II SAB/Op 59/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2016 r. sprawy ze skargi Fundacji A z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla do załatwienia wniosku Fundacji A z siedzibą w [...] z dnia 23 maja 2016 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku, 2) stwierdza, że Prezydent Miasta Kędzierzyna-Koźla dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądza od Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 26 lipca 2016 r. Fundacja A z siedzibą w [...], zwana dalej Fundacją, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla w zakresie udzielenia informacji publicznej, żądanej wnioskiem z dnia 23 maja 2016 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu 23 maja 2016 r. Fundacja zwróciła się drogą elektroniczną, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, do Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z wnioskiem o udostępnienie dokumentacji i korespondencji wydziału inwestycji i remontów dotyczących zadań inwestycyjnych w 2016 r. w szczególności: 1) kopii dokumentów kierowanych do wszystkich jednostek pomocniczych; 2) kopii korespondencji zwrotnej otrzymanej od jednostek pomocniczych, mieszkańców i innych podmiotów dotyczących zadań inwestycyjnych w 2016 r.; 3) kopii wszystkich koncepcji inwestycji gminnych na rok 2016. Jednocześnie, jako sposób udostępnienia żądanych informacji Fundacja wskazała umieszczenie skanów dokumentów w zakładkach BIP Urzędu Miasta Kędzierzyna-Koźla pn. "Inwestycje i remonty" oraz "Koncepcje inwestycji gminnych". W dniu 6 czerwca 2016 r. Prezydent Miasta Kędzierzyna-Koźla, powołując się na przepis art. 13 ust. 2 ustawy, poinformował Fundację drogą elektroniczną o przedłużeniu do 2 miesięcy terminu udostępnienia informacji publicznej żądanej wnioskiem z dnia 23 maja 2016 r. "ze względu na konieczność przygotowania informacji do udostępnienia". Następnie, w dniu 25 lipca 2016 r. poinformował, że w związku z brakami kadrowymi i bardzo dużą liczbą prowadzonych spraw w zakresie inwestycji gminnych, wnioskowane informacje zastaną zamieszczone w BIP do końca III kwartału 2016 r. W skardze Fundacja zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, domagając się zobowiązania strony przeciwnej do dokonania czynności zgodnie z powyższym wnioskiem, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Kędzierzyna-Koźla, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że nie pozostaje w zwłoce, a prowadzona korespondencja świadczy o braku bezczynności. Zauważył, że wnioskowany sposób udostępnienia informacji, poprzez zamieszczenie jej na wskazanej stronie internetowej, nie jest dla organu wiążący i że czym innym jest udostępnienie informacji w formie papierowej kopii lub skanów, a czym innym wykonanie niewiążącej dyspozycji wnioskodawcy. Ponadto podkreślił, że w żadnym razie nie milczał, gdyż w dniu 6 czerwca 2016 r. poinformował o przedłużeniu terminu i podał powód tego przedłużenia, czym zadeklarował, że udostępni informację, a następnie w ustawowym terminie wskazał, że jej udostępnienie jest niemożliwe przyczyn niezależnych od organu. Na tej podstawie wywiódł, że jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 P.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 P.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić przyjdzie, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a. Na zasadzie art. 16 ust. 1 i 2 powołanej już wcześniej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwanej nadal ustawą, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się bowiem jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Natomiast ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy. W konsekwencji, skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, a ponadto nie są wiążące żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Tym samym wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wskazanej przez skarżącą Fundację we wniosku z dnia 23 maja 2016 r., jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Badając zasadność skargi należy mieć na względzie, że bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej może być oceniana wyłącznie wtedy, kiedy spełniony jest zakres podmiotowy oraz przedmiotowy ustawy, czyli wówczas gdy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym i żądana informacja posiada przymiot informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W kwestii zakresu podmiotowego stwierdzić przyjdzie, iż w niniejszej sprawie nie był sporny fakt, że Prezydent Miasta Kędzierzyna-Koźla należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu, gdyż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej. W pojęciu tym mieszczą się m.in. organy samorządu gminnego, których zakres kompetencji regulują przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446). Według art. 30 ust. 2 pkt 3 tej ustawy organami gminy są rada gminy - jako organ stanowiący i wójt (burmistrz, prezydent miasta), będący organem wykonawczym, do którego należy m.in. również gospodarowanie mieniem komunalnym. Nie budzi też wątpliwości, że żądanie zawarte we wniosku z dnia 23 maja 2016 r. dotyczy informacji publicznej. Odnośnie zakresu przedmiotowego wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 stawy, zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 ustawy, w którym wymienione zostały rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Jest to katalog otwarty, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić więc należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych powyżej przepisów przyjąć zatem trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne i inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Informację publiczną stanowi m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także dokumenty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Z uwagi na szeroką definicję informacji publicznej, nie budzi wątpliwości, że informacje żądane przez skarżącą Fundację we wniosku z dnia 26 lipca 2016 r., dotyczące realizacji zadań inwestycyjnych w roku 2016, są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż wiążą się bezpośrednio z działalnością i funkcjonowaniem Gminy oraz wydatkowaniem funduszy gminnych. W świetle przepisów ustawy, udostępnieniu podmiotowi zainteresowanemu jako informacja publiczna podlega co do zasady informacja o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c), a także informacja o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) oraz o trybie działania w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy). Ponadto, według art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.) gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Dokumentacja związana z szeroko rozumianymi procesami inwestycyjnymi to niewątpliwie dokumenty, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację. Skoro żądane we wniosku informacje posiadały walor informacji publicznej, to Prezydent Kędzierzyna-Koźla był zobowiązany do jej udzielenia w ustawowym terminie. Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl art. 13 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Dowody zgromadzone w aktach sprawy potwierdzają eksponowany w odpowiedzi na skargę fakt, że organ w trybie art. 13 ust. 2 ustawy poinformował Fundację o przedłużeniu do 2 miesięcy terminu załatwienia sprawy, czyniąc to w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jednak ta korespondencja, jak również późniejsze zawiadomienie, z dnia 25 lipca 2016 r., o dalszym przedłużeniu terminu udostępnienia informacji żądanej wnioskiem z dnia 23 maja 2016 r. do końca III kwartału 2016 r., nie pozwalają na konstatację, że podejmowane czynności skutecznie chronią organ przed zarzutem bezczynności. Dostrzec bowiem należy, że w informacji tej nie wskazano jakichkolwiek przyczyn przedłużenia terminu do udostępnienia informacji. Wymogu tego nie spełnia ogólnikowe stwierdzenie dotyczące konieczności przygotowania informacji do udostępnienia, gdyż nie wskazuje rodzaju trudności stanowiących powód tak odległego przesunięcia terminu. Tym samym uznać należy, że organ nie wykazał podstaw zastosowania art. 13 ust. 2 ustawy, a w konsekwencji bezzasadnie skorzystał z możliwości przedłużenia terminu. W kolejnym zawiadomieniu, z dnia 25 lipca 2016 r., wskazano wprawdzie przyczyny nieudzielenia informacji w postaci braków kadrowych i dużej liczby spraw, jednak nie ma to wpływu na dokonaną ocenę odnośnie istnienia bezczynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że powoływanie się na przepis art. 13 ust. 2 ustawy w związku ze zbytnim obłożeniem obowiązkami danego organu i jego pracowników, braki kadrowe czy środków finansowych jest nieuzasadnione i zawsze skutkuje bezczynnością. Okoliczności te mogą wpłynąć jedynie na ocenę, czy bezczynność ta ma charakter rażący i na wysokość ewentualnej grzywny. W tym miejscu zaznaczyć należy, że przepisy nie określają, na czym polega stan "bezczynności". Odkodowując pojęcie bezczynności jednolicie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2015, s. 76 i powołane tam orzecznictwo). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi zatem w sytuacji, gdy organ ten nie wydaje w terminach ustawowych decyzji, postanowień lub innych aktów albo nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca Fundacja domagała się udostępnienia informacji poprzez opublikowanie jej w Biuletynie Informacji Publicznej, co do zasady zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że żądanie odnośnie miejsca publikacji wnioskowanych informacji na stronie BIP nie jest wiążące, gdyż według art. 8 ust. 3 ustawy, obligatoryjnemu udostępnieniu na stronach Biuletynu Informacji Publicznej podlegają informacje, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5 ustawy. Informacje publiczne żądane przez Fundację nie mieszczą się natomiast w zakresie przedmiotowym objętym powyższym obowiązkiem ogłaszania. Stosownie jednak do treści art. 8 ust. 3 zdanie drugie ustawy, podmioty obowiązane do udostępniania informacji publicznej mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje publiczne. Jak wynika z wyjaśnień skarżącej, w wyniku podjętych przez nią wcześniej działań, na stronie BIP Urzędu Miasta Kędzierzyna-Koźla utworzone zostały zakładki dotyczące remontów i inwestycji gminnych, zaś organ nie negował możliwości udostępnienia informacji we wnioskowany sposób. W związku z tym wskazać przyjdzie, że na zasadzie art. 14 ustawy, w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnianie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2). Ponadto, organ może wydać na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy decyzję o odmowie udostępnienia informacji w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 ustawy. Reasumując, skoro żądana przez skarżącą Fundację informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów omawianej ustawy, to niezałatwienie przez organ wniosku w sposób odpowiadający przytoczonym przepisom, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 ustawy), stanowi o jego bezczynności. Stosownie do powyższego należało uznać, że Prezydent Kędzierzyna-Koźla jest bezczynny wobec wniosku Fundacji, gdyż w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, nie udostępnił informacji publicznych żądanych przez Fundację we wniosku z dnia 23 maja 2016 r., jak również nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia. Nie został też zastosowany tryb określony w art. 14 ust. 2 ustawy. W aktach sprawy brak jest przy tym jakichkolwiek dowodów, aby do daty wyrokowania doszło do załatwienia przez organ wniosku skarżącej. Wobec powyższego należało skargę uwzględnić i na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązać organ do załatwienia wniosku Fundacji z dnia 23 maja 2016 r. w terminie 14 dni, odpowiadającym terminowi zakreślonemu w art. 13 ust. 1 ustawy, co orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku. W tych okolicznościach Sąd stwierdził jednocześnie, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd zważył, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w danej sprawie ma być też oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu, w działaniu organu nie sposób dopatrzeć się rażącego naruszenia prawa, a zwłaszcza brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone, czy też miało na celu utrudnienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Po otrzymaniu wniosku organ wystosował do skarżącego pismo z dnia 6 czerwca 2016 r., a następnie dnia 25 lipca 2016 r. Stwierdzona bezczynność była natomiast wynikiem pozostawania organu w błędnym przekonaniu, że w ustawowym terminie podjął czynności przewidziane prawem, uwalniające od zrzutu bezczynności. Skoro w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, to tym samym brak było podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a., orzeczono, jak w punktach 2 i 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł, orzeczono na wniosek skarżącej Fundacji w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.