II SAB/Ol 81/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkolno – Przedszkolnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 14 marca 2016 r. M. O. (dalej jako: skarżący) wystąpił do Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolneg (dalej jako: organ lub Dyrektor), o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. Kto w Zespole Szkolno-Przedszkolnym pełni funkcje administratora bezpieczeństwa informacji, kiedy zostało wprowadzone zarządzenie w sprawie polityki bezpieczeństwa (dokładna data)? 2. Ile zbiorów danych jest zaewidencjonowanych w szkole, które z nich są zgłoszone do GIODO, kiedy nastąpiło sprawdzenie systemów teleinformatycznych (dokładna data)? W odpowiedzi w piśmie z dnia 30 marca 2016r. organ wskazał, że w Zespole Szkolno-Przedszkolnym Administratorem Danych Osobowych jest dyrektor placówki. W Zespole nie powołano Administratora Bezpieczeństwa Informacji, a zadania ABI realizuje dyrektor placówki na podstawie art. 36b ustawy o ochronie danych osobowych. W szkole ewidencjonowane są zaś dane związane z osobami uczącymi się: na podstawie art. 43 ustawy o ochronie danych osobowych, takie dane nie podlegają rejestracji w GIODO. Ewidencję zaś danych dotyczących zatrudnionych pracowników oraz finanse i księgowość prowadzą pracownicy Urzędu Gminy, zgodnie z instrukcją – zał. 3 do Zarządzenia dyrektora z 24 IX 2012r. Pismem z dnia 1 lipca 2016 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Zarzucił, że w przedmiotowej sprawie organ nie udzielił informacji, kiedy zostało wprowadzone zarządzenie w sprawie wprowadzenia polityki bezpieczeństwa oraz kiedy nastąpiło sprawdzenie systemów teleinformatycznych. Wniósł o uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ppsa w umiarkowanej wysokości, a także zobowiązanie organu do całościowego rozpatrzenia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że udzielił skarżącemu odpowiedzi zgodnie z wnioskiem, w zakresie w jakim posiadał żądane informacje. Wskazał przy tym, że odnośnie do pozostałych pytań to nie zostało wydane żadne zarządzenie oraz nie było przeprowadzone sprawdzenie systemów teleinformatycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Właściwość w powyższym zakresie dotyczy niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku takiej skargi przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności i tego zaniechał. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm., dalej w skrócie: "u.d.i.p."). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, dopuszczając różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Stosownie do art. 10 u.d.i.p., jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek. Udostępnienie na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, co wynika z treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p., za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli jednak informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz, że umorzenie postępowania dotyczyć może jedynie sytuacji opisanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przede wszystkim wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że adresatem wniosku skarżący uczynił podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Dyrektor szkoły publicznej, do którego został skierowany wniosek, jako podmiot wykonujący zadania publiczne z zakresu oświaty, jest bowiem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Żądane informacje dotycząca też niewątpliwie materii stanowiącej informację publiczną, gdyż wiążą się z realizacją zadań publicznych. Dostrzec trzeba, że Dyrektor zespołu, mimo że nie jest typowym organem administracyjnym, lecz organem w znaczeniu funkcjonalnym, nie zignorował wniosku skarżącego i odpowiedział mu w ustawowym terminie na żądanie, w takim zakresie, w jakim dysponował wnioskowanymi informacjami. Dla samego skarżącego, jak się wydaje, zrozumiała była taka forma odpowiedzi, gdyż nie zwracał się do organu o uzupełnienie udzielonej informacji. Uznał on jednak, po upływie ponad trzech miesięcy od doręczenia mu stanowiska organu, że nie uzyskał odpowiedzi, kiedy zostało wprowadzone zarządzenie w sprawie wprowadzenia polityki bezpieczeństwa oraz kiedy nastąpiło sprawdzenie systemów teleinformatycznych. W ocenie Sądu, zarzut bezczynności organu, stawiany w skardze jest bezzasadny. Dyrektor zespołu udzieliła odpowiedzi na te pytania postawione we wniosku, co do których dysponowała stosownymi informacjami. Jeżeli odpowiedź organu nie satysfakcjonowała w pełni skarżącego, gdyż uznał ją za niewyczerpującą, to zasadnym było zwrócenie się do organu o doprecyzowanie odpowiedzi w kwestionowanym kierunku, gdyż organ nie tylko miał wolę realizacji wniosku ale wolę tę zrealizował, udzielając odpowiedzi. Organ co prawda powinien poinformować stronę skarżącą, że w pozostałym zakresie nie dysponuje interesującymi ją informacjami. Skoro jednak, w ocenie skarżącego, odpowiedź zawierała jakieś braki, to powinien on zawiadomić o tym organ, aby ten mógł się do nich ustosunkować i ewentualnie informację uzupełnić. Trudno bowiem oczekiwać od organu, aby w ślad za udostępnioną informacją, dopytywał jeszcze wnioskodawcę, czy udzielona odpowiedź go satysfakcjonuje. Zaniechanie takiego działania poddaje w wątpliwość zamiar skarżącego w faktycznym uzyskaniu żądanej informacji publicznej, czy był on rzeczywiście zainteresowany wskazanymi danymi. Przez ponad trzy miesiące bowiem od udzielenia mu odpowiedzi przez organ pozostawał zupełnie bierny, co mogło wskazywać na zaakceptowanie odpowiedzi organu. Przy czym zauważyć należy, że okoliczności faktyczne przemawiały za uznaniem, iż Dyrektor zespołu szkolno-przedszkolnego mógł pozostawać w przekonaniu, że w pełni wywiązał się z obowiązku udostępnienia żądanej informacji. Jak już wskazano, nie jest on organem administracji publicznej w sensie ustrojowym. Jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a więc organem jedynie w sensie funkcjonalnym, z uwagi na to, że wykonuje zadania publiczne z zakresu oświaty. W takiej sytuacji stawianie organowi zarzutu bezczynności może być poczytywane za nadużycie prawa i nie zasługuje na ochronę prawną, skoro informacja została faktycznie udostępniona. Ocena taka jest tym bardziej uprawniona, bowiem jak wynika z wyroku tut. Sądu o sygn. akt II SAB/Ol 80/16, M. O. wniósł 12 skarg na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w załatwieniu jego wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz wniosków o wymierzenie temu organowi grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Jak wynika natomiast z wyjaśnień strony przeciwnej, Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego, zawiadujący czterema placówkami oświatowymi, wszystkie wnioski w tym zakresie musiał załatwiać osobiście, bowiem w Zespole nie był zatrudniony zastępca dyrektora, ani inny pracownik administracyjny, o czym skarżący musiał wiedzieć, skoro w tym czasie był zatrudniony jako asystent wójta, czyli organu prowadzącego szkołę. Notabene, wydaje się, że skarżący jako osoba zatrudniona w Urzędzie Gminy miał prawdopodobnie możliwość uzyskania interesujących ją informacji na drodze służbowej, jako organ prowadzący przedmiotowy Zespół Szkolno-Przedszkolny. Reasumując, Sąd nie znajduje uzasadnienia do zastosowania w sprawie art. 149 § 1 p.p.s.a., gdyż nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 14 marca 2016 r. Z tego też powodu Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.