II SA/Po 273/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi I.K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę /-/ J.Zieliński /-/ B.Drzazga /-/ E.Brychcy Wnioskiem z dnia 23 stycznia 2007 r. E. T. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu wielorodzinnego 4-lokalowego na działce nr [...] obręb K.o powierzchni 1 547 m2 położonej w P. przy ul. G., stanowiącej współwłasność wnioskodawczyni oraz jej męża G. T.. We wniosku wskazała, że na terenie tej działki istnieje już zabudowa - budynek jednorodzinny o powierzchni około 90 m2. Aktem notarialnym z dnia 22 lutego 2007 r. E. i G. T. - współwłaściciele działki nr [...], R. J. z domu B. - właścicielka działki nr [...]ustalili na swoich działkach służebność gruntową polegającą na prawie swobodnego przejazdu i przejścia przez tę działką, z ograniczeniem wykonywania tego prawa do obszaru w pasie o określonej szerokości na całej długości ich działek, wzdłuż granicy z sąsiednimi działkami i to: na prawie własności działki nr [...] na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] oraz na prawie własności działki nr [...]na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] Nadto E. i G. T., R. J., a także M. Piechotka. - właścicielka działki nr [...] oświadczyli, że wydzielony z działki nr [...] pas szerokości 1 m, wzdłuż całej działki wraz z działką nr [...] stanowić będą łącznie drogę dojazdową o szerokości około 6 m do działek nr [...] i [...] oraz nr [...]. W dniu 23 lutego 2007 r. E. T. zmieniła wniosek o ustalenie warunków zabudowy "w zakresie ilości lokali (z 4 na 6) oraz kondygnacji - z 2 do 3", jednakże po zapoznaniu się z treścią analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 2 kwietnia 2007 r. (w szczególności ze stwierdzeniem, że ze względu na dominującą na analizowanym terenie funkcję mieszkaniową jednorodzinną ustala się możliwość realizacji budynku jednorodzinnego, nie zaś wielorodzinnego) odstąpiła od tego ostatniego zamierzenia inwestycyjnego i dnia 5 kwietnia 2007 r. wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla budynku jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi, z przesunięciem linii zabudowy z 5 m na 4 m i zwiększeniem wysokości budynku do 12 m, czyli do wysokości budynku na sąsiedniej działce. Uwagi do planowanej inwestycji zgłosili I. i K. K. - współwłaściciele działki nr [...], sąsiadującej na całej długości z terenem inwestycji, zabudowanej magazynem wyrobów gotowych, wyrażając obawy między innymi, co do możliwości zachowania wymaganych odległości. Decyzją z dnia [...] 2007 r. nr [...] Prezydent Miasta P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] , jednakże na skutek odwołania wniesionego przez I. i K.K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. dnia [...] 2007 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wytykając błędy w dotychczas sporządzonych analizach i polecając zbadać zarzuty zawarte w odwołaniu. Prezydent Miasta P., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] 2007 r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] 2007 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] , położonej przy ul. G. w P.. W uzasadnieniu organ orzekający powołał się na opracowaną ponowną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wykorzystując uzyskane wcześniej w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym uzgodnienia i dane ustalono ponownie warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Stwierdzono, że spełnione są przesłanki do takiego ustalenia określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 803 poz. 717 z późn. zm.). W odwołaniu od tej decyzji I. i K.K. zarzucili naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. polegające na tym, że w końcowej fazie postępowania przed organem I instancji nie zapewniono im możliwości czynnego udziału - nie zostali zawiadomieni o wizji i oględzinach, ani nie zapoznano ich ze zgromadzonym materiałem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślono, że organ pierwszej instancji po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia zawiadomił strony, w tym odwołujących się o wszczęciu postępowania, ale nie podjęli oni korespondencji, doręczonej przy zachowaniu wymogów określonych w przepisach art. 44 K.p.a. Z kolei niezawiadomienie odwołujących się o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy nie mogło być przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji gdyż jej rozstrzygnięcie - sposób zagospodarowania działki przez E.T. - nie odbiega w żadnym razie od sposobu zagospodarowania działek sąsiednich. Powyższa decyzja została zaskarżona przez I. i K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P.. Skarżący zarzucili naruszenie szeregu przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. W trakcie postępowania sądowego uczestnicy postępowania E. i G. T. poinformowali, iż po uzyskaniu pozwolenia na budowę zrealizowali objętą zaskarżoną decyzją inwestycję w 2/3. Stanowiąca teren inwestycji działka nr [...] została podzielona decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia 3 kwietnia 2007 r. (ostateczną od dnia 21 kwietnia 2007 r.) na działki nr [...] i [...] . Przedmiotowa inwestycja jest realizowana na działce nr [...]. Wyrokiem z dnia 10 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt II SA/Po 167/08) uchylił zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień i decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Do uzgodnień wymaganych przepisami odrębnymi należy ustalenie warunków zabudowy pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wynika to jednoznacznie z treści art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 13 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.). Sąd wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie takiego uzgodnienia nie uzyskano, mimo że skarżący podnosili, że prowadzą na terenie sąsiedniej działki - przylegającej do terenu, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja o charakterze mieszkaniowym - działalność gospodarczą polegającą na produkcji okuć z mosiądzu mogącą "negatywnie wpływać na przyszłych mieszkańców budynku". Sąd zaznaczył, iż konieczność uzyskania konkretnego uzgodnienia zależy od charakteru i lokalizacji planowanej inwestycji co oznacza, że organ orzekający nie ma obowiązku zwracać się do wszystkich wskazanych przez ustawodawcę organów. Powinien jednak w uzasadnieniu decyzji wskazać, jakie okoliczności konkretnej sprawy zwalniały go od tej powinności. Sąd wskazał również, iż organ I instancji ustalając w decyzji nr [...] z dnia [...] 2007 r. warunki zabudowy dla zamierzonej przez E. T. inwestycji do "przeprowadzonej analizy" nie precyzując, o którą analizę chodzi, mimo że w przedmiotowej sprawie zostało wykonanych kilka analiz. Dodatkowo w znajdująca się w aktach analiza z 10 sierpnia 2007 r. posiada wiele uchybień formalnych (brak podpisu przez osobę sporządzającą, skreślenia) oraz rozbieżności w treści egzemplarzy, co czyni ja bezużyteczną. Sąd stwierdził również, iż nawet gdyby przyjąć, iż przy wydawaniu decyzji z dnia [...] 2007 r. organ I instancji miał na względzie analizę i jej wyniki z dnia 10 sierpnia 2007 r., bo są one powołane w treści decyzji, to nie można przeoczyć istotnych uchybień popełnionych przy obliczaniu powierzchni zabudowy. Zwrócił uwagę, iż wnioskodawczyni wskazywała w toku całego postępowania, że terenem inwestycji ma być działka nr [...] o powierzchni 1.547 m2, a mimo to organy orzekające za autorami analiz przyjmowały, że terenem inwestycji jest część działki nr [...] o powierzchni 781 m2. Inwestor, aż do zakończenia postępowania nie zmienił wniosku o ustalenie warunków zabudowy ani w zakresie aktualnego numeru działki stanowiącej teren inwestycji ani co do powierzchni, pomimo ostatecznego podziału działki [...] na działki o nr [...] (o powierzchni 766 m2) i nr [...] (o powierzchni 781 m2) jeszcze przed wydaniem pierwszej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organy w swoich decyzjach posługiwały niekatulanym numerem działki ([...]) co wskazywało na nienależyte wyjaśnienie sprawy. Zdaniem Sądu organy obu instancji nie dostrzegły, że wskazany w decyzji procent zabudowy powierzchni działki stanowiącej teren inwestycji (23 %) nie ma potwierdzenia w analizie z dnia 10 sierpnia 2007 r. Podano tam, że na analizowanym terenie wielkość powierzchni zabudowy działek jest zróżnicowana, przy czym maksymalną powierzchnię zabudowy - 16 % ma działka nr [...]. To ustalenie nie znalazło jednak odzwierciedlenia w uwagach zawartych w analizie. Wskazano tam 16 % zabudowy działki jako średni wskaźnik intensywności zabudowy w obszarze analizowanym. Tym samym doszło do naruszenia § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Przepis ten stanowi, że wyznacznikiem wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu jest średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego. Tymczasem wskazane w omawianej analizie 16 % odpowiadało maksymalnemu wskaźnikowi zabudowy, a nie średniemu. Co prawda przepis ust. 2 § 5 omawianego rozporządzenia dopuszcza wprawdzie wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Nie wyjaśniono jednak jakie fragmenty analizy posłużyły do wyznaczenia w decyzji dopuszczalnej powierzchni zabudowy, aż na 23 %, czyli przekraczającej o 7 % wskazaną w analizie maksymalną powierzchnię zabudowy. Sąd wskazał również, iż organy ustaliły maksymalną wysokość budynku w oparciu będący w budowie budynek na działce [...]. Organy nie poczyniły jednak ustaleń czy inwestycja na działce nr [...]nie jest realizowana w warunkach samowoli budowlanej (pomimo takich zastrzeżeń). Właścicielka tej działki, nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, bo organy administracyjne nie zawiadomiły jej o nim. Poza tym organy nie ustaliły jaka jest wysokość inwestycji realizowanej na działce [...] co, przy przyjęciu, iż jest to inwestycja legalna, jest niezbędne do ustalenia maksymalnej wysokości planowanego na działce [...] budynku. Analizy znajdujące się w aktach sprawy nie zawierają tych danych, co wskazuje, że organy I i II instancji z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego niezbędnego do rozpatrzenia sprawy. Sąd zalecił organowi ponownie rozpatrującemu sprawę aby w toku dalszego postępowania ustalić rzeczywistą wolę skarżącej co do powierzchni terenu inwestycji oraz nowego oznaczenia działek powstałych po podziale działki nr 26/4. Treść wniosku E. Waciak. o ustalenie warunków zabudowy nakłada na organ orzekający obowiązek zastosowania art. 64 § 2 K.p.a., a nie dokonywanie własnej "interpretacji" wniosku. Sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do organu administracji. Sąd zalecił również rozważyć udział w dalszym postępowaniu właścicielki działki nr [...] sąsiadującej z drugiej strony z terenem inwestycji. Sąd zwrócił uwagę, że skoro - według § 9 ust. 2 omawianego rozporządzenia - załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy są wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną, to nie może być żadnej wątpliwości co do tego, którą ze sporządzonych w toku postępowania analiz wykorzystał organ orzekający przy wydawaniu decyzji zwłaszcza, iż jest ona jej nierozłączną częścią (załącznikiem). Decyzją z dnia [...] 2009 r., nr [...] (znak sprawy: [...] ) Prezydent Miasta P.po rozpoznaniu wniosku E. Waciak. z dnia 26 stycznia 2007 r., uzupełnionego pismami z dnia 23 lutego 2007 r., 5 kwietnia 2007 r., 21 kwietnia 2009 r. i 26 czerwca 2009 r. ustalił warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych, lokalizowanego na działce nr [...] arkusz [...] obręb K., położonej w Poznaniu przy ulicy G. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż teren objęty wnioskiem, leży w obszarze, na którym nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z powyższym dla takich obszarów, warunki zabudowy mogą być ustalone wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Przeprowadzona przez organ w dniu 26 czerwca 2009 r. analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykonana na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykazała, że na działkach sąsiednich istnieje zabudowa, pozwalająca na kontynuowanie funkcji i parametrów dla projektowanej zabudowy. W toku postępowania stwierdzono również, iż przedmiotowa działka posiada dostęp do drogi publicznej (poprzez notarialnie ustanowioną służebność przejazdu przez działkę [...]), a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające do realizacji ww. zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto wnioskowany teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a wnioskowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zatem dla przedmiotowej inwestycji spełnione jest pięć warunków art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto organ wskazał, iż odnosząc się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 września 2008 r. (sygn. akt II SA/Po 167/08) przed wydaniem decyzji uzyskano pozytywną opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu, pismem nr 27/4 z dnia 6 maja 2009 r. a decyzję uzgodniono w trybie art. 106 § 5 K.p.a. z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Poznaniu- postanowieniem nr 27/4 z dnia 24 sierpnia 2009 r. W zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego ustalono również, iż przed wydaniem niniejszej decyzji nie jest wymagane dla przedmiotowej inwestycji uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199 poz. 1227). Organ wyjaśnił, iż wymagania dotyczące nowej zabudowy, ustalone w niniejszej decyzji, wynikają z przeprowadzonej przez organ analizy urbanistycznej, wykonanej w dniu 26 czerwca 2009 r. Uzyskano również pisemne oświadczenie wnioskodawcy E.T. , z dnia 26 czerwca 2009 r., iż przedmiotem jej wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest budynek mieszkalny jednorodzinny, wolnostojący, o dwóch lokalach mieszkalnych, lokalizowany na działce nr [...], o powierzchni 781 m2, powstałej w wyniku podziału działki [...] (na mocy decyzji podziałowej nr [...] z dnia 3 kwietnia 2007 r.). Dalej Prezydent Miasta P. wskazał, iż z ww. analizy urbanistycznej wynika, iż w obszarze analizowanym średni procent powierzchni zabudowy, w stosunku do powierzchni działek wynosi ok. 10%, przy maksymalnym wskaźniku dla budynku położonego na działce nr [...] i wynoszącym 25%. Ustalony w niniejszej decyzji wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (maks. 23%), większy od średniego o 13% i mniejszy od maksymalnego o 2% umożliwia lokalizację budynku o powierzchni wynoszącej ok. 180 m2, a przy takich parametrach powierzchni zabudowy, wnioskowany budynek parametrami nawiąże do najbliższego budynku mieszkalnego, położonego 11 m. na wschód od działki objętej wnioskiem - na działce nr 27/9. W związku z powyższym, w tym konkretnym przypadku ustalenie tego parametru zabudowy w oparciu o § 5 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącego iż dopuszcza się wyznaczenie innego niż średnia wskaźnika powierzchni zabudowy, jeśli wynika to z przeprowadzonej analizy, organ uznał za w pełni uzasadnione. Prezydent Miasta Poznania wskazał również, iż w toku postępowania ustalono, że budynek mieszkalny na działce nr [...] wzniesiono na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] grudnia 1992 r., a z załączonej do akt kopii projektu budowlanego tego budynku wynika, iż jego wysokość do kalenicy wynosi ok. 13,5 m od poziomu terenu. Ponadto właścicielka nieruchomości oznaczonej nr działki [...] M. P. została zawiadomiona o podjęciu i zakończeniu postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. i K. K. podnosząc, że organ I instancji prowadząc postępowanie administracyjne złamał przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a także przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem odwołujących organ I instancji naruszył przepisy ustawy ze względu na to, iż bez potrzeby ubiegał się o uzyskanie uzgodnienia inwestycji z zarządcą drogi - Dyrektorem Zarządu Dróg Miejskich w P., a ponadto naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. Decyzją z dnia [...] 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał iż organ I instancji w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie, stosując się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, z dnia 10 września 2008 r. Ponadto organ odwoławczy nie podzielił zarzutu, iż organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 53 ust. 4 pkt. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, przez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i dokonanie zbędnego ustalenia uzgodnienia projektu zaskarżonej decyzji, w zakresie obsługi komunikacyjnej z Dyrektorem Zarządu Dróg Miejskich w P. . Organ odwoławczy przyznał co prawda rację skarżącym, iż w sprawie tej nie było potrzeby uzgadniania projektu decyzji o ustaleniu warunków dla wskazanej inwestycji z Zarządem Dróg Miejskich w P.. Jednakże z treści postanowienia Zarządu Dróg Miejskich w P., z dnia 9 lutego 2007 r. wynika, iż przedstawiono mu do uzgodnienia inny projekt decyzji, bowiem skarżąca ubiegała się początkowo o budowę domu wielorodzinnego - czterolokalowego, projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego nie był przedstawiany do uzgodnienia. Organ pierwszej instancji co prawda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na to postanowienie jednak takiej potrzeby nie było bowiem w niniejszej sprawie wystarczające dla ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie dostępu inwestycji do drogi publicznej w trakcie przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Dostęp ten został potwierdzony przez osobę sporządzającą analizę urbanistyczną, ustalono w jej trakcie także kwestie miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Organ pierwszej instancji ustalił ponadto, że dostęp planowanej inwestycji do drogi publicznej - ul. G. - odbywać się będzie przez drogę wewnętrzną oznaczoną nr [...], na której ustanowiono służebność gruntową na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości objętej wnioskiem. W ocenie Kolegium powołanie się przez organ pierwszej instancji na treść postanowienia ZDM w P., z dnia 9 lutego 2007r uzgadniającego projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla innej inwestycji, nie jest błędem tego rodzaju by miało skutkować koniecznością wycofania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, bowiem de facto dostęp inwestycji do drogi publicznej ustalony został w trakcie analizy urbanistycznej sporządzonej w dniu 26 czerwca 2009 r. Dodatkowo organ odwoławczy nie podzielił poglądu jakoby organ pierwszej instancji naruszył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza art. 7 i 77 K.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności oraz niezgromadzenie wystarczającego dla rozstrzygnięcia materiału dowodowego. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji sporządził analizę urbanistyczną z zachowaniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w analizie wskazano także nieruchomość stanowiącą odniesienie dla planowanej nowej zabudowy. Zdaniem Organu odwoławczego skarżący nie mają też racji podnosząc, iż planowana inwestycja nie kontynuuje funkcji istniejącej zabudowy. Z przedłożonych akt sprawy wynika albowiem, ze teren, na którym zamierza zrealizować swoją inwestycję E. T. jest terenem zabudowy mieszkaniowej, taką zabudowę przewiduje wnioskodawczyni. Z przeprowadzonej analizy urbanistycznej wynika natomiast, że nieruchomość skarżących zabudowana jest budynkiem mieszkalnym oraz prowadzona jest na niej działalność gospodarcza. Analizowany obszar zabudowany jest budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, natomiast zabudowa ta tylko sporadycznie uzupełniona jest przez działalność przeznaczoną pod usługi. Kolegium wskazało, iż kwestie ewentualnego naruszenia przez planowaną inwestycję przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mogą być szczegółowo rozważane dopiero na etapie ubiegania się przez inwestora o decyzję o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono, iż organ odwoławczy nie może też odnieść się do zarzutu, iż planowana inwestycja może przyczynić się do spadku atrakcyjności działki należącej do odwołujących przez jej zacienienie albowiem jest to zdarzenie przyszłe i niepewne, nie znajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, a ponadto kwestie ewentualnego zacieniania nieruchomości odwołujących będą przedmiotem rozpatrzenia na kolejnym etapie postępowania przed organami administracji architektoniczno - budowlanej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję wnieśli I. K. K. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. Decyzji organu II instancji zarzucono naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z przepisem art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zw. z przepisem art. 64 ust. 1 tej ustawy poprzez bezkrytyczne zaaprobowanie naruszenia prawa przez organ I instancji polegającego na dokonaniu zbędnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej z Dyrektorem Zarządu Dróg Miejskich w P. Podniesiono, iż Zarząd Dróg Miejskich w P. jest jedynie jednostką organizacyjną Miasta P., przy pomocy której Prezydent Miasta P.wykonuje swoje obowiązki zarządcy dróg i zarządzającego ruchem, podczas gdy zgodnie z treścią przepisu art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. W związku z powyższym, w niniejszym postępowaniu organem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy jak i opiniującym projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej jest ten sam organ, a tym samym niedopuszczalne było uzgadnianie projektu na podstawie art. 106 K.p.a. albowiem przewidziany w nim tryb ma zastosowanie wyłącznie w razie współdziałania rożnych organów. Ponadto skarżący zarzucili, iż ustalenia organów obu instancji w toku niniejszego postępowania dokonane zostały w sposób arbitralny oraz całkowicie dowolny, co w konsekwencji doprowadziło do wydania uchybiającej przepisom prawa decyzji o warunkach zabudowy, utrzymanej następnie w mocy w toku kontroli odwoławczej. Organy naruszyły zasadę legalizmu i prawdy obiektywnej. Zarzucono również, iż w trakcie przedmiotowego postępowania administracyjnego nie przeprowadzono w sposób prawidłowy analizy funkcji zagospodarowania terenu zgodnie z dyspozycją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Została ona wykonana niezwykle ogólnikowo, nie zawiera ona wskazania zarówno obiektu najbardziej zbliżonego funkcjonalnie i przestrzennie do obiektu wnioskowanego w terenie analizowanym, jak i pozostałych obiektów znajdujących się w jego zasięgu, a nadto nie można na jej podstawie w żaden sposób stwierdzić, że planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację istniejącej zabudowy. W zaskarżonej decyzji wyznaczono zasadę kształtowania nowoprojektowanej zabudowy, jednak z omawianej analizy nie wynika na jakiej podstawie określone zostały te parametry. Uzasadnienie decyzji organu I instancji nie odzwierciedla wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a wyjaśnienie podstawy prawnej jest pobieżne. Zdaniem skarżących wątpliwości co do kompleksowego i wyczerpującego zbadania przez organy obu instancji wszystkich okoliczności sprawy budzi fakt niewzięcia pod uwagę okoliczności w postaci możliwości bezpośredniego oddziaływania na planowany obiekt przez zabudowę terenu sąsiedniej działki nr [...] należącej do skarżących, przylegającej na całej długości działki nr [...] , której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy, wskutek czego naruszone zostaną konkretne przepisy prawa materialnego, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z załącznikiem graficznym do zaskarżonej decyzji dopuszczono możliwość realizacji obiektu garażowego w takiej odległości od w granicy obu nieruchomości, która ze względu na istniejącą zabudowę nieruchomości nr [...] oraz charakter prowadzonej na niej działalności gospodarczej, tj. produkcji okuć z mosiądzu, może doprowadzić do eskalacji konfliktów sąsiedzkich i negatywnie wpłynąć na przyszłych użytkowników planowanej inwestycji budowlanej. W przedmiotowej sprawie nie uwzględniono również materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie dotyczącej udzielenia K. i I. K. pozwolenia na kontynuację samowolnie rozpoczętych robót budowlanych polegających na dobudowie do istniejącego warsztatu okuć budowlanych, magazynu wyrobów gotowych, co w konsekwencji może stanowić podstawę do wysunięcia uzasadnionego zapatrywania, iż w przedmiotowej sprawie nie została dokonana wszechstronna ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ostateczne zakończenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na kontynuację samowolnie rozpoczętych w granicy nieruchomości robót budowlanych ma kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy z tego względu, iż w konsekwencji może zaistnieć nawet okoliczność w postaci wydania nakazu rozbiórki budynku magazynowego posadowionego przez małżonków K., w granicy działek nr [...] oraz [...] przy ulicy G. w P., a to z kolei mogłoby wywrzeć zasadniczy wpływ na kwestię ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce sąsiedniej W skardze podniesiono też, iż organ II instancji nie uwzględnił wszystkich okoliczności, na które powołują się skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a zaniechanie tego obowiązku uznać należy za uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza przepisowi art. 138 § 1 K.p.a., skutkujące wadliwością decyzji. Skarżący podnieśli również, iż realizacja inwestycji, wywoła nieodwracalny spadek atrakcyjności działki nr [...] , poprzez spowodowanie jej znacznego zacienienia, a także stworzy realne zagrożenie bezpieczeństwa związane ze wzmożonym ruchem pojazdów w obrębie tego budynku użytkowego. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie zostały bowiem uwzględnione wymagania przewidziane w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące kwestii naturalnego oświetlenia oraz w § 19 ust. 2, odnoszące się do odległości od granicy działki miejsc postojowych. Ich zdaniem, realizacją przedmiotowego obiektu mieszkalnego wiąże się możliwość zaistnienia licznych ograniczeń w swobodnym korzystaniu z należącej do skarżących nieruchomości i znajdujących się na niej budynków. Wskazali również na niespełnienie wymagań dotyczących usytuowania budynku przewidzianych w § 11 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Zdaniem skarżący w przedmiotowej sprawie organ nie wskazał żadnych motywów, jakimi kierował się przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także nie dokonał oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dostrzeżone wady decyzji o warunkach zabudowy mają bowiem niewątpliwie wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, albowiem uniemożliwiają one min. dokonanie prawidłowej analizy uwarunkowań terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja. Uzasadnienia decyzji obu organów nie zawierały, zdaniem strony skarżącej, należytego wyjaśnienia zarówno podstawy faktycznej, jak i podstawy prawnej rozstrzygnięć czym naruszono przepis art. 107 K.p.a. Z zaskarżonej decyzji nie wynika w żaden sposób, które ze zgromadzonych w sprawie dowodów mają niewątpliwie przemawiać za słusznością wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, a także jak przebiegał proces odtwarzania stanu faktycznego tej sprawy. Stanowią one, bowiem jedynie opis przebiegu postępowania administracyjnego przed organami obu instancji i są ogólnikowe w zakresie racji mających przemawiać za podjętym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem. Tym samym nie jest możliwe dokonanie merytorycznej kontroli zasadności zaskarżonej decyzji, albowiem w treści jej uzasadnienia brakuje odniesienia do poszczególnych zgromadzonych w sprawie dowodów, co też czyni to uzasadnienie nieprawidłowym i w istocie pozornym. Organ odwoławczy nie dokonał de facto zarówno oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, jak i wykładni relewantnych dla jej rozstrzygnięcia przepisów, a następnie nie wyciągnął z tak przeanalizowanego materiału stosownych wniosków. W ocenie skarżących na podstawie tak sporządzonego uzasadnienia nie istnieje możliwość odtworzenia w sposób jednoznaczny toku myślowego organu II instancji, ani też motywów, którymi kierował się ten organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej : P.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W związku z powyższym Sąd ponownie rozpatrujący sprawę winien również zbadać, czy organy zastosował się do wskazówek zawartych wcześniejszym orzeczeniu Sądu. W przedmiotowej sprawie oznacza to kontrolę zastosowania się przed organy do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, z dnia 10 września 2008 r., (sygn. akt II SA/Po 167/08). Sąd orzekający w niniejszej sprawie ustalił, iż Prezydent Miasta P. ponownie rozpatrując sprawę dokonał nowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w dniu 26 czerwca 2009 r. Ustalenia przeprowadzonej ponownie analizy były podstawą decyzji z dnia [...] 2009 r., nr [...]o ustaleniu warunków zabudowy, a wynik analizy składający się z części tekstowej oraz graficznej stanowi załącznik do ww. decyzji organu I instancji. Zawarto w niej wymagania dotyczące nowej zabudowy, o których mowa w § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosując się do zaleceń Sądu organ I instancji ustalił też, iż wniosek E. T. o ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki nr [...] ark. [...] obręb K. położonej przy ul. G. w P., a powierzchnia działki wynosi 781 m2. Ustalono również, iż dla niedokończonego budynku posadowionego na działce nr [...] należącej do M.P., uzyskano 30 grudnia 1992 r. decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji zawiadomił M. P. o toczącym się postępowaniu. Pozyskano również uzgodnienie planowanej inwestycji z organami sanitarnymi - postanowienie Państwowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] 2008 r. nr [...]. Zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, orzekającego w sprawie II SA/Po 167/08, Prezydent Miasta Poznania określił w decyzji z [...]2009 r. maksymalną wysokość budynku do kaletnicy na 13 metrów. Wysokość tą ustalono w odniesieniu do realizowanego na sąsiedniej działce nr [...] budynku, którego wysokość ma wynosić zgodnie z projektem budowlanym ok. 13 metrów. Ponadto ponownie ustalono, iż przedmiotowa działka nr [...]może być zabudowana maksymalnie na 23 % powierzchni. Organ wskazał co prawda, iż średnia powierzchnia zabudowy na analizowanym obszarze wynosi ok. 10 % przy maksymalnym wskaźniku dla budynku położonego na działce nr [...] wynoszącego 25 %. lecz należy uznać, iż organ w dostateczny sposób uzasadnił ustalenie większego niż średnia procentu zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wskazując iż wnioskowany budynek nawiąże parametrami do znajdującego się na sąsiedniej działce nr [...] budynku. Zdaniem Sądu z decyzji I instancji oraz załączonej do niej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób czytelny wnika sposób ustalenia przez organ wymagań zabudowy dla inwestycji realizowanej na działce nr 26/8. Na marginesie należy zauważyć, iż podjęcie przez E. T. realizacji przedmiotowej inwestycji nie czyniło zbędnym wydania decyzji o warunkach zabudowy, która jest potrzebna chociażby na użytek postępowania legalizacyjnego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko skarżących, iż w przedmiotowym postępowaniu nie było konieczne uzgadnianie projektu decyzji w o warunkach zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej z Dyrektorami Zarządu Dróg Miejskich w P.. Artykuł 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera obowiązku uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy, gdy w myśl art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych prezydent miasta na prawach powiatu wykonuje jednocześnie funkcję zarządcy dróg publicznych w granicach tego miasta. Wymaga też podkreślenia, że obowiązek ten nie istnieje nawet wtedy, gdy w mieście na prawach powiatu sprawy z zakresu zarządu drogami prowadzi wyodrębniona organizacyjnie jednostka budżetowa (por wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lutego 2009 r., Sygn. akt II SA/Po 728/08). Jednakże jak słusznie zauważył organ odwoławczy uchybienie to oraz powołanie się przez organ I instancji na postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia 9 lutego 2007 r. nie wpływa na wynik sprawy. Z decyzji Prezydenta Miasta P. wynika również, iż dojazd do przedmiotowej nieruchomości będzie odbywał się przez działkę nr [...] na której ustanowiono służebność gruntową m.in. na rzecz każdorazowego właściciela działki nr [...]. Właścicielami działki nr [...]są osoby prywatne, a wiec nieruchomość E. T. nie przylega do pasa drogowego. Skoro planowana inwestycja nie znajduje się bezpośrednio przy drodze publicznej, to brak obowiązku dokonania uzgodnienia z zarządcą dróg (por wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2008 r., o sygn. akt IV SA/Wa 1963/07). Reasumując pomimo powołana się na postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia [...] 2007 r. w decyzji organu I instancji prawidłowo ustalono dostęp planowanej inwestycji do drogi publicznej, zatem uchybienie to nie wpłynęło na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania polegającego na braku dokładnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia przez organy wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawie stoi na stanowisku, iż zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Należy zauważyć, iż przedmiotowa sprawa była już rozpoznawana przez tutejszy Sąd, który wskazał uchybienia pełnione w trakcie postępowania administracyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wytyczne te zostały zastosowane w trakcie ponownie przeprowadzonego postępowania. Nowa analiza urbanistyczna z 26 czerwca 2009 r. została wydana zgodnie z przepisami przytaczanego wcześniej rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i wskazano w niej nieruchomości będące odniesieniem do planowanej nowej zabudowy zarówno w części tekstowej jak i graficznej. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wyjaśniono na podstawie jakich okoliczności ustalono wskazane w niej parametry dot. planowanej inwestycji - m.in. w wyniku zastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku Sądu z dnia 10 września 2008 r. Należy stwierdzić, iż nieuzasadniony jest zarzut strony skarżącej, iż organy winny były uwzględnić w postępowaniu administracyjnym, iż toczy się postępowanie dotyczące legalizacji inwestycji prowadzonej na działce skarżących (rozbudowa budynku o charakterze magazynowym), gdyż wynik tego postępowania może wpłynąć na kwestię ustalenia zabudowy dla inwestycji na działce E. T.. Postępowanie legalizacyjne dotyczy budynku (magazyn wyrobów gotowych) zawiązanego z prowadzoną przez I. i K. K. działalnością gospodarczą. Z uwagi na swoja gospodarczą funkcję gospodarczą budynek ten nie może stanowić odniesienia dla ustalenia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego na działce [...]. Tym samym rozstrzygnięcie postępowania legalizacyjnego dla tego budynku nie ma związku z przedmiotową sprawa. Odnosząc się do zarzutów, iż organy administracji nie zbadały kompleksowo i wyczerpująco, czy planowana inwestycja nie będzie naruszać przepisów prawa materialnego dotyczącego warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w swoim wcześniejszym wyroku z dnia 10 września 2009 r. zwrócił uwagę, iż określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów odrębnych, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, co zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Stanowisko takie nie jest odosobnione w orzecznictwie sądowoadministracyjnym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada .2007 r. sygn. akt II OSK 1552/06 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 488/08. W tym ostatnim orzeczeniu sąd wskazał także, iż zbadanie, czy planowana inwestycja ograniczy dopływ naturalnego światła do pomieszczeń mieszkalnych budynku, który planuje wybudować skarżący i czy w związku z tym spełnione będą warunki techniczne określone w § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jest możliwe dopiero na etapie oceny konkretnego projektu budowlanego, przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Na tym dopiero etapie ocenia się bowiem zgodność przedstawionego projektu z wymaganiami technicznymi. Natomiast ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za chybione należy również uznać zarzuty dotyczące negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżących oraz potencjalny spadek jej wartości. Należy zauważyć, iż przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie są zagadnienia związane z wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnie odczuwana uciążliwość inwestycji, czy też spadek atrakcyjności lub wartości działki (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 października 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 84/07). Potencjalne obniżenie wartości nieruchomości nie mieści się w zakresie ochrony praw osób trzecich. Nie jest to bowiem interes prawny o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lecz faktyczny, który również podlega ochronie ale w innym trybie. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2009 r. II SA/Sz 403/09) Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Sąd rozpatrujący przedmiotowa skargę stoi na stanowisku, iż ograny w dostateczny sposób uzasadniły decyzje wydane w toku postępowania wskazując dowody i okoliczności na jakich oparły swoje rozstrzygnięcie stosując jednocześnie wskazówki zawarte w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z dnia 10 września 2008 r. Ponadto należy zauważyć, iż strona skarżąca podnosząc ww. zarzut przytoczyła jedynie bardzo ogólnikową argumentację nie wskazując szczegółowych okoliczności uzasadniających przyjęcie, iż doszło do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Reasumując powyższe rozważania należało uznać, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. o czym orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ J.Zieliński /-/ B.Drzazga /-/ E.Brychcy MK