I SA/Wa 895/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skarg W. G. i J.G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia i umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz W. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz J. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., wydaną po rozpoznaniu wniosku J. G. o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. (Prezydium) z dnia [...] grudnia 1958 r., odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] i [...], zapisanej w tabeli likwidacyjnej nr [...] wsi [...] ozn. nr hip. [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju (Minister) : 1. umorzył postępowanie w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa w części dz. ew. nr [...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie [...] oraz [...],[...],[...] i [...] oraz w obrębie [...], oraz umorzył postępowanie w zakresie działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...],[...] z obrębu [...].[...] i [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...]i dz. [...] z obrębu [...] 2. odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1958 r. w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa w części dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...], nr [...] i [...] z obrębu [...], nr [...],[...],[...] w obrębie [...], nr [...],[...],[...], [...]. [...], [...] w obrębie [...]. Po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy wniesionych przez J. G. oraz W. G., decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Minister uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz : - umorzył postępowanie w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa w części dz. ew. nr [...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie [...] oraz [...],[...],[...] i [...] w obrębie [...], jak również umorzył postępowanie w zakresie działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...],[...] i [...] z obrębu [...],[...] z obrębu [...] i dz. [...] z obrębu [...] - odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1958 r. części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa w części dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...]. nr [...] i [...] z obrębu [...], nr [...], [...].[...] w obrębie [...], nr [...],[...]. [...].[...]. [...]. [...] w obrębie [...]. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i prawne : Objęcie w posiadanie przez Gminę [...] gruntu przedmiotowej nieruchomości [...] nastąpiło w dniu [...] sierpnia 1948 r., tj. w dniu wydania Dziennika Urzędowego Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] Nr [...]z dnia [...]sierpnia 1948 r. W dniu [...] lutego 1949 r. do Zarządu Miejskiego w [...], Wydziału Polityki Budowlanej, wpłynął wniosek M. D. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości "[...]". Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1958 r., wydanym na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279, dalej jako dekret warszawski), odmówiono przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] i [...], zapisanej w tabeli likwidacyjnej nr [...] wsi [...] ozn. nr hip. [...]. Organ ustalił następnie, że w akcie notarialnym będącym umową darowizny sporządzoną w dniu [...] grudnia 1949 r. rep nr . [...] M. D. oświadczył, iż jest właścicielem "nieruchomości stanowiącej część osady [...], zapisanej w tabeli likwidacyjnej na wieś [...] gminy dawnej [...], obecnie [...], powiatu [...], o powierzchni [...] część [...] dziesięciny [...] sążni kwadratowych, co w przeliczeniu na miarę metryczną wynosi [...] hektary [...] ary [...] metrów kwadratowych (...) że nieruchomość ta składa się z trzech w oddzielnych miejscach położonych działów gruntu, a mianowicie: 1/ z działu gruntu niezabudowanego o powierzchni [...] hektarów [...] arów; 2/ z działu gruntu niezabudowanego o powierzchni [...] hektarów [...] arów [...] m2 ; 3/ z działu gruntu o powierzchni [...] arów [...] m2. Powyższym aktem notarialnym M. D. dokonał darowizny opisanej nieruchomości na rzecz dzieci oraz żony. Niezabudowany dział gruntu o pow. [...]ha darowany został G. K.- w części 45,2%, B. S. - w części 37,7% oraz T. D. w części 17,1%. Niezabudowany dział gruntu o pow. [...] ha darowany został w równych częściach po 24.06% synowi T.D. oraz córce H. D. natomiast K. D. - w części 26,2%. M.D. pozostało zatem do tejże działki 25,86% (§6 pkt 2 umowy wskazuje 24,6%). Dział gruntu o pow. [...] ha darowany został żonie K. D., z zastrzeżeniem dożywotniego użytkowania gruntu przez M. D. Na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 1986 r. nr rep. [...] Nr [...] K. D. stała się właścicielką nieruchomości o powierzchni [...] m , która stanowiła zabudowaną działkę nr [...] z obrębu [...] położoną w W. w dzielnicy [...] przy ul. [...]. której ujawnioną w księdze wieczystej nieruchomości KW [...], z tytułu darowizny od jej zmarłego męża M. D. Ta część nieruchomości, opisana w akcie notarialnym z dnia [...] grudnia 1949 r. w § 1 pkt 3 znajdowała się poza granicami miasta [...] w chwili wejścia w życie dekretu. Zdaniem organu oznacza to, że niewątpliwie wniosek dekretowy nie dotyczył tej części nieruchomości, a tym samym nie była ona objęta orzeczeniem z dnia [...] grudnia 1958 r. Zgodnie z aktem notarialnym przedmioty uczynionych darowizn, z wyłączeniem darowizny na rzecz K. D., obdarowani otrzymali w posiadanie w dniu sporządzenia aktu, tj. [...] grudnia 1949 r. Organ wskazał, że w aktach sprawy oraz na mapach nie udało się zlokalizować nieruchomości położonej przy ul. [...] i [...]. W ocenie organu, skoro orzeczenie z dnia [...] grudnia 1958 r. skierowano do M. D. jako właściciela takiej nieruchomości, nie jest możliwe precyzyjne ustalenie jakiej części nieruchomości [...] dotyczyło to orzeczenie. Mając na uwadze, iż jego adresatem był M. D., który w tym czasie posiadał prawa już tylko do ok. [...] nr (i co do tej części został założony zbiór dokumentów w którym złożono orzeczenie z dnia [...] grudnia 1958 r.) wynikających z jego udziału 25.86% do nieruchomości o powierzchni [...] m2 należy przyjąć, że tylko tej nieruchomości dotyczyło orzeczenie z dnia [...] grudnia 1958 r. Skoro bowiem część nieruchomości wsi [...] nr hip. [...] o powierzchni [...] ha [...] arów została na mocy aktu z dnia [...] grudnia 1949 r. przez M. D. rozdysponowana w całości na rzecz jego dzieci B. S., G. K. i T. D., a M.D. na mocy tego aktu utracił swoje prawa do tej nieruchomości, tym samym orzeczenie dekretowe z dnia [...] grudnia 1958 r. nie mogło objąć swym działaniem tej części nieruchomości gruntowej. Natomiast wobec braku stosownych dokumentów, nie jest możliwe obecnie ustalenie, czy grunt o powierzchni ok. [...] m z nieruchomości o powierzchni [...] nr stanowiącej współwłasność M. D. stanowił odrębną tj. wydzieloną geodezyjnie i prawnie nieruchomość. Tym samym, w ocenie organu uznać należało, że przedmiotem kwestionowanego orzeczenia dekretowego był grunt o powierzchni [...] m , którego współwłaścicielami na mocy aktu z dnia [...] grudnia 1949 r. byli: M. D., K. D., T. D. i H. P. Natomiast, zdaniem organu, nieruchomość o powierzchni [...] ha [...] arów, nie była objęta orzeczeniem dekretowym, a więc w tym zakresie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z [...] grudnia 1958 r. należało umorzyć. Organ dokonał następnie ustaleń co do zgodności z prawem orzeczenia dekretowego, wskazując, że w dacie jego wydania obowiązywała również ustawa z dnia [...] marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst pierwotny Dz. U. nr 17, poz. 70, zwana dalej ustawą z dnia 12 marca 1958 r.), która rozszerzyła podstawy odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntów objętych działaniem dekretu warszawskiego. Minister wyjaśnił, że wydając orzeczenie z dnia [...] grudnia 1958 r. Prezydium oparło się na przepisach tej ustawy, powołując się na nią w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia. Przepisy tej ustawy powołane zostały również jako podstawa przyznania nieruchomości zamiennej. Minister wskazał, że przedmiotowa nieruchomość została objęta decyzjami lokalizacyjnymi wydanymi dla Dyrekcji Rozbudowy Miast - Budownictwo Obiektów Przemysłowych: a) Nr [...] z dnia [...] lipca 1957 r.; b) Nr [...] z dnia [...] września 1957 r. c) Nr [...] z dnia [...] lipca 1958 r. Decyzje te dotyczyły budowy Dzielnicy [...]i, w istniejącym ówcześnie systemie polityczno-gospodarczym, zostały wydane w wykonaniu państwowych planów gospodarczych. Próby odnalezienia tych decyzji w aktach archiwalnych nie przyniosły rezultatu. Udało się natomiast odnaleźć zaświadczenie o lokalizacji szczegółowej Nr [...] z dnia [...] lipca 1958 r. nr [...]. Zaświadczenie to zatwierdza lokalizację szczegółową Dzielnicy [...] na terenie położonym na [...]. Zaświadczenie to nie zawiera jednak załącznika graficznego (szkicu Nr. [...]), który określał dokładnie obszar objęty decyzją o lokalizacji szczegółowej. Takt wydania tych decyzji organ uznał za bezsporny. Na ich podstawie wydano również decyzję odszkodowawczą z dnia [...] sierpnia 1964 r., potwierdzającą, że nieruchomość objęta orzeczeniem Prezydium z dnia [...] grudnia 1958 r. była objęta również ww. decyzjami lokalizacyjnymi. W związku z powyższym organ uznał, że orzeczenie z dnia [...]grudnia 1958 r. mimo swojej lakoniczności nie naruszyło w sposób rażący przepisów dekretu warszawskiego oraz ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Końcowo organ wyjaśnił, że przyczyną uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. był fakt skierowania jej do osoby zmarłej, to jest do W. S. Nie zgadzając się z powyższą decyzją W. G. wniosła na nią skargę do tutejszego sądu zarzucając jej naruszenie 1. art. 8, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nie odniesieniu się przez organ do zarzutów podniesionych przez uczestników postępowania zaskarżonej decyzji oraz nie wyjaśnieniu stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, co doprowadziło do wydania tożsamej z zaskarżoną decyzji, bez wskazania przez organ żadnych podstaw takiego rozstrzygnięcia, 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nie podjęciu przez organ wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względnie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co przejawiło się w ograniczeniu przez organ ustaleń faktycznych poprzez nie odnalezienie, a co za tym idzie nie ustalenie dokładnej treści decyzji lokalizacyjnych wydanych dla Dyrekcji Rozbudowy Miast – Budownictwa Obiektów Przemysłowych o nr [...] z dnia [...] lipca 1957 r., nr [...] z dnia [...] września 1957 r. oraz [...] z dnia [...] lipca 1958 r. dotyczących przedmiotowych terenów, co skutkowało niemożnością twierdzenia, czy przedmiotowa nieruchomość była niezbędna na cele użyteczności publicznej, obronności państwa albo dla wykonana zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych, 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy to jest . 3 ust. 2 w zw. z art. 51 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji gdy z ustalonego przez organ w niepełnym zakresie stanu faktycznego nie wynikały podstawy do ich zastosowania , ponieważ nie zostało ustalone, czy przedmiotowa nieruchomość była niezbędna na cele użyteczności publicznej, obronności państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych Odrębną skargę na decyzję Ministra wniósł również J. G. podnosząc zarzut naruszenia: 1. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2014 roku i orzeczenie co do istoty sprawy w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania poprzez zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. albowiem decyzja została i wydana bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na podstawie błędnych ustaleń faktycznych organu, iż kwestionowane przez strony orzeczenie administracyjne nie dotyczyło części nieruchomości objętej wnioskiem, nadto, iż orzeczenie nie naruszyło w sposób rażący obowiązujących w dacie jego wydania przepisów prawa; 2. art. 105 k.p.a. poprzez częściowe umorzenie postępowania w wyniku wadliwego przyjęcia, iż oceniane orzeczenie administracyjne z dnia [...] grudnia 1958 roku nie dotyczyło części nieruchomości objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, podczas, gdy wniosek dekretowy z dnia [...] lutego 1949 roku został złożony w odniesieniu co do całej nieruchomości hipotecznej, w tym także co do części objętej umową darowizny z dnia [...] grudnia 1949 roku, a zatem orzeczenie wydane w wyniku rozpoznania wniosku przyznania prawa własności czasowej dotyczyło całej nieruchomości hipotecznej [...] położonej przy ul. [...] i [...] w W. zapisanej w tabeli likwidacyjnej nr [...] wsi [...]; 3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. art. 7 warszawskiego poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową stwierdzenia nieważności decyzji obarczonej kwalifikowaną wadą prawną wskutek błędnej ocenie, kontrolowanego orzeczenia którego wydanie nie zostało poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym w zakresie obowiązującego planu zagospodarowania terenu, organ dekretowy nie wskazał na jakim planie oparł rozstrzygnięcie odmowne i z jakich przyczyn niemożliwe jest pogodzenie korzystania z nieruchomości z zapisami planu, tym samym nie dopełnił w sposób rażący procedury przewidzianej w dekrecie, a takie zachowanie organu należało ocenić jako działanie z rażącym naruszeniem prawa; 4. art. 7 dekretu w zw. z art. 51 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji odwołanie się przez organ orzekający do pozadekretowych przesłanek odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego i tym samym dokonania błędnej rozszerzającej wykładni przepisu art. 7 dekretu warszawskiego poprzez uznanie, iż odmowa mogła nastąpić także z innych przyczyn, podczas gdy przepis art. 7 dekretu warszawskiego przewidywał jako jedyną przyczynę odmowy przyznania uprawnień do gruntu brak zgodności w korzystaniu z nieruchomości z obowiązującym na jej terenie planem zagospodarowania przestrzennego; 5. art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego okoliczności sprawy, w tym także brak wyjaśnienia na jakiej podstawie organ uznał, że część nieruchomości hipotecznej co do której został złożony wniosek dekretowy w trybie art. 7 dekretu warszawskiego, znajdowała się poza granicami miasta [...], a także z jakich powodów organ przyjął, że część nieruchomości nie została objęta wadliwym orzeczeniem administracyjnym, nadto poprzez wydanie rozstrzygnięcia pomimo istotnych braków w materiale - dowodowym w zakresie przyjętej przez organ przesłanki "niezbędności nieruchomości dla wykonywania zadań określonych w narodowych planach gospodarczych (brak decyzji lokalizacyjnych wraz z mapą), podczas, gdy organ administracyjny z mocy przepisu art. 77 § 1 k.p.a. ma obowiązek gromadzenia dowodów w sposób wyczerpujący. Z uwagi na powyższe J. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy będące następstwem wniesienia skargi przez W. G. i J.G. (Skarżący). W odpowiedziach na skarg organ wniósł o ich oddalenie. Na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. uczestnik[...]Sp. z o.o. przyłączył się do stanowiska organu. Uczestnik [...] Sp. z o.o. Sp. k pozostawił rozstrzygnięcie uznaniu sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skargi są uzasadnione, decyzja z [...] kwietnia 2016 r. narusza przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu. Obie skargi skierowane są przeciwko całej decyzji Ministra, przy czym wynika z nich, że Skarżący kwestionują ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji dotyczące zakresu decyzji dekretowej, a co z a tym idzie kwestionują umorzenie postępowania w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa w części dz. ew. nr [...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie [...] oraz [...],[...],[...] i [...] w obrębie [...],[...] z obrębu [...],[...] z obrębu [...],[...] i [...] z obrębu [...],[...] z obrębu [...] i dy. [...] z obrębu [...]. Wobec powyższego, w pierwszej kolejności sąd zobligowany był do zbadania prawidłowości wykładni orzeczenia dekretowego dokonanej przez organy obu instancji. Zgodnie z powyższym orzeczeniem Prezydium działając na zasadnie dekretu warszawskiego odmówiło "dot. właścicielom M. D. prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...], położonej przy ul. [...] i [...] nr [...] hip. [...] i tabela likwidacyjna nr [...]". Organy obu instancji wyjaśniły, że nie udało im się zlokalizować takiej nieruchomości w dostępnych im aktach sprawy oraz mapach, nie jest więc możliwe precyzyjne określenie jakiej części nieruchomości [...] hip. [...] dotyczyło orzeczenie. Następnie organy wyjaśnił, że po uwzględnieniu: a. treści aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1949 r., na mocy którego M.D. rozdysponował na rzecz swoich dzieci (T., H. i B.) oraz żony K. przedmiotową nieruchomość, pozostawiając również udział w niej dla siebie, b. okoliczności, że z aktu tego wynikało, że w skład nieruchomości dekretowej wchodziły dwie działki : jednak o powierzchni [...] ha [...] arów i druga o powierzchni [...] ha [...] ar i [...]m2, przy czym M. D. zachował udział wyłącznie w drugiej działce, c. treści wniosku o wpisanie do księgi wieczystej prowadzone dla nieruchomości przy ul. [...] i [...] nr -, nr hip. [...] z tabeli likwidacyjnej [...], w którym wskazano, jako podstawę nabycia orzeczenie administracyjne o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa oraz wpisano odręcznie "[...]-[...], pow. [...]m2", d. faktu, że powierzchnia gruntu odpowiadającej udziałowi M. D. po dokonanej darowiźnie w działce o powierzchni [...] ha [...] ar. [...] m2 wynosiła około [...] m2, e. braku w aktach sprawy dokumentów pozwalających na ustalenie czy działka M. D. była wydzielona i stanowiła odrębną nieruchomość, f. faktu, że orzeczenie dekretowe skierowane do M. D., uznać należało, że orzeczenie dekretowe dotyczyło wyłącznie drugiej z opisanych wyżej działek, to jest działki o powierzchni [...] ha [...] ar i [...] m2, w której M. D. darował udziały na rzecz dzieci : H. i T. oraz na rzecz żony K., pozostawiając również pewien udział dla siebie. W ocenie sądu powyższa wykładnia orzeczenia dekretowego jest wadliwa i nie uwzględnia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 1964 r. przyznano M. D. działkę zamienną tytułem odszkodowania za grunt o powierzchni [...] m2. Wyjaśniono również, że na podstawie lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] lipca 1958 r., nr [...] z dnia [...] lipca 1957 r., nr [...]z dnia [...] września 1957 r. inwestorem przejmującym grunty we wsi [...] jest Dyrekcja Rozbudowy Miasta – Budownictwo Obiektów Przemysłowych. Wskazano także, że orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] grudnia 1958 r. odmówiono dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej do omawianej nieruchomości w związku z czym zastosowanie mają przepisy art. 53 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Wskazać należy w tym miejscu, że z akt administracyjnych wynika, iż nieruchomość zamienna miała łączną powierzchnię [...] ha [...] m2 i wartość [...] złotych podczas gdy wartość nieruchomość o powierzchni [...] m2 wynosiła [...]złotych (wycena rzeczoznawcy z dnia [...] maja 1965 r.). Następnie w aktach administracyjnych znajduje się protokół rozprawy odszkodowawczej z dnia [...] lutego 1966 r. W rozprawie tej wzięli udział M. D., jego syn T. (któremu na mocy akt notarialnego z [...] grudnia 1949 r. przypadły udziały w obu działkach), córka H. i żona K. (które otrzymały udziały wyłącznie w drugiej działce, objętej, jak twierdzi organ orzeczeniem dekretowym) oraz córka G. (która otrzymała udziały w pierwszej działce, to jest w działce o powierzchni [...] ha [...] arów i która, jak uznał organ, nie była objęta orzeczeniem dekretowym). W treści protokołu wskazano, że stawający to jest T. D., H.P., K. D. i G. K. zrzekają się na rzecz M.D. odszkodowania w związku z przydzieleniem mu gruntu zamiennego za grunt rolny o powierzchni [...] m2 dz [...], przy czym zrzeczenie odszkodowania nastąpiło w zamian za darowane działki o powierzchni i numerach opisanych w protokole (w odniesieniu do H.P. działka nr [...]o powierzchni [...] m2, w odniesieniu do G. K. działka nr [...] o powierzchni [...] m2, w odniesieniu do K. D. działka nr [...] o powierzchni [...] m2 i w odniesieniu do T.D. działka nr [...] o powierzchni [...]). Po przeprowadzeniu powyższej rozprawy Prezydium w dniu [...] czerwca 1966 r. wydało dwie decyzje : Pierwszą decyzją dokonano zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia 1964 r. w sprawie ustanowienia na okres 99 lat użytkowania wieczystego działki zamiennej na rzecz M. D. w ten sposób, że wskazano, iż nieruchomość zamienna stanowi odszkodowanie za grunt rolny położony w W. na terenie byłej wsi [...], grunty hip. Nr [...] dz. [...],[...],[...],[...],[...] o powierzchni [...]ha [...], faktycznie użytkowane przez M.D. a stanowiącej współwłasność M. D., G. K., T.D., H. P. i K. D., oznaczonych na planie pomiarowo-geodezyjnym sporządzonym przez [...] Przedsiębiorstwo Geodezyjne ze stycznia 1959 r. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że M. D. prowadził gospodarstwo o powierzchni [...] ha [...], z przedłożonego przez niego aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1949 r. wynika, że podzielił nieruchomość na części między członków rodziny faktycznie użytkując nadal całą nieruchomość. Dyrekcja Rozbudowy Miasta, Budownictwa Obiektów Przemysłowych w dniu [...] października 1961 r. wprowadziła M. D. w posiadanie gruntu zamiennego na [...] o powierzchni odpowiadającej powierzchni gruntu przejętego w b. wsi [...] pomijając stan prawny wynikający z aktu notarialnego. Drugą decyzją z [...] czerwca 1966 r. ustalono dopłatę od M. D. na rzecz Prezydium z tytułu różnicy obszaru przejętej nieruchomości gruntu rolnego stanowiącego byłą własność M. D. oraz K. D., H. P., G. K. i T. D. o łącznej powierzchni [...] m2 położonej w W. na terenie byłej wsi [...] grunty hip. Nr [...] działki nr [...],[...],[...],[...],[...] i nieruchomości zamiennej stanowiącej grunt rolny o powierzchni [...] m2 położonej w [...]. Już treść powyższych dokumentów nie pozwala na podzielenie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organy co do tego, jaka nieruchomość objęta była orzeczeniem dekretowym. Sąd podkreśla w tym miejscu, iż w ocenie organu drugiej instancji o tym, że orzeczenie dekretowe obejmowało tylko działkę o powierzchni [...] ha [...] arów i [...] m2 świadczy fakt, że wydane zostało już po dacie sporządzenia aktu z dnia [...] grudnia 1949 r. (czyli po dniu rozdysponowania przez M. D. udziałami w działce o powierzchni [...] ha [...] arów na rzecz B. S., G. K. i T. D.). Z faktu skierowania orzeczenia wyłącznie do M. D. organ wywodzi, iż skoro rozdysponował on już w tej dacie udziałami w działce o powierzchni [...] ha [...] arów, to orzeczenie nie mogło jej dotyczyć. Z akt sprawy wynika jednak, że M. D. dopiero w latach 60-tych ubiegłego wieku przedstawił organom administracyjnym akt notarialny z [...] grudnia 1949 r. W aktach znajduje się wezwanie skierowane do M. D. w dniu [...] lutego 1963 r., w którym Prezydium prosi o zgłoszenie się w dniu [...] marca 1963 r. w sprawie wyjaśnienia donośnie nieruchomości położonej w b. wsi [...] – grunty hipoteczne nr [...]wsi [...]. Następnie w aktach znajduje się notatka z dnia [...] marca 1963 r., z której wynika, iż "wg danych przedstawionych przez zainteresowanego posiadał on w b. wsi [...] ha (tj według danych planu rosyjskiego – [...] mórg polskich i [...] prętów) i otrzymał na [...] ca [...]ha gruntu zamiennego". W notatce wskazano również na konieczność uzupełnienia przez [...]. dokumentów stwierdzających prawo własności do gruntu oraz "wyjaśnienie z inwestorem całości gruntu [...] ha – dlaczego nie ujęto w rejestrze geodezyjnym". Dopiero przy piśmie z dnia [...] kwietnia 1963 r. Dyrekcja Rozbudowy Miasta i Budownictwa Obiektów Przemysłowych przekazała do Prezydium akt notarialny z [...] grudnia 1949 r. oraz zaświadczenie z dnia [...] grudnia 1962 r. potwierdzającej, że M.D. jest rolnikiem, prowadzi gospodarstwo o pow. [...] ha a przed przejęciem gruntów przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta posiadał [...] ha. Dokumenty te, jak wyjaśniono w piśmie z [...] kwietnia 1963 r., złożone zostały przez M.D. Zatem argument organu, że orzeczenie z dnia [...] grudnia 1958 r. jako skierowane do M. D., który w tym tej dacie posiadał prawo już tylko do około [...] m2 nie mogło objąć tej części nieruchomości, która rozdysponowana została na rzecz G. K., B. S. i T. D., nie może być uznany za prawidłowy. Sąd podkreśla w tym miejscu, że w akcie z dnia [...] grudnia 1949 r. M. D. rozporządzał prawami do gruntu, darowując na rzecz określonych osób określone udziały w tychże prawach. Przy dokonywaniu wykładni orzeczenia z [...] grudnia 1958 r. należy jednak mieć na względzie przede wszystkim treść wniosku z dnia [...] lutego 1949 r. oraz samego orzeczenia. W aktach administracyjnych znajduje się podanie M. D. (data wpływu do organu [...] luty 1949 r.) w którym informuje on, że jest właścicielem gruntów położonych częściowo w dawnej Wsi [...] obecnie położonych w obrębie [...], jak to stwierdza świadectwo hipoteczne z [...] maja 1944 r. oraz szkic mierniczego przysięgłego. M. D. do powyższego wniosku dołączył wspomniane świadectwo hipoteczne, szkic mierniczego przysięgłego oraz zaświadczenie Sądu Grodzkiego Wydział Ksiąg wieczystych potwierdzające, że księga hipoteczna powyższych gruntów zaginęła. Wniosek dekretowy złożony został przed sporządzeniem aktu z dnia [...] grudnia 1946 r., zaś orzeczenie dekretowe wydane zostało przed datą ujawnienia treści tegoż aktu organom administracji. W treści orzeczenia dekretowego wskazano, że jest ono wydane po rozpoznaniu wniosku M. D., nieruchomość opisana została poprzez wskazanie księgi wieczystej, co wskazuje, że obejmuje ono całą nieruchomość. W aktach administracyjnych znajduje się również pismo Prezydium z dnia [...] października 1961 r. w którym organ wnosi o wpisanie tytułu własności do księgi wieczystej dla nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej nr hip. [...] hip nr [...] z tab. [...] pow. [...] m2, która przeszła na Skarb Państwa w związku z niezłożeniem przez poprzedniego właściciela wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do ww gruntu. W ocenie organu rozpoznającego sprawę w trybie nadzorczym, jest to teren działki nr [...], której prawa przysługiwały B. S. Treść tego pisma mogłaby zostać uznana za wskazującą, iż orzeczenie dekretowe nie obejmowało całości nieruchomości stanowiącej własność M. D. W ocenie sądu jednak taka wykładnia stałaby w sprzeczności z treścią dwóch podstawowych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy to jest wniosku o M. D. z dnia [...] lutego 1949 r., dotyczącego całej nieruchomości oraz orzeczenia dekretowego, w treści którego wprost wskazano, że wydane jest ono po rozpoznaniu tego właśnie wniosku, przy czym z treści tego orzeczenia nie wynika, by miało ono charakter częściowy. Sąd podkreśla w tym miejscu, że od daty wydania orzeczenia dekretowego minęło blisko 60 lat. Okoliczność, że po 60 latach organy administracji nie ustaliły, gdzie miała znajdować się ul. [...] róg [...], nie może zadecydować o uznaniu, że orzeczenie obejmowało tylko część nieruchomości. Wskazać należy również, że jak wynika z opisywanych wyżej dokumentów, na przestrzeni lat organy administracji w różny sposób interpretowały zakres orzeczenia dekretowego. W świetle powyższego, w ocenie sądu, podstawą do ustalenia zakresu orzeczenia z [...] grudnia 1958 r. musi być wniosek, który dotyczył całej nieruchomości i treść orzeczenia, w którym wprost odwołano się do tego wniosku. Wobec powyższego, Sąd rozpoznający sprawę nie może podzielić ustaleń faktycznych co do tego, jakie części nieruchomości będącej własności M. D. objęte zostały orzeczeniem dekretowym z dnia [...] grudnia 1958 r., bowiem poczynione one zostały z naruszeniem przepisów postępowania to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym też zakresie sąd stwierdza, że podniesione w obu skargach zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia, jakich nieruchomości dotyczy orzeczenie dekretowe uznać należało za uzasadnione. Kolejną kwestią sporną była kwestia możliwości dokonania ustaleń faktycznych co do zgodności z prawem orzeczenia dekretowego w sytuacji w której nie odnaleziono wszystkich decyzji lokalizacyjnych powołanych w decyzji z dnia [...] sierpnia 1964 r. Przed ustosunkowaniem się do powyższego zarzuty wyjaśnić jednak należy, czy badając zgodność z prawem orzeczenia dekretowego organ nadzoru mógł odwołać się do przesłanek z ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Z uzasadnienie skargi J. G. zdaje się bowiem wynikać, że w jego ocenie przepisy tej ustawy nie powinny znaleźć zastosowania dla oceny zgodności z prawem decyzji dekretowej, bowiem jedyną podstawą dla oceny wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] mógł być art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego. Sąd rozpoznający sprawę powyższy pogląd uznaje za nieuzasadniony, podzielając w pełni stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którymi, ustawa z 12 marca 1958 r. wprowadziła istotne zmiany w uprawnieniach byłych właścicieli nieruchomości warszawskich, rozszerzając, między innymi, zakres podstaw do odmowy przyznania prawa własności czasowej. Zgodnie z art. 54 ust. 1 tej ustawy odmowa taka - niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego - mogła nastąpić także ze względu na cele określone w art. 3 tej ustawy. Oznacza to, że art. 54 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. mógł stanowić samodzielną podstawę do oceny zasadności wniosku dekretowego złożonego w warunkach określonych w art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, iż w takiej sytuacji dla oceny legalności kontrolowanych orzeczeń dekretowych niezbędne jest rozważenie czy odmowa przyznania prawa własności czasowej nie narusza rażąco także tego przepisu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2222/12, wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2009 r. I OSK 1427/08, wyrok z dnia 9 października 2015 r. I OSK 142/15, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo wskazać należy, że, w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 5/08, ONSA i WSA 2009, Nr 2, poz. 18, stwierdzono, że rozstrzygnięcie o roszczeniu dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych następowało na podstawie dekretu o gruntach warszawskich, ale z uwzględnieniem także przepisów innych aktów prawnych, które miały wpływ na treść stosowanych przepisów tego dekretu o gruntach warszawskich. Innymi słowy mówiąc, podstawą do odmowy przyznania własności czasowej mogły być okoliczności wskazane w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. w związku z art. 3 tejże ustawy a nie tylko niemożność pogodzenia korzystania przez dotychczasowego właściciela z nieruchomości z jej przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania. Zatem, w sytuacji w której organ uznał, że postawą odmowy przyznania prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego) były przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. nie można mu stawiać zarzutu nie zbadania jaki plan obowiązywał w dacie wydania orzeczenia dekretowego. Wobec powyższego, organy rozpoznające sprawę postąpiły prawidłowo badając, czy odmowa przyznania prawa użytkowania wieczystego była uzasadniona przesłankami przewidzianymi w art. art. 54 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Zatem podniesione w skardze J. G. zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 12 marca 1858 r. i zaniechanie uznać należy za niezasadne. Za niezasadne uznać należało również w konsekwencji powiązane z tymże zarzutem zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7 dekretu warszawskiego. Organy obu instancji wyjaśniły, że nie odnalazły decyzji lokalizacyjnych wymienionych w decyzji o przyznaniu nieruchomości zamiennej za wyjątkiem lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] lipca 1958 r. Sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że co do zasady podziela wyrażony przez organy pogląd, zgodnie z którym fakt, że po blisko 60 latach od daty wydania orzeczenia dekretowego nie odnaleziono decyzji lokalizacyjnych opisanych w decyzji o przyznaniu nieruchomości zamiennej, nie może przesądzić o stwierdzeniu nieważności orzeczenia a co za tym idzie nie pozwala na uznanie za zasady zarzutu naruszenia prawa materialnego podniesionego rzez W. G. Sąd podkreśla w tym miejscu, że z art. 16 k.p.a. wynika domniemanie zgodności z prawem decyzji administracyjnej. Zasadę tę wspiera również zasada stabilizacji stosunków prawnych powstałych na skutek wydania aktu administracyjnego. Jednak w ocenie sądu, w realiach niniejszej sprawy organ zaniechał podjęcia wszystkich czynności, które mogłyby przyczynić się do odnalezienia decyzji lokalizacyjnych. Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że organ zwracał się o nadesłanie tych decyzji pismem z dnia [...] lutego 2004 r. skierowanym do Archiwum Państwowego, które w odpowiedzi nadesłało decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 1958 r. Kolejną próbę odnalezienia decyzji lokalizacyjnych organ podjął w 2010 r. Z akt wynika, że Archiwum Państwowej pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r., poinformowało organ, że nie znalazło decyzji lokalizacyjnych wraz ze szkicami i załącznikiem mapowym do decyzji o lokalizacji szczegółowej. Również Urząd [...]– jak wynika z pisma z [...] czerwca 2010 r. – nie odnalazł tychże decyzji. W aktach znajduje się jednak również pismo Urzędu [...] Biura Gospodarki Nieruchomościami (tom V akt administracyjnych przekazanych sądowi) z [...] grudnia 2010 r., w którym wskazano, że dokumentacja dotycząca lokalizacji [...] znajduje się prawdopodobnie w aktach lokalizacyjnych [...} przesłanych do starostwa Powiatu [...] przy piśmie [...],z dnia [...] maja 2004 r ds. [...] część I oraz przy piśmie z dnia [...]. W tym samym piśmie poinformowano, że akta dotyczące decyzji lokalizacyjnej nr [...] z [...] lipca 1958 r. mogą znajdować się w aktach lokalizacyjnych nr [...]przesłanych do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa przy piśmie z dnia [...] lutego 1995 r. [...] – sprawa ta dotyczyła stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] listopada 1962. Z akt administracyjnych nie wynika, by organ podjął próby odszukania powyższych decyzji lokalizacyjnych przy uwzględnieniu danych wynikających z pisma z [...] grudnia 2010 r. Tymczasem dopiero w sytuacji, w której pomimo podjęcia wszelkich czynności decyzje lokalizacyjne nie zostaną odnalezione, możliwe będzie dokonanie oceny zgodności z prawem orzeczenia dekretowego przy uwzględnieniu materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, przy zastosowaniu powołanych przez organ i sąd domniemań zgodności decyzji administracyjnej z prawem oraz zasady stabilności stosunków prawnych powstałych na skutek wydania aktu administracyjnego. W takiej sytuacji organ uwzględni również fakt, że przez okres ostatnich 60 lat ani ani M. D., ani też jego żona i dzieci uczestniczące w sporządzaniu protokołu z dnia [...] lutego 1966 r. nie kwestionowali faktu przyznania nieruchomości zamiennej w trybie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r., w tym nie wnosili o wyeliminowanie z obrotu decyzji przyznającej tę nieruchomość. Zatem w tym zakresie, to jest w zakresie w jakim organ zaniechał podjęcia próby odnalezienia decyzji lokalizacyjnych przy wykorzystaniu informacji zawartych w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. sąd uznaje za uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy podniesione w skardze W. G. Skarżąca W. G. wskazywała, że w jej ocenie organ drugiej instancji pomiął fakt, że organ pierwszej instancji błędnie wskazał, iż akty notarialne przeniesienia udziału w spadku zawarte zostały przez nią, podczas gdy w rzeczywistości zawarte zostały przez W. D. W ocenie sądu powyższe błędne ustalenie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Pomimo błędnego przyjęcia przez organ pierwszej instancji, że W.G. dokonała zbycia przysługującego jej udziału w spadku (podczas gdy w rzeczywistości umowy zawarte zostały przez W.D.) Skarżąca nie została pozbawiona udziału w sprawie, złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy a następnie skargę do tutejszego sądu na decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. Pozostałe zarzuty podniesione w obu skargach sąd uznaje za niezasadne. W ocenie sądu organ wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, że orzeczenie dekretowe obejmuje tylko część nieruchomości stanowiącej własność M. D. Fakt, że argumentacja ta nie przekonała Skarżących (jak również nie została podzielona przez sąd) nie oznacza jednak, że organ naruszył przywołane w skargach przepisy postępowania. Końcowo sąd wskazuje, że znana mu jest treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 (Dz.U. z 2015, poz. 702. ). Zgodnie z powołanym wyrokiem, art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zwrócić należy jednak uwagę, iż w uzasadnieniu powyższego wyroku podkreślono, że wyrok zapadł w wyniku kontroli konstytucyjności przeprowadzonej w związku z pytaniem prawnym zadanym przez sąd w konkretnej sprawie. Wyrok stwierdzający niekonstytucyjność art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie opisanym w sentencji ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. Wyrok taki nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu. Stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., przewidującego ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Trybunał wskazuje na konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji, ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa. Podkreślenia wymaga również, że sąd konstytucyjny nie przesądził o tym, czy właściwym sposobem realizacji tego postulatu jest przewidziany aktualnie w art. 156 § 2 k.p.a. dziesięcioletni termin prekluzyjny, który ogranicza stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych obarczonych niektórymi innymi wadami. Ustawodawca dysponuje swobodą w wyborze instrumentów prawnych służących realizacji wskazanych przez Trybunał wartości konstytucyjnych. Wobec powyższego, w ocenie sądu rozpoznającego sprawę brak jest podstaw dla odmowy stwierdzenia nieważności aktów administracyjnych, które wydane zostały przed więcej niż dziesięciu laty. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt. II OSK 651/14 (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że nie było możliwe uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. jedynie w części w jakiej organ orzekał co do istoty sprawy, bowiem w takim przypadku w obrocie pozostałaby przedmiotowa decyzja w części uchylającej decyzję pierwszoinstancyjną. W tym zakresie decyzja organu drugiej instancji nie zawierała dyspozycji co do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Uchyleniu podlegała zatem decyzja organu drugiej instancji w całości. Jednak sąd podziela w pełni stanowisko organu drugiej instancji, zgodnie z którym w sytuacji, w której decyzja pierwszoinstancyjna skierowana została do osoby zmarłej, konieczne będzie jej wyeliminowanie z obrotu. Następnie, w trybie art. 136 k.p.a. organ zobowiązany będzie do podjęcia czynności mających na celu odnalezienie decyzji lokalizacyjnych przy wykorzystaniu informacji zawartych w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego, ewentualnie po ustaleniu, że nie jest możliwe odnalezienie decyzji lokalizacyjnych nawet przy wykorzystaniu informacji podanych w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r., organ wyda rozstrzygnięcie uwzględniające wykładnię i ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. Z uwagi na powyższe uznając że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania to jest art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.