II SA/Gl 509/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia [...] r., oraz postanowienie tego Inspektora nr [...] z dnia [...] r., 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z [...] r. znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej również jako PINB) umorzył postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na terenie działki nr 51/2 przy ul. [...] 11 w K.. W trakcie postępowania, wszczętego w związku z interwencjami właścicielki sąsiedniego budynku – I. D.-M., organ stwierdził, że przebudowany i wyremontowany legalnie obiekt jest budynkiem dwukondygnacyjnym niepodpiwniczonym. Wykonano w nim roboty budowlane polegające m.in. na zmianie usytuowania ścianek działowych i w konsekwencji ilości pomieszczeń w tym obiekcie, usytuowania otworów drzwiowych itp. W trakcie oględzin budynek był umeblowany, ale niezamieszkały. Organ stwierdził, że zmiana sposobu użytkowania obiektu z funkcji mieszkalnej nie nastąpiła. W [...] r. PINB ponownie wszczął postępowanie w sprawie samowolnej zmiany użytkowania tego budynku. W trakcie tego postępowania stwierdzono, że choć w obiekcie od czasu umorzenia poprzedniego postępowania nie dokonano zmian budowlanych, to zostało podpisanych szereg umów najmu z osobami, będącymi studentami pobliskiego [...]. W dacie kontroli budynek zamieszkiwało siedem osób. Dlatego też PINB przyjął, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu z mieszkalnego na dom studencki i w tym kierunku prowadził postępowanie. W toku ponownego rozpoznania sprawy (poprzednie orzeczenie organu pierwszej instancji zostało bowiem uchylone a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia PINB decyzją organu odwoławczego z dnia [...] r.), postanowieniem nr [...] z [...] r. wydanym na podstawie art. 71a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) organ nakazał B.owi P. jako właścicielowi budynku przedłożenie w określonym terminie wyszczególnionych dokumentów, celem dokonania zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania, w tym w szczególności przedstawienia opinii rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych. Jednocześnie orzekł o obowiązku wstrzymania użytkowania tego budynku, jako budynku zamieszkania zbiorowego (domu studenckiego). Następnie, z uwagi na niewykonanie obowiązków określonych w tym postanowieniu, PINB wydał decyzję nr [...] z [...] r., znak: [...], którą nakazał B.P. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w K.. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik B. P. zarzucił, że zmiana sposobu użytkowania spornego obiektu z mieszkalnego na obiekt zamieszkania zbiorowego nie nastąpiła. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej również jako [...]WINB) odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr WINB- [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego, orzeczenie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że w jego ocenie PINB w sposób prawidłowy ustalił okoliczności sprawy. Wbrew bowiem twierdzeniom pełnomocnika odwołującego się, nastąpiła zmiana sposobu użytkowania spornego obiektu w rozumieniu art. 71 i 71a Prawa budowlanego i w konsekwencji organy nadzoru budowlanego były obowiązane tę sprawę rozpatrzyć w trybie postępowania przewidzianym tymi przepisami. Słusznie PINB przyjął, iż sporny obiekt stanowi w chwili obecnej budynek zamieszkania zbiorowego. Zgodnie z definicją legalną, zawartą w § 3 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. 2015 r. poz. 1422, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych) pod pojęciem budynku zamieszkania zbiorowego należy rozumieć: budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny. Zawarty w tym przepisie zwrot "w szczególności" oznacza, że podana w nim lista obiektów stanowiących budynki zamieszkania zbiorowego stanowi li tylko egzemplifikację i nie jest wyczerpująca, mając jedynie służyć jako pomoc w wykładni tego przepisu i prawidłowej subsumcji danego stanu faktycznego pod tę normę. W ocenie [...]WINB sporny budynek jest budynkiem zamieszkania zbiorowego, gdyż niewątpliwie jest przystosowany i przeznaczony do okresowego pobytu ludzi. Świadczy o tym również okoliczność, że w trakcie postępowania przed PINB ustalono, iż w obiekcie tym, w oparciu i indywidualne umowy najmu, przebywało siedem osób. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że samo uznanie, iż obiekt który pierwotnie był obiektem o charakterze mieszkalnym stał się budynkiem zamieszkania zbiorowego nie przesądza jeszcze o tym, że istotnie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania tego obiektu. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zmianą sposobu użytkowania jest "podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń". W stanie faktycznym niniejszej sprawy taka zmiana jednak nastąpiła. W sytuacji bowiem, w której budynek mieszkalny zmieniany jest w budynek zamieszkania zbiorowego, zmianie ulegają chociażby wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Zgodnie bowiem z § 209 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dla budynków mieszkalnych i budynków zamieszkania zbiorowego inne są kategorie zagrożenia ludzi – w przypadku budynku mieszkalnego jest to kategoria ZL IV, w przypadku zaś budynku zamieszkania zbiorowego kategoria ZL V. To zaś oznacza chociażby inne wymagania dla odporności ogniowej poszczególnych elementów budynku oraz inne warunki wydzielania dróg ewakuacyjnych. W konsekwencji należy uznać, że zmienione zostały warunki bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a co za tym idzie, nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynku w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego. Ustalenia tego nie może zmienić okoliczność, że w dacie ponownej kontroli, przeprowadzonej w sierpniu 2015 r., budynek nie był zamieszkiwany. Abstrahując bowiem do kwestii, że skoro sporny obiekt wykorzystywany jest jako rodzaj domu studenckiego to w czasie wakacyjnej przerwy w roku akademickim jest niezamieszkały, należy zdaniem [...]WINB wskazać, że samo zmniejszenie intensyfikacji użytkowania danego obiektu nie przesądza o tym, iż nie jest on użytkowany w określony sposób (nie stanowi w tym wypadku budynku zamieszkania zbiorowego). Skoro obiekt jest przystosowany do jego określonego wykorzystywania i zostało w trakcie czynności kontrolnych potwierdzone, iż jest wykorzystywany zgodnie z tym przeznaczeniem, to okresowe przerwy w jego zamierzonym użytkowaniu nie stanowią przeszkody do uznania, że obiekt jest użytkowany w określony sposób, a mianowicie jak w rozpatrywanej sprawie jako obiekt zamieszkania zbiorowego. Wobec ustalenia, że doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku, prawidłowe było także zdaniem [...]WINB postępowanie organu pierwszej instancji, mające na celu dokonanie legalizacji zmiany sposobu użytkowania. W sytuacji, w której B. P. nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, organ powiatowy, zgodnie z treścią art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego był zobowiązany do nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania spornego obiektu. Dokonanie legalizacji samowoli stanowi bowiem uprawnienie inwestora, a nie obowiązek. Inwestor może zdecydować, że nie jest zainteresowany legalizacją, co jednak pociąga za sobą określone konsekwencje. Wtedy też, jak w niniejszej sprawie organ powiatowy jest zobligowany do orzeczenia nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu na podstawie art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego, który w przypadku niewywiązania się z obowiązków określonych w postanowieniu wydanym w oparciu o art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego nie daje organom nadzoru budowlanego żadnego luzu decyzyjnego. Jednocześnie [...]WINB wskazał, że podnoszona w toku postępowania przez właściciela sąsiedniego budynku sprawa hałasu i ewentualnych innych tego typu uciążliwości, wynikających z użytkowania spornego obiektu budowlanego, stanowi sprawę o charakterze cywilnoprawnym i tym samym nie podlega kognicji organów nadzoru budowlanego. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję [...]WINB w K. reprezentowany przez radcę prawnego B. P. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz wydanym przez ten organ postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Nadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania i o niedopuszczenie I. D.-M. do udziału w postępowaniu sądowym na prawach strony. Pełnomocnik skarżącego zarzuciła, że zaskarżona decyzja odwoławcza została wydana w następstwie błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, iż nastąpiła zmiana sposobu użytkowania objętego postępowaniem budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek zamieszkania zbiorowego (dom studencki), podczas gdy nadal jest on wykorzystywany wyłącznie do celów mieszkalnych. W konsekwencji doszło też do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię oraz błędną subsumpcję tego przepisu do ustalonego stanu faktycznego przez przyjęcie, iż w budynku doszło do zmiany warunków pożarowych i higieniczno-sanitarnych. Z tych samych powodów doszło też do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia § 3 pkt 5 i § 209 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Nadto doszło też zdaniem strony skarżącej do mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 7 i 77 § 1 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że nie zmieniła się funkcja objętego postępowaniem budynku jako budynku mieszkalnego, a ilość i rodzaj osób w nim przebywających nie stanowi kryterium dającego podstawę do przyjęcia zmiany sposobu jego użytkowania. Skarżący w związku z przysługującym mu prawem własności może wynajmować całość lub część budynku dowolnym osobom, które są tym zainteresowane. Z uwagi na położenie budynku okazali się nim studenci pobliskiego Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. Obecnie budynek wynajmowany jest tylko na rzecz jednej osoby. Studenci nie są przy tym grupą osób wymagającą szczególnej oceny z punktu widzenia funkcji budynku w porównaniu np. z rodziną wynajmującą dom dla siebie. Wynajmowanie lokali mieszkalnych przez studentów jest zjawiskiem normalnym, uzasadnionym przede wszystkim chęcią zapewnienia ciszy i spokoju podczas nauki i możliwości przygotowania posiłków w warunkach domowych. O tym, że budynek skarżącego nie jest akademikiem świadczy również niewielka liczba osób, które w nim podczas oględzin mieszkały. Zamieszkiwanie takiej liczby osób w budynku składającym się z dwóch kondygnacji i dziesięciu pomieszczeń nie mogło przy tym wpłynąć na zmianę wymagań stawianych obiektowi a związanych z bezpieczeństwem jego użytkowania. Już tylko zasady logiki pozwalają na ocenę, że taka ilość mieszkańców nie stanowi żadnej zmiany obciążenia budynku ani zmiany wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Dalej podniesiono, że w postępowaniu prowadzonym wcześniej w identycznym stanie faktycznym organ pierwszej instancji stwierdził, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, przy czym miało to już miejsce po dokonanej w oparciu o pozwolenie na budowę przebudowy budynku, która sama w sobie takiej zmiany też nie spowodowała. W uzasadnieniu wniosku o niedopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym I. D.-M. stwierdzono, że wynik sprawy nie dotyczy jej interesu prawnego. U odpowiedzi na skargę [...]WINB w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji zaskarżonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą albowiem zapadły bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej załatwienia, które to uchybienie proceduralne stanowiące naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). W świetle treści art. 71a w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zasadnicze znaczenie dla rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym oraz niniejszej skargi ma odpowiedź na pytanie czy w stanie faktycznym tej sprawy doszło do zmiany sposobu użytkowania objętego decyzjami organów obu instancji budynku mieszkalnego. Pozytywna w tym względzie odpowiedź organów obu instancji budzi zasadnicze wątpliwości i nie znajduje wystarczającego oparcia w zgromadzonym dotychczas materiale dowodowym, który nie został przez te organy pod tym kontem dostatecznie wnikliwie i wyczerpująco przeanalizowany. W efekcie wydane przez te organy decyzje nie zostały uzasadnione ze spełnieniem wymogów o jakich mowa w art. 107 § 3 Kpa. W orzecznictwie podkreśla się, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Sytuacje o jakich mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przesądzające o takiej zmianie zostały wymienione w tym przepisie w sposób niewyczerpujący. Wynika jednak z nich, że nie chodzi o jakąkolwiek zmianę sposobu użytkowania w odniesieniu do pierwotnego czyli też dotychczasowego legalnego sposobu użytkowania ale o zmianę, która wpływa na zmianę istotnych wymagań odnoszących się do danego obiektu związanych z konkretnym sposobem korzystania z niego. Dotyczy to w szczególności wymagań o jakich mowa w pkt 2 ust. 1 art. 71 omawianej ustawy, a wiec wymagań związanych z bezpieczeństwem dalszego, zmienionego sposobu użytkowania obiektu. Zalicza się do nich m.in. bezpieczeństwo pożarowe, higieniczno-sanitarne oraz wielkość lub układ obciążeń. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji przyjął, że doszło do zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego i higieniczno-sanitarnych. Odnośnie tych ostatnich swojego stanowiska w najmniejszym jednak stopniu nie uzasadnił. Organ odwoławczy swoje rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na ustaleniu, że doszło do zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego. Oba organy w tym względzie swoje stanowisko oparły wyłącznie na odwołaniu się do treści § 209 ust. 2 rozporządzenia w sprawach warunków technicznych, zgodnie z którą budynki mieszkalne i budynki zamieszkania zbiorowego zaliczane są do różnych (gdy chodzi o zagrożenie pożarowe) kategorii zagrożenia ludzi, z którymi wiążą się też różne wymagania przeciwpożarowe, m.in. w zakresie odporności ogniowej poszczególnych elementów budynku i warunki wydzielenia dróg ewakuacyjnych. Odwołanie to w świetle treści art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego miałoby przesądzający charakter pod warunkiem, że istotnie zasadnie zostałoby ustalone, iż objęty postępowaniem budynek jest budynkiem zamieszkania zbiorowego w rozumieniu § 209 ust. 1 w zw. z § 3 pkt 5 rozporządzenia. Ustalenie to budzi jednak w świetle zgromadzonego dotychczas w sprawie materiału dowodowego zasadnicze wątpliwości i nie zostało w sposób wyczerpujący i przekonujący przez organy obu instancji uzasadnione. W tym przedmiocie organy orzekające przyjęły, że przedmiotowy budynek stanowi dom studencki o jakim mowa w § 3 pkt 5 rozporządzenia, z czym jednoznacznie nie można się zgodzić. Zasadnie bowiem w tym względzie zwraca się uwagę w skardze, że dom studencki (akademik) co do zasady służy do zaspokajania potrzeb mieszkalnych studentów i pozostaje pod nadzorem uczelni funkcjonujących w oparciu o ustawę z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Prawo do okresowego w nim pobytu jest związane z pobieraniem nauki na danej uczelni wyższej oraz ze spełnieniem określonych przez uczelnię prowadzącą dom studencki lub kierującą do niego swoich studentów warunków (kryteriów). Wymagań tych nie można odnieść w żadnym przypadku do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Osoby zamieszkujące w objętym postępowaniem budynku prawo do pobytu w nim wywodzą bowiem nie za skierowania uczelni wyższej a z umowy cywilnej zawartej ze skarżącym. Z faktu, że w dacie kontroli w dniu [...]. zamieszkiwali w nim wyłącznie studenci pobliskiego Uniwersytetu Medycznego w K. nie można też wyprowadzić wniosku, że tylko oni (względnie studenci innych uczelni) maja prawo wynajmować w nim pomieszczenia. Tym bardziej nie można przyjąć, że pomieszczenia te mogą być wynajmowane przez skarżącego jedynie do zamieszkiwania na pobyt czasowy (okresowy), co stanowi istotną cechę zamieszkiwania (pobytu) w budynku zamieszkiwania zbiorowego (pomijając budynki przeznaczone do stałego pobytu, co w sprawie nie jest podnoszone). Również niewielka liczba pokoi w przedmiotowym budynku i zamieszkujących w nim osób (7 osób w dacie oględzin) nie daje dostatecznych podstaw do przyjęcia, że jest to dom studencki – zamieszkania zbiorowego. Zasadnie podniesiono w tym względzie, że wynajmowanie studentom pokoi w domach jednorodzinnych czy też w mieszkaniach w domach wielorodzinnych jest ogólnie przyjętą i stosowaną praktyką. Nie prowadzi ona jednak do przekształcenia takich domów na budynki zamieszkania zbiorowego. Wobec powyższego dla przyjęcia, że doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku w rozumieniu art. 71 ust. 1 i art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego należałoby, jak podniesiono wcześniej, wykazać, że nastąpiła zmiana sposobu korzystania z niego w odniesieniu do sposobu pierwotnego czy też dotychczasowego, wpływająca na zmianę istotnych wymagań odnoszących się do tego obiektu, w szczególności w zakresie wymagań o jakich mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wymóg ten będą miały na uwadze organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Jego spełnienia nie można niewątpliwie wyprowadzić z faktu ewentualnego zamieszkiwania w budynku 7 studentów. O wiele więcej osób może liczyć bowiem jedna lub dwie rodziny zamieszkujące w budynku jednorodzinnym, co nie daje podstaw do przyjęcia, że doszło w nim do zmiany typowych dla takiego budynku warunków bezpieczeństwa pożarowego lub warunków higieniczno-sanitarnych, a w efekcie do zmiany sposobu jego użytkowania (zobacz w tym względzie m.in. wyroki NSA z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 785/10 i z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2069/12). Nadto, jak to podniesiono w skardze studenci nie stanowią grupy osób wymagających szczególnej kwalifikacji z punktu widzenia funkcji budynku w którym zamieszkują jako najemcy poszczególnych pomieszczeń mieszkalnych w oparciu o umowy cywilne. Wobec niedostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy co do powyższego wymogu nie można też odeprzeć zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Z tych wszystkich względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. Dopiero ewentualne ustalenie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, że doszło do zmiany sposobu użytkowania objętego postępowaniem budynku dawałoby podstawę do nałożenia na skarżącego na podstawie art. 71a ust. 1 obowiązków, których spełnienie w określonym terminie umożliwiałoby legalizację samodzielnej zmiany sposobu użytkowania budynku. Ponieważ zmiana taka nie została w dotychczasowym postępianiu wykazana to na w/w podstawie należało też uchylić postanowienie PINB w K. z dnia [...] r. nr [...] W przeciwnym przypadku postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe będzie podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 Kpa. Podzielić bowiem trzeba stanowisko organu odwoławczego, że sprawa związana z ewentualnym hałaśliwym zachowaniem się mieszkańców budynku, czy też z innymi ich podobnymi zachowaniami ma charakter cywilnoprawny i nie podlega kognicji organów nadzoru budowlanego. Sąd nie potraktował I. D.-M. (właścicielki sąsiedniego budynku) za uczestnika postępowania sądowego w rozumieniu art. 33 § 1 p.p.s.a. W toku postępowania administracyjnego traktowana była bowiem jako świadek, nie doręczono jej też decyzji organów obu instancji. Należało zatem przyjąć, że jako strona nie brała w tym postępowaniu udziału. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z jego wynikiem na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). ec