II SA/Sz 1017/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia wniesionych zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 71 a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz.1623 ze zm.), nakazał K.W. i O.W. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku garażowego, tj. funkcji garażu, przystosowanego bez wymaganego zgłoszenia na budynek przetwórstwa rybnego, położonego na nieruchomości przy ul. [...] w [...],gm. [...], na terenie działki oznaczonej nr ew. [...]. W związku z niewykonaniem powyższego obowiązku, upomnieniem z dnia [...], znak: [...] organ powiatowy wezwał zobowiązanych do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji z dnia [...] informując, że w przypadku dalszej zwłoki w wykonaniu nałożonego obowiązku zostanie wszczęte przeciwko zobowiązanym postępowanie egzekucyjne. Następnie, organ I instancji, w dniu [...] wystawił wobec zobowiązanej K.W. tytuł wykonawczy nr: [...] i postanowieniem z dnia [...], znak: [...], na podstawie art. 20 § 1 pkt 10, art. 119 i art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na K.W. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z powodu uchylania się zobowiązanej od wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie celowym jest zastosowanie przymusu w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia, jako środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanej. Wysokość grzywny została określona z uwzględnieniem górnej granicy wysokości grzywny oraz w oparciu o zasadę celowości i niezbędności, tj. zastosowanie takiej dolegliwości wobec zobowiązanej, która doprowadzi do realizacji obowiązku oraz zaprzestania stosowania środka egzekucyjnego, gdy egzekwowany obowiązek zostanie wykonany. Wysokość grzywny ma spowodować stan zagrożenia finansowego zobowiązanej, co w konsekwencji ma spowodować wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji organu. Organ jednocześnie pouczył zobowiązaną, że w razie niewykonania ww. obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Pismami z dnia [...], K.W. wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez PINB w G. K.W. zarzuciła prowadzonej egzekucji zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz "konieczność weryfikacji spełnienia przez organ wszystkich wymogów wynikających z art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, m.in. pkt 8 i 10". PINB w G. w dniu [...] postanowieniem wstrzymał prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia przez organ odwoławczy zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz kolejnym postanowieniem z dnia [...] oddalił wniesione przez zobowiązaną zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, tj. zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz konieczności weryfikacji spełnienia przez organ wszystkich wymogów wynikających z art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji m.in. pkt 8 i 10. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że postawiony przez skarżącą zarzut dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, jakim jest nałożona grzywna celem przymuszenia nie można uznać za zasadny, ponieważ zastosowany w przedmiotowym postępowaniu środek egzekucyjny jest najmniej uciążliwy. Organ wyjaśnił, że oprócz grzywny w celu przymuszenia możliwy jest jeszcze środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego, jednak byłby on bardziej uciążliwy dla zobowiązanej. Na postanowienie zażalenie złożyła K.W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz art. 27 § 1 ww. ustawy, poprzez brak w tytule wykonawczym wszystkich elementów wymaganych przepisami prawa. Zdaniem K.W., weryfikacji powinno podlegać spełnienie przez tytuł wykonawczy kryteriów ustawowych, wynikających z art. 27 § 1 ww. ustawy, jak np. pouczenie o skutkach niezawiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu zażalenia, w oparciu o akta sprawy, postanowieniem wydanym w dniu [...], nr [...], utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 33 § 1 oraz art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a następnie odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu stwierdził, że wystawiony tytuł wykonawczy zawiera wymaganą treść, zgodnie z art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także jest zgodny z wzorem TW-2, stosowanym w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014 r. poz. 650). Organ wyjaśnił skarżącej, że treść art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, odnosi się zarówno do egzekucji należności pieniężnych oraz egzekucji należności niepieniężnych, zatem organ egzekucyjny powinien uwzględnić poszczególne elementy składowe wystawionego tytułu wykonawczego, właściwe dla danego charakteru zobowiązania, tj. pieniężnego, bądź niepieniężnego. Poza tym, wystawiony przez PINB w G. tytuł wykonawczy, wbrew twierdzeniom strony, zawiera pouczenie, że zobowiązany przeciwko któremu wszczęto postępowanie egzekucyjne, jest obowiązany powiadomić organ egzekucyjny o każdej zmianie swojego miejsca pobytu trwającej dłużej niż 1 miesiąc. W razie zaniedbania tego obowiązku na zobowiązanego może być nałożona kara pieniężna (art. 168d § 3 ustawy). Powyższe pouczenie znajduje się na stronie nr 2 tytułu wykonawczego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. za bezzasadny uznał zarzut o zbyt uciążliwym środku egzekucyjnym (art. 33 pkt 8), wyjaśniając, że w zakresie przepisów ustawy Prawo budowlane organ egzekucyjny może zastosować grzywnę w celu przymuszenia albo wykonanie zastępcze, co wynika z przepisów prawa. Organ zaznaczył, że art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje, że przy egzekucji obowiązków wynikających z przepisów ustawy Prawo budowalne zasadniczo w pierwszej kolejności należy stosować grzywnę w celu przymuszenia, natomiast w przypadku bezskuteczności tego środka zastosowanie będzie miało wykonanie zastępcze. Jednocześnie zgodnie z art. 125 ww. ustawy w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wysokości nałożonej grzywny, ZWINB w S. przypomniał, że wysokość nałożonej przez organ egzekucyjny grzywny w celu przymuszenia wynika z konieczności zapewnienia efektywności egzekucji oraz jej funkcji dyscyplinującej, natomiast zadaniem organu jest sprawnie i szybko przeprowadzić egzekucję obowiązku. Taką funkcję może zapewnić odpowiednia wysokość grzywny w celu przymuszenia, natomiast koszty wykonania zastępczego byłyby zdecydowanie wyższe, gdyż koszty takie składają się nie tylko na wykonanie obowiązku, ale również na zabezpieczenie terenu prac, uporządkowanie terenu po wykonaniu obowiązku, wynagrodzenie pracowników wykonujących ww. czynności, koszt pracy sprzętu oraz zarobek firmy wykonującej obowiązek, spoczywający na zobowiązanym. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone postanowienie PINB w G. wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a wydając je organ nie naruszył zasad postępowania. Powyższe rozstrzygnięcie K.W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., zarzucając naruszenie: 1. art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dalej zwanej "u.p.e.a.", poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 2. art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 26 § 2 u.p.e.a. oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014 r., poz. 650) oraz art. 27 u.p.e.a., poprzez brak w tytule wykonawczym wszystkich elementów wymaganych przepisami prawa i w konsekwencji nieuwzględnienie przez organy zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy z dnia [...], wymogów określonych w art. 27 § 1 ww. ustawy, w szczególności w zakresie pouczenia o skutkach niezawiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania, co znajduje odzwierciedlenie we wzorze urzędowym (TW-2) tytułów wykonawczych określonych w ww. rozporządzeniu Ministra Finansów; 3. art. 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej i nieuwzględnienie zgłoszonych zarzutów do postępowania egzekucyjnego w administracji tj. zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego - art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.; niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 § 1 u.p.e.a. - art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.; podczas gdy, zarzuty w wyniku rozważenia należy uznać za uzasadnione; 4. art. 107 § 3 w zw. z art. 126 w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez błędne uzasadnienie postanowienia; 5. art. 23 § 1 u.p.e.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu egzekucyjnego, podczas gdy prawidłowe wykonanie nadzoru nad egzekucją administracyjną, wobec braku delegacji prawnej do konwalidowania tytułu wykonawczego przez organ nadzoru, winno prowadzić do uwzględnienia zarzutów zobowiązanego i umorzenia postępowania; 6. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. art. 144 K.p.a. oraz w zw. z art. 18 i art. 34 § 4 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu egzekucyjnego, podczas gdy zarzuty zgłoszone w sprawie egzekucji w administracji przez zobowiązanego na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 i pkt 10 u.p.e.a. jako uzasadnione winny być uwzględnione i powodować uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości (stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...], znak: [...] w całości (stosownie do treści art. 135 P.p.s.a.) 2. zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz według norm przepisanych, jeżeli takie po stronie skarżącej powstaną. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy nie wyjaśniły dlaczego grzywna w celu przymuszenia w wysokości [...] zł jest środkiem egzekucyjnym najmniej uciążliwym w jej sprawie. Nie zostały również przedstawione kryteria, którym kierował się organ nakładając na nią powyższą grzywnę. Natomiast organ odwoławczy w żaden sposób nie zweryfikował postępowania organu egzekucyjnego w tej mierze. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Stosownie do treści art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1). Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią środek ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności wymienione w art. 33 u.p.e.a., co oznacza, że zarzuty można wnieść tylko z przyczyn w przepisie tym określonych. Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1/ wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2/ odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3/ określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4/ błąd co do osoby zobowiązanego; 5/ niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6/ niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7/ brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8/ zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9/ prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10/ niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (wymogi treści tytułu wykonawczego). Zaznaczyć przy tym trzeba, że rola zarzutów sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który to zarzut może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, tj. w terminie 7 dni od doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego - o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Oznacza to, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać (po ewentualnym uzyskaniu stanowiska wierzyciela - jeżeli organ egzekucyjny nie jest równocześnie wierzycielem). W realiach niniejszej sprawy podnoszony przez skarżącą zarzut dotyczy naruszenia przez organy art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Odnosząc się do powyższego wskazać trzeba, że zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród tych środków - te najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W postępowaniu egzekucyjnym prowadzącym do przymuszenia strony do wykonania obowiązku przywrócenia sposobu użytkowania budynku garażowego, a więc dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym służących wykonaniu obowiązku wynikającego z ustawy Prawo budowlane (jak w niniejszej sprawie), organ ma do dyspozycji następujące środki w zasadzie tylko grzywnę w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze(art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a.). Zgodzić się należy z organem, że dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego był on ograniczony charakterem obowiązku. Zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia stosuje się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania czynności albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 2 u.p.e.a. ). Natomiast wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt i odpowiedzialność (art. 127 u.p.e.a.). Sytuacja, w której w pierwszej kolejności zastosowanie znajdzie wykonanie zastępcze (skutkiem czego wykluczone będzie zastosowanie grzywny w celu przymuszenia) powinna mieć miejsce wyjątkowo, np. kiedy to grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Zwrócić przy tym należy uwagę, że samo zastosowanie w przedmiotowej sprawie grzywny w celu przymuszenia nie może być uznane za środek bardziej uciążliwy dla skarżącej. Wykonanie obowiązku przez skarżącą daje bowiem podstawę do wystąpienia o umorzenie grzywny (art. 125 § 1 u.p.e.a. ), natomiast uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości na wniosek zobowiązanego (art. 126 u.p.e.a. ). Ponadto, jak wskazuje art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. postanowienie o nałożeniu grzywny winno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Wskazać w tym miejscu trzeba, że NSA w wyroku z 13 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 767/08 (Lex nr 503474) zajął stanowisko o pierwszeństwie zastosowania grzywny w celu przymuszenia jako środka egzekucyjnego obowiązków o charakterze niepieniężnym wynikających z przepisów prawa budowlanego. Mając na względzie powyższe okoliczności przyjąć należało, że organy egzekucyjne prawidłowo przyjęły, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie środek egzekucyjny, jakim jest grzywna w celu przymuszenia, zaś podniesione przez skarżącą zarzuty nie są uzasadnione. Nie bez znaczenie pozostaje również fakt, że pomimo tego, że ostateczna decyzja z dnia [...], znak: [...] o przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania budynku garażowego, tj. funkcji garażu została doręczona skarżącej w dniu [...], a skarżąca nie poczyniła dotychczas żadnych starań w celu wykonania lub umożliwienia wykonania tego obowiązku. Natomiast kwestia dotycząca wysokości nałożonej grzywny nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Niewątpliwie jednak ustalenie wysokości grzywny w celu przymuszenia ustawodawca pozostawił uznaniu organu, ograniczając jedynie jej maksymalny wymiar do wysokości [...] zł (art. 121 § 2 i § 4 u.p.e.a.). Za chybiony należało również uznać zarzut braku w tytule wykonawczym wszystkich elementów wymaganych przepisami prawa, w szczególności w zakresie pouczenia o skutkach niezawiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania. Artykuł 27 u.p.e.a. określa podstawowe wymogi stawiane przez ustawę tytułom wykonawczym, które mogą się stać podstawą wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny jest zobowiązany z urzędu badać, czy tytuł zawiera wszystkie treści określone w art. 27 § 1 i 2 ww. ustawy, a w przypadku niespełnienia tych wymogów organ ten nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, brak chociażby jednego ze wskazanych w przepisach elementów powoduje, że dany tytuł wykonawczy nie może stanowić podstawy prowadzenia egzekucji. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że w zależności od tego czy egzekucja dotyczy należności pieniężnych, czy niepieniężnych, organ egzekucyjny bierze pod uwagę poszczególne elementy tytułu wykonawczego, właściwe dla danego charakteru zobowiązania. Jak już wyżej podniesiono postępowanie egzekucyjne dotyczące obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji w sprawie doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku garażowego, wydanej na podstawie art. 71a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jest postępowaniem egzekucyjnym o charakterze niepieniężnym. Dokonując analizy wystawionego tytułu wykonawczego pod kątem stawianych przez skarżącą zarzutów należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącej, wystawiony tytuł wykonawczy z dnia [...] zawiera pouczenie (art. 27 § 1 pkt 8), o którym mowa w art. 36 § 3 ustawy, zobowiązujące osobę, przeciwko której wszczęto postępowanie egzekucyjne do powiadomienia w terminie 7 dni, organu egzekucyjnego o każdej zmianie miejsca swego pobytu, trwającego dłużej niż jeden miesiąc. W razie zaniedbania tego obowiązku, na zobowiązanego może być nałożona kara pieniężna (art. 168c § 3 u.p.e.a. ). Ponadto, treść wystawionego tytułu wykonawczego jest zgodna z art. 27 § 1 u.p.e.a. i odpowiada wymogom określonym we wzorze TW – 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2014 r. poz. 650). Reasumując, stwierdzić należy, że organy obu instancji słusznie oddaliły zarzuty wniesione przez skarżącą i stanowisko swe w tym zakresie trafnie uzasadniły. Brak zatem było przesłanek przemawiających za uchyleniem zaskarżonego postanowienia, czego domagała się skarżąca. Podjęte przez nią działania mające w istocie na celu uchylenie się od wykonania nałożonego ostateczną decyzją administracyjną obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku garażowego, oparte na wyżej opisanych zarzutach, nie mogą zostać uznane za skuteczne. W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. W ocenie sądu, postępowanie toczyło się w zgodzie z zasadą wynikającą z treści art. 8 K.p.a., wydanie zakwestionowanego postanowienia poprzedziło bowiem dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 K.p.a. w postanowieniu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu oraz wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa, ustosunkowano się także do zarzutów skarżącej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.