II SA/Ke 546/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Reginy Górnisiewicz sprawy ze skarg [...] na uchwałę Rady Miejskiej w Końskich z dnia 30 grudnia 2015r. nr XVII/150/2015 w przedmiocie określenia wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie Miasta i Gminy Końskie oddala skargi. W dniu 30 grudnia 2015r. Rada Miejska w Końskich podjęła uchwałę nr XVII/150/2015 w sprawie określenia wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie miasta i gminy Końskie. W § 1 pkt 4 tego aktu został przewidziany wymóg, aby przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych zlokalizowanych w granicach administracyjnych Gminy Końskie i transportu nieczystości ciekłych z tych zbiorników udostępnił pojazdy asenizacyjne właścicielowi lub zarządcy stacji zlewnej w celu zamontowania systemu monitoringu na koszt właściciela lub zarządcy stacji zlewnej. Podstawę prawną przedmiotowej uchwały stanowił art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015r. poz. 1515), art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013r. poz.1399 ze zm.), rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 marca 2012r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dz. U. poz. 299). W uzasadnieniu uchwały organ dodatkowo powołał rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych (Dz. U. z 2002r. nr 193, poz. 1617) i wskazał, że "mając na uwadze przesłanki dotyczące ochrony środowiska przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych winni wyposażyć pojazdy asenizacyjne w system monitoringu". Pismem z dnia 2 maja 2016r [...] – wezwali Radę Miejską w Końskich do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego poprzez uchylenie przedmiotowej uchwały w części dotyczącej § 1 pkt 4. Uchwałą nr XXII/211/2016 z dnia 12 maja 2016r., doręczoną wraz z uzasadnieniem w dniu 17 maja 2016r. pełnomocnikowi ww. przedsiębiorców, Rada Miejska w Końskich nie uwzględniła powyższego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skargi (zawarte w jednym piśmie) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli [...] (data wpływu do siedziby organu – 23 maja 2016r.), domagając się stwierdzenia nieważności § 1 pkt 4 ww. uchwały. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że ustanowiony zakwestionowaną regulacją obowiązek stanowi istotne i daleko idące naruszenie swobody działalności gospodarczej, a to art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej – wobec braku podstawy prawnej do takiego zapisu uchwały, co przesądza o wydaniu aktu prawa miejscowego w tej części z istotnym naruszeniem prawa. Zdaniem stron kwestionowana treść uchwały nie jest konsekwencją zmian w prawie, gdyż wbrew jej uzasadnieniu ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz ww. rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 marca 2012r. nie przewidują wobec przedsiębiorców ubiegających się o zezwolenie na prowadzenie przedmiotowej działalności obowiązku udostępnienia pojazdów w celu zamontowania systemu monitoringu. Tym samym nałożony obowiązek nie ma charakteru działania prawnego wobec skarżących oraz każdego innego podmiotu, który będzie występował o wydanie zgody na prowadzenie przedmiotowej działalności gospodarczej. Za istotne skarżący uznali fakt, że prowadzą przedmiotową działalność również na terenie innych gmin. Natomiast system monitoringu działa w obrębie każdej z tych gmin. W rezultacie zakwestionowana uchwała jest skuteczna na terenie całego kraju, nie zaś wyłącznie na terenie gminy, której dotyczy – co przesądza o wykroczeniu zakresu jej działania poza obszar właściwego organu (art. 94 Konstytucji RP). Ponadto, zdaniem skarżących, regulacja § 1 pkt 4 ww. uchwały nie znajduje oparcia w żadnym bezwzględnie obowiązującym przepisie ustawy i jest wprowadzona jedynie w celu utrudnienia prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Co się zaś tyczy naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, to Rada Miejska w Końskich w drodze uchwały zażądała od skarżących spełnienia warunków (poprzez wkroczenie w ich prywatną własność), które nie wynikają z przepisów prawa. Natomiast interpretacja art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie może prowadzić do rozszerzenia uprawnień Rady Gminy w ten sposób, że ingeruje ona w mienie prywatne. Ogranicza to bowiem możliwość rozporządzenia pojazdem asenizacyjnym, rozumianą choćby jako możliwość jego zbycia. Jeśli chodzi zaś o naruszenie interesu prawnego, to w treści skarg zwrócono uwagę, że w dniu 29 czerwca 2015r. [...] uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności dotyczącej opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych – na podstawie poprzednio obowiązującej uchwały z dnia 26 listopada 2009r. Pomimo tego, obecnie zobowiązuje się skarżącego do dorozumianego uznania zaskarżonej uchwały poprzez jej podpisanie. Tym samym wadliwe jest obecne działanie organu, gdyż podpis na uchwale nie powoduje jej skuteczności ex tunc. Z kolei [...], pomimo posiadania bezterminowego zezwolenia z dnia 30 czerwca 1997r., został zobowiązany do powtórnego wnioskowania o wydanie decyzji na warunkach określonych w zaskarżonej uchwale. Tym samym [...] – jako osoba zobowiązana do przyjęcia za podstawę swej działalności zaskarżonej uchwały (na podstawie której nie prowadzi działalności) posiada interes prawny do występowania w niniejszej sprawie. To samo dotyczy [...], który uzyskał zezwolenie z dnia 15 lutego 2016r. na podstawie uchwały nr XVII/150/2015. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich jej oddalenie, wyjaśniając (podobnie jak w uzasadnieniu uchwały podjętej w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa), że przepis dotyczący systemu monitoringu wprowadzono do zaskarżonej uchwały z uwagi na powtarzające się przypadki zrzutu ścieków sanitarnych wprost do studzienek kanalizacyjnych na sieci kanalizacji sanitarnej oraz w innych miejscach do tego nieprzeznaczonych. Powyższe potwierdza wyrok Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 22 grudnia 2015r., sygn. akt II W 1089/15, skazujący jednego ze skarżących za wykroczenie z art. 10 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, polegające na zrzucie ścieków w miejscu niewskazanym w wydanym zezwoleniu. W tym zakresie organ stwierdził, że niezgodne z prawem działania przedsiębiorców wpływają na zanieczyszczenie środowiska, zagrażają życiu i zdrowiu ludzi, a ponadto noszą znamiona czynu nieuczciwej konkurencji. Przedsiębiorca nie ponosi bowiem opłat za zrzut ścieków do zlewni, wobec czego ceny świadczonych przez niego usług mogą być niższe w stosunku do cen oferowanych przez przedsiębiorców przekazujących nieczystości do stacji zlewnych. Natomiast montaż urządzeń monitorujących pozwoli na wyeliminowanie tego niezgodnego z prawem procederu. Ponadto wgląd do zapisu urządzenia monitorującego ma jedynie Gmina Końskie. Na rozprawie sądowej w dniu 22 września 2016r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skarg, powołując się dodatkowo na prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 lutego 2013r. sygn. akt II SA/Gl 85/13. Dodał, że jednemu ze skarżących cofnięto już udzielone zezwolenie – po skierowaniu akt do tut. Sądu. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Kielcach Regina Górnisiewicz zgłosiła swój udział w postępowaniu na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., i wniosła o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy P.p.s.a., zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu, uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy P.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 ustawy P.p.s.a.). Złożone w niniejszej sprawie skargi zostały wniesione w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016r. poz. 446),zwanej dalej u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. [...] kwestionują § 1 pkt 4 uchwały Rady Miejskiej w Końskich nr XVII/150/2015 z dnia 30 grudnia 2015r. zgodnie z którym przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych zlokalizowanych w granicach administracyjnych Gminy Końskie i transportu nieczystości ciekłych z tych zbiorników powinien udostępnić pojazdy asenizacyjne właścicielowi lub zarządcy stacji zlewnej w celu zamontowania systemu monitoringu na koszt właściciela lub zarządcy stacji zlewnej. Kwestionowana uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g., zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach (niż określone w pkt 1 – 14), zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Taką ustawą w odniesieniu do omawianego aktu była ustawa z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2015r. poz. 1688), która w art. 7 ust. 3a stanowi, że rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. W konsekwencji okolicznością niesporną pozostaje fakt, że zaskarżona uchwała, zawierająca przepisy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, powszechnie obowiązujące na terenie gminy Końskie, jest aktem prawa miejscowego. Nie budzi także wątpliwości, że skarżący – prowadzący działalność gospodarczą w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie m. in. Gminy Końskie – posiadają interes prawny w kwestionowaniu § 1 pkt 4 uchwały Rady Miejskiej w Końskich nr XVII/150/2015 z dnia 30 grudnia 2015r. W ocenie Sądu, skarżący wykazali, że wobec zaostrzenia wymogów w zakresie wyposażenia technicznego pojazdów asenizacyjnych (poprzez zamontowanie sytemu monitoringu) – w stosunku do poprzednio obowiązującej uchwały nr XLVI/323/2009 z dnia 26 listopada 2009r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z dnia 8 lutego 2010r. nr 44, poz. 314) – został naruszony ich interes prawny. Skarżący spełnili również pozostałe wymogi formalne określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. Mianowicie, pismem z dnia 2 maja 2016r. (k. 15 akt administracyjnych) skarżący wezwali Radę Miejską w Końskich do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą poprzez jej uchylenie w części dotyczącej § 1 pkt 4. Uchwałą nr XXII/211/2016 z dnia 12 maja 2016r., doręczoną pełnomocnikowi skarżących w dniu 17 maja 2016r. (k. 39-44 akt administracyjnych), Rada Miejska w Końskich nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skargi (zawarte w jednym piśmie z dnia 19 maja 2016r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęły do Urzędu Miasta i Gminy w Końskich w dniu 23 maja 2016r. (k. 5 akt sądowych). Tym samym został zachowany 30 – dniowy ustawowy termin na wniesienie skargi – który należało liczyć od daty doręczenia uchwały z dnia 12 maja 2016r., podjętej w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60). Spełnienie wymogów formalnych koniecznych do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. umożliwia Sądowi merytoryczną kontrolę uchwały w zaskarżonej części. Unormowana w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności w związku z art. 94 Konstytucji RP wymaga, aby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Oznacza to, że każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie jest naruszeniem normy upoważniającej, a więc stanowi naruszenie konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów, a więc nie są wydawane w celu wykonania ustawy tak jak rozporządzenie w rozumieniu art. 92 Konstytucji RP. Stanowisko powyższe zostało przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 kwietnia 2010r. o sygn. akt II OSK 170/10, LEX nr 597353, a Sąd rozpoznający sprawę niniejszą w pełni je aprobuje. Uzasadniając podjęcie zaskarżonej uchwały organ jedynie ogólnie wskazał na "przesłanki dotyczące ochrony środowiska" Rozwinięcie i doprecyzowanie powodów, które legły u podstaw podjęcia zaskarżonej uchwały, organ przedstawił w uzasadnieniu uchwały nr XXII/211/2016 z dnia 12 maja 2016r. oraz w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazując, że: po pierwsze, przepis dotyczący systemu monitoringu wprowadzono do uchwały z uwagi na powtarzające się przypadki zrzutu ścieków sanitarnych wprost do studzienek kanalizacyjnych na sieci kanalizacji sanitarnej oraz w innych miejscach do tego nieprzeznaczonych – na co dowodem jest chociażby wyrok Sądu Rejonowego w Końskich skazujący jednego z przedsiębiorców za wykroczenie z art. 10 ust. 1 ustawy, polegające na zrzucie ścieków w miejscu niewskazanym w wydanym zezwoleniu; po drugie, takie niezgodne z prawem działania przedsiębiorców: - wpływają na zanieczyszczenie środowiska, - zagrażają życiu i zdrowiu ludzi, - narażają Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji na dodatkowe koszty związane z koniecznością ponadplanowego czyszczenia i konserwacji studzienek i sieci kanalizacji sanitarnej, - noszą znamiona nieuczciwej konkurencji, gdyż przedsiębiorca nie ponosi opłat za zrzut ścieków do zlewni i ceny świadczonych przez niego usług mogą być niższe w stosunku do cen podanych przez przedsiębiorców przekazujących nieczystości do stacji zlewnych. W ocenie organu, montaż urządzeń monitorujących pozwoli na wyeliminowanie tego niezgodnego z prawem procederu. Zdaniem Sądu, wprawdzie żaden z obowiązujących przepisów nie przewiduje expressis verbis wymogu uzasadnienia uchwały rady gminy/rady miejskiej, jednak obowiązek jego sporządzenia w orzecznictwie i doktrynie wywodzi się z ustanowionej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały w powiązaniu z uzasadnieniem uchwały nr XXII/211/2016 z dnia 12 maja 2016r. oraz odpowiedzią na skargę wskazują na motywy podjęcia zaskarżonej uchwały i przedstawiają argumentację w zakresie uchwalenia zaskarżonej regulacji. Z treść art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (zwanej dalej ustawą) wynika, że na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych wymagane jest uzyskanie zezwolenia, którego udziela wójt. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 3a ustawy rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. Z kolei, stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 marca 2012r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dz. U. z 2012r. poz. 299) wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych dotyczące: 1) opisu wyposażenia technicznego zawierającego wymagania odnośnie do: a) pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług, b) bazy transportowej, 2) zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami, 3) miejsc przekazywania nieczystości ciekłych - określa się w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz zapewniający należytą ochronę zdrowia i życia ludzi oraz środowiska. Nadmienić przy tym trzeba, że cyt. rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 7 ustawy. Analizując treść zaskarżonego § 1 pkt 4 uchwały – pod kątem zgodności z cyt. powyżej przepisami – Sąd nie stwierdził, aby Rada Gminy w Końskich przekroczyła w tym zakresie umocowanie ustawowe. Niewątpliwie, organ wprowadzając kwestionowane przez skarżących rozwiązanie, miał na uwadze konieczność zapewnienia należytej ochrony zdrowia i życia ludzi oraz środowiska, uzupełniając obowiązujące w tym zakresie regulacje. Przyjęty montaż systemu monitoringu pojazdów asenizacyjnych dotyczył zarazem opisu dodatkowego ich wyposażenia technicznego – nie wymienionego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych (Dz. U. z 2002r. nr 193, poz. 1617). W ocenie Sądu, takie działanie Rady Miejskiej w Końskich mieściło się w granicach udzielonej delegacji ustawowej, bez powtórzenia innych obowiązujących w tym zakresie przepisów. Treść przepisu § 1 pkt 4 należy ocenić jako precyzyjną i zrozumiałą dla jego adresatów. Zarazem brak podstaw aby stwierdzić dyskryminację i ograniczenie dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Zaskarżony § 1 pkt 4 uchwały ustanawia bowiem jednakowe warunki dla wszystkich przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie zezwolenia na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych na terenie gminy Końskie. Ponadto, jak wyjaśnił organ, przedsiębiorcy nie są obciążani kosztami zakupu i instalacji systemu monitoringu – które ponosi spółka komunalna – Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Końskich z siedzibą w Modliszewicach. Za niezasadny należy uznać zarzut o wykroczeniu zakresu działania zakwestionowanego przepisu poza obszar Gminy Końskie (art. 94 Konstytucji RP). Nie sposób podzielić argumentacji skarżących o tym, że system monitoringu działa w obrębie każdej z gmin, gdzie prowadzą działalność gospodarczą. Jak wynika bowiem z wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na skargę, wgląd do zapisu urządzenia monitorującego ma wyłącznie Gmina Końskie. W konsekwencji zakwestionowana regulacja ma zastosowanie jedynie do usług świadczonych w granicach administracyjnych tej gminy. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Z kolei stosownie do art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Odnosząc się do zarzutów skarg w zakresie kwestionowania decyzji administracyjnych (udzielonych zezwoleń) wskazać należy, że temu celowi służą środki przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, co oznacza, że nie można jej wzruszyć w oparciu o art. 101 u.s.g. Nadto wskazać trzeba, że jak wynika z art. 134 ustawy P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy – która w niniejszym postępowaniu dotyczy wyłącznie § 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015r. poz. 584 ze zm.) zgodnie z którym - właściwy organ nie może żądać ani uzależniać swojej decyzji w sprawie podjęcia, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, w szczególności od przedłożenia dokumentów lub ujawnienia danych, nieprzewidzianych przepisami prawa. Jak już wskazano wyżej zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie (i w granicach) upoważnienia ustawowego. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.