I SA/Wa 882/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Dariusz Pirogowicz WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2016 r. sprawy ze skargi G. K., P. K., S. W., M. G., M. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr KOA/3284/Go/15 po rozpatrzeniu odwołania współużytkowników wieczystych nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] i [...], reprezentowanych przez pełnomocnika radcę prawnego J. L., od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan sprawy: W dniu 29 maja 2015 r. radca prawny J, L. – działający w imieniu współużytkowników wieczystych nieruchomości: działka nr ew. [...] w obrębie [...], o pow. [...] m2, położonej w [...] przy ul. [...] i [...] wystąpił o przekształcenie udziałów (przysługujących wnioskodawcom) w prawie użytkowania wieczystego w prawo własności. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. Burmistrz Miasta [...] odmówił przekształcenia na rzecz dotychczasowych użytkowników wieczystych udziałów w prawie użytkowania wieczystego w udziały w prawie własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] i [...] (działka nr ew. [...]). W uzasadnieniu podał, że na skutek stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny (w wyroku z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13) o niezgodności art. 1 ust 1 i 3 ustawy o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z art. 2 i art. 165 ust. 1 Konstytucji RP, brak jest podstawy prawnej do przekształcenia w trybie administracyjnym prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Na dzień 13 października 2005 r. w nieruchomości będącej przedmiotem wniosku nie był wyodrębniony i zbyty wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego żaden lokal, bowiem na ten dzień prawa użytkowania wieczystego przysługiwało "[...]" w P. z przeznaczeniem na prowadzenie działalności handlowej. Odwołanie od decyzji złożył pełnomocnik wnioskodawców, kwestionując ustalenia organu I instancji. Wskazał, że organ nie rozważył możliwości zastosowania art. 1 ust. 4 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy przekształceniowej. Zdaniem pełnomocnika, wprawdzie wnioskodawcy są następcami prawnymi osoby prawnej, dysponującej gruntem na cele niemieszkalne, "jednakże swojego prawa do przekształcenia użytkowania wieczystego gruntu nie muszą wywodzić z tego następstwa prawnego, gdyż mają samoistną podstawę prawną określoną wprost w art. 1 ust. 2 i 4". Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając odwołanie, podniosło, że ustalenia dokonane przez organ I instancji są prawidłowe. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. nr 83 ze zm.) osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy: "Z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 i 1a (...)". W dniu 10 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem, sygn. akt K 29/13, zmienionym postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r. orzekł niezgodność z Konstytucją RP przytoczonych powyżej przepisów, tj. art. 1 ust. 1 i 3 u.p.u.w., w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 187, poz. 1110). W powyższym wyroku Trybunał stwierdził, że dokonane mocą przepisów ustawy nowelizującej z 2011 r. rozszerzenie kręgu podmiotów uprawnionych do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności narusza samodzielność prawną gmin, w szczególności konstytucyjnie zagwarantowaną im pozycję właściciela nieruchomości. Rozwiązanie przyznające znacznie rozszerzonemu kręgowi podmiotów możliwości przekształcenia rażąco narusza interesy gospodarcze jednostek samorządu terytorialnego, które – oddając nieruchomości w użytkowanie wieczystego – nie mogły spodziewać się, że drugiej stronie umowy zostanie przyznane uprawnienie do jednostronnego zakończenia stosunku prawnego przez przekształcenie przysługujących jej prawa we własność. W wypadkach objętych nowelizacją następuje ustawowa ingerencja w umownie ukształtowane stosunki prawne, Ustawodawca narzucił gminom, z pominięciem ich woli, rozporządzenie nieruchomościami stanowiącymi ich własność. Taka praktyka ustawodawcy, co podkreślili wnioskodawcy na rozprawie, pociąga za sobą to, że gminy rezygnują z oddawania nieruchomości w użytkowaniu wieczystego, gdyż obawiają się utraty własności nieruchomości na skutek kolejnych aktów legislacyjnych. W ocenie Trybunału, decyzja ustawodawcy wyrażona w ustawie nowelizującej z 2011 r., która w sposób zaskakujących dla gmin spowodowała radykalne rozszerzenie kręgu podmiotów uprawnionych do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, mogłaby służyć za modelowy przykład naruszenia zaufania jednostek samorządu terytorialnego do państwa. Art. 1 ust. 1 przed wejściem w życie w/w nowelizacji, tj. w pierwotnym brzmieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2005 r. nr 175, poz. 1459), stanowił, że: "osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności". Natomiast art. 1 ust. 3 w/w ustawy przed powyższą nowelizacją stanowił, że: "z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1, oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 2". Skutkiem stwierdzenia przez Trybunał zakresowej niezgodności art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu z 2005 r. z art. 2 Konstytucji RP oraz w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego – z art. 165 ust. 1 Konstytucji RP – jest brak podstawy prawnej dla przekształcenia, w trybie administracyjnym, prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Skutek ten został ograniczony tylko do tych sytuacji, w których – do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2011 r. użytkownikowi wieczystemu przysługiwało uprawnienie do żądania przekształcenia. Wyłączenie ustawowej podstawy uwłaszczenia obejmuje przede wszystkim osoby prawne z wyjątkiem: 1) spółdzielni mieszkaniowych będących właścicielami budynków mieszkalnych lub garażowych położonych na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste i 2) tych osób prawnych, którym, jak właścicielom lokali, służy związany z prawem własności udział w użytkowaniu wieczystym gruntu. Tylko te dwie kategorie osób prawnych znalazły się w kręgu beneficjentów uwłaszczenia w ustawie z 2005 r., w jej pierwotnym kształcie (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2). W niniejszej sprawie użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości, przeznaczonej na prowadzenie działalności handlowej na dzień wejścia w życie ustawy, tj. na dzień 13 października 2005 r., była osoba prawna [...] z siedzibą w P. Spółdzielnia zbyła prawa użytkowania wieczystego osobom fizycznym K. i M. K. aktem notarialnym z dnia [...] maja 2006 r., Rep. A nr [...], a nabywcy oświadczyli, że nieruchomość stanowić będzie składnik majątku firmy "[...]" K. K. z siedzibą w G. Aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2006 r., rep. A nr [...] Państwo K. sprzedali firmie "[...]" Spółce Akcyjnej prawo użytkowania działki nr ew. [...] o obszarze [...] m2. Na w/w nieruchomości firma "[...]" Spółka Akcyjna wybudowała budynki wielorodzinne, a wyodrębnienie nieruchomości lokalowych i ich zbycie nastąpiło w 2008 – 2009 roku. Zatem wnioskodawcy są następcami prawnymi osoby prawnej (nie będącej spółdzielnią mieszkaniową lub osobą prawną, której służył związany z prawem własności udział w użytkowaniu wieczystym gruntu), która na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. utraciła uprawnienie do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Natomiast możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości we własność dotyczy wyłącznie tych użytkowników wieczystych, których prawo istniało w dniu 13 października 2005 r. Jedyny wyjątek zawiera art. 1 ust. 4 ustawy, który stanowi, że przepisy ust. 2 pkt 1 stosuje się również do osób, które prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie uzyskały po dniu 13 października 2005 r. Jednak samo prawo użytkowania wieczystego musiało istnieć w dniu wejścia w życie ustawy, czyli co najmniej jeden lokal musiał zostać wyodrębniony i zbyty wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego przed tą datą. Zdaniem organu przepis ust. 4 art. 1 ustawy nie tworzy samodzielnej podstawy do żądania przekształcenia i musi być odczytywany w powiązaniu z treścią ust. 1 ustawy. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli współużytkownicy wieczyści nieruchomości przy ul. [...] w P., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], zarzucając jej naruszenie: 1. art. 1 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2005 r. nr 175, poz. 1459 ze zm.) poprzez ich bezzasadne niezastosowanie, mimo że z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego wystąpiły wspólnie osoby fizyczne i prawne będące właścicielami odrębnych lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego, 2. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r., sygn.. akt K 29/13, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż na skutek w/w wyroku uchylona została podstawa prawna dla przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w odniesieniu do wnioskodawców będących właścicielami odrębnych lokali – współużytkownikami wieczystymi gruntu, 3. art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. w związku z art. 232, 233 i 237 oraz 155 k.c., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż dopiero wyodrębnienie pierwszego lokalu w budynku przy ul. [...] i [...] w P. skutkowało powstaniem nowego prawa użytkowania wieczystego gruntu, do którego mogłaby mieć zastosowanie norma art. 1 ust. 4 ustawy o przekształceniu, 4. art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 200 5r., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż przepis ten ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy prawo użytkowania wieczystego istniało w dniu 13 października 2005 r, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2015 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu skarżący między innymi podnieśli, że ich zdaniem stanowisko organów administracji obu instancji orzekających w przedmiotowej sprawie jest błędne. Jako właściciele odrębnych lokali w budynku wielolokalowym, ich zdaniem, mają prawo do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 1 ust. 4 w związku z ust. 2 przepisów w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją ustawy z 2005 r., która została uznana za niekonstytucyjną. Wyrok TK z dnia 10 marca 2015 r. nie miał zatem żadnego wpływu na ich uprawnienie. Zdaniem skarżących z niewiadomych względów SKO uznaje, że przepis art. 1 ust. 4 ustawy ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy samo prawo użytkowanie wieczystego istniało w dniu 13 października 2005 r., a ponadto, że w przedmiotowej sprawie prawo użytkowania wieczystego powstało po tej dacie. Ograniczenie zastosowania art. 1 ust. 4 tylko do sytuacji, gdy samo prawo użytkowania wieczystego istniało w dniu 13 października 2005 r. czyniłoby, zdaniem skarżących, ten przepis pustym. Wszyscy bowiem właściciele lokali będących współużytkownikami wieczystymi gruntu mogą wystąpić z wnioskiem o przekształcenie na podstawie art. 1 ust. 3 ustawy jako osoby fizyczne i osoby prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 2, a zatem osób, którym prawo to przysługiwało w dniu 13 października 2005 r. Wnioskować z tego należy, że wprowadzenie przez ustawodawcę dodatkowego art. 1ust. 4 obok ust. 3 rozszerza dodatkowo uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o przekształcenie także na sytuacje, gdy prawo użytkowania wieczystego związane z odrębną własnością lokali powstało już po dniu 13 października 2005 r. Stanowisko takie potwierdził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1531/13, stwierdzając: "Z zestawienia art. 1 ust. 1a pkt 2 z ust. 4 wynika więc, że użytkowanie wieczyste ustanowione na podstawie art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy i w trybie tego dekretu podlega przekształceniu w prawo własności (na wniosek uprawnionych) niezależnie od tego, czy prawo to powstało przed dniem 13 października 2005 r. czy też prawo to zostało ustanowione po tym dniu. Przede wszystkim jednak w przedmiotowej sprawie organy administracyjne obu instancji błędnie, zdaniem skarżących, przyjęły, iż prawo użytkowania wieczystego przysługujące wnioskodawcom istotnie powstało po dniu 13 października 2005 r., gdyż dopiero po tej dacie doszło do wyodrębnienia pierwszego lokalu w budynku przy ul. [...] i [...]. Faktem jest, iż na dzień 13 października 2005 r. wyłącznym użytkownikiem wieczystym gruntu był [...]. Jednakże w świetle oczywistych norm art. 232, 233 i 237 k.c. późniejsze wzniesienie na gruncie budynku mieszkalnego i wyodrębnienie pierwszego lokalu nie stworzyło nowego prawa użytkowania wieczystego, jak to przyjmuje Kolegium, lecz tylko spowodowało przeniesienie na podstawie art. 237 k.c. ułamkowej części już istniejącego prawa na nabywcę pierwszego odrębnego lokalu. Nowe prawo użytkowania wieczystego może zgodnie z art. 232 i 233 k.c. ustanowić tylko Skarb Państwa bądź jednostka samorządu terytorialnego. Żaden zaś z nabywców lokali umowy takiej z miastem [...] nie zawierał, nabywając tylko udział w prawie powstałym przed dniem 13 października 2005 r. Zatem zdaniem skarżących, bezzasadna była odmowa przekształcenia prawa użytkowania wieczystego z zastosowaniem art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Przepis ten, zdaniem skarżących, uprawnia do wystąpienia z wnioskiem o przekształcenie, także w przypadku, gdy prawo użytkowania wieczystego powstało po dniu 13 października 2005 r. i po tej też dacie nastąpiło nabycie w nim udziału. Nawet jednak w przypadku przyjęcia odmiennego stanowiska w przedmiotowej sprawie to prawo użytkowania wieczystego istniało już w dniu 13 października 2005 r., a tylko zostało nabyte przez wnioskodawców po tej dacie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Ustalony przez organ stan faktyczny jest bezsporny. Istota sporu sprowadza się natomiast do wykładni art. 1 ust. 4 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy przekształceniowej. Zdaniem skarżących są oni wprawdzie następcami prawnymi osoby prawnej ("[...]" Powszechnej Spółdzielni Spożywców w [...]), posiadającej na dzień 13 października 2005 r. prawo użytkowania wieczystego do spornej nieruchomości z przeznaczeniem na prowadzenie działalności handlowej, czyli na cele niemieszkalne, jednak swojego prawa do przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nie muszą, ich zdaniem, wywodzić z tego następstwa prawnego, gdyż mają swoistą podstawę prawną określoną wprost w art. 1 ust. 2 i 4 ustawy przekształceniowej. Natomiast zdaniem organu skarżący są następcami prawnymi osoby prawnej (nie będącej spółdzielnią mieszkaniową lub osobą prawną, której służy związany z prawem własności udział w użytkowaniu wieczystym gruntu), która na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. utraciła uprawnienie do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, podkreślając, że powyższa możliwość dotyczy wyłącznie tych użytkowników wieczystych, których prawo istniało w dniu 13 października 2005 r. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach rozpatrywanej sprawy wynika, że [...] w P. zbyła aktem notarialnym z dnia [...] maja 2006 r. ([...]) prawo użytkowania wieczystego działki nr ew. [...] o powierzchni [...] m2 osobom fizycznym M. i K. małż. K., według których stanowić miała składnik majątku firmy "[...]" K. K. z siedzibą w [...]. Następnie aktem notarialnym z [...] czerwca 2006 r. (Rep. [...]) M. i K. K. sprzedali powyższą nieruchomość firmie "[...]" Spółce Akcyjnej, która wybudowała na niej budynki wielorodzinne, a wyodrębnienie nieruchomości lokalowych i ich zbycie nastąpiło dopiero w latach 20008 – 2009. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela stanowisko organów. Wprawdzie art. 1 ust. 4 ustawy przekształceniowej stanowi, że przepis art. 2 pkt 1 tej ustawy stosuje się również do osób, które prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie uzyskały po dacie 13 października 2005 r., jednak samo prawo użytkowania wieczystego musiało istnieć w dniu wejścia w życie ustawy. Odnosząc to do rozpatrywanej sprawy, to co najmniej jeden lokal musiał być wyodrębniony i zbyty wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego przed tą datą. Natomiast taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie, ponieważ zbycie lokali następowało sukcesywnie dopiero w latach 2008 – 2009. Przepis art. 1 ust. 4 ustawy przekształceniowej nie tworzy, wbrew stanowisku skarżących, samodzielnej podstawy do żądania przekształcenia, musi być odczytywany w powiązaniu z treścią ust. 1. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, następstwo prawne oznacza wejście w prawa i obowiązki poprzednika prawnego. Skoro po stronie państwowej osoby prawnej nie powstało prawo do przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, to następca prawny tej osoby nie może nabyć prawa do przekształcania użytkowania wieczystego w prawo własności. Uznanie za prawidłową argumentacji dokonanej w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji oznaczałoby, że następca prawny nabył prawo w szerszym zakresie niż przysługiwało ono zbywcy (vide wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn.. akt I OSK 939/13). Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że następstwo prawne po [...] w P. będącej użytkownikiem wieczystym nieruchomości w dniu 13 października 2005 r. nie daje podstaw do uzyskania przez skarżących prawa do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. W sprawie poza sporem pozostaje bowiem okoliczność, że w dniu 13 października 2005 r. użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości była [...] w P., a skarżący stali się jej następcami prawnymi po tej dacie. Z powyższych względów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ prawa materialnego w postaci art. 1 ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy przekształceniowej. Słusznie zauważył bowiem organ, że przepis powyższy może znaleźć zastosowanie jedynie w przypadku, w którym samo prawo użytkowania wieczystego istniało w dniu wejścia w życie ustawy, czyli co najmniej jeden lokal musiał zostać wyodrębniony i zbyty wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego przed tą datą. Jeżeli prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione po dniu 13 października 2005 r., to roszczenie o przekształcenie nie będzie przysługiwało. Przepis ustępu 4 nie tworzy bowiem samodzielnej podstawy do żądania przekształcenia, musi być odczytywany w powiązaniu z treścią ustępu 1, który wymaga, aby prawo użytkowania wieczystego istniało w dniu wejścia w życie ustawy o przekształceniu z 2005 r. (vide wyrok NSA z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 813/14). Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę podziela powyższe stanowisko, nie podziela natomiast odmiennego stanowiska dotyczącego rozpatrywanej sprawy, zawartego w wyroku NSA z dnia marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1531/13, na które powołują się skarżący. Zdaniem Sądu stanowisko to jest wyjątkiem na tle całości orzecznictwa NSA odnoszącego się do powyższej kwestii. Z tego powodu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.