I SA/Ol 274/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016r. sprawy ze skarg L. K., M. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2010r., 2011r., 2012r., 2013r. oraz 2014r. oddala skargi. W dniu 21 października 2013r. do Urzędu Miasta w "[...]" wpłynęła informacja w sprawie podatku od nieruchomości M. K. i L. K. (dalej jako "strony", "podatnicy", "skarżący"), w której wskazali, że są współwłaścicielami lokalu niemieszkalnego nr 26 położonego w "[...]" przy ul. S. "[...]" o powierzchni 31,30 m2 (w centrum handlowym). Z własnością ww. lokalu związany jest udział 5/1000 w użytkowaniu wieczystym działek gruntu nr 8/7, 8/10 i 8/11 położonych w obrębie 125, o łącznej powierzchni 6913 m2, czyli na lokal podatników przypada 34,56 m2 gruntu. Powierzchnię lokalu i przynależnego gruntu strony wykazały jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Postanowieniem z dnia 28 października 2013r. Prezydent "[...]" (dalej Prezydent, organ I instancji) wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2008-2013 za ww. nieruchomości. Okolicznością skutkującą powstaniem obowiązku podatkowego w sprawie stało się nabycie na własność lokalu użytkowego wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu, które miało miejsce w dniu 28 kwietnia 2004r. - obowiązek podatkowy spoczywał na stronach od 1 maja 2004r.. Na podstawie art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. nr 121, poz. 844 ze zm.) podatnicy zobowiązani byli do złożenia organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach zawierającej niezbędne dane do wymiaru podatku na formularzu według ustalonego wzoru w okresie 14 dni od dnia zakupu nieruchomości. Obowiązku tego strony nie dopełniły, w związku z czym 30 września 2013r. organ wezwał je do złożenia przedmiotowej informacji. Organ wskazał, że strony zadeklarowały do opodatkowania 31,30 m2 powierzchni użytkowej lokalu. Z lokalem związany jest udział w prawie wieczystego użytkowania gruntu, który wynosi 34,56 m2 oraz udział w częściach wspólnych budynku, którego strony nie wykazały w złożonej informacji. Organ ustalił podatnikom podatek od nieruchomości na lata 2008, 2009 oraz: - na 2010r. w wysokości 827 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania: budynki związane z działalnością gospodarczą za okres od stycznia do listopada 2010r. o powierzchni 41,60 m2, a za grudzień 2010r. o powierzchni 39,23 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 34,56 m2 (decyzja z dnia 6 grudnia 2013r.), - na 2011r. w wysokości 805 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania: budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 39,23 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 34,56 m2 (decyzja z dnia 6 grudnia 2013r.), - na 2012r. w wysokości 839 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania: budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 39,23 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 34,56 m2 (decyzja z dnia 6 grudnia 2013r.), - na 2013r. w wysokości 839 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania: budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 39,23 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 34,56 m2 (decyzja z dnia 9 grudnia 2013r.). Na skutek odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia "[...]" utrzymało w mocy opisane decyzje Prezydenta "[...]". Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014r., sygn. akt I SA/Ol 488/14 uchylił decyzje Kolegium oraz poprzedzające je decyzje Prezydenta "[...]" i wskazał, że żaden z organów nie zwracał się do zarządcy nieruchomości o wyjaśnienie sposobu pomiaru, czy wyliczenia podanej powierzchni ogólnej części wspólnych budynku. Nie wyjaśniono bowiem w szczególności, czy wskazana powierzchnia jest powierzchnią użytkową całego budynku. Nie wskazano w jaki sposób obliczono powierzchnię użytkową części wspólnej budynku przypadającą na powierzchnię użytkową lokalu należącego do skarżących. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzjami z dnia "[...]" wymierzył podatnikom zobowiązanie w podatku od nieruchomości: - na 2010r. w wysokości 804 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania: - za okres od 1 stycznia 2010r. do 30 listopada 2010r. budynek związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 40,16 m2 oraz grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 41,48 m2, - za okres od 1 grudnia 2010r. do 31 grudnia 2010r. budynek związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 38,12 m2 oraz grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 34,57 m2, - na 2011r. w wysokości 783 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania budynek związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 38,12 m2 oraz grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 34,57 m2, - na 2012r. w wysokości 816 zł, na 2013r. i 2014r. w wysokości po 823 zł - przyjmując podstawę opodatkowania jak w podatku za 2011r.. Organ przedstawił kwoty podatku za każdy rok w rozbiciu na cztery raty z obowiązkiem zapłaty w terminie 14 dni od daty doręczenia każdej z decyzji. Jako podstawę prawną decyzji podał art. 21 § 1 pkt 2, art. 47 § 1-2, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 613), dalej O.p., art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014r., poz. 849), dalej u.p.o.l., i stosowne uchwały Rady Miasta "[...]" w sprawie stawek podatku od nieruchomości. W uzasadnieniach decyzji organ wskazał, że podatnicy bezspornie są właścicielami i użytkownikami wieczystymi opisanych nieruchomości i tym samym ciąży na nich obowiązek podatkowy w zakresie posiadanych nieruchomości. Zarządca nieruchomości w piśmie z dnia 15 września 2014r. wyjaśnił, że w skład podanej powierzchni użytku wspólnego w budynku centrum handlowego wchodzi: powierzchnia korytarzy wewnętrznych, powierzchnia galerii wewnętrznych, powierzchnia WC wspólnego użytku i powierzchnia wewnętrzna patio. Z powierzchni tej wyłączono powierzchnię klatek schodowych i powierzchnię szybów dźwigowych. W odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 4 listopada 2014r. zarządca dodatkowo wyjaśnił, że obliczenia powierzchni części wspólnych budynku dokonał na podstawie projektu technicznego, po wewnętrznych stronach ścian. W odwołaniach od opisanych decyzji podatnicy zarzucili, że powierzchnia użytkowa części wspólnych budynku nie została ustalona w sposób prawidłowy. Nie może być do niej zaliczona powierzchnia "wewnętrznego patio", bowiem nie jest ono zadaszone. Ponadto w ostatnim okresie były powiększane (tworzone nowe) lokale poprzez zabranie powierzchni wspólnej. W ocenie odwołujących się pomiarów powierzchni powinna dokonać osoba posiadająca uprawnienia budowlane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia "[...]" wymienionymi w sentencji niniejszego wyroku, utrzymało w mocy opisane decyzje Prezydenta z dnia "[...]". W motywach rozstrzygnięć organ II instancji wskazał na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 i 5, art. 2 u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U. z 2010r., nr 193, poz. 1287 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (j.t. Dz.U. z 2000r. nr 80, poz. 903). Podkreślił, że z wypisów z ewidencji gruntów i budynków oraz danych zawartych w księdze wieczystej wynika, że podatnicy są współwłaścicielami lokalu niemieszkalnego o funkcji handlowo-usługowej położonego w "[...]" przy ul. S. "[...]" o powierzchni 31,30 m2. Z własnością ww. lokalu związany jest udział 6/100 do grudnia 2010r., a później 5/1000 w użytkowaniu wieczystym działek gruntu nr 8/7, 8/10 i 8/11 położonych w obrębie 125, o łącznej powierzchni 6913 m2. Z pisma pełnomocnika Wspólnoty wynika jednocześnie, że części wspólne budynku do dnia 24 listopada 2010r. wynosiły 2061,1 m2, a od grudnia 2010r. 1586,5 m2. W dodatkowym piśmie z dnia 15 września 2014r. pełnomocnik Wspólnoty wyjaśnił, że na powierzchnie wspólnego użytku w budynku centrum handlowego składają się powierzchnie korytarzy wewnętrznych, powierzchnia galerii wewnętrznych, powierzchnie WC wspólnego użytku i powierzchnia wewnętrzna patio. Powołał się na art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. i podkreślił, że dla ustalenia całkowitej powierzchni użytkowej budynku nie ma żadnego znaczenia status właścicielski poszczególnych powierzchni. Powierzchnia użytkowa całego budynku to zarówno powierzchnia, która stanowi przedmiot współwłasności, jak powierzchnia, która nie stanowi przedmiotu współwłasności. Organ zaznaczył, że realizując wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 sierpnia 2014r., sygn. akt I SA/Ol 488/14 organ podatkowy I instancji przeprowadził stosowne postępowanie. Zaakcentował, że w ww. piśmie z dnia 4 listopada 2014r. zarządca dodatkowo wyjaśnił, iż obliczenia powierzchni części wspólnych budynku dokonał na podstawie projektu technicznego, po wewnętrznych stronach ścian. Zarządca wskazał prawidłową powierzchnię użytkową części wspólnych. W wezwaniach kierowanych do administratora budynku centrum handlowego organ podatkowy wielokrotnie wyjaśniał, że powierzchnia użytkowa na potrzeby podatku od nieruchomości powinna być ustalona zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.. Zasadnie zatem na podstawie odpowiedzi udzielonych przez zarządcę, zwłaszcza odpowiedzi, w której wskazano jakie powierzchnie wchodzą w skład powierzchni wspólnego użytku i jak zostało to obliczone, organ podatkowy stwierdził, że zarządca wskazał prawidłową powierzchnię użytkową części wspólnych. Obejmowała ona bowiem powierzchnie wewnętrzne, których pomiarów dokonano po wewnętrznych stronach ścian, z wyłączeniem klatek schodowych i szybów windowych. Słusznie więc powierzchnia części wspólnych podana przez administratora budynku położonego przy ul. S. "[...]" w "[...]" nie budzi już wątpliwości organu podatkowego I instancji. W ocenie Kolegium, wobec już zgromadzonego materiału dowodowego, występowanie do kolejnego administratora o potwierdzenie tych danych nie było konieczne. Prawidłowo zatem organ podatkowy I instancji obliczył całkowitą powierzchnię użytkową budynku poprzez zsumowanie powierzchni użytkowej wszystkich lokali w budynku (na podstawie ewidencji gruntów i budynków) i powierzchni użytkowej części wspólnych budynku wskazanej w piśmie z dnia 7 lutego 2011r. (uzupełnionym pismami z dnia 15 września 2014r., 4 listopada 2014r. i 8 grudnia 2014r.) przez administratora nieruchomości. SKO przedstawiło wyliczenia na str. 4 każdej z decyzji i podało, że zasadnie w latach 2010 - 2014 organ podatkowy przyjął za podstawę opodatkowania powierzchnię użytkową lokalu nr 26, powiększoną o przynależną do tego lokalu powierzchnię części wspólnych budynku do grudnia 2010r. - 40,16 m2, a później 38,12 m2 (w tym 31,30 m2 - powierzchnia użytkowa lokalu nr 26 należącego do podatników, oraz 6,82 m2 będącą powierzchnią użytkową części wspólnych budynku od grudnia 2010r.). Skoro podatnicy byli współwłaścicielami lokalu użytkowego o powierzchni 31,30 m2 oraz udziału w częściach wspólnych budynku - 8,86 m2 (do grudnia 2010r.) i 6,82 m2 (od grudnia 2010r.) oraz udziału 6/100 (do grudnia 2010r.) i 5/1000 (od grudnia 2010r.) w użytkowaniu wieczystym działek gruntu: 8/7 o powierzchni 4200 m2, 8/10 o powierzchni 609 m2 i 8/11 o powierzchni 2104 m2, to organ podatkowy I instancji dokonał prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego za ww. nieruchomość lokalową w latach 2010 - 2014. W zakresie zarzutów odwołań organ II instancji wyjaśnił, że z uwagi na niewskazanie powierzchni części wspólnych przez podatników, organ podatkowy był zobowiązany na podstawie art. 120 O.p. uzyskać stosowne informacje od zarządcy nieruchomości, gdyż to zarządca jest w posiadaniu informacji o tym, jaką powierzchnię użytkową mają części wspólne budynku, którym zarządza. Dane wskazane przez zarządcę nieruchomości organ uznał za wiarygodne i uwzględnił je przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Odpowiadając zaś na zarzut odwołania o powinności powołania biegłego w celu dokonania pomiarów Kolegium wskazało, że w obowiązującym stanie prawnym brak jest przepisu, który nakładałby na organ podatkowy obowiązek uwzględniania przy wymiarze podatku wyłącznie takiej powierzchni, której pomiaru dokonała osoba posiadając uprawnienia specjalne. Przepisem, który reguluje sposób dokonywania pomiaru powierzchni użytkowej na potrzeby podatku od nieruchomości jest cytowany już art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., który w sprawie został zastosowany. Nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami, w skargach złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strony wniosły o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucili decyzjom naruszenie: 1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122 i 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie niezbędnego materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w szczególności brak dokładnego określenia powierzchni nieruchomości będącej podstawą wymiaru podatku, 2. prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie § 3 pkt 16) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż podana przez zarządcę budynku wielkość powierzchni użytkowej części wspólnych budynku jest prawidłowa pomimo ujęcia w niej niezadaszonego patio, 3. przepisów prawa materialnego tj. art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuznanie danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków Gminy "[...]" za podstawę wymiaru podatku. Zdaniem skarżących organy w dalszym ciągu nie wyjaśniły wszelkich okoliczności sprawy zgodnie z wytycznymi WSA w Olsztynie zawartymi w wyroku z dnia 28 sierpnia 2014r., sygn. akt I SA/Ol 488/14. Organy ponownie oparły się na informacjach przekazanych przez zarządcę nieruchomości budynku centrum handlowego - Biura Obsługi Wspólnot Mieszkaniowych, które nie są wystarczające do poczynienia obliczeń służących za podstawę do wymiaru podatku. Ponownie wykorzystano informacje przedstawione w piśmie zarządcy nieruchomości z dnia 7 lutego 2011r., a wyjaśnienia takie nie są wystarczające, gdyż na ich podstawie nadal nie jest możliwa weryfikacja obliczeń. Zarządca ograniczył się do wskazania ogólnej wartości liczbowej powierzchni i odnosząc się do definicji ustawowej - podał jakiego typu powierzchnie stanowią jego zdaniem powierzchnię użytkową części wspólnej budynku. Nie jest zatem możliwe sprawdzenie tych obliczeń wobec braku szczegółowego wskazania, które konkretnie powierzchnie, o jakiej wielkości, składają się na nieruchomość wspólną, oraz wobec niewskazania o jaką powierzchnię, jakich klatek schodowych i jakich szybów dźwigowych została ta powierzchnia pomniejszona. Informacje przekazane przez zarządcę nie zawierają nadal żadnych wyjaśnień co do sposobu pomiaru i obliczeń, a stanowią jedynie potwierdzenie sugerowanego przez organ sposobu pomiaru. Natomiast kolejny zarządca nie posiada informacji na temat powierzchni użytkowej części wspólnych budynku, gdyż powierzchnia użytkowa części wspólnych nie była mierzona w budynku. Takie informacje kolejny zarządca przekazał organowi. Nie wiadomo zatem na jakiej podstawie powierzchnię taką wskazał poprzedni zarządca nieruchomości, jakimi pomiarami i obliczeniami posługiwał się wskazując organowi konkretną wartość. Przedstawił definicję powierzchni użytkowej wymienioną w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. oraz kondygnacji z § 3 pkt 16) ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych i podał, że definicja kondygnacji wyraźnie określa kondygnację jako zadaszoną przestrzeń pomiędzy dwoma stropami. Nie można więc, wbrew stanowisku zarządcy budynku, uznać za kondygnację niezadaszonego patio. Z powierzchni użytkowych oprócz klatek schodowych i dźwigów windowych należy bowiem wykluczyć powierzchnie, które nie wchodzą w skład kondygnacji budynku. Podniesiono w skardze, że w niniejszych sprawach wartością bezsporną jest jedynie powierzchnia użytkowa lokali zawarta w Ewidencji Gruntów i Budynków Gminy "[...]". W ewidencji tej nie ujęto powierzchni użytkowej nieruchomości wspólnych, jednakże zdaniem skarżących dopiero zmiana danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków, dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne, będzie mogła stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015r. sygn. akt II FSK 3227/12). W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o ich oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Na rozprawie w dniu 29 września 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), połączył sprawy o sygn. akt I SA/Ol 274/16, I SA/Ol 275/16, I SA/Ol 276/16, I SA/Ol 277/16, I SA/Ol 278/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia ich dalej pod sygn. akt I SA/Ol 274/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowo ustalono stan faktyczny. Skarżący nie wywiązali się z ciążącego na nich obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 6 u.o.p.l. i nie złożyli organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach, które zawierałyby niezbędne dane do wymiaru podatku. W postępowaniu podatkowym ustalono, że podstawę opodatkowania wyznaczają: powierzchnia użytkowa lokalu nr 26, powiększona o przynależną do tego lokalu powierzchnię części wspólnych budynku do grudnia 2010r. - 40,16 m2, a później 38,12 m2 (w tym 31,30 m2 - powierzchnia użytkowa lokalu nr 26 należącego do podatników, oraz 6,82 m2 będącą powierzchnią użytkową części wspólnych budynku od grudnia 2010r.), oraz udziału 6/1000 (do grudnia 2010r.) i 5/1000 (od grudnia 2010r.) w użytkowaniu wieczystym działek gruntu: 8/7 o powierzchni 4200 m2, 8/10 o powierzchni 609 m2 i 8/11 o powierzchni 2104 m2. Dokonane wyliczenia nie zostały podważone w postępowaniu podatkowym. Strona skarżąca nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które podważyłyby ustalony stan faktyczny. Nie zgłosiła w postępowaniu podatkowym wniosków dowodowych. W związku z tym jej zarzut naruszenia powołanych w skargach przepisów postępowania jest całkowicie nieuzasadniony. To na skarżących ciążył obowiązek wykazania stanu faktycznego (art. 6 ust. 6 u.o.p.l.). Organ w postępowaniu podatkowym wyręczył skarżących, gdyż przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił stan faktyczny. Ustalenie elementów określających podstawę opodatkowania było niezbędne do subsumpcji przepisów prawa materialnego. W art. 3 ust. 4 u.p.o.l. unormowano sytuację, gdy ten sam przedmiot opodatkowania, a więc nieruchomość lub obiekt budowlany albo jego część jest w posiadaniu lub jest przedmiotem własności więcej niż jednego podmiotu. Współposiadacze lub współwłaściciele odpowiadają wtedy solidarnie za cały podatek należny od przedmiotu opodatkowania niezależnie od wielkości udziałów we współwłasności. Dodanie w końcowej części ust. 4 sformułowania "z zastrzeżeniem ust. 5". Art. 3 ust. 5 u.p.o.l. jest natomiast przepisem szczególnym i ma on zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W sytuacji, gdy współwłasność powstała w wyniku wyodrębnienia lokali, do opodatkowania będących we współwłasności: gruntu oraz części wspólnych budynku, stosuje się wyłącznie art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Przepis ten nie przewiduje solidarnego opodatkowania wszystkich współwłaścicieli lub posiadaczy, lecz wprowadza regułę proporcjonalnego opodatkowania właścicieli lokali. Proporcja wskazana w omawianym przepisie polega na tym, że ciążący na właścicielu lokalu podatek od gruntu i części wspólnych budynku jest ułamkiem wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. W konsekwencji za bezzasadne należy uznać zarzuty w przedmiocie naruszenia przepisów prawa materialnego: art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. , art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuznanie danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków Gminy "[...]" za podstawę wymiaru podatku. W motywach rozstrzygnięć organ II instancji wskazał na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 i 5, art. 2 u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U. z 2010r., nr 193, poz. 1287 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (j.t. Dz.U. z 2000r. nr 80, poz. 903). Z wypisów z ewidencji gruntów i budynków oraz danych zawartych w księdze wieczystej wynika, że skarżący są współwłaścicielami lokalu niemieszkalnego o funkcji handlowo-usługowej położonego w "[...]" przy ul. S. "[...]" o powierzchni 31,30 m2. Z własnością ww. lokalu związany jest udział 6/100 do grudnia 2010r., a później 5/1000 w użytkowaniu wieczystym działek gruntu nr 8/7, 8/10 i 8/11 położonych w obrębie 125, o łącznej powierzchni 6913 m2. Części wspólne budynku do dnia 24 listopada 2010r. wynosiły 2061,1 m2, a od grudnia 2010r. 1586,5 m2. W dodatkowym piśmie z dnia 15 września 2014r. pełnomocnik Wspólnoty wyjaśnił, że na powierzchnie wspólnego użytku w budynku centrum handlowego składają się powierzchnie korytarzy wewnętrznych, powierzchnia galerii wewnętrznych, powierzchnie WC wspólnego użytku i powierzchnia wewnętrzna patio. Z powyższych względów , Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.