I SAB/Wa 664/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Skiba Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz M. S. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. S. (Skarżący) wystąpił do tutejszego sądu ze skargą na bezczynność Prezydenta [...] (Prezydent) w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...]. przy ul. [...]. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt wraz z prawomocnym wyrokiem sądu; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; nałożenie na organ grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. zawiesił postępowanie w sprawie. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Wojewody [...] (Wojewoda) z dnia [...] grudnia 2015 r. Na skutek wniesienia skargi na to postanowienie przez jednego z uczestników postępowania, akta administracyjne przekazane zostały do sądu. W ocenie organu, wydanie decyzji w sprawie wniosku Skarżącego uzależnione jest od rozstrzygnięcia przez Sąd skargi na postanowienie Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Skarżący przed wniesieniem skargi wniósł zażalenie na bezczynność organu pierwszej instancji. Okoliczność, że Wojewoda postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. zażalenie to uznał za nieuzasadnione pozostaje bez wpływu na dopuszczalność skargi. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy wniosek o przyznanie prawa własności czasowej złożony został przez Skarżącego[...] sierpnia 1948 r. Wojewoda [...] (Wojewoda) decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do powyższej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2012 r. I SA/Wa 1890/11 oddalił skargę następców prawnych byłego właściciela nieruchomości, to jest B.S. i M. S. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez M. S. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r. (sygn. akt I OSK 943/15) uchylił wyrok sądu administracyjnego oraz decyzje organów obu instancji. Akta administracyjne zwrócone zostały organowi w dniu [...] sierpnia 2015 r. X (jeden z uczestników postępowania administracyjnego) wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wystąpiła o zawieszenie postępowania administracyjnego. Prezydent postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. zawiesił postępowanie w sprawie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym dla [...] w [...]. sygn. akt. [...] o stwierdzenie nabycia nieruchomości budynkowej przez zasiedzenie. Po rozpoznaniu zażalenia złożonego przez B. S. i Skarżącego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Wojewoda uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i nakazał mu podjęcie czynności zmierzających do załatwienia sprawy. W ocenie sądu rozpoznającego sprawę z chwilą wydania przez organ drugiej instancji ostatecznego postanowienia uchylającego postanowienie o zawieszeniu postępowania ustała przeszkoda do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Okoliczność, że na postanowienie Wojewody wniesiona została skarga (oddalona nieprawomocnym wyrokiem tutejszego sądu z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt. I SA/Wa 260/16) nie stanowiła przeszkody w podjęciu przez organ pierwszej instancji czynności mających na celu rozpoznanie wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Czynności takie nie zostały podjęte i do dnia rozpoznania sprawy decyzja nie została wydana. Uzasadniało to wyznaczenie organowi terminu załatwienia sprawy. Uwzględniając stan sprawy, w tym uwzględniając stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2015 r. (sygn. akt I OSK 943/15) sąd uznał, że wystarczającym terminem dla załatwienia sprawy jest termin dwóch miesięcy od dnia doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku. Oceniając, czy organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa sąd miał na względzie okoliczności niniejszej sprawy, to jest fakt, że akta administracyjne wpłynęły do organu [...] sierpnia 2015 r., [...] sierpnia 2015 r. złożony został wniosek o zawieszenie postępowania a w dniu [...] października 2015 r. Prezydent wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania. Postanowienie to uchylone zostało w dniu [...] grudnia 2015 r. Tak więc w okresie od [...] października do [...] grudnia 2015 r. organ nie pozostawał w bezczynności, bowiem postępowanie było zawieszone. Rzeczywiście, po uchyleniu postanowienia o zawieszeniu organ nie podjął żadnych czynności, jednak biorąc pod uwagę skomplikowany stan prawny w niniejszej sprawie (w tym w szczególności fakt wniesienia skargi do sądu na postanowienie Wojewody) sąd uznał, że przekroczenie terminów załatwienia sprawy nie może być uznane za bezczynność mającą charakter rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie sąd uznał, że skoro nie można Prezydentowi postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa, brak jest podstaw do nałożenia na niego grzywny, co skutkowało oddaleniem skargi w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 Ppsa orzekł jak pkt 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych.