II OSK 1298/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K-C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 756/15 w sprawie ze skargi M. K-C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 756/15 oddalił skargę M. K-C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. z dnia [...] r., nr: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rz. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy. Wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2014 r. A.Ch. zwróciła się do Prezydenta Miasta Rz. o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia pn. "budynki mieszkalne, jednorodzinne w zabudowie szeregowej (6 budynków) oraz niezbędne urządzenia budowlane (drogi wewnętrzne, parkingi, plac pod śmietniki, ogrodzenie)" na działce nr [...] w Rz.. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta Rz. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone w postępowaniu odwoławczym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. z dnia [...]r. nr [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Rz. decyzją z dnia [...]r. nr [...] ponownie ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia wskazując, że wniosek jest kompletny, a planowana inwestycja nie narusza obowiązujących przepisów w zakresie ładu przestrzennego i jest zgodna z wymogami określonymi ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 199, dalej "u.p.z.p."). W odwołaniu od powyższej decyzji M. K-C. wskazała, że zaskarżona decyzja jest nieprecyzyjna i została wydana w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Inwestor nie zagwarantował wymaganego przepisami uzbrojenia terenu, bowiem nie przedłożył umów zawartych z dostawcami mediów, nie dokonał wymaganego uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi oraz niewłaściwie wyznaczył linię zabudowy. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rz. decyzją z dnia [...]r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 2 lit. a) sentencji decyzji, w zakresie ustalającym wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki "do 25%" ustalając ten wskaźnik na: "od 24% do 25%", a w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy nie może określać parametrów technicznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego w sposób umożliwiający ich zmianę na plus lub minus. Określenie tylko górnej granicy wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu ("do 25%"), w ocenie organu odwoławczego, naruszyło regulację zawartą w § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obligowało to organ odwoławczy do częściowego uchylenia zaskarżonej decyzji i ustalenia tego wskaźnika zgodnie z wymogami rozporządzenia oraz analizy urbanistycznej, z której wynika, że parametr ten winien nawiązywać do wskaźnika dla zabudowy szeregowej na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...]oraz [...] wynoszącego 24%. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję M. K-C. wniosła o jej uchylenie w całości, uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz naruszenie zasady zaufania i utrzymanie kwestionowanej decyzji w mocy pomimo istotnych wad postępowania dowodowego w zakresie konfiguracji zamierzenia inwestycyjnego na działce oraz nieprzedłożenia dokumentów niezbędnych do lokalizacji inwestycji w terenie, - art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy mimo, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, potwierdzone kopiami "warunków technicznych" przyłączenia do odpowiednich sieci nie jest wystarczające, a zatem wykonanie uzbrojenia powinno zostać zagwarantowane stosownymi umowami z właściwymi jednostkami, - art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. przez zaniechanie uzgodnienia projektu decyzji z właściwym zarządcą drogi w sytuacji, gdy realizacja planowanego przedsięwzięcia będzie skutkować koniecznością zaprojektowania zjazdu z drogi publicznej, - art. 3 pkt 1a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej przez zaniechanie uzgodnienia decyzji wymaganego dla prawidłowego ustalenia nowej zabudowy, będącej zabudową wielorodzinną, a nie indywidualną. Ponadto skarżąca zarzuciła nieczytelne i nieprecyzyjne ustalenie linii zabudowy bez nawiązania do istniejącej zabudowy wskazując, że położenie działek w obszarze analizowanym względem nowej działki planowanej do zabudowy uniemożliwia wyznaczenie linii zabudowy wg zasad określonych w ust. 1 - 3 § 4 powołanego wyżej rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rz. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie powołanym we wstępie wyrokiem oddalił skargę M. K-C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. z dnia [...]r. na podstawie art. 151 p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że żaden z zarzutów skargi M. K-C. nie okazał się uzasadniony, zaś decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa zarówno na płaszczyźnie procesowej, jak i materialnoprawnej. Nie został naruszony przez organy administracji przepis 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., który stanowi: wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 art. 61 u.p.z.p., jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W myśl art. 61 ust. 5 u.p.z.p. warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem. Zdaniem Sądu, organ administracji rozpoznający wniosek może uzależnić wydanie decyzji pozytywnej dla inwestora poprzez odwołanie się do warunku wynikającego z art. 61 ust. 5 u.p.z.p., wyłącznie wówczas gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Dopiero w takiej sytuacji, inwestor winien wykazać się umowami gwarantującymi wykonanie uzbrojenia przez właściwą jednostkę organizacyjną. Natomiast w sytuacji gdy uzbrojenie zostało wykonane lub jest projektowane dla terenu, to nie można uzależnić wydania decyzji pozytywnej od wypełnienia dyspozycji art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Wykładnia tych norm musi uwzględniać specyfikę decyzji o warunkach zabudowy, która nie przesądza o możliwości rozpoczęcia inwestycji, lecz o możliwości jej powstania na oznaczonym terenie oraz o podstawowych warunkach jej wykonania. Na gruncie art. 61 ust. 5 u.p.z.p. istotne jest, aby warunek zapewnienia obsługi w zakresie infrastruktury został wypełniony poprzez posiadanie gwarancji, że obsługa inwestycji w zakresie infrastruktury będzie realizowana. Gwarancja ta może polegać na zapewnieniu, że zostanie zawarta umowa zapewniająca obsługę, o czym świadczyć może każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę, który określa rozwiązanie, jakie będzie realizowane w odniesieniu do tej inwestycji. Inwestorka przedłożyła w toku postępowania przed organem I instancji dokumenty zawierające pisemne oświadczenia odpowiednich jednostek organizacyjnych, które jednoznacznie potwierdzają wystarczający stan uzbrojenia terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla projektowanego przedsięwzięcia. Sąd wskazał, że nie doszło również do naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Z powyższego przepisu wynika dla organu administracji prowadzącego postępowanie obowiązek uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Sąd wskazał, że stosowanie tej normy wchodzi w grę, jeżeli inwestowany obszar przylega do pasa drogowego. Innymi słowy, jeżeli planowana inwestycja nie znajduje się bezpośrednio przy drodze publicznej to brak jest obowiązku dokonania uzgodnienia z zarządcą drogi (np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2008 r. o sygn. IV SA/Wa 1963/07, WSA w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2010 r. sygn. II SA/Po 273/10). Planowana przez wnioskodawczynię inwestycja położona na działce o nr [...] obr. [...] w Rz., nie znajduje się bezpośrednio przy drodze publicznej i dlatego organ I instancji nie mógł dokonać uzgodnienia projektu decyzji z właściwym zarządcą drogi. Sąd dodał, że według art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Jeżeli więc inwestorka będzie zamierzała wykonać zjazd z drogi, to obowiązana będzie na dalszym etapie realizacji inwestycji uzyskać w/w decyzję zarządcy drogi. Za bezzasadny Sąd uznał zarzut oparty na naruszeniu przez organy art. 3 pkt 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2015 r. poz. 1412 ze zm.). W myśl jego treści, do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności uzgadnianie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Organy administracji nie mogą powyższego przepisu traktować jako źródła obowiązku dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organem sanitarnym, a tym samym wymagać aby inwestor dostosował swe zamierzenia do warunków ustalonych w treści aktu uzgodnieniowego. Przepis art. 3 pkt 1a powyższej ustawy, określający zakres zadań Inspekcji jest przepisem z zakresu ustroju administracji publicznej. Te zaś nie mogą stanowić podstawy ustalania obowiązków publicznoprawnych dla inwestorów. Skarżąca miałaby rację gdyby przepis art. 3 pkt 1a powyższej ustawy posiadał swe normatywne odzwierciedlenie w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Ponieważ art. 53 ust. 4 u.p.z.p. nie stanowi o obowiązku uzgadniania projektu decyzji z organami PIS, to niedokonanie takiego uzgodnienia nie narusza jakiegokolwiek przepisu prawa. Sąd nie uwzględnił również zarzutu dotyczącego nieczytelnego i nieprecyzyjnego określenia linii zabudowy. W myśl § 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Organ I instancji w treści decyzji z dnia [...]r. ustalił linię zabudowy w nawiązaniu do usytuowania budynku na działce sąsiedniej zgodnie z załącznikiem graficznym. Linie zabudowy wyznaczono, poprzez wyraźne wkreślenie, na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 określając wyraźnie jej przebieg. Z załącznika graficznego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że linia zabudowy ma nawiązywać do usytuowania budynku na działce nr [...], co znajduje pokrycie w treści załącznika tekstowego analizy urbanistycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że nie dostrzegł naruszenia przepisów, skoro organ administracji wyznaczył na załączniku graficznym do decyzji maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego drogi umożliwiającej dostęp do drogi publicznej. Tym samym inwestor został precyzyjnie ograniczony wyznaczoną przez organ linią zabudowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, M. K-C. ([...]), działająca na podstawie art. 175 § 2 p.p.s.a., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: - art. 61 ust. 1 pkt 3, ust. 5 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające do zamierzenia budowlanego, mimo braku przedłożenia przez inwestora umowy dotyczącej wykonania uzbrojenia terenu pozwalającego na prawidłowe funkcjonowanie inwestycji lub co najmniej gwarancji, że taka umowa zostanie zawarta w przyszłości, - art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. poprzez zaniechanie uzgodnienia inwestycji z zarządca drogi, - art. 3 ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez zaniechanie uzgodnienia decyzji, w sytuacji, gdy dotyczy ona obiektu budowlanego zamieszkałego w przyszłości przez wiele rodzin, II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 p.u.s.a. polegające na niedokonaniu kontroli legalności działania organu administracji tj. Prezydenta Miasta Rz. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz., które to organy przy wydawaniu decyzji naruszyły przepisy postępowania - art.7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wypowiedzenie się w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób lakoniczny, ogólnikowy, nie odwołujący się do materiału dowodowego sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie; 2. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że nie jest trafne stanowisko Sądu, uznające że nie został naruszony przez organy przepis 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Jako zupełnie dowolne i nie znajdujące oparcia w doktrynie oraz orzecznictwie uznała pogląd wyrażony przez Sąd w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "organ rozpoznający wniosek może uzależnić wydanie pozytywnej decyzji dla inwestora poprzez odwołanie się do warunku wynikającego z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. wyłącznie wówczas, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego i dopiero wówczas inwestor winien wykazać się umowami gwarantującymi wykonanie uzbrojenia przez właściwą jednostkę organizacyjną". Skarżąca powołała się na wyrok z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1780/08, w którym Naczelny Sąd administracyjny stwierdził, że "(...) art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie od zagwarantowania, że powstanie uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zagwarantowanie w drodze umowy wykonania uzbrojenia terenu nie jest równoznaczne z obowiązkiem legitymowania się taką umową już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta". Oprócz stwierdzenia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, konieczne jest przedstawienie, jeśli nie umowy, to przynajmniej gwarancji (promesy) zawarcia takiej umowy w przyszłości, co w niniejszej sprawie nie wystąpiło, a przedłożenie przez inwestorkę jedynie dokumentów zawierających pisemne oświadczenia odpowiednich jednostek organizacyjnych, które potwierdzają wystarczający stan uzbrojenia terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w sytuacji braku przedłożenia przynajmniej promesy zawarcia stosownych umów w przyszłości jest niewystarczające. Skarżąca wskazała, że nie jest też trafne stanowisko Sądu stwierdzające brak naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. przez przyjęcie, że zastosowanie tej normy wchodzi w grę jeżeli inwestowany obszar przylega do pasa drogowego, co oznacza, że jeżeli planowana inwestycja nie znajduje się bezpośrednio przy drodze publicznej to brak jest obowiązku dokonania uzgodnienia z zarządcą drogi. Art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nakazuje, aby wszelkie inwestycje dotyczące obszarów przyległych do pasa drogowego konsultować z właściwym zarządcą drogi. Jednocześnie wśród ogólnych wymogów dopuszczających działania inwestycyjne na nieruchomościach art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wymienia ich dostęp do drogi publicznej. Tym samym należy przyjąć, że procedura konsultacyjna dotyczyć będzie niemal wszystkich zamierzeń inwestycyjnych i to niezależnie od tego czy obejmuje budowę nowego obiektu, czy też jedynie formalną substancję istniejących już prawidłowo funkcjonujących zabudowań. Zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Pominięcie konsultacji z zarządcą drogi jest rażącym uchybieniem zarówno w zakresie procedury administracyjnej, jak i w odniesieniu do przepisu prawa materialnego. Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem Sądu o braku konieczności uzgodnienia decyzji z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Brak takiego uzgodnienia uniemożliwia ocenę o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności wpływu projektowanej inwestycji na klimat akustyczny, jakość powietrza, zmiany układu hydrologicznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji Sądu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Rozpoznawana skarga kasacyjna M. K-C. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do najdalej postawionego zarzutu naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że przepis ten może stać się podstawą uchylenia wyroku jedynie wówczas, jeżeli sąd uchybi zasadom sporządzania uzasadnienia wyroku w sposób wykluczający kontrolę kasacyjną. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie ma wyjaśnić powody wydania określonej treści rozstrzygnięcia w sferze prawnej oraz faktycznej i umożliwiać stronom postępowania oraz sądowi kasacyjnemu, na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej, prześledzenie toku rozumowania sądu, które do takiego rozstrzygnięcia doprowadziło (wyroki NSA: z dnia 11 maja 2016 r. o sygn. akt II GSK 1551/16, z dnia 28 lipca 2016 r. o sygn. akt I GSK 639/15, z dnia 9 marca 2016 r. o sygn. akt II GSK 301/16, z dnia 13 stycznia 2012 r. o sygn. akt I FSK 1696/11). Podkreślenia wymaga, że obowiązek szczegółowego uzasadnienia przez sąd swego stanowiska jawi się zawsze wówczas, gdy sąd podziela ocenę prawną dokonaną przez organ, nie zgadzając się z argumentami strony skarżącej. Konieczne jest w takiej sytuacji odniesienie się do wszystkich argumentów skargi. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełniało ustawowych wymogów konstrukcyjnych. Sąd I instancji prawidłowo rozprawił się ze wszystkim zarzutami skargi. Kontrola Sądu I instancji dotyczyła prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polegała ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organy orzekające nie dopuściły się naruszeń przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew stanowisku autorki skargi kasacyjnej, przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny i jego ocena wskazuje, że w postępowaniu administracyjnym zgromadzono materiał dowodowy w zakresie wystarczającym dla oceny zasadności wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Brak jest zatem podstaw do uznania, że Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 ustawy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. Pod pojęciem uzbrojenie terenu należy rozumieć, zgodnie z przepisem art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147) wszystkie urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Warunek uzbrojenia terenu, zgodnie z art. 61 ust. 5 u.p.z.p, uznaje się za spełniony również wtedy, gdy wykonanie wymienionych elementów infrastruktury technicznej lub niektórych z nich - zostanie zagwarantowane w drodze umowy miedzy właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem. Celem tego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod. red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck). Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy - co w ocenie Sądu - nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się następujące dokumenty potwierdzające spełnienie przez inwestora warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 5 u.p.z.p.: - oświadczenie PGiNG o warunkach przyłączenia sieci gazowej obiektu budowlanego z dnia 26 lutego 2014 r. oraz z dnia 11 kwietnia 2014 r., - warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej z dnia 3 marca 2014 r. oraz z dnia 14 kwietnia 2014 r., - oświadczenie PGE o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunki przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej z dnia 21 lutego 2014 r. oraz z dnia 15 kwietnia 2014 r. W rozpoznawanej sprawie fakt istnienia uzbrojenia terenu, wystarczającego dla zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem, nie został w żaden sposób skutecznie zakwestionowany. Wobec tego nie ma uzasadnionych podstaw, aby zarzucać Sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Stosownie do treści wskazanego przepisu decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Planowana inwestycja nie znajduje się bezpośrednio przy drodze publicznej, nie było zatem obowiązku dokonania stosowanego uzgodnienia. Również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2015r., poz. 1412) poprzez zaniechanie uzgodnienia decyzji, w sytuacji, gdy dotyczy ona obiektu budowlanego zamieszkałego w przyszłości przez wiele rodzin. Zgodnie z art. 3 pkt 3 powyższej ustawy (błędnie wskazany w skardze kasacyjnej jako ust. 3) do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności uczestniczenie w dopuszczeniu do użytku obiektów budowlanych, statków morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych oraz środków komunikacji lądowej. Powyższy przepis nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej do rozstrzygania spraw administracyjnych, a określając zakres zadań Inspekcji jest przepisem z zakresu ustroju administracji publicznej. Te zaś nie mogą stanowić podstawy ustalania obowiązków publicznoprawnych dla stron postępowania, w tym dla inwestorów. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.