IV SA/Wr 425/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi M. P. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia siedziby Gimnazjum nr [...] im. [...] przy ul. [...] we W. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. M. P. (zwana dalej wnioskodawczynią, stroną lub skarżącą) wniosła skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie przeniesienia Gimnazjum nr [...] im. [...] przy ul. [...] we W.. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zakwestionowanej uchwały wskazując, że jej realizacja doprowadzi do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia skutków oraz będzie sprzeczna z interesem uczniów i ich rodziców. Przeniesienie placówki będzie bowiem wiązało się z dokonaniem znacznych nakładów finansowych związanych z przystosowaniem infrastruktury zespołu do potrzeb nowej szkoły wchodzącej w jego skład. Zdaniem strony, podjęte starania organizacyjne nie wpłyną jednak na zachowanie dotychczasowego poziomu i zakresu oferty edukacyjnej skierowanej do uczniów, zwłaszcza ostatnich klas gimnazjalnych. Brak będzie bowiem odpowiednich warunków do realizacji zajęć lekcyjnych, zwłaszcza z wychowania fizycznego. Baza sportowa zespołu szkół nie jest wystarczająca do zapewnienia uczniom gimnazjum warunków przynajmniej porównywalnych z dotychczasowymi. Również inne pracownie szkolne (komputerowa, biblioteka, czytelnia) będą musiały być współdzielone z pozostałymi szkołami działającymi w strukturach zespołu, co wpłynie na ograniczenie ich dostępności. Nie bez znaczeniem – w ocenie skarżącej – są również takie okoliczności jak dogodna lokalizacja gimnazjum i jego kameralność, która nie zostanie zachowana nawet w przypadku przeznaczenia odrębnego, ale nie zamkniętego skrzydła budynku szkolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 oraz z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11). W niniejszej sprawie przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że skarga wpłynęła do tutejszego Sądu już po przeniesieniu siedziby gimnazjum do nowej lokalizacji, co nastąpiło z dniem 1 września 2016 r. Okoliczność ta jest szczególnie istotna przy rozpatrywaniu żądania skarżącej, gdyż skutkiem jego uwzględniania będzie konieczność pojęcia starań zmierzających do przywrócenia stanu poprzedniego. Wywołać to z kolei może daleko idące konsekwencje w trakcie rozpoczętego już roku szkolnego nie tylko z organizacyjnego punktu widzenia, ale także ze względu na trwający proces dydaktyczny. Oceniając powołane przez stronę przesłanki w świetle powyższych rozważań Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania przedmiotowej uchwały. Utrudnienie w korzystaniu z infrastruktury szkolnej, w tym w szczególności z bazy sportowej – nawet w kontekście dotychczasowego wyjątkowego profilu placówki – nie może być zakwalifikowane jako skutek trudny do odwrócenia bądź prowadzący do wyrządzenia znacznej szkody społeczności szkolnej. Konieczność zapewnienia uczniom odpowiednich warunków do nauki nie wynika z możliwości danej placówki, ale wyłącznie z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Jeżeli zatem warunki panujące w zespole szkół spełniały podstawowe wymagania w zakresie świadczenia obowiązku szkolnego i mieściły się w granicach obowiązującego prawa, to nie można się w nich doszukiwać jednej ze szczególnych przesłanek zmierzających do zapewnienia ochrony tymczasowej. Nie można też zakładać, że przeniesienie siedziba szkoły wpłynie szczególnie negatywnie na jakość poziomu edukacyjnego, na który składa się nie tylko infrastruktura szkolna, ale także inne czynniki. Sygnalizowane przez skarżącą ryzyko poniesienia znacznych nakładów finansowych na dostosowanie placówki do zwiększonej liczby uczniów utraciło już na znaczeniu ze względu na rozpoczęty proces nauki. Środki finansowe zostały już więc wydatkowane, co tym samym pozbawia Sąd możliwości wstrzymania tego procesu. Trzeba również zaznaczyć, że dotychczasowy obiekt szkolny nie tylko pozostaje w dyspozycji organu prowadzącego szkołę, ale w dalszym ciągu służyć ma realizacji celów oświatowych. Nie ma zatem obawy, że przywrócenie stanu poprzedniego stanie się niemożliwe do zrealizowania. Reasumując należało stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, aby w niniejszej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z przeniesieniem siedziby gimnazjum do nowej lokalizacji. Trzeba ponadto stwierdzić, że daleko bardziej idące byłoby przywrócenie stanu poprzedniego, aniżeli utrzymanie dotychczasowej sytuacji do czasu wydania wyroku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.