I SAB/Wa 578/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Dorota Apostolidis Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi C. Z. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie postępowania oddala skargę. C. Z. pismem z dnia 30 maja 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" rej. [...] parcela nr [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 30 września 1949 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" rej. [...] parcela nr [...], do czasu przedłożenia przez stronę postępowania prawomocnego postanowienia sądu powszechnego o stwierdzeniu nabycia spadku po D. P. Pismem z dnia 27 czerwca 2014 r. C. Z. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania i wystąpienie przez Prezydenta [...] do sądu o wyznaczenie kuratora dla D. P. jako osoby nieobecnej i nieznanej z miejsca pobytu. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] odmówił podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego albowiem nie ustały przyczyny zawieszenia postępowania. Zażalenie od ww. postanowienia złożył C. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 906/15 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. W dniu 10 listopada 2015 r. do Prezydenta [...] wpłynął przekazany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawomocny wyrok z dnia 15 lipca 2015 r. Pismem z dnia 15 stycznia 2016 r. C. Z. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie wskazując, że Prezydent po otrzymaniu wyroku z dnia 15 lipca 2015 r. nie podjął żadnych czynności w sprawie, w szczególności nie doszło do ponownego rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] uznało wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 kwietnia 2016 r. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku C. Z. z dnia 27 czerwca 2014 r., odmówił podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego. W skardze na bezczynność skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania postanowienia w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, orzeczenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, że postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] odmówił podjęcia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania podlega oddalaniu w razie stwierdzenia, że organ nie pozostawał w bezczynności lub przewlekłości w momencie wniesienia skargi do sądu. W sprawie niniejszej Prezydent [...] nie pozostaje w bezczynności i nie pozostawał w bezczynności także w chwili wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedmiotowej skargi na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 27 czerwca 2014 r. o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku skarżącego, odmówił podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego. Datą wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność jest dzień 30 maja 2016 r. Stad też Sąd oddalił skargę a limine, nie badając zasadności podniesionych w niej zarzutów. W sytuacji, gdy w ocenie skarżącego postanowienie Prezydenta z dnia [...] maja 2016 r. nie odpowiadała prawu, ma on prawo kwestionowania tego orzeczenia w administracyjnym toku instancji, a następnie poddania kontroli Sądu. Podkreślenia wymaga, że skarga na bezczynność organu nie jest środkiem prawnym, który służy do poddania ocenie zgodności z prawem stosowania prawa materialnego przez organ, który w określony sposób rozstrzygnął sprawę. Skarga na bezczynność organu ma na celu zobowiązanie organu do rozpatrzenia określonego wniosku w sytuacji, gdy organ administracji publicznej pomimo upływu ustawowego terminu określonego w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), nie zakończył postępowania w przewidzianej prawem formie, tj. nie wydał decyzji, postanowienia, innego aktu, a zatem nie rozstrzygnął o uprawnieniach strony i nie może ona poddać kontroli instancyjnej wyniku dokonanej subsumcji stanu faktycznego pod normę prawa materialnego. W niniejszej sprawie taki przypadek nie zachodzi. Wniosek skarżącego został rozpoznany postanowieniem przed wniesieniem skargi na bezczynność organu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.