pochodziła przynajmniej z 1989 r.; - art. 26 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 5 u.o. i innych przepisów poprzez uznanie, że na działce [...] w rozumieniu tych przepisów były składowane lub magazynowane określone odpady, ewentualnie niewyjaśnienie czy magazynowanie nie było dopuszczalne w myśl art. 25 ust. 2, 3 i 4 ustawy o odpadach, przy tym nie zwrócono uwagi na wynikające z przepisów ustawy o odpadach istotne różnice terminologiczne pomiędzy pojęciami zbierania odpadów, przetwarzania odpadów, magazynowania odpadów i składowania odpadów; - art. 26 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 19 i 32 u.o. poprzez uznanie, że E. G. był posiadaczem odpadów w sytuacji, gdy z zebranego materiału bezspornie wynika, jakie podmioty były wytwórcami tych odpadów; - art. 7, art. 77 § 1, art. 84 i art. 107 k.p.a. poprzez niepełne wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi E. G. przedstawiał stan faktyczny poprzez zestawienie uznanych za istotne ustaleń decyzji organu pierwszej instancji, ustaleń decyzji kasacyjnej oraz obecnie wydanej przez organ odwoławczy, a także wybranego fragmentu oceny prawnej wyrażonej w wyroku. W dalszej części skarżący powoływał szereg przepisów ustawy o odpadach, nawiązywał do rozporządzenia w sprawie katalogu odpadów oraz przepisów procesowych k.p.a., przedstawiając wnioski z nich płynące. Odnosząc następnie powołane przepisy i wnioski do okoliczności niniejszej sprawy skarżący wskazywał, że organ nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości, czy nie zachodzi przypadek nie stosowania ustawy, tzn. czy określone materiały nie mieszczą się w którejkolwiek z kategorii substancji i przedmiotów z art. 2 u.o., w szczególności czy przedmiotowa gleba i inne materiały wydobyte w trakcie robót wlanych nie miały być wykorzystane do celów budowlanych na danym terenie. Strona wskazywała na możliwość zakupu działki i dokonania określonych inwestycji budowlanych. Nie uwzględniono też okoliczności, że gromadzenie określonych materiałów nie miało charakteru pozbycia się ich, a nie były to materiały niebezpieczne, przy czym dokładne ustalenia w zakresie rodzaju odpadu oraz jego kodu są niezbędne dla stwierdzenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 27 ust. 8 u.o i innych przepisach. Zdaniem skarżącego organ niewłaściwie i nieprecyzyjnie zakwalifikował przedmiotowy materiał do określonych kodów. Ustalenia w tym zakresie zostały sprowadzone do przytoczenia szeregu kodów odpadów i przypisanych im przez ustawodawcę rodzajów odpadów bez określenia na podstawie jakich dokumentów to następuje. Kwalifikacji odpadów winien dokonać organ rozpatrujący sprawę, nie zaś posiadacz odpadów, czy też przedsiębiorca realizujący na zlecenie posiadacza przywóz odpadów lub inna strona. W szczególności nie ustalono jakie ilości poszczególnych materiałów były odpadami wymienionymi w pkt 1 decyzji. Powołanie się na rzędne terenu na podstawie mapki stanowiącej załącznik nie może być uznane za podanie ilości, tym bardziej, że mapka nie odzwierciedlała rzeczywistości na dany moment, ponieważ pochodziła przynajmniej z 1989 r. Nadto błędne uznano, że na działce [...], w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach, składowano lub magazynowano określone odpady. Nie wyjaśniono czy magazynowanie nie było dopuszczalne w myśl art. 25 ust. 2, 3 i 4 u.o., przy tym nie zwrócono uwagi na wynikające z przepisów ustawy o odpadach istotne i różnice terminologiczne pomiędzy pojęciami zbierania odpadów, przetwarzania odpadów, magazynowania odpadów i składowania odpadów. Nie zostały ustalone okoliczności określone w art. 27 ust. 8 u.o. Pominięto dowody zebrane w sprawie, wskazujące, że nastąpiło obalenie domniemania wynikającego z art. 3 pkt 19 zd. 2 ustawy o odpadach i że wytwórcą odpadów były określone podmioty, które winny być stroną w niniejszym postępowaniu. Na koniec skarżący wskazywał, że naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 84 i art. 107 k.p.a., nastąpiło z tej przyczyny iż organ nie wyjaśnił w sposób pełny wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także nie uwzględnił innych okoliczności istotnych dla strzygnięcia. Zebrane w sprawie dowody, na podstawie których organy ustalił, że zgromadzony materiał stanowił odpady i że nie zachodziły wyłączenia i wyjątki, nie mogą uznane za wystarczające. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Ponadto, fakt uprzedniego wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnego wyroku z dnia 24 lipca 2015 r. ,sygn. akt II SA/Kr 660/15, ma ten skutek, że dokonywana obecnie ponowna kontrola winna ona nastąpić z uwzględnieniem wiążącego charakteru oceny prawnej oraz zaleceń zawartych w uzasadnieniu tego wyroku (art. 153 p.p.s.a.), z tym zastrzeżeniem, iż ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 , ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Podobny skutek mogą wywołać istotne zmiany stanu faktycznego. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa materialnego i procedury, oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu eliminację błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia dostrzeżonych wadliwości. Na analogicznych zasadach wyrokiem zapadłym w niniejszej sprawie był związany organ drugiej instancji albowiem nie uległ zmianie istotny stan faktyczny albo stan prawny sprawny. W skardze przytoczono ocenę prawną wyrażoną w powyższym wyroku co do przesłanek wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art.138 k.p.a., oraz zasad orzekania przy kontroli takiego aktu, natomiast w zaskarżonej decyzji powołano z kolei wytknięte uchybienia i zalecenia co do dalszego toku postepowania. Analiza decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2016 r. znak: [...] pozwala na stwierdzenie, że organ drugiej instancji zalecenie te respektował, a wydana obecnie decyzji odpowiada prawu. W szczególności zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzji organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie art. 26 u.o. Powołany przepis stanowi, że: 1. Posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. 2. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami. 3. Nakaz usunięcia odpadów, o którym mowa w ust. 2, z terenów zamkniętych oraz z nieruchomości, którymi gmina włada jako władający powierzchnią ziemi, a niebędących w posiadaniu innego podmiotu - wydaje właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska. 4. Jeżeli posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości, a w przypadku wykonania zastępczego decyzji - organowi egzekucyjnemu. 5. Władającemu powierzchnią ziemi przysługuje od posiadacza odpadów wynagrodzenie za udostępnienie nieruchomości. 6. W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności: 1) termin usunięcia odpadów; 2) rodzaj odpadów; 3) sposób usunięcia odpadów. Z cytowanej regulacji wynika, że przesłanki wydania decyzji o usunięciu odpadów zostały określone w art. 28 ust. 1 u.o. Stanowi je składowanie lub magazynowanie odpadów w miejscach na ten cel nie przeznczonych. Wydanie rozstrzygnięcia w tym trybie nie dotyczy sytuacji, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami (art. 26 ust. 2 u.o.). Pojęcie magazynowania odpadów zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o., Przez "magazynowanie odpadów" rozumie się czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Artykuł 25 u.o. zawiera warunki dopuszczalnego magazynowania odpadów, które posiadacz odpadów musi spełnić, aby legalnie prowadzić tę czynność. Ustęp 1 tego artykułu stanowi, że magazynowanie odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7. Magazynowanie odpadów odbywa się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny (ust. 2). Magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów (ust. 3). Odpady, z wyjątkiem przeznaczonych do składowania, mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez 3 lata (ust. 4). Odpady przeznaczone do składowania mogą być magazynowane wyłącznie w celu zebrania odpowiedniej ilości tych odpadów do transportu na składowisko odpadów, nie dłużej jednak niż przez rok (ust. 5). Okresy magazynowania odpadów, o którym mowa w ust. 4 i 5, są liczone łącznie dla wszystkich kolejnych posiadaczy tych odpadów (ust. 6). Z powołanych przepisów wynika, że magazynowanie odpadów jest zawsze prowadzone w ramach pierwotnego ich wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów (art. 25 ust. 3 u.o.). Nie jest ono autonomiczną formą gospodarowania odpadami i zawsze stanowi część większego procesu - wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. Dopuszczalność magazynowania odpadów w danym miejscu powinna wynikać z posiadanego zezwolenia na wymienione uprzednio formy gospodarki odpadami, o czym stanowi wprost art. 41 ust. Ust. 1u.o. W sprawie niniejszej było poza sporem, że działka nr [...] w S. nie jest miejscem wytworzenia kwestionowanych odpadów, a skarżący nie legitymuje się wskazanymi wyżej zezwoleniami. Przy braku definicji legalnej pojęcie "składowania" odpadów należy rozumieć zgodnie z językiem potocznym, jako przechowywanie odpadów. Synonimem słowa "składowanie" jest termin "zwałka", który oznacza zrzucanie, zsypywanie czegoś w jakimś miejscu. Ta właśnie terminologia ma znaczenie w przedmiotowej sprawie, wobec ustaleń o składowaniu odpadów na działce nr [...] w S. Przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany ( art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.). Posiadaczem odpadów jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów, przy czym domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości ( art. 3 ust. 1 pkt 19). Wytwórcą odpadów jest każdy, kogo działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów), oraz każdy, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów; wytwórcą odpadów powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba że umowa o świadczenie usługi stanowi inaczej ( art. 3 ust. 1 pkt 32). W stanie faktycznym sprawy należy zwrócić uwagę na fakt, że za wytwórcę odpadów uważa się między innymi tego, kto przeprowadza mieszanie odpadów lub podejmuje inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów, co pozostaje aktualne także wówczas, gdy takim czynnością poddawane są między innymi odpady powstające w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów przez różne podmioty. Mieszanie odpadów, względnie podejmowanie innych działań powodujących zmianę ich pierwotnego składu należy do sfery faktów i obejmuje wszelkie zdarzenia, a nie wyłącznie te, które związane z prowadzeniem działalności w zakresie gospodarki odpadami. W przedmiotowej sprawie Burmistrza uznał za spełnione przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 26 ust. 1-2 u.o., adresowanej do E. G. Analiza akt administracyjnych oraz decyzji z dnia 23 grudnia 2014 r., znak: [...], pozwala stwierdzić, że organ pierwszej instancji zebrał obszerny materiał dowodowy, który poddał analizie. Na jego podstawie poczynił szereg ustaleń, czemu dał wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. I tak w szczególności Burmistrz przeprowadził w dniu 25 września 2013 r. oględziny terenu spornej działki. Ustalił w ten sposób, że na długości ok. 20 m wzdłuż jej wschodniej granicy ukształtowano nasyp z materiału pochodzącego z wykopów – ziemi, kamieni, asfaltu. Nasyp ten ma wysokość 2-4m i znajduje się ok. 1-2 m od granicy działki. Na długości 17m wzdłuż wschodniej granicy działki nasyp wykonany jest z podobnego materiału, ale zmieszanego z podłożem, pochodzącym z uprawy pieczarek. Ma on na tym odcinku wysokość ok. 2 m, zanikającą w kierunku północnym. Na pozostałej długości działki, tj. ok. 10 m, ukształtowanie terenu organ ocenił jako naturalne. W czasie oględzin zaprotokołowano również informacje podane przez W. M., M. M. i E. G., w tym co do składu elementów tworzących nasyp. Burmistrz ustalił na tej podstawie, że materiał, z którego wykonano nasyp, pochodził pierwotnie z budowy magazynu przy pieczarkarni, następnie przywożono różne inne materiały, w tym odpady pochodzenia roślinnego, zaś na ostatnim etapie jego tworzenia przywieziony został szerzej opisany gruz z budowy kanalizacji. Te dane posłużyły organowi pierwszej instancji do poszukiwania dalszych dowodów: zwrócono się do inwestora przedsięwzięcia "S.– budowa kanalizacji sanitarnej" (Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o.) o szereg informacji, m. in. na temat wykonawców kanalizacji sanitarnej, podmiotów odpowiedzialnych za zagospodarowanie odpadów, powstałych w trakcie realizacji. Na podstawie odpowiedzi inwestora ustalono podmioty, które wykonywały inwestycję, a było to konsorcjum firm: "[...]" Zakład Wod-Kan z R. (lider konsorcjum), Firma Handlowo-Usługowa "[...]" S. B. s.j. oraz "[...]" Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjnych w W. Pozyskano też umowy zawarte między inwestorem a wykonawcami oraz specyfikację techniczną wykonania i odbioru robót. Z dokumentów tych, w szczególności ze specyfikacji wynikało, że za wywóz nadmiaru gruntu i gruzu odpowiada wykonawca. Należy uznać, że poszukiwanie wytwórców pierwotnych części stwierdzonych w nasypie odpadów maiło sens albowiem ówcześnie nie były one jeszcze rozplantowane po przedmiotowej działce. Ponadto organ pierwszej instancji pozyskał kopię umowy dzierżawy spornego terenu, zawartej w dniu 1 stycznia 1993 r. na czas nieokreślony. Ustalił również, że E. G. posiadał jeszcze przed datą pisemnej umowy dzierżawy ustne zezwolenie właścicieli na korzystanie z działki nr [...] w S. na tych samych zasadach, tj. dla celów rolnych. Organ ocenił, że wiarygodność pisemnej umowy dzierżawy z dnia 1 stycznia 1993 r., podważana przez niektóre strony, nie jest okolicznością w sprawie istotną, ponieważ obowiązek usunięcia odpadów spoczywa na ich posiadaczu, zatem nie jest konieczne wykazanie, że ma on tytuł prawny do terenu. Do materiału dowodowego włączono także dokumenty, związane z prowadzonym przez Starostę postępowaniem kontrolnym, które dotyczyło nieruchomości E. S. (córki E. G.), a także sposobu zagospodarowywania odpadów powstających na tej działce w związku z prowadzoną tam działalnością z zakresu uprawy pieczarek. W aktach znalazła się również decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 lipca 2014 r. Nr [...] o umorzeniu postepowania w sprawie robót budowlanych prowadzonych na działce nr [...] w miejscowości S. Organ pierwszej instancji pozyskał też w drodze pomocy prawnej zeznania świadków: T. Ż., M. P. oraz J.M. – osób odpowiedzialnych za realizację inwestycji, bądź posiadających o niej wiedzę. W uzasadnieniu wydanej decyzji obszernie przytoczył fragmenty zeznań świadków, względnie podał jakie informacje znalazły się w tych zeznaniach. Sam organ przesłuchał też Z. R. i A. R. – współwłaścicieli terenu, na którym zgromadzono odpady. W charakterze strony przesłuchany został E. G. Również te zeznania zostały zrelacjonowane w uzasadnieniu decyzji. Burmistrz zwracał się nadto do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska o przeprowadzenie kontroli gospodarstwa rolnego, w tym na działce nr [...]. Co istotne, zarówno z informacji podanych przez pracowników Inspektoratu, jak i z oficjalnego jego stanowiska z dnia 18 kwietnia 2014r. wynika, że wszelkie odpady zgromadzone na przedmiotowej działce zostały na niej już rozplantowane, a teren wyrównano, obsadzając go trawą. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego organ pierwszej instancji przyjął, że posiadaczem odpadów jest E. G. Uznał, że właściciele powierzchni (A. i Z. R.) zwolnieni są z odpowiedzialności za odpady, podając uzasadnienie tej oceny w powiązaniu z analizą przepisów ustawy o odpadach. Owa analiza wskazuje też przyczyny, dla których obowiązek ich usunięcia odpadów nakładany jest na E. G. Organ pierwszej instancji dokonał klasyfikacji zgromadzonych na działce odpadów. Odniósł się nadto do twierdzeń E. G., który podnosił, że ustalenie wytwórcy odpadów było obowiązkiem organu administracji. Burmistrz zaznaczył w tym zakresie, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. to na osobie, władającej powierzchnią ziemi, na której znajdują się odpady, spoczywa ciężar obalenia domniemania, że to na nim spoczywa odpowiedzialność. Zdaniem organu pierwszej instancji E. G. nie przedstawił dowodów mogących potwierdzić, że nie wiedział o gromadzeniu odpadów na posiadanej przez niego działce, która wyrównywał. Za okoliczność bez znaczenia organ uznał to, że odpadów nie wytworzył E.G. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że działka nr [...] nie jest przeznaczona do składowania albo magazynowania takich odpadów. Miał tu na uwadze rolny charakter działki będącej przedmiotem dzierżawy, a także jej przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jako miejsca nieprzeznaczonego na składowanie odpadów. Podał dlaczego opisane odpady nie należą do mogących podlegać zagospodarowaniu na przedmiotowym terenie. W ocenie prawnej zawartej w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 660/15 zwrócono uwagę, że zgodnie z treścią art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom l i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., l SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że ustalenia organu pierwszej instancji są wyczerpujące, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonych dowodach, których ocena nie narusza zasad logiki i doświadczenia życiowego. Wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, choć nieobszerne, jest wystarczające by zrozumieć zasadność przesłanek, którymi kierował się Burmistrz przy załatwieniu sprawy. W świetle powołanych uprzednio przepisów proceduralnych nie budzi również zastrzeżeń decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Nadto w kwestiach merytorycznych Kolegium uznało słusznie, że organ pierwszej instancji prawidłowo określił, iż materiał zgromadzony na terenie działki nr [...] w S. jest odpadem, przedstawiając odpowiednia definicję tego pojęcia. Należy zgodzić się z Kolegium, że na podstawie kilkakrotnie przeprowadzonych oględzin w terenie oraz przesłuchania stron i świadków, materiał znajdujący się na przedmiotowej działce, z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów, można zakwalifikować następująco: kawałki asfaltu, jako odpad należący do grupy 17, podgrupy 17 03, kodu i rodzaju 17 03 02 - Asfalt inny niż wymieniony w 17 03 01; ziemię z wykopów z kamieniami - do grupy 17, podgrupy 17 05, kodu i rodzaju 17 05 04 - Gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, przy czym zgodnie z obowiązującymi przepisami (art. 2 pkt 3 u.o.) gleba i ziemia z wykopów budowlanych jest odpadem, jeżeli nie jest wykorzystana na terenie budowy, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie; odpady pochodzące z produkcji pieczarek zostały zakwalifikowane do grupy 02, podgrupy 02 01, kodu i rodzaju 02 01 99 - Inne niewymienione odpady; odpady ulegające biodegradacji, należące do grupy 20, podgrupy 20 02 oraz kodu i rodzaju 20 02 01. Podkreślić należy, że odpady pochodzące z produkcji pieczarek i ulegające biodegradacji, które potencjalnie mogłyby podlegać rolnemu wykorzystaniu, zostały przez E. G. zmieszane z innymi odpadami i gruntem rodzimym przez ich rozplantowane na terenie przedmiotowej działki w kwietniu 2014 r. Trafne są wskazania Kolegium, że zgodnie z art. 27 ust. 8 u.o., osoba fizyczna i jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi tylko takie rodzaje odpadów, za pomocą takich metod odzysku, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, i w takich ilościach, które mogą bezpiecznie wykorzystać na potrzeby własne. Z kolei art. 9 u.o. mówi, że posiadacz odpadów może przekazywać osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej niebędącym przedsiębiorcami określone rodzaje odpadów, do wykorzystania na potrzeby własne za pomocą dopuszczalnych metod odzysku, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 10. Na podstawie powyższych przepisów oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, organ pierwszej instancji ustalił bowiem prawidłowo, że w rozporządzeniu nie zostały wymienione: 17 03 02 - Asfalt inny niż wymieniony w 17 03 01 oraz 02 01 99 - Inne niewymienione odpady. Takie odpady w świetle przepisów nie mogą być zatem przekazywane osobie fizycznej. Natomiast odpady o kodzie 17 05 04 - Gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, dopuszcza się wykorzystywać do utwardzenia powierzchni po rozkruszeniu, jeśli jest to konieczne do wykorzystania odpadów, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych w szczególności przepisów prawa wodnego i prawa budowlanego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodzi, że E. G. nie realizował w badanym okresie robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenia. Za takie roboty budowlane nie może zostać uznane gromadzenie powyższych materiałów pochodzących z różnych źródeł, a następnie ich rozprowadzenie po powierzchni terenu. Podobnie jest z odpadami o kodzie 20 02 01 - odpady ulegające biodegradacji, które w świetle przepisów mogą być przekazywane osobie fizycznej jedynie do wykorzystania w przydomowych kompostowniach. W taki sposób E. G. nie wykorzystywał jednak odpadów, za to dokonał ich rozplantowania po działce, skutkiem czego jest też zmieszanie odpadów. Odpady nie zostały zatem poddane procesom odzysku wymienionym w rozporządzeniu, lecz posłużyły do zmiany ukształtowania terenu na działce nr [...] w S., gdzie pierwotnie utworzony był z nich różnowarstwowy nasyp, który nadto był też nie jednorodzajowy na różnych odcinkach. Słusznie dostrzega Kolegium, że powyższe rozporządzenie obowiązywało na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji, natomiast 24 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016r., poz. 93). W obecnie obowiązującym rozporządzeniu odpady o kodach: 17 03 02 - Asfalt inny niż wymieniony w 17 03 01 oraz 02 01 99 - Inne niewymienione odpady, nie zostały wykazane, czyli nie mogą być przekazywane osobie fizycznej. Natomiast odpady o kodach 17 05 04 - Gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 oraz 20 02 01 - odpady ulegające biodegradacji, można wykorzystać wyłącznie w taki sam sposób jak w poprzednim rozporządzeniu. Ponadto nowe rozporządzenie wprowadza dopuszczalną maksymalną ilość odpadów do przyjęcia, w przypadku odpadów o kodzie 17 05 04 maksymalna ilość wynosi: 0,2 Mg/m2 utwardzonej powierzchni oraz przewiduje proces odzysku R5, co zgodnie z Załącznikiem nr 1 do ustawy o odpadach oznacza - "Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych". Kwestie te mają jednak drugorzędne znaczenie wobec stwierdzonego w kwietniu 2014 r. faktu rozplantowania odpadów po działce. W ślad za organem pierwszej instancji również Kolegium zbadało, czy przedmiotowa działka przeznaczona jest do składowania lub magazynowania odpadów. Jak bowiem ustalił organ pierwszej instancji, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren, na którym znajduje się działka nr [...] w S., zakwalifikowany został jako obszar z przeznaczeniem podstawowym MN1 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, z przeznaczeniem dopuszczalnym MN2 - tereny zabudowy mieszkaniowe - usługowej jednorodzinnej. Ustalenia dla tego obszaru to: OP-2 - strefa ochrony obszaru Otuliny Parku Krajobrazowego B., SWP - Strefa ochrony ujęć wody powierzchniowej. Analogiczne ustalenia poczyniło Kolegium, które dodatkowo prawidłowo uznało, że przedmiotowa działka nie spełnia wymogów zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 5 i 25 u.o., definiujących magazynowanie oraz składowisko odpadów. Powołane wyżej wywody i kwalifikacje nie budzą zastrzeżeń, podobnie jak stanowisko organów obu instancji, że działka nr [...] w S. nie jest przeznaczona ani do składowania, ani do magazynowania wszystkich wyżej wymienionych odpadów. Również Kolegium - tak jak organ pierwszej instancji - uznało E. G. za posiadacza odpadów, na którego nakłada się obowiązek usunięcia odpadów. Jak wyjaśniło, ustawodawca przewidział sytuacją, kiedy brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości. W celu uniknięcia powyższej sytuacji, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 domniema się, że posiadaczem odpadów jest władający powierzchnią ziemi. Domniemanie to może być obalone w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów. W konsekwencji oznacza to, że władający powierzchnią ziemi może sią zwolnić z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów (wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2001 r., sygn. II SA/Lu 889/10, a także wyroki NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn.. II OSK 1721/06 oraz z dnia 26 września 2013 r., sygn. Akt II OSK 330/12). Właścicielami działki nr [...] w S. są A. i Z. R., zam. S., ul. [...], [...] A., natomiast E.G. dzierżawi przedmiotową działkę od 1993 r. (umowa dzierżawy znajduje się w aktach sprawy). Jak wynika z oświadczeń E. G. to on wyrażał on zgodę na składowanie materiału z budowy kanalizacji oraz materiału przywożonego przez Ł. L., jak również podkładów z pieczarek i.in. W związku z powyższym należało uznać, że władający powierzchnią ziemi A. i Z. R. zwolnieni są z odpowiedzialności za powyższe odpady, a posiadaczem odpadów jest E. G., gdyż na podstawie umowę dzierżawy dysponuje odpadami oraz działka nr [...] w S. "do używania i pobierania pożytków z przeznaczeniem na prowadzenie działalności rolniczej". Wyżej wskazane stanowisko Kolegium oraz zbliżonego niego podejście organu pierwszej instancji można zaakceptować. Niemniej jednak w ocenie Sądu stan faktyczny sprawy pozwala uznać E. G. za posiadacza odpadów będącego wytwórcą zmieszanych odpadów, co nastąpiło w związku z rozprowadzeniem różnych odpadów z nasypu po działce w kwietniu 2014 r. Mając dalej na uwadze treść zaskarżonej decyzji należy uznać, że zgodnie z zaleceniami wynikającymi z prawomocnego wyroku z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 660/15, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się do wszystkich zarzutów skarżącego, co uczyniło w sposób trafny. W odwołaniu oraz uzupełniającym je piśmie procesowym skarżący wskazał na naruszenie art. 2 pkt 3 u.o. poprzez niewyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości, czy nie zachodzą przypadki wyłączenia ustawy, tzn. czy zidentyfikowane materiały nie mieszczą się w którejkolwiek z kategorii substancji i przedmiotów tam określonych w szczególności, czy przedmiotowa gleba i inne materiały wydobyte w trakcie robót budowlanych nie miały być wykorzystane do celów budowlanych na danym terenie. Odpowiadając na ten zarzut Kolegium podało, że art. 2 pkt 3 u.o. stosuje się w odniesieniu do: niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Taki przypadek w przedmiotowej sprawie nie zachodzi, gdyż dotyczy zagospodarowania ziemi w innym miejscu, niż miejsce jej wydobycia. Jak wynika z materiału dowodowego gleba i inne materiały zgromadzone na terenie działki nr [...] w S. pochodzą z wykopów powstałych podczas budowy magazynu oraz z inwestycji polegającej na budowie kanalizacji. Materiały te jak również podkłady z uprawy pieczarek nie powstały na działce, na której obecnie się znajdują, lecz zostały tam nawiezione z innych terenów. Z tym zarzutem wiążą się tez poprzednie wypowiedzi Kolegium związane z art. 27 u.o. i przepisami wykonawczymi. Powołane wyżej stanowiskiem Kolegium należy podzielić, podobnie jak wyrażone uprzednio w decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucał również w odwołaniu naruszenie art. 26 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 6 u.o. poprzez błędne przyjęcie, że zidentyfikowane określone materiały stanowiły "odpady" w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach w sytuacji, gdy gromadzenie materiałów nie miało charakteru pozbycia się ich, a przy tym nie mogły być uznane za odpady niebezpieczne. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 o.u., przez odpad rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W związku z powyższym E. G. nie musiał gromadzić materiałów w celu pozbycia się ich, lecz mógł zostać do tego zobowiązany. Ponadto zgodnie z powyższym przepisem pierwotni posiadacze pozbyli się materiałów gromadząc je na działce dzierżawionej przez E. G., za jego zgodą, w związku z czym stały się one odpadem, a on ich posiadaczem. Powyższe stanowisko jest zasadne, przy czym o jego akceptacji decyduje drugi z użytych argumentów. To właśnie podejście koresponduje również z definicja legalną wytwórcy odpadów, na podstawie której można wyodrębnić nie tylko pierwotnego wytwórcę odpadów. Przy omawianiu definicji legalnej "wytwórcy odpadów" zwracano uwagę, że ich wytwórcą jest nie tylko pierwotny wytwórca, ale każdy kto przeprowadza mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów. Skarżący zarzucał kolejno w odwołaniu naruszenie art. 26 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 6 u.o. i stosownych przepisów wykonawczych poprzez nieprecyzyjne zakwalifikowanie przedmiotowych materiałów do określonych kodów. Jego zdaniem ustalenia organu w tym zakresie zostały sprowadzone jedynie do przytoczenia szeregu kodów odpadów i przypisanych im przez ustawodawcę rodzajów odpadów bez precyzyjnych ustaleń w tym zakresie, co nie pozwala na ich weryfikację. Odpowiadając na ten zarzut Kolegium nawiązało do przeprowadzonych oględzin w terenie oraz protokołów z przesłuchań stron i świadków, pozwalających na ustalenie jakie rodzaje odpadów zalegają na przedmiotowej działce oraz ich zakwalifikowanie do konkretnych kodów określonych w katalogu odpadów (k. 10-12, 158, 203, 240, 258 a.a), co jest wystarczające. Skarżący zarzucał naruszenie art. 26 ust. 2 i 6 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 6 u.o. poprzez nieustalenie w oparciu o opinię biegłego ilości odpadów wymienionych w pkt I decyzji oraz określenie rzędnych terenu na podstawie mapki stanowiącej załącznik, co jego zdaniem nie może być uznane za prawidłowe. W odpowiedzi Kolegium zaznaczyło, że organ w swojej decyzji zawarł wszystkie informacje, a nie jest wymagane ustawowo określenie ilości poszczególnych odpadów. W powyższym przypadku, gdy odpady zostały ze sobą zmieszane określenie ilości poszczególnych rodzajów odpadów jest w praktyce niemożliwe. Dodatkowo według Kolegium do wykonania decyzji nie jest potrzebne określenie ilości odpadów, skoro znana jest rzędna terenu, do której E. G. ma usunąć odpady. Powyższe stanowisko Kolegium jest trafne albowiem w dacie orzekania brak było już pierwotnego nasypu. Niezależnie od tego z zeznań E. G. do protokołu przesłuchania strony dnia 18 czerwca 2014 r. wynika już od 1995 r. teren działki był przez niego podnoszony. Mapa mająca obrazować pierwotne rzędne terenu, stanowiąca załącznik do decyzji, nie budzi zastrzeżeń. W aktach sprawy znajduje się pisemna umowa dzierżawy przedmiotowej działki przez E. G. z 1993 r., przy czym jak twierdzi skarżący, działkę tę dzierżawił już nieco wcześniej, na podstawie analogicznej ustnej umowy. Już na początku postępowania przy protokole pierwszych oględzin w aktach administracyjnych zgromadzono mapy mające obrazować właściwe rzędne terenu, co do których Starosta poświadczył w dniu 11 lipca 2013 r. ich zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w 1988 r. ( k. [...] a.a.). W relacji do takiego stanu, pozostającego w bliskości czasowej z objęciem w posiadanie przez skarżącego przedmiotowej działki, stwierdzano dokonane zmiany na gruncie. Zabranie z powierzchni działki zmieszanych odpadów w taki sposób, który ma przywrócić rzędne zobrazowane w 1988 r., nie narusza prawa. Skarżący nie twierdził przy tym by w 1988 r. lub później, aż do momentu wydzierżawienia mu przedmiotowej działki jej współwłaściciele podejmowali na gruncie czynności prowadzące do zmiany ukształtowania terenu. Powyższe nie wynika również z zeznań tychże osób. Samorządowego Kolegium Odwoławcze odpowiedziało również na zarzut skarżącego co do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 art. 84 i art. 107 k.p.a. Podało iż organ pierwszej instancji wyczerpująco zbadał przedmiotową sprawę, o czym świadczy obszerny materiał dowodowy, a także wydana na jego podstawie decyzja. Według Kolegium, nieobecność E. G. przy przesłuchaniu jednego ze świadków nie oznacza pozbawienia go praw do udziału w prowadzonym postępowaniu dowodowym, ponieważ był on zawiadamiany o wszystkich czynnościach i miał możliwość w nich uczestniczyć, a także zapoznać się z materiałem dowodowym, również przed Kolegium. Uznając stanowisko Kolegium za słuszne należy wskazać dodatkowo, że zeznania M. P. są dostępne w aktach sprawy. Z protokołu przyjęcia E. G. w dacie przesłuchania wynika, że nie wnosi on żadnych uwag w związku z przeprowadzeniem czynności w jego nieobecności. W dalszym toku postępowania E. G. nie wskazał, w jaki sposób ewentualne ponowne zeznań mogło by wpłynąć na przebieg i wynik sprawy, a w szczególności jakich okoliczności w toku przesłuchanie nie ustalono. Ponadto skarżący nie kwestionował wiarogodności zeznań tego świadka. Zarzuty odwołania, a następnie skargi są zbieżne, a przeprowadzona kontrola legalności postepowania i wydanych decyzji wskazuje, że nie zasługują one na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.