I OZ 1059/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 marca 2017 roku sygn. akt IV SA/Wr 206/16 odmawiającego uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w postaci zasiłku na zakup obiadu postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 marca 2017 roku sygn. akt IV SA/Wr 206/16, działając na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odmówił H. B. uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku wydanego w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2016 roku nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w postaci zasiłku na zakup obiadu. W uzasadnieniu wskazano, że wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę H. B. na powołaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2016 roku. Skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o uzupełnienie tego wyroku poprzez orzeczenie "o całości żądań zgłoszonych skargą", a mianowicie o rozstrzygnięcie zawartych w tej skardze trzech wniosków procesowych. Pierwszy z nich dotyczył żądania orzeczenia wyrokiem, iż skarżący ma prawo do otrzymania świadczenia pieniężnego na zakup jednego ciepłego posiłku dziennie przynajmniej od kwietnia 2014 roku, drugi obejmował żądanie orzeczenia wyrokiem, iż skarżący ma prawo przynajmniej od lutego 2015 roku do otrzymania ze środków publicznych pieniędzy na zakup leków i leczenie zdrowia psychicznego, natomiast trzeci odnosił się do żądania stwierdzenia nieważności wszystkich ostatecznych orzeczeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. ogłoszonych w grudniu 2015 roku i lutym 2016 roku. Sąd I instancji wskazał, że w rzeczonym wyroku orzeczono o całości skargi, uznając, że jest ona niezasadna, stąd też podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd zwrócił uwagę, że w takim przypadku, w razie oddalenia skargi w całości, przepisy p.p.s.a. nie obligują do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia. Wydany w sprawie wyrok zawiera zdaniem Sądu I instancji wszystkie elementy świadczące o jego kompletności. Zażalenie na to postanowienie wywiódł H. B., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 157 § 1 p.p.s.a. wobec braku uzupełnienia wyroku o wnioski zawarte w skardze w punktach I - III. W oparciu o ten zarzut żalący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uzupełnienie wyroku z dnia 13 grudnia 2016 roku oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku. Na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnieniu mogą podlegać dwa elementy orzeczenia, tj. rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionej skargi lub dodatkowe orzeczenie, które powinno się znaleźć w wyroku, a którego sąd nie zamieścił (np. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania). W niniejszej sprawie H. B. domagał się uzupełnienia wyroku z dnia 13 grudnia 2016 roku o uznanie jego uprawnienia do otrzymywania przynajmniej od kwietnia 2014 roku świadczenia pieniężnego na zakup jednego ciepłego posiłku dziennie, a przynajmniej od lutego 2015 roku do otrzymywania ze środków publicznych pieniędzy na zakup leków i leczenie zdrowia psychicznego. Ponadto w jego ocenie rzeczony wyrok powinien zostać uzupełniony o rozstrzygnięcie stwierdzające nieważność wszystkich orzeczeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. ogłoszonych w grudniu 2015 roku i lutym 2016 roku "na szkodę interesu Państwa Polskiego i krzywdę" skarżącego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku o uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczeń SKO w W., należy wskazać, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności aktu wydanego w innej sprawie administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd administracyjny nie jest zatem związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim aktów administracyjnych (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2017 roku sygn. akt II OZ 626/17). Skoro w niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w postaci zasiłku na zakup obiadu, to przedmiotem kontroli sądowej była ta decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, a nie wszystkie orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. ogłoszone w grudniu 2015 roku i lutym 2016 roku "na szkodę interesu Państwa Polskiego i krzywdę" skarżącego. Biorąc pod uwagę tak ustalone granice rozpoznawanej sprawy, uznać trzeba, że Sąd I instancji prawidłowo odmówił uzupełnienia zapadłego w sprawie wyroku o rozstrzygnięcia dotyczące innych niż wymienione wyżej decyzji lub postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Jeśli zaś chodzi o zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję to podkreślić należy, że w myśl art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach tylko w razie uwzględnienia skargi na ten akt. Warto raz jeszcze przypomnieć, że w niniejszej sprawie skarga nie została uwzględniona, a zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały uznane za zgodne z prawem, zatem wyrok nie mógł zawierać rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę również w zakresie uzupełnienia wyroku z dnia 13 grudnia 2016 roku o pozostałe rozstrzygnięcia wskazane przez skarżącego, Sąd I instancji prawidłowo odmówił uzupełnienia tego wyroku. Stosownie bowiem do treści art. 146 § 2 p.p.s.a. w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa. Uregulowane w tym przepisie uprawnienie sądu ograniczone zostało tylko do skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zaś skarga w przedmiotowej sprawie została złożona na decyzję administracyjną - stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 1) p.p.s.a. Z uwagi na powyższe oraz to, że wskazana regulacja odnosi się do wyroków uwzględniających skargę, przepis art. 146 § 2 p.p.s.a. nie mógł być zastosowany przez Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe względy, należy uznać zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, zaś zażalenie za niezasadne i podlegające oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.