II FSK 3681/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska (sprawozdawca), Protokolant Justyna Papiernik, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1286/16 w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 7 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. Ł. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt. I SA/Po 1286/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 7 czerwca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. - J. z dnia 2 listopada 2015 r. nr [...] w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M. Ł. jako byłego członka zarządu E. sp. z o.o. z siedzibą w P. za zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za: luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, i wrzesień 2010 r. w łącznej kwocie należności głównej 351 048,40 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 209 680,00 zł i koszty egzekucyjne w łącznej kwocie 65 394,18 zł oraz umorzenia postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności M. Ł. za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za: sierpień 2009 r., styczeń i marzec 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego, oraz uchylającej tę decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności M. Ł. jako byłego członka zarządu spółki za koszty egzekucyjne w łącznej kwocie 18 292,50 zł i umarzającej w tym zakresie postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. Uzasadniając wyrok, sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze do sądu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji - błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak też naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy skarżącej oraz przeniesienie odpowiedzialności na skarżącą, pomimo iż wskazała mienie spółki, z którego możliwe było prowadzenie egzekucji. Ponadto, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji, pomimo powołania niepełnej podstawy prawnej oraz błędnego uzasadnienia prawnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że istotną kwestią była ocena, czy powinna odpowiadać za zaległości podatkowe spółki powstałe w wyniku korekt deklaracji w związku z tzw. ulgą za złe długi. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii kluczowe znaczenie miało ustalenie, kiedy należy uznać iż upłynął termin płatności zaległości powstałych w wyniku dokonania przez kontrahentów skarżącej korekt w związku z tzw. ulgą za złe długi - przepisy art. 89b ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Według skarżącej, przepisy te były bardzo istotne dla zaskarżonego rozstrzygnięcia, jednak organ nie powołał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia ani samej ustawy o podatku od towarów i usług, ani też wskazanego przepisu, lecz dopiero w uzasadnieniu decyzji, co - według niej - stanowi o rażącym naruszeniu art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Oddalając skargę, sąd pierwszej instancji wskazał, że zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja przeczy twierdzeniom skarżącej jakoby w okresie od września 2009 r. do kwietnia 2010 r., gdy przebywała na zwolnieniu lekarskim i urlopie macierzyńskim, faktycznie nie pełniła obowiązków prezesa zarządu spółki. Dowodzą tego podpisywane przez skarżącą dokumenty, tj.: uchwała nr 2/2010 z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie pokrycia straty za rok 2009; uchwała z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia sprawozdania zarządu, bilansu oraz rachunku wyników za rok 2009; podpis skarżącej z dnia 30 marca 2010 r. pod sprawozdaniem zarządu z działalności spółki za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Podpis skarżącej widnieje również pod dokumentem: dodatkowa informacja i objaśnienia (załącznik do bilansu zysków i strat) za 2009 r., a także pod bilansem sporządzonym na dzień 31 grudnia 2009 r. Zatem, według sądu, skarżąca faktycznie pełniła obowiązki członka zarządu w pierwszym kwartale 2010 r. Natomiast, postępowanie w sprawie solidarnej odpowiedzialności skarżącej za zaległości spółki za rok 2009 zostało umorzone, stąd też okoliczność przebywania na zwolnieniu lekarskim w tym okresie pozostaje bez wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Odnosząc się do kwestii daty powstania zobowiązania podatkowego i daty upływu terminu płatności zaległości powstałych w wyniku dokonania przez kontrahentów spółki korekt w związku z tzw. ulgą na złe długi, sąd wskazał, że jedyna spowodowana korektą faktury zmiana wysokości zobowiązania podatkowego wynika ze złożonej 1 czerwca 2010 r. korekty za luty 2010 r. Termin płatności wskazanych w zaskarżonej decyzji zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za: luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2010 r. upływał odpowiednio w dniach: 25 marca 2010 r. 25 maja 2010 r., 25 czerwca 2010 r., 26 lipca 2010 r., 25 sierpnia 2010 r., 27 września 2010 r. oraz 25 października 2010 r. Okoliczności tej nie zmienia to, że zaległość powstała na skutek późniejszego złożenia korekty deklaracji. Korekty dokonane zostały bowiem w okresie gdy skarżąca pełniła funkcję członka zarządu, a korekta jest zmianą pierwotnie złożonej deklaracji. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa, a jego ustalenie następuje w drodze samoobliczenia podatkowego dokonanego przez podatnika. W kwestii winy lub jej braku w niezgłoszeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, sąd pierwszej instancji wskazał, że sytuacja finansowa spółki była skarżącej dobrze znana, czego dowodzi jej podpis pod uchwałą nr 2/2010 z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie pokrycia straty z 2009 r. w wysokości 306 328,33 zł przyszłymi zyskami, więc już od marca 2009 r. spółka miała trudności z regulowaniem wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a z końcem roku 2009 spółka trwale zaprzestała regulowania swych zobowiązań, zaś skarżąca wniosku o upadłość spółki nie złożyła. W konsekwencji - skarżąca nie wykazała, że nie powinna ponosić odpowiedzialności za niezgłoszenie w wniosku o upadłość spółki, bowiem ciążył na niej taki obowiązek z mocy art. 21 Prawa upadłościowego. Oceniając przesłankę wskazania majątku spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja, sąd stwierdził, że wskazywana przez skarżącą wierzytelność na kwotę 720 553, 56 zł przysługująca spółce od N. sp. z o.o., zasądzona prawomocnym nakazem zapłaty Sądu Okręgowego w P. z dnia 19 października 2012 r., z uwagi na fakt bezskuteczności egzekucji, który został formalnie potwierdzony i nastąpiło umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec N. sp. z o.o. oraz okoliczność, że spółka ta od kilku lat nie istnieje; nie prowadzi działalności; zajęcia kierowane do rachunków bankowych spółki okazały się bezskuteczne; rachunki te nie wykazują obrotów, a część z nich została zamknięta, to nie można zgodzić się ze skarżącą, że wskazała ona mienie spółki, z którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Sąd pierwszej instancji zaakceptował także stanowisko organów podatkowych, że w sprawie nie doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji w terminie określonym w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Od powyższego wyroku skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną podnosząc - na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.); dalej: "p.p.s.a." - następujące zarzuty: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną z naruszeniem art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art 191 Ordynacji podatkowej; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej w związku z art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 Ordynacji podatkowej; 3. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie faktu, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy skarżącej; 4. art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki do przeniesienia odpowiedzialności na skarżącą, pomimo iż wskazała mienie spółki, z którego możliwe było prowadzenie egzekucji. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania; o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, zrzekając się rozprawy; o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając podstawy kasacyjne, skarżąca podniosła, że w okresie w którym powstały zaległości spółki przebywała na zwolnieniu lekarski i urlopie macierzyńskim, co uniemożliwiało jej sprawowanie pełnej kontroli nad sprawami spółki, z tej też przyczyny nie mogła zgłosić wniosku o upadłość spółki. Nadto, według skarżącej, wskazała ona wierzytelność wobec N. spółki z o.o., zaś okoliczność umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec tej spółki nie przesądza, że egzekucja była w ogóle bezskuteczna, gdyż mogła być skuteczna w dacie rozstrzygania sprawy przez organy podatkowe. Według skarżącej, także niewskazanie pełnej podstawy prawnej w decyzji organu pierwszej instancji stanowi o naruszeniu art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 Ordynacji podatkowej, gdyż kluczowe znaczenie miało w sprawie ustalenie, kiedy upłynął termin płatności zaległości podatkowych powstałych w wyniku dokonania przez kontrahentów spółki korekt deklaracji w związku z tzw. ulgą na złe długi, na podstawie art. 89b ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, a organ ten nie powołał w podstawie prawnej tego przepisu, lecz dopiero w uzasadnieniu decyzji, co stanowi o rażącym naruszeniu art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, gdyż ograniczyło to prawo skarżącej do obrony. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie oraz złożył wniosek o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uprawnionych podstaw kasacyjnych. W sprawie podstawą materialnoprawną wydania decyzji w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako członka zarządu spółki z o.o. za zaległości tej spółki, był art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy ustalił, co nie jest kwestionowane, że zaległości podatkowe spółki wynikają ze złożonych korekt deklaracji VAT-7. Korekty deklaracji zostały złożone z uwagi na fakt dokonania korekt deklaracji podatkowych przez kontrahenta spółki w związku ze skorzystaniem - na podstawie art. 89a ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług - z tzw. ulgi na złe długi. W związku z niezapłaceniem przez spółkę (dłużnika) należności wynikających z wystawionych faktur VAT, organ pierwszej instancji wydał 5 lipca 2013 r. decyzje, w których określił wysokość zobowiązania podatkowego oraz wysokość zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Obydwie decyzje zostały doręczone skutecznie w dniu 15 lipca 2013 r. W związku z brakiem dobrowolnego uregulowania przez spółkę zobowiązań podatkowych oraz wobec braku możliwości zaspokojenia tych zobowiązań na drodze postępowania egzekucyjnego, organ pierwszej instancji decyzją z dnia 2 listopada 2015 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącej, jako byłego członka zarządu spółki, za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za: sierpień 2009 r. oraz styczeń - wrzesień 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Organ odwoławczy, w wyniku częściowego uwzględnienia odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji z dnia 2 listopada 2015 r. w części dotyczącej orzeczenia o jej solidarnej odpowiedzialności podatkowej, jako byłego członka zarządu spółki, za zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za: luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, i wrzesień 2010 r. w łącznej kwocie należności głównej 351 048,40 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 209 680,00 zł i koszty egzekucyjne w łącznej kwocie 65 394,18 zł oraz umorzenia postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za: sierpień 2009 r., styczeń i marzec 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego, oraz uchylił tę decyzję w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącej, jako byłego członka zarządu spółki, za koszty egzekucyjne w łącznej kwocie 18 292,50 zł i umorzył w tym zakresie postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, w ślad za organami podatkowymi, ocenił, że po stronie skarżącej spełnione zostały pozytywne przesłanki do orzeczenia o jej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty i argumentację zmierzające do wykazania, że skarżąca nie powinna ponosić odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, gdyż w czasie gdy upływał termin na zgłoszenie wniosku o upadłość spółki, skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarski i urlopie macierzyńskim, co uniemożliwiało jej sprawowanie pełnej kontroli nad sprawami spółki, z tej też przyczyny nie mogła zgłosić wniosku o upadłość spółki. W tym zakresie w skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska prezentowanego w skardze kasacyjnej, że skarżąca nie ze swojej winy nie złożyła ani w terminie, ani w ogóle wniosku o upadłość spółki. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca w okresie zwolnienia lekarskiego i urlopu macierzyńskiego faktycznie pełniła obowiązki prezesa zarządu spółki. Status skarżącej, jako prezesa zarządu spółki w okresie od 13 czerwca 2005 r. do 26 października 2010 r., nie budził w toku postępowania wątpliwości, a skarżąca tego statusu nie kwestionowała. Przedmiotem sporu była zaś kwestia pełnienia w sposób faktyczny obowiązków w okresie od września 2009 r. do kwietnia 2010 r. Skarżąca w tym okresie podpisywała, jako "Prezes Zarządu" szereg dokumentów wymienionych szczegółowo w wyroku przez sąd pierwszej instancji, w tym m.in. zatwierdzenie sprawozdania zarządu, bilansu oraz rachunku wyników za rok 2009, oraz podejmowała konkretne czynności, zatem okres przebywania przez skarżącą na zwolnieniu lekarskim oraz urlopie macierzyńskim nie stanowił przeszkody w terminowym złożeniu wniosku o upadłość spółki, tym bardziej, że - na co zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji - sytuacja finansowa spółki była skarżącej dobrze znana, czego dowodzi jej podpis pod uchwałą nr 2/2010 z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie pokrycia straty z 2009 r. w wysokości 306 328,33 zł przyszłymi zyskami, więc już od marca 2009 r. spółka miała trudności z regulowaniem wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a z końcem roku 2009 spółka trwale zaprzestała regulowania swych zobowiązań, zaś wniosku o upadłość spółki skarżąca nie złożyła. W konsekwencji, skarżąca nie wykazała, że nie powinna ponosić odpowiedzialności za niezgłoszenie w wniosku o upadłość spółki, bowiem ciążył na niej taki obowiązek z mocy art. 21 Prawa upadłościowego, co prawidłowo oceniły organy podatkowe i sąd pierwszej instancji. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca nie wskazała także mienia spółki, z którego możliwe było prowadzenie egzekucji. Wobec tego, że skarżąca w odwołaniu z dnia 21 września 2014 r. wskazała przysługującą spółce wierzytelność wobec N. Sp. z o.o., zasądzoną prawomocnym nakazem zapłaty Sądu Okręgowego w P. z dnia 19 października 2012 r. sygn. akt IX Gnc 863/10, opiewającą na kwotę 720 553,56 zł, organ pierwszej instancji, działając jako administracyjny organ egzekucyjny, ponownie wystawił 8 października 2014 r. tytuły wykonawcze wobec tej spółki i ponownie wszczął postępowanie egzekucyjne, które jednak postanowieniem z dnia 3 września 2015 r. nr [...] zostało umorzone z uwagi na jego bezskuteczność. Stwierdzono bowiem, iż ta spółka nie posiada składników majątkowych, z których można by prowadzić postępowanie egzekucyjne. Podjęta zaś ponownie próba prowadzenia egzekucji z rachunków bankowych spółki również okazała się bezskuteczna. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności nie zostało przez spółkę podjęte. W Krajowym Rejestrze Sądowym spółka ta posiada wykreślony adres siedziby. Także, próba skontaktowania się z prezesem zarządu spółki okazała się nieskuteczna. W tej sytuacji, prawidłowo organy podatkowe jak i sąd pierwszej instancji uznały, że organy egzekucyjne podjęły wszelkie możliwe działania mające na celu zaspokojenie należności wobec Skarbu Państwa, jednak nie doprowadziły one do likwidacji zaległości podatkowych ciążących na spółce, w związku z czym słusznie oceniły, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Wobec tego, wierzytelność, którą wskazała skarżąca, chociaż uznana i wymagalna, nie umożliwiła prowadzenia skutecznej egzekucji z majątku dłużnika spółki. W konsekwencji, należało przyjąć, jak uczyniły to organy podatkowe - co prawidłowo zaakceptował sąd pierwszej instancji - że skarżąca nie wskazała mienia spółki, z którego możliwe było prowadzenie egzekucji. W tej sytuacji, prawidłowo organy podatkowe i sąd pierwszej instancji oceniły, że w sprawie nie zaistniały negatywne przesłanki wyłączające odpowiedzialność skarżącej, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, także zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego i sądowoadministracyjnego nie zasługiwały na uwzględnienie. Zarzuty naruszenia art. 121 § 1 , art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie zostały szczegółowo uzasadnione, lecz powiązane z zarzutami naruszenia prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zatem, skoro te ostatnie zarzuty oceniono, jako niezasługujące na uwzględnienie, to w konsekwencji - także nie zasługiwały na uwzględnienie te pierwsze, bowiem analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez organy podatkowe nie pozwalała na stwierdzenie, że w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów Ordynacji podatkowej. Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 Ordynacji podatkowej. I, chociaż, należy zgodzić się ze skarżącą, że powołanie pełnej podstawy prawnej decyzji powinno nastąpić w jej osnowie, bowiem umożliwia to adresatowi decyzji niezwłoczne odczytanie kontekstu prawnego w jakim ją wydano, to jednak w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji powołano zasadnicze przepisy dotyczące przedmiotu rozstrzygnięcia, tj. przepisy regulujące solidarną odpowiedzialność osób trzecich za zaległości spółki z o.o., natomiast wskazywany przez skarżącą - jako pominięty - art. 89 b ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług nie dotyczy bezpośrednio przedmiotu rozstrzygnięcia, lecz jednej z przyczyn powstania zaległości, zatem powołanie tego przepisu w uzasadnieniu decyzji w sposób wystarczający dawało adresatowi decyzji - skarżącej, możliwość powzięcia wiedzy, zarówno o przedmiocie rozstrzygnięcia, jak i przyczynach powstania zaległości. Ponadto, w uzasadnieniu decyzji organ ten bardzo szczegółowo wyjaśnił kwestię złożenia korekt deklaracji VAT-7 przez kontrahenta spółki oraz wpływu tej okoliczności na powstanie zaległości w spółce, za którą odpowiedzialnością obciążono skarżącą; wyjaśniono także, kiedy upłynął termin płatności zaległości podatkowych powstałych w wyniku dokonania przez kontrahenta spółki korekt deklaracji w związku z tzw. ulgą na złe długi. W tej sytuacji, w sprawie nie doszło również - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - do naruszenia, a w szczególności do rażącego naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, gdyż ta okoliczność w żaden sposób nie ograniczyła prawa skarżącej do obrony. Z tych wszystkich względów, skoro zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.); dalej: "p.p.s.a." - skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).