I SA/Go 270/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi B.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. B.G. (zw. dalej: stroną, skarżącą) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zw. dalej: Kolegium Odwoławcze, SKO, organ II instancji) z dnia [...] lutego 2014r., sygn. akt [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy ( zw. dalej: Wójtem, organem I instancji ) z dnia [...] listopada 2013r. nr [...], w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2013r. w kwocie 40.045,00 zł W sprawie został ustalony następujący stan faktyczny; Na podstawie "Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej" Wójt ustalił, że skarżąca rozpoczęła działalność gospodarczą od [...] listopada 2012r. pod nazwą Firma "MG" B.G.. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013r. skarżąca powiadomiła organ I instancji o rozpoczęciu z dniem [...] maja 2013r. działalności gospodarczej i uruchomieniu ośrodka wypoczynkowego "D". Na podstawie umowy dzierżawy gruntu leśnego nr [...] z dnia [...] maja 2014r. przesłanej organowi I instancji przez Nadleśnictwo w załączeniu do pisma z dnia [...] maja 2014r. ustalono, że strona począwszy od [...] maja 2013r. jest dzierżawcą gruntu leśnego o powierzchni 2,17 ha (część działki nr [...]), z przeznaczeniem na "dalsze prowadzenie ośrodka wypoczynkowego". W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji skarżąca złożyła informację na podatek od nieruchomości na 2013r. Wykazała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 21700m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 1276 oraz budowle o wartości 211.000,00zł. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2013r. Jednocześnie wezwał stronę do przedłożenia ewidencji środków trwałych przejętych od J.G.. Skarżąca przedłożyła żądane dokumentów, oraz poinformowała, że środki trwałe zostały przekazane wyłącznie na podstawie protokołu przekazania z dnia [...] kwietnia 2013r., a grunty zostały wydzierżawione od Nadleśnictwa. Nadmieniła też, że z J.G. nie posiadają rozdzielności majątkowej i cała wartość jest ich wspólnym majątkiem. W toku postępowania, strona w odpowiedzi na wezwanie Wójta, przedłożyła również umowę darowizny z dnia [...] listopada 2012r., która została zawarta w zwykłej formie pisemnej pomiędzy nią a J.G., na podstawie której J.G., w związku z likwidacją prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, daruje na jej rzecz środki trwałe, wyposażenie, wartości prawne i niematerialne wymienione w załącznikach nr 1 i 2. W umowie zastrzeżono, że wydanie środków trwałych wymienionych w załączniku nr 1 nastąpi w dniu podpisania dzierżawy gruntu pomiędzy Nadleśnictwem a skarżącą. W skład nabytych przez stronę środków trwałych weszły: - domki letniskowe 38 szt., - budynek stołówki z zapleczem 1 szt., - budynek umywalni i wc 1 szt., - budynki gospodarcze 2 szt., - zbiornik bezodpływowy na ścieki 1 szt., - sieć i instalacje wodno-kanalizacyjne i elektryczne, W toku postępowania organ I instancji ustalił też, że zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe, działka na której znajduje się ośrodek wypoczynkowy "D" jest sklasyfikowana jako Ls. Decyzją z dnia [...] listopada 2013r., Wójt ustalił skarżącej podatek od nieruchomości za 2013r., w kwocie 40.045zł. W motywach wyjaśnił, że po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału stwierdził, że budynki i budowle są w posiadaniu strony od dnia [...] listopada 2012r. – na podstawie umowy darowizny z dnia [...] listopada 2012r., natomiast grunty od dnia [...] maja 2013r. – na podstawie umowy dzierżawy. Zatem podatek od budynków i budowli został wyliczony za cały 2013r. a od gruntów za okres od [...] czerwca 2013r. do [...] grudnia 2013r. Odwołując się do treści art.1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyjaśnił, że objęcie gruntów i budynków w posiadanie przez przedsiębiorcę powoduje powstanie u tego przedsiębiorcy obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości według najwyższych stawek. Uznał, że skarżąca jest osobą fizyczną, wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą, zarejestrowaną jako przedsiębiorca we właściwej ewidencji. Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odwołaniu na powyższe orzeczenie pełnomocnik strony zarzucił naruszenie: 1/ art.1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że budynki i budowle znajdujące się na terenie ośrodka wypoczynkowego w [...] przez cały 2013r. były w posiadaniu skarżącej, a więc że były związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, podczas gdy ze zgromadzonego materiału w sprawie wynika, że niewątpliwie skarżąca objęła w/w obiekty w posiadanie dopiero w dniu [...] maja 2013r. 2/ art.3 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca była posiadaczem budynków i budowli znajdujących się na terenie ośrodka wypoczynkowego w [...] przez cały 2013r. podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego niewątpliwie wynika, że skarżąca objęła w/w obiekty w posiadanie samoistne dopiero w dniu [...] maja 2013r.; 3/ art.122 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego organ podatkowy nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, 4/ art.187 §1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego organ podatkowy nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, 5/ art.191 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organ I instancji, w wyniku czego organ podatkowy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kwoty 12.466,10zł. stanowiącej podatek od budynków i budowli za okres od dnia [...] stycznia 2013r. do dnia [...] maja 2013r. oraz umorzenie postępowania w tym zakresie. Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2014r. utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu, organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią art.1a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.- zw. dalej: upol), za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Oznacza to, że grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkami, które w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem, podstawowym kryterium decydującym o uznaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako związanych z działalnością gospodarczą, jest sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy przedsiębiorca grunty te, budynki bądź budowle faktycznie wykorzystuje dla celów działalności gospodarczej, czy też nie. Tym samym, w każdym przypadku, gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje gospodarczo posiadanych gruntów, budynków czy budowli, ale z przyczyn innych aniżeli techniczne, należy uznać, że przedmioty te w dalszym ciągu pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Według SKO, słusznie Wójt przyjął, że skoro budynki i budowle Ośrodka Wypoczynkowego D jako środki trwałe oraz wyposażenie, wartości prawne i niematerialne, szczegółowo wymienione w załączniku nr 1 i 2 do umowy darowizny z dnia [...] listopada 2012r., zostały przekazane skarżącej, która z dniem [...] listopada 2012r. uzyskała status przedsiębiorcy, to znajdują się one w posiadaniu przedsiębiorcy. Organ przypomniał, że z §1 umowy darowizny wynika, że darczyńca oświadczył, że likwiduje swoją działalność, co też uczynił, i w związku z tym przekazuje obdarowanemu przedmiot umowy, czyli środki trwałe oraz wyposażenie, wartości prawne i niematerialne, bezpłatnie i na własność. Zatem nie może ulegać wątpliwości, że celem ww. umowy darowizny było przysporzenie przez darczyńcę (J.G.) majątku obdarowanemu (skarżącej). Organ stwierdził, że postanowienie, o którym mowa w §3 umowy, że wydanie przedmiotu darowizny, wymienionego w załączniku nr 1, nastąpi w dniu podpisania umowy dzierżawy gruntu leśnego nie może prowadzić do wniosku, że w istocie umowa odniosła skutek dopiero z tym dniem. Wyjaśnił, że umowa darowizny ma bowiem charakter konsensualny; stanowi czynność prawną zobowiązującą, która wywiera także inne skutki prawne. Do ważności umowy darowizny wymagane jest złożenie oświadczenia woli przez darczyńcę w formie aktu notarialnego (art.890 §1 zdanie pierwsze kodeksu cywilnego), a niezachowanie tej formy powoduje nieważność umowy darowizny (art.73 §2 kodeksu cywilnego). Od tej zasady ustawodawca wprowadził wyjątek, że umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione (art.890 §1 zdanie drugie kodeksu cywilnego). SKO podkreśliło, że w nauce prawa dyskusyjne jest zagadnienie, czy o spełnieniu świadczenia w rozumieniu art.890 §1 kodeksu cywilnego można mówić w przypadku zawarcia umowy darowizny wywołującej w normalnym obrocie podwójne skutki (zobowiązujący i rozporządzający). Wskazało, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 grudnia 1980r., I CR 487/80 (OSNCP 1981, nr 7, poz. 137), uznał, że przez spełnienie świadczenia należy rozumieć zarówno przypadki, w których zawarto umowę o skutkach tylko zobowiązujących i jednocześnie lub później spełniono świadczenie, jak też przypadki, w których zawarto umowę wywołującą podwójne skutki, tak, że rozporządzenie nastąpiło z mocy samej umowy (tak wyrok SN z 23 września 2004r., III CK 382/03). Według niego, w tym stanie sprawy należy przyjąć, że umowa darowizny doszła do skutku nie w chwili wykonania świadczenia, ale w momencie faktycznego porozumienia się stron co do statuowania takiego stosunku zobowiązaniowego. Przepis art.890 §1 kodeksu cywilnego stanowi bowiem, że umowa darowizny staje się ważna, jeżeli świadczenie zostaje spełnione, mówi się wprost o odzyskaniu ważności przez tę umowę. Oznacza to, że późniejsze wykonanie umowy darowizny nie będzie stanowiło świadczenia nienależnego, lecz normalne wykonanie zobowiązania wynikającego z umowy nieodpłatnej. W konsekwencji należało przyjąć, że do przeniesienia własności Ośrodka Wypoczynkowego w D doszło z dniem [...] listopada 2012r. Skoro z tym dniem skarżąca, wskutek zarejestrowania swojej działalności gospodarczej, uzyskała status przedsiębiorcy, to tym samym grunty, na których posadowiony jest Ośrodek Wypoczynkowy, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, strona reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła naruszenie: 1/ art.1a ust.1 pkt.3 upol poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że budynki i budowle znajdujące się na terenie ośrodka wypoczynkowego w [...] przez cały rok 2013 były w posiadaniu skarżącej, a więc były związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego niewątpliwie wynika, że skarżąca objęła ww. obiekty w posiadanie dopiero w dniu 14 maja 2013r.; 2/ art.3 ust.3 upol poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że strona była posiadaczem budynków i budowli znajdujących się na terenie ośrodka wypoczynkowego w [...] przez cały rok 2013, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego niewątpliwie wynika, że skarżąca objęła ww. obiekty w posiadanie samoistne dopiero w dniu [...] maja 2013 r.; 3/ art.122 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego organy nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy w toku postępowania w I i II instancji; 4/ art.187 §1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego organy nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 5/ art.191 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego organy podatkowe przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie od organu administracji na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach pełnomocnik podniósł, że w świetle treści z art.2 ust.1, art.1a ust.1 pkt 3), art.3 ust.1 upol, strona bezzasadnie została obciążona podatkiem od budynków i budowli za cały rok 2013, pomimo że objęła je w posiadanie dopiero w dniu [...] maja 2013r. Kolegium Odwoławcze w sposób nieuprawniony przyjęło, że sporne budynki i budowle znalazły się w posiadaniu skarżącej począwszy od dnia [...] listopada 2012r. Stanowisko takie pozostaje w sprzeczności z okolicznościami faktycznymi przedmiotowej sprawy i nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w zgromadzonym w niej materiale dowodowym. Organy całkowicie pominęły treść §3 pkt 1a) znajdującej się w aktach sprawy w/w umowy darowizny, z którego wyraźnie wynika, że wydanie skarżącej przedmiotu darowizny, określonego szczegółowo w załączniku nr 1 do tej umowy, nastąpiło dopiero w dniu podpisania umowy dzierżawy gruntu leśnego pomiędzy skarżącą a Nadleśnictwem. Tym samym, od chwili zawarcia ww. umowy darowizny do dnia [...] maja 2013r. środki trwałe wymienione w załączniku nr 1 (m.in. budynki, domki kempingowe) nadal znajdowały się posiadaniu J.G., a skarżącej zostały faktycznie przekazane dopiero w dniu [...] maja 2013 r. Dlatego też nie sposób przyznać racji organowi I instancji, jakoby skarżąca przez cały 2013r. była posiadaczem budynków i budowli, które są przedmiotem zaskarżonej decyzji. Według pełnomocnika z treści przepisu art.1a ust.1 pkt.3 upol, wynika, że za budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej można uznać wyłącznie te budynki i budowle, które znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Natomiast, skarżąca do dnia [...] maja 2013r. nie wykonywała faktycznego władztwa nad ww. obiektami, zaskarżona decyzja winna zostać uchylona. Nie zgodził się też z organami, że strona posiadała ww. budynki i budowle już od dnia [...] listopada 2012r., gdyż obiekty te posadowione są na gruntach dzierżawionych od Nadleśnictwa, a do dnia [...] maja 2013 r. ich dzierżawcą był wyłącznie J.G.. Odnosząc się z kolei do przesłanki "posiadania budynków i budowli", podniósł, że zgodnie z art.3 ust.1 pkt 1 upol - podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust.3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust.2. Wskazał, że prawodawca traktuje pojęcie podatnika, obejmując nim zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które z kolei doprecyzowuje przez określenia podmiotów z obszaru prawa cywilnego jako konsekwencji w odniesieniu do nieruchomości. Pierwszą kategorią podatnika są właściciele nieruchomości, bądź obiektów budowlanych. Wskazanie na pierwszym miejscu właścicieli jest związane z uwzględnieniem największego zakresowo władztwa nad rzeczą, a także wykorzystaniem tego stosunku prawnego tak dla nieruchomości, jak i obiektów budowlanych. Zgodnie natomiast z art.3 ust.3 ww. ustawy, jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Rozwiązanie to wprowadzone zostało 1 stycznia 2003r. i jest ono uzasadnione aspektem faktycznego władztwa nad nieruchomością, bądź obiektem budowlanym. Zgodnie z art.336 kodeksu cywilnego posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel. W przypadku więc posiadania samoistnego decydujące znaczenie dla ustawodawcy ma faktyczne władztwo nad rzeczą. Niewątpliwie za takim rozwiązaniem ustawowym przemawia także przepis art.339 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym. Mając to na względzie, wskazał, że z okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy niewątpliwie wynika, że do dnia [...] maja 2013r. skarżąca nie była posiadaczem budowli i budynków wchodzących w skład Ośrodka Wypoczynkowego "D", a faktyczne władztwo nad wskazanymi obiektami budowlanymi uzyskała dopiero w chwili zawarcia umowy dzierżawy z Nadleśnictwem, co wynika wprost z zapisu §3 pkt 1 a) w/w umowy darowizny. W konsekwencji, dopiero od tego momentu może być uważana za podatnika podatku od nieruchomości w związku z objęciem w posiadanie przedmiotowych budynków i budowli. Pełnomocnik nie zgodził się też z ustaleniami Kolegium Odwoławczego, jakoby okoliczność nabycia przez stronę na własność przedmiotów wymienionych w załączniku nr 1 do umowy darowizny z dnia [...] listopada 2012r. oznaczała równocześnie, że przedmioty te począwszy od wskazanej daty związane były z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jego zdaniem, należało zbadać, od którego momentu skarżąca stała się posiadaczem ww. przedmiotów (tzn. miała możliwość dysponowania nimi jak właściciel), a nie od kiedy stała się ich właścicielem. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyraźnie bowiem stanowią, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są to takie grunty, budynki i budowle, które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (art.1a ust.1 pkt 3 ww. ustawy). Skarżąca stała się posiadaczem samoistnym ww. obiektów dopiero w dniu [...] maja 2013r., i dopiero wtedy powstał u niej obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości co do spornych budynków i budowli. W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze uznając zarzuty strony za bezzasadne wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art.3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W związku z tym, wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art.145 §1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art.145 §1 pkt 2 P.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art.134 §1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Mając na względzie tak określony wzorzec kontroli sądowo administracyjnej, Sąd oddalił skargę , gdyż nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego. Istota sprawy sprowadza się do ustalenia wysokości podatku od nieruchomości od budynków i budowli znajdujących się na terenie ośrodka wypoczynkowego w [...] przez cały 2013r. skoro, jak twierdzi skarżąca, zostały one objęte przez nią w posiadanie samoistne dopiero w dniu [...] maja 2013 r. Z materiału dowodowego, a w szczególności z umowy darowizny z dnia [...] listopada 2012r. zawartej między J.G. a skarżącą wynika, że J.G. darował stronie środki trwałe (budynki i budowle Ośrodka Wypoczynkowego D) oraz wyposażenie, wartości prawne i niematerialne, szczegółowo wymienione w załączniku nr 1 i 2 do umowy darowizny z dnia [...] listopada 2012r. Mając na względzie podnoszoną w toku postępowania przed organami, jak też przed niniejszym sądem argumentację stron, należy stwierdzić, że zasadniczo spór dotyczy skutku obowiązywania umowy darowizny zawartej w zwykłej formie pisemnej, a nie w formie aktu notarialnego, tj. czy powstał on z momentem zawarcia umowy dzierżawy przez skarżącą z nadleśnictwem – jak dowodzi tego strona, czy też z momentem jej zawarcia - jak twierdzi organ odwoławczy. Zgodnie z art.1a ust.1 pkt 3 upol, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Oznacza to, że grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkami, które w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec powyższego, podstawowym kryterium decydującym o uznaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako związanych z działalnością gospodarczą, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy jest sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, (w rozpoznawanej sprawie tym podmiotem była skarżąca) przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy przedsiębiorca grunty te, budynki bądź budowle faktycznie wykorzystuje dla celów działalności gospodarczej, czy też nie. Taki wniosek wynika również z dalszej części art.1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który braku faktycznego wykorzystania przedmiotów opodatkowania wpływającego na kwestie związane z ich opodatkowaniem, upatruje jedynie w sytuacji zaistnienia bieżącej, permanentnej przeszkody spowodowanej względami technicznymi. W każdym zatem przypadku, gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje gospodarczo posiadanych gruntów, budynków czy budowli, ale z przyczyn innych aniżeli techniczne, należy uznać, że przedmioty te w dalszym ciągu pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, słusznie organy podatkowe uznały, że skoro budynki i budowle Ośrodka Wypoczynkowego D jako środki trwałe oraz wyposażenie, wartości prawne i niematerialne, szczegółowo wymienione w załączniku nr 1 i 2 do umowy darowizny z dnia [...] listopada 2012r., zostały przekazane skarżącej, która z dniem [...] listopada 2012r. uzyskała status przedsiębiorcy, to znajdują się one w posiadaniu przedsiębiorcy. Z zapisu §1 tej umowy, gdzie darczyńca oświadczył, że likwiduje swoją działalność, i w związku z tym przekazuje obdarowanemu przedmiot umowy, w postaci środków trwałych oraz wyposażenia, wartości prawnych i niematerialnych, bezpłatnie i na własność wynika, że celem umowy darowizny było w istocie przeniesie przez darczyńcę (J.G.) na rzecz obdarowanej (skarżącej) całego prowadzonego przez niego Ośrodka Wypoczynkowego " D". Postanowienie, o którym mowa w §3 umowy, że wydanie przedmiotu darowizny, wymienionego w załączniku nr 1, nastąpi w dniu podpisania umowy dzierżawy gruntu leśnego nie może prowadzić do wniosku, że w istocie umowa odniosła skutek dopiero z tym dniem. W tym miejscu należy zauważyć, że to postanowienie nie zostało przez strony umowy dotrzymane, albowiem wydanie środków trwałych nastąpiło [...] kwietnia 2013r., chociaż skarżąca umowę dzierżawy podpisała dopiero [...] maja 2013r. (tak – protokół przekazania – k- 22 akt administracyjnych) Umowa darowizny nie jest umową wzajemną, ma charakter obligacyjny, a to sprawia, że i ona rodzi obowiązek wypełnienia świadczenia na rzecz kontrahenta (obdarowanego). Rezultatem umowy darowizny ma być przeniesienie określonych praw z darczyńcy na obdarowanego - chodzi tu o zbycie określonego prawa majątkowego. Celem społeczno-gospodarczym umowy darowizny jest przeniesienie własności rzeczy i wydanie jej nabywcy. Te dwa elementy składają się na wykonanie darowizny. Poza ogólną funkcją związaną z wygasaniem zobowiązania wykonanie darowizny zostało przypisane jeszcze inne istotne znaczenie jurydyczne. Jeżeli bowiem następuje ono równocześnie z zawarciem umowy darowizny, to eliminuje obowiązek złożenia przez darczyńcę swego oświadczenia woli w formie aktu notarialnego. Z wykonaniem umowy ustawa wiąże nadto moc sanowania umowy darowizny nieważnej ze względu na brak przepisanej formy aktu notarialnego. To późniejsze wykonanie świadczenia może być w dodatku traktowane jako wykonanie darowizny poprzednio zawartej. Przyjmuje się bowiem w takim wypadku, że umowa darowizny doszła do skutku nie w chwili wykonania świadczenia, ale w momencie faktycznego porozumienia się stron co do statuowania takiego stosunku zobowiązaniowego. Przepis art.890 §1 kodeksu cywilnego stanowi wszak o tym, że umowa darowizny staje się ważna jeżeli świadczenie zostaje spełnione, mówi się wprost o odzyskaniu ważności przez tę umowę. Oznacza to, że późniejsze wykonanie umowy darowizny nie będzie stanowiło świadczenia nienależnego, lecz normalne wykonanie zobowiązania wynikającego z umowy nieodpłatnej. (tak - wyrok Sąd Apelacyjny w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2012r., sygn. akt I ACa 626/12, Lex 1281060; wyrok SN z 23.09.2004 r., III CK 382/03 Lex 143152). Podkreślić także należy, że zgodnie z art. 140 kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Prawo własności, którego dotyczy art.140 kodeksu cywilnego, jest prawem rzeczowym, dającym najpełniejsze władztwo nad rzeczą; inne prawa rzeczowe od niego się wywodzą. Jest prawem podmiotowym bezwzględnym (jak wszystkie prawa rzeczowe), skutecznym wobec wszystkich podmiotów (erga omnes) podlegających danemu prawodawstwu. Przepis art.140 kodeksu cywilnego określa treść prawa własności przez przyznanie właścicielowi podstawowych uprawnień do rzeczy. Są to uprawnienie do korzystania z rzeczy oraz uprawnienie do rozporządzania rzeczą. Na korzystanie z rzeczy składa się uprawnienie do posiadania rzeczy (ius posidendi), do używania rzeczy (ius utendi). Uwzględniając powyższe należy przyjąć, że do przeniesienia własności Ośrodka Wypoczynkowego doszło z dniem [...] listopada 2012r. Tego samego dnia skarżąca, wskutek zarejestrowania swojej działalności gospodarczej, uzyskała także status przedsiębiorcy, co oznacza, że jako przedsiębiorca miała uprawnienie do korzystania z Ośrodka Wypoczynkowego "D". | W kontekście powyższych rozważań, oraz mając na względzie argumenty | |skargi sformułowane w związku z problematyką posiadania samoistnego, należy | |dalej wskazać, że w art.3 ust.1 pkt 1 upol, ustawodawca dokonał rozróżnienia | |dwóch kategorii podatników podatku od nieruchomości. | |W pierwszej kolejności - właścicieli nieruchomości lub obiektów budowlanych (pkt 1). | |W następnej - posiadaczy samoistnych nieruchomości lub obiektów budowlanych | |(pkt 2). | |Jednocześnie art.3 ust.3 ww. ustawy, stanowiąc swoistą normę kolizyjną, rozstrzyga, że w sytuacji gdy samoistny posiadacz nieruchomości nie| |jest jej właścicielem, to na nim, | |a nie właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku | |od nieruchomości. | |W niniejszej sprawie, kwestia, kto jest właścicielem przedmiotowych nieruchomości została definitywnie ustalona i pozostaje poza sporem. | |Jak zostało to już wielokrotnie wskazane - od [...] listopada 2012r. w związku z zawarciem umowy darowizny – to skarżąca dysponuje tytułem | |własności do przedmiotowych nieruchomości. Zatem, podatnikiem podatku od nieruchomości za cały 2013r. winna być skarżąca jako właściciel | |przedmiotowych nieruchomości. | W konsekwencji powyższego, jako nieprawidłowe należało uznać przywołanie w skardze regulacji art.336 kodeksu cywilnego i dowodzenie, że skarżąca stała się posiadaczem samoistnym w/w nieruchomości dopiero od [...] maja 2013r. Posiadanie samoistne to inna kategoria władztwa - bez tytułu prawnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, skład orzekający w tej sprawie, nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów art.122, art.187 §1, art.191 Ordynacji podatkowej. Postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad proceduralnych, do których przestrzegania organy są zobowiązane z urzędu. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy dokonały prawidłowej subsumcji prawa materialnego tj. przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Wobec nie potwierdzenia zasadności zarzutów skargi (art.1a ust.1 pkt.3 art.3 ust.3 upol, art.122, art187 §1, art.191 Ordynacji podatkowej) Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.