II OSK 963/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1928/16 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1928/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, [...] (dalej także Spółka lub "inwestor") złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania wraz z przebudową poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na dz. ew. nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. W wyroku przytoczono dalej, że decyzją Nr [...], z dnia [...] marca 2016 r., Zarząd Dzielnicy Śródmieście m. st. [...] ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odwołanie, w ustawowym terminie, od powyższej decyzji wniosła [...]. Sąd pierwszej instancji wskazał, że SKO w [...] wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 23, dalej "K.p.a."), uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swej decyzji Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajduje się analiza odnosząca się do parametrów wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, ze zm., dalej "Upzp"), jednakże nie wszystkie z nich znalazły się w decyzji organu I instancji oraz w wynikach analizy stanowiącej załącznik do tej decyzji. W dalszej kolejności Kolegium wskazało w jaki sposób, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, "rozp. MI z 2003"), ustalana jest wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Kolegium wyjaśniło, że z analizy wynika, iż w obszarze analizowanym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zawiera się między 17,50 m a 28 m – średnia wysokość natomiast to 23,18 m. Organ odwoławczy uznał, że z treści analizy, jak i jej wyników, a także z decyzji organu I instancji nie wynika jakie względy, poza koniecznością braku widoczności kondygnacji z przeciwległej strony ulicy, wpłynęły na przyjęte w decyzji o warunkach zabudowy rozwiązanie. W ww. dokumentach brak jest wskazania jaką wysokość elewacji wyznaczono. Ponadto wątpliwości Kolegium wzbudziła kwestia ustalenia geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki). Skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję złożyła [...], zarzucając jej naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 pkt 2 Upzp, poprzez przyjęcie, że teren ma dostęp do drogi publicznej, podczas gdy planowana inwestycja takiego dostępu nie posiada; 2. art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp, poprzez przyjęcie, że w decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględnia się sposobu i miejsca organizacji wywozu śmieci; 3. art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp, poprzez przyjęcie, że w decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględnia się szczegółowych i technicznych możliwości zapewnienia dostaw mediów; 4. art. 138 § 2 zd. drugie K.p.a., poprzez zawężające wskazanie jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy; 5. art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, dowolną jego ocenę, a w szczególności pominięcie oceny całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności twierdzeń i wniosków skarżącej Wspólnoty podniesionych w piśmie z dnia 10 listopada 2015 r. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało argumentację podniesioną w zaskarżonej decyzji. Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r. WSA w Warszawie oddalił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki w pierwszej kolejności podzielił stanowisko Kolegium, że zgromadzone w sprawie dokumenty nie wskazują jaką wysokość elewacji wyznaczono. Zdaniem tegoż sądu podobnie rzecz się ma, jeśli chodzi o geometrię dachu. Wykazano niespójność pomiędzy wynikami analizy, "zapisami" zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, a ustaleniami zawartymi w znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji. W szczególności zaś analiza i jej wyniki nie wskazują, w jaki sposób na podstawie posiadanych danych organ I instancji doszedł do wniosku, że ustalone w decyzji o warunkach zabudowy wartości nawiązują odpowiednio do dachów budynków na obszarze analizowanym. W ocenie sądu pierwszej instancji powyżej wskazane konieczne do wyjaśnienia elementy przesądzały o prawidłowości zaskarżonej decyzji Kolegium. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] reprezentowana przez r. pr. T. K., zaskarżając w całości ww. orzeczenie i zarzucając temuż orzeczeniu: - na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa) naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 153 Ppsa poprzez zaniechanie dokonania oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania (wytyczne) w zakresie obowiązku złożenia przez inwestora oświadczenia, zgodnie z którym ustanowienie służebności będzie konieczne przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę. 2. art. 1 § 1 i 2 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. i art. 151 Ppsa oraz z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 77 i 80 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi, podczas gdy powinna ona podlegać uwzględnieniu, przy nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego przez WSA w Warszawie polegającym na przyjęciu, że na etapie postępowania administracyjnego prawidłowo zostało ustalone, że istniejące na nieruchomości uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zapewnienia dostaw ogrzewania oraz ciepłej i zimnej wody dla powiększonej powierzchni użytkowej, podczas gdy ta okoliczność nie została w jakichkolwiek sposób dowiedziona, w szczególności w zakresie technicznych możliwości, zaś organy bezpodstawnie poprzestały na oświadczeniu dostawcy mediów informującym o możliwości zwiększenia dostaw tych mediów; - a nadto na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa skarżąca kasacyjnie Wspólnota zarzuca naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. art. 61 ust. 1 pkt 2 Upzp poprzez błędną wykładnię polegające na przyjęciu przez WSA w Warszawie, że planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, nawet jeśli wymaga ustanowienia odpowiedniej służebności w przyszłości, podczas gdy inwestycja ta winna posiadać dostęp do drogi publicznej już w chwili wydania decyzji o warunkach zabudowy, 2. art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp poprzez niewłaściwe zastosowanie polegającą na przyjęciu, że w decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględnia się szczegółowych i technicznych możliwości zapewnienia dostaw mediów, tj. m. in. dostaw ciepła, podczas gdy taki obowiązek mieści się w pojęciu "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu", a zatem wymaga ustalenia już w decyzji o warunkach zabudowy, 3. art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględnia się sposobu i miejsca organizacji wywozu śmieci, podczas gdy taki obowiązek mieści się w pojęciu "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu", a zatem wymaga ustalenia już w decyzji o warunkach zabudowy. Mając na uwadze powyższe skarżąca kasacyjnie Wspólnota wnosi o: wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji SKO w [...] z dnia [...] maja 2016 r., na zasadzie art. 61 § 3 Ppsa w zw. z art. 193 tej ustawy, rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, względnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, w każdym przypadku wnosi o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, powiększonych o opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa. Rozwijając zarzuty kasacyjne zdaniem skarżącej kasacyjnie Wspólnoty z treści zaskarżonego wyroku nie sposób wywieść, czy oświadczenie o ustanowieniu służebności będzie wymagane czy też nie. Sąd pierwszej instancji zupełnie bezpodstawnie ocenić miał rozstrzygnięcie SKO w [...] jako prawidłowe, nie dokonując jakiejkolwiek weryfikacji, czy zapewnione są odpowiednie parametry danej sieci oraz możliwość podłączenia się do niej, jak również wykluczył z pojęcia "uzbrojenie terenu" aspekt wywozu śmieci. Postanowieniem z dnia 17 maja 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek strony skarżącej kasacyjnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie wnosił i wywodził, jak w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa). Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. A. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 153 Ppsa, wedle którego "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie", skoro zarzut ten – jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej – został sformułowany przez skarżącą kasacyjnie Wspólnotę jako wyraz kwestionowania w istocie motywów wyrażonych w zaskarżonym wyroku odnośnie obowiązku złożenia oświadczenia przez inwestora w kwestii służebności drogowej. To, że strona kwestionuje motywy zaskarżonego wyroku w tym aspekcie nie dowodzi naruszenia przepisu art. 153 Ppsa, którego funkcją jest nakaz związania ocena prawną zawartą w orzeczeniu sądu administracyjnego. B. Nie może zostać uznany za skuteczny zarzut naruszenia przepisów art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 Ppsa oraz z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 77 i 80 K.p.a. polegający na oddaleniu skargi, podczas gdy powinna podlegać uwzględnieniu, przy nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego przez WSA w Warszawie polegającym na przyjęciu, że na etapie postępowania administracyjnego prawidłowo zostało ustalone, że istniejące na nieruchomości uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zapewnienia dostaw ogrzewania oraz ciepłej i zimnej wody dla powiększonej powierzchni użytkowej budynku. Tak skonstruowany zarzut w istocie odnosi się do zagadnienia materialnoprawnego, wynikającego z treści art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp, a sprowadzającego się do niewłaściwego zastosowania cyt. przepisu dotyczącego oceny stanu istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu dla celu dostawy tzw. mediów w aspekcie planowanej inwestycji. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia powyższego przepisu prawa materialnego, zatem skuteczność z kolei zarzutu naruszenia przepisów procesowych w powyższym aspekcie będzie uzależniona od uprzedniej oceny zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp. C. Nie jest trafny zarzut naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 Upzp poprzez jego błędną wykładnię. Cyt. przepis statuuje jeden z koniecznych warunków, jakie muszą być spełnione łącznie, aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Jednym z tych warunków, ujętych w cyt. przepisie jest to, że "teren ma dostęp do drogi publicznej". Zasadnie sąd pierwszej instancji dostrzegł, że pojęcie "dostępu do drogi publicznej" jest zdefiniowane w art. 2 pkt 14 Upzp, który to przepis stanowi, że przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć: "bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej". Sąd a quo godząc się ze skarżącą Wspólnotą, że w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 2 Upzp posłużono się pojęciem terenu, a nie działki ewidencyjnej, doszedł do wniosku, że chodzi o cały teren objęty przedmiotem inwestycji, który może składać się z kilku działek ewidencyjnych, w tym kontekście stwierdził, iż w niniejszej sprawie teren inwestycji stanowi jedna działka ewidencyjna nr [...] i to ona musi posiadać dostęp do drogi publicznej. Sąd pierwszej instancji doszedł do trafnego w realiach przedmiotowej sprawy – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – stwierdzenia, iż skoro nieruchomość, na której ma być realizowana planowana inwestycja przylega bezpośrednio do nieruchomości drogowej, stanowiącej drogę publiczną, należy uznać, że posiada ona dostęp do drogi publicznej. Ta wykładnia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 Upzp – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – jest prawidłowa, co czyni zarzut naruszenia w/w przepisu nietrafnym. D. Co się tyczy uwag sądu pierwszej instancji odnośnie potrzeby rozważenia przez organ I instancji złożenie przez inwestora oświadczenia, odnośnie ustanowienie służebności mającego nastąpić przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją o warunkach zabudowy, to odnoszą się one do zagadnienia podnoszonego przez skarżącą Wspólnotę, a związanego z ewentualnym korzystaniem przez inwestora z tzw. podwórza. W takim aspekcie ocenić należy te wywody sądu wojewódzkiego w zaskarżonym wyroku, gdzie sugerowano, aby organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę mógł rozważyć, czy w niniejszej sprawie złożenie takiego oświadczenia będzie niezbędne. Powyższe uwagi sądu a quo, gdy wziąć pod rozwagę charakter kasacyjny zaskarżonej decyzji SKO w [...], nie mają żadnego znaczenia, z punktu widzenia skuteczności zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 Upzp. To, że strona skarżąca kasacyjnie kontestuje, aby projektowana inwestycja mogła być przeprowadzona poprzez korzystanie li tylko z dostępu od strony ulicy Marszałkowskiej, nie zmienia jednak konieczności respektowania ustawowego pojęcia dostępu do drogi publicznej, wynikającej z art. 2 pkt 14 Upzp oraz uwzględnienia, że w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 2 Upzp ustawodawca posługuje się pojęciem "terenu". Skoro zatem tak rozumiany "teren" dostępność do drogi publicznej posiada, to zarzuty Wspólnoty w tym aspekcie są nietrafne. E. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W cyt. przepisie ustanawia się jeden z koniecznych warunków, których dopiero łączne spełnienie pozwala na wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, sprowadzając się do tego, że "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego". Skarżąca kasacyjnie Wspólnota wywodzi, że nietrafnie sąd wojewódzki przyjąć miał, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględnia się szczegółowych i technicznych możliwości zapewnienia dostaw mediów, tj. m. in. dostaw ciepła, podczas gdy taki obowiązek mieści się w pojęciu "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu", a zatem wymaga ustalenia już w decyzji o warunkach zabudowy. Rozwijając ten zarzut w motywach kasacji Wspólnota wywodzi, że nie godzi się z tym, aby w pojęciu uzbrojenia terenu (w aspekcie stanu wystarczającego do obsługi planowanej inwestycji) uznawać jedynie możliwość wywodzoną z art. 61 ust. 5 Upzp, a w konsekwencji – wspierając się przykładem zaczerpniętym z piśmiennictwa – podnosi, że należy zweryfikować, czy zapewnione są odpowiednie parametry danej sieci oraz możliwość podłączenia się do niej. To stanowisko strony skarżącej kasacyjnie w istocie jednak ignoruje treść przepisu art. 61 ust. 5 Upzp, zgodnie z którym "Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem". Podzielić należy stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., II OSK 1298/16 (LEX nr 2303198), wedle którego celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 Upzp nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Zasadnie w cyt. judykacie stwierdzono – i stwierdzenie to podziela skład orzekający w przedmiotowej sprawie – iż zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Trafnie ocenił sąd wojewódzki, że treść pism wymienionych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazuje, że dla terenu planowanej inwestycji możliwa jest dostawa energii elektrycznej, gazu i wody oraz odprowadzenie z tego terenu ścieków. Przekonująco także wywiedziono, że analiza treści tych pism wskazuje na ograniczenia związane z dostarczaniem mediów dla terenu inwestycji, jednakże nie można uznać, że podmioty zapewniające dostawę mediów wykluczyły możliwość ich dostarczania na teren inwestycji. Skoro etap ustalania warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji, w którym zbyt rygorystycznym byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były spełnione, a jednocześnie podmioty zapewniające dostawę mediów na teren inwestycji nie stwierdziły, że jest ono niemożliwe, zasadna była ocena sądu a quo, że organy prowadzące kontrolowane postępowanie uznały, że wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp został spełniony. Tym samym zarzut naruszenia cyt. przepisu jest chybiony. F. W konsekwencji powyższych wywodów nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów procesowych wyłuszczonych w pkt B niniejszego uzasadnienia. G. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględnia się sposobu i miejsca organizacji wywozu śmieci, podczas gdy taki obowiązek – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – mieścić się ma w pojęciu "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu", a zatem wymaga ustalenia już w decyzji o warunkach zabudowy. Rozwijając ten zarzut Wspólnota przekonuje, że sąd pierwszej instancji bezpodstawnie wykluczyć miał z pojęcia "uzbrojenia terenu" aspekt wywozu śmieci i w tym zakresie uznaje, iż kwestia obsługi wywozu śmieci powinna podlegać weryfikacji na etapie ustalania warunków zabudowy. Strona skarżąca kasacyjnie uznaje, że śmieci jakie będą generowane przez mieszkańców budynku nie różnią się od instalacji kanalizacyjnej, skoro także są pochodnymi zamieszkania ludzi. Stanowisko Wspólnoty w powyższym aspekcie nie znajduje uzasadnienia w treści art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp. Cyt. przepis odnosi się do pojęcia "uzbrojenia terenu", to z kolei jest definiowane art. 2 pkt 13) Upzp – należy przez to rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, co oznacza, że sama Upzp w pełni pojęcia powyższego nie ujmuje. Zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (w dacie wydania zaskarżonej decyzji Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.) "Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych". Urządzenia służące do składowania odpadów – śmieci – nie stanowią "uzbrojenia terenu" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 3 Upzp, którego istnienie lub zaprojektowanie stanowić ma jeden z koniecznych warunków wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu. W konsekwencji chybione są zarzuty odnośnie pominięcia w zaskarżonej decyzji, także decyzji organu I instancji zagadnienia miejsca składowania śmieci w kontekście planowanej inwestycji. H. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.