II GZ 897/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 518/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi F. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 518/16 odrzucił skargę F. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków unijnych oraz nakazał Skarbowi Państwa - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wypłacić na rzecz F. z siedzibą w P. kwotę 1.331 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. F. z siedzibą w P. (dalej: "Skarżąca") reprezentowana przez radcę prawnego p.S. wniosła skargę na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rozwoju. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 17 marca 2016 r., w dniu 24 marca 2016 r. Sąd wezwał Skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego tj. odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 29 marca 2016 r. tym samym wyznaczony przez Sąd I instancji termin upłynął z dniem 5 kwietnia 2016 r. (wtorek). Brak skargi nie został uzupełniony w terminie. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę strony, a o zwrocie wpisu sądowego od skargi orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik F. z siedzibą w P. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że wezwanie do uzupełnienia braków zostało doręczone do siedziby pełnomocnika w dniu 29 marca 2016 r., jednak w tym dniu miał lot z Brukseli do Madrytu i w momencie doręczenia do siedziby korespondencji nie przebywał w biurze, a sekretariat nie przekazał informacji o doręczonej korespondencji. Dopiero po przyjeździe w dniu 8 kwietnia 2016 r. pełnomocnik zapoznał się z treścią wezwania sądu, jednak upłynął juz termin na uzupełnienie braku. Podkreślił również, że Sąd niesłusznie zażądał przesłania pełnego odpisu KRS, bowiem wystarczające byłoby pobranie wydruku komputerowego przedstawiającego aktualne informacje o podmiotach wpisanych do KRS zgodnie z art. 4 ust. 4 aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. W załączeniu do zażalenia pełnomocnik dołączył aktualny odpis z KRS skarżącej Fundacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności (art. 29 p.p.s.a.). Z powyższego wynika zatem, że organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę, a udowodnienie umocowania musi mieć formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu (por. M. Niezgódka – Medek. Komentarz do art. 29 p.p.s.a. zawarty w zbiorze LEX.). Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu podmiotów wymienionych w art. 28 § 1 p.p.s.a. jest "co do zasady" odpis z KRS. Ponadto w wypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową, ma on obowiązek bez wezwania dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, ale również dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która pełnomocnictwa udzieliła (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2008 r., sygn. akt I FSK 1171/08). Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do skarżącej Fundacji jako osoby prawnej polega na przedstawieniu odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Niedołączenie tego dokumentu stanowi brak formalny, którego usunięcie następuje w trybie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a. w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w przedmiotowej sprawie należało ustalić czy skarga strony rzeczywiście zawierała wskazany brak formalny i tym samym czy Sąd I instancji miał prawo po bezskutecznym wezwaniu strony do jego uzupełnienia skargę tę odrzucić. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach - fundacja podlega obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Fundacja uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego (ust. 2). Skoro fundacje podlegają obowiązkowemu wpisowi do KRS zasadnym jest złożenie odpisu by zweryfikować zasady jej reprezentacji. W tym celu zaś koniecznym jest nie tylko wskazanie składu osobowego organu zarządzającego, ale także sposobu reprezentacji oraz daty wydania odpisu z KRS. Dopiero wszystkie te dane pozwalają na ocenę prawidłowości wniesienia skargi (postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 6 października 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 766/08). Naczelny Sąd Administracyjny przede wszystkim podkreśla, że w aktach sądowych sprawy nie widniał żaden odpis KRS skarżącej Fundacji, wobec tego Sąd I instancji słusznie wezwał skarżącą o przedstawienie pełnego odpisu KRS, celem prawidłowego ustalenia czy w dacie udzielenia pełnomocnictwa r. pr. P.S. tj. w dniu 2 lutego 2016 r., R.S. był uprawniony do dokonania powyższej czynności. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że brak odpisu KRS jest brakiem formalnym skargi i tym samym należało wezwać skarżącą do jego uzupełnienia. Ze względu na powyższe, nieuzupełnienie braku formalnego skargi w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez nienadesłanie na wezwanie Sądu odpisu pełnego z KRS musiało skutkować odrzuceniem skargi przez Sąd I instancji. O tym zaś, iż skarżąca została wezwana do nadesłania stosownego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Fundacji, bezspornie świadczy treść wezwania z dnia 24 marca 2016 r. (k. 37 akt sądowych) oraz informacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, na której widnieje "wezw. do złoż. KRS + odpis odp. na sk." (k. 40 akt sądowych). W rozpoznawanej sprawie kwestią bezsporną jest fakt, iż żądane przez Sąd I instancji uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego tj. odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, zostało jasno i precyzyjnie sformułowane w treści wezwania z dnia 24 marca 2016 r. (karta akt sądowych: nr 37). Należy podkreślić, że powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 marca 2016 r., stąd termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął w dniu 5 kwietnia 2016 r. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że skarżąca Fundacja nie zrealizowała wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i w wyznaczonym terminie nie uzupełniła wskazanego braku formalnego skargi, czyli nie przedłożyła odpisu pełnego z KRS. W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że WSA zasadnie stanął na stanowisku, iż bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego na uzupełnienie określonego braku formalnego musiał skutkować negatywnymi konsekwencjami dla strony w postaci odrzucenia wniesionej skargi z przyczyn formalnych, a tym samym niepoddania jej ocenie merytorycznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w postaci odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. NSA jedynie na marginesie zaznacza, że argumentacja powołana przez pełnomocnika skarżącej w zażaleniu, iż Sąd I instancji niesłusznie zażądał przesłania pełnego odpisu KRS bowiem wystarczające byłoby pobranie wydruku komputerowego przedstawiającego aktualne informacje o podmiotach wpisanych do KRS zgodnie z art. 4 ust. 4 aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, jest pozbawiona podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł jedynie pobrać wydruku komputerowego o aktualnych informacjach o podmiotach wpisanych do KRS bowiem to na stronie ciąży obowiązek przedstawienia dokumentów upoważniających do reprezentacji jej pełnomocnika przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowym. Dołączenie do zażalenia aktualnego odpisu KRS należy traktować jako spóźnione. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. PM