I SA/Wr 905/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawcza), Protokolant: specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę w całości. Wnioskiem z dnia 28 grudnia 2015 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Wnioskodawca, Skarżąca) zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa w zakresie podatku o towarów i usług. We wniosku podała, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zawarła umowę komisu, jako Komisant. Przedmiotem umowy komisu jest zlecenie Komisantowi przez Komitenta stałej sprzedaży kontrahentom, będącym konsumentami, na rachunek Komitenta, srebra i palladu, w postaci sztabek oraz monet, diamentów oraz wyrobów kolekcjonerskich i akcesoriów. Za dokonanie sprzedaży Komisantowi przysługuje prowizja w wysokości określonej w załączniku do umowy komisu. Prowizja jest wypłacana, na rachunek bankowy Komisanta na podstawie faktury VAT. Faktura dotycząca prowizji wystawiana jest w oparciu o zestawienie wszystkich faktur i rachunków dokumentujących transakcje na rzecz Komitenta. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: W jaki sposób na potrzeby podatku od towarów i usług należy potraktować poszczególne czynności dokonywane w ramach zobowiązań płynących z umowy komisu? Zdaniem Wnioskodawcy, umowa komisu na gruncie podatku VAT jest traktowana dwojako - w jej ramach mamy do czynienia zarówno z dostawą towarów (między komitentem, a komisantem oraz podmiotem trzecim), jak i ze świadczeniem usług - komisant, bowiem niewątpliwie na rzecz komitenta świadczy swoiście ukształtowane (umową oraz przepisami kodeksu cywilnego) usługi pośrednictwa w zakresie sprzedaży skupu. W ocenie Wnioskodawcy w ramach umowy komisu mamy do czynienia z dostawą towarów oraz ze świadczeniem usług komisu przez komisanta na rzecz komitenta (jest z to czynność pozostająca w ścisłym związku z dostawą towarów, lecz działająca "w drugą stronę"). Natomiast należne za usługi komisu wynagrodzenie będzie traktowane, jako wynagrodzenie za świadczenie usług. Dyrektor Izby Skarbowej w P. działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Przytaczając brzmienie art. 5 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm. dalej ustawa o VAT), wywodził, że dostawę towarów stanowi zarówno wydanie towarów w komis przez komitenta komisantowi (podmiotowi prowadzącemu komis), jak i wydanie towarów przez komisanta ostatecznemu klientowi. Powyższe wynika z brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, ponieważ w świetle tego przepisu dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy komisu między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej. Wobec powyższego, będąc dostawą towarów, umowa komisu nie może być traktowana jako świadczenie usług, ponieważ jak wynika z treści art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług należy rozumieć każdą czynność, która nie stanowi dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT. W przypadku umowy komisu każde wydanie towaru między podmiotami podlega opodatkowaniu, a dokumentowanie powinno wyglądać analogicznie jak przy dostawie towarów. Powołując się na prawo unijne i orzecznictwo Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej organ wywodził, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, istotne jest przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, skutkujące możliwością korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. Oznacza to, że kluczowym elementem jest przeniesienie, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią. Innymi słowy pojęcie "przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel" dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Wobec tego w ocenie organu w wyniku zawartej umowy komisu, Wnioskodawca dokona dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Powołując dalej art. 29a ust 1 i 6 ustawy o VAT organ wskazał, że koszty dodatkowe, które nawet, jeśli są odrębnie pobierane (odrębnie rozliczane) między stronami czynności podstawowej (dostawy towarów czy też świadczenia usług), wchodzą do podstawy opodatkowania dla czynności podstawowej (i powinny być łącznie z nią opodatkowane). W myśl tych przepisów, koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy, wchodzą do podstawy opodatkowania dla danej czynności podstawowej. W tych okolicznościach, za bezpodstawne należy uznać odrębne kalkulowanie oraz dokumentowanie podstawy opodatkowania dla czynności "świadczenia usług" (w postaci prowizji Komisanta). Wobec tego, w ocenie organu, Wnioskodawca dokona dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Natomiast Komisant nie jest zobowiązany do rozpoznania odrębnej transakcji podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT z tytułu świadczenia na rzecz Komitenta usługi komisowej i wystawiania z tego tytułu faktury VAT. Jednocześnie organ podkreślił, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisywanym stanie faktycznym, które nie zostały objęte pytaniem - nie mogą być zgodnie żart. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. 2012r. póz. 749 z późn. zm.)- rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii wskazania, kto jest podatnikiem podatku od towarów i usług w związku z czynnościami realizowanymi na podstawie umowy komisu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżąca w rzuciła: - Naruszenie art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14c § 1 oraz art. 121 § 1 skutkujące niewłaściwym zastosowaniem przez nienależyte uzasadnienie prawne zajętego przez organ podatkowy stanowiska oraz dokonanie wykładni interpretowanych przepisów in abstracto, co ograniczyło prawo Strony do skutecznego kwestionowania wydanej interpretacji indywidualnej na drodze postępowania sądowoadministracyjnego; - Naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 3) i 4) ustawy o VAT w związku z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, przez błędną wykładnię - Naruszenie art. 15 ust. 2, w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż odpłatne dokonywanie czynności przez Komisanta - występującego w charakterze podatnika VAT - w ramach realizacji zobowiązań wynikających z umowy komisu, niestanowiących dostawy towarów z art. 7 ust. 1 pkt 3) i 4) o VAT pozostaje neutralne na gruncie VAT. Zdaniem Skarżącego, w świetle art. 765 KC umowę komisu należałoby postrzegać jako umowę o świadczenie wyspecjalizowanych usług w zakresie swoistego pośrednictwa handlowego. W pierwszej kolejności, nie sposób zaakceptować poglądu Ministra Finansów jakoby "umowa komisu na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług skonstruowana jest, bowiem jako dostawa towarów". To twierdzenie, którym konsekwentnie posługuje się organ podatkowy w podważanej interpretacji indywidualnej jawi się, jako bezzasadne w obliczu art. 7 ust. 1 pkt. 3) oraz 4) ustawy o VAT. W zgodzie z verba legis powołanych regulacji przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1) ustawy o VAT, rozumie się jedynie przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej. Jako dostawę towarów w rozumieniu powyższych regulacji, Ustawodawca wskazuje jedynie czynności, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 3) oraz 4) ustawy o VAT. Pozostałe czynności dokonywane przez komisanta w ramach realizacji zobowiązań wynikających z umowy komisu należałoby uznać, po myśli art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, za świadczenie usług. Dalej konsekwentnie skarżąca wskazuje, że gdy prowizja za prowadzone przez komisanta pośrednictwo handlowe w ramach umowy komisu jest rozliczana następczo (obejmuje szereg zakupów towarów dokonanych przez komisanta na rzecz komitenta) art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT nie będzie miał zastosowania, gdyż to do stron umowy komisu należy ustalenie czy zysk, prowizja z tytułu tej umowy jest realizowany przez marżę na towarze będącym przedmiotem komisu, czy też przez wynagrodzenie prowizyjne. Uwzględniając powyższe, wg skarżącej, należy przyjąć, że ustawodawca nie określił zasad wynagradzania, ustalania prowizji przy umowie komisu. To zaś uzasadnia negatywną ocenę stanowisko zawartego w interpretacji, na gruncie opisanego stanu faktycznego podstawa opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT dotyczyć mogłaby wyłącznie dostawy towarów, a nie swoistego pośrednictwa handlowego świadczonego przez komisanta. W odpowiedzi na skargę, działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.. Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres rozpoznania sprawy ze skargi na interpretację indywidualną normuje przepis art. 134 § 1 p.p.s.a, który w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. odsyła do art. 57a ww. ustawy. Przepis art. 57a p.p.s.a. stanowi, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W skardze sformułowano zarówno zarzuty procesowe, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zasadnym jest, zatem odniesienie się na wstępie do zarzutów procesowych, w których, w kontekście uzasadnienia prawnego interpretacji, wskazano na naruszenie przepisów art. 14c § 2 w zw. z art. 14c §1 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez dokonanie wykładni interpretowanych przepisów in abstracto, co ograniczyło prawo Spółki do kwestionowania wydanej interpretacji indywidualnej. Powołane przez stronę skarżącą przepisy stanowią, że: - interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (art. 14c §1 Ordynacji podatkowej), oraz - w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej). Stosownie zaś do art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Przepis ten, stosownie do art. 14h Ordynacji podatkowej ma zastosowanie także w postępowaniu w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej. Na gruncie przywołanych regulacji prawnych należy stwierdzić, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu wnioskodawcy, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego we wniosku oraz wyrażonej przez wnioskodawcę oceny prawnej (stanowisko wnioskodawcy). Organ interpretacyjny nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ale ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku w kontekście sformułowanego pytania. Uwzględniając pytanie wnioskodawcy oraz stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy organ interpretacyjny wyraża swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka zapytała: "w jaki sposób na potrzeby podatku od towarów i usług należy potraktować poszczególne czynności dokonywane w ramach zobowiązań płynących z umowy komisu". Odnośnie tego pytania uzyskała stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów sformułowane na gruncie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, wraz uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. W ocenie Sądu, zarzuty naruszenia przepisów procesowych są niezasadne, należy bowiem pamiętać, że Spółka pytała w jaki sposób na potrzeby podatku VAT potraktować poszczególne czynności dokonywane w ramach zobowiązań płynących z umowy komisu. Na tak sformułowane pytanie otrzymała na gruncie przedstawionego stanu faktycznego odpowiedź wraz z uzasadnieniem prawnym, tj. powołaniem przepisów mających w sprawie zastosowanie i wyjaśnieniem ich znaczenia, także w kontekście przedstawionego stanu faktycznego (z uwzględnieniem wyodrębnienia kwot prowizji ustalonych w umowie między komisantem a komitentem). W zaskarżonej interpretacji jednoznacznie wskazano, że zgodnie z ustawa VAT w przypadku komisu przedmiotem opodatkowania są dwie kolejne dostawy towaru, a wypłacana prowizja powinna, – jako związana z tymi dostawami- stanowić zgodnie z art. 29 VAT element kalkulacyjny podstawy opodatkowania (ceny). Nie ma natomiast podstaw do traktowania otrzymanej przez Skarżącą prowizji, jako odrębnej usługi. Organ nie wyraził przy tym bynajmniej poglądu, że prowizja ta nie podlega opodatkowaniu. Jest to, w ocenie Sądu dostatecznie precyzyjne odniesienie się do treści zapytania i stanowiska strony. Organ natomiast wyraźnie zastrzegł, że nie wypowiada się w innych kwestiach – między inny powstania obowiązku podatkowego, skoro nie były one przedmiotem zapytania. Przedmiotem zapytania nie były też kwestie dotyczące prawidłowego dokumentowania opisanych transakcji. W skardze podniesiono także zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o VAT w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 15 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że na gruncie ustawy o VAT regulacja art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 obejmuje całość stosunków między komisantem a komitentem oraz polegającą na przyjęciu, że czynności odpłatne dokonywane przez komisanta (podatnika VAT) w ramach realizacji zobowiązań wynikających z umowy komisu, niestanowiących dostawy towarów z art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4, pozostaje neutralna na gruncie ustawy o VAT. W ocenie Sądu przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej stanowisko jest prawidłowe. Umowa komisu jest umową nazwaną uregulowaną w przepisach art. 765 i nast. Kodeksu cywilnego. Istotą umowy komisu jest to, że przyjmujący zlecenie (komisant) zobowiązuje się za wynagrodzeniem w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenia (komisanta), lecz w imieniu własnym. Na gruncie Kodeksu cywilnego przedmiotem zobowiązania komisanta jest kupno (komis zakupu) lub sprzedaż (komis sprzedaży) rzeczy ruchomych we własnym imieniu i w ramach działalności swego przedsiębiorstwa, ale na rachunek komitenta. Z punktu widzenia prawa cywilnego jest to zatem umowa w zakresie świadczenia usług pośrednictwa handlowego. Umowa komisu jest umową odpłatną, komisant za wykonaną usługę ma prawo do wynagrodzenia (prowizja). Komisant, ponieważ działa we własnym imieniu, jest podmiotem stosunków powstałych na skutek zawarcia umów na zlecenie komitenta. To komisant jest stroną stosunków z osobami trzecimi, przy czym działa na rachunek komitenta. Przyjęcie w przepisach Kodeku cywilnego, że umowa komisu jest umową w zakresie świadczenia usług pośrednictwa handlowego nie oznacza, że jest tak traktowana także na gruncie ustaw podatkowych. Czynności dokonywane w ramach umowy komisu zostały w sposób szczególny uregulowane w art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o VAT. Przepisy te odnoszą się do wydania towaru w ramach umowy komisu, które traktowane jest jak dostawa towarów, zatem odmiennie niż w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o VAT dostawą towarów jest także: - wydanie towarów, na podstawie umowy komisu: między komisantem a komitentem jak również wydanie towarów przez komisanta osobowe trzeciej (pkt 3 - komis sprzedaży): - wydanie towarów komitentowi przez komisanta, na podstawie umowy komisu, jeśli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komisanta (pkt 4 - komis zakupu), przy czym wydania towarów przez podmiot trzeci komisantowi w przypadku komisu zakupu nie wymagało szczegółowej regulacji. Na potrzeby podatku od towarów i usług, jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o VAT, przyjęto, że wszystkie opisane zdarzenia, wykonywane w ramach umowy komisu, mają charakter niezależnych dostaw towarów. W każdym przypadku komisu (sprzedaż i zakupu) mamy zatem do czynienia z dwiema kolejno po sobie następującymi dostawami towarów. Przy komisie zakupu są to dostawy między podmiotem trzecim (sprzedającym towar) a komisantem oraz między komisantem a komitentem. Przy komisie sprzedaży są to dostawy między komitentem a komisantem i między komisantem a podmiotem trzeciemu (końcowym nabywcą towaru). Oznacza to, że w każdym przypadku mamy do czynienia z dwoma zdarzeniami opodatkowanymi – dwie kolejno po sobie następujące dostawy towarów. Uregulowania przyjęte w art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o VAT są zgodne z art. z art. 14 ust. 2 lit. c Dyrektywy 2006/112/WE, który przewiduje, że dostawa towarów obejmuje również przekazanie towarów na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja jest płacona do zakupu lub sprzedaży, na co słusznie zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej. Fakt zawarcia umowy komisu przez Spółkę i określenie w tej umowie wynagrodzenia, jakie przysługuje Spółce (komisantowi) za dokonane na rachunek komitenta czynności (dostawy na gruncie ustawy o VAT), także fakt wystawienie odrębnej faktury obejmującej wszystkie prowizje należne Spółce za okres rozliczeniowy nie oznacza, że w ramach umowy komisu wystąpi kolejna czynność - jak ją określa strona skarżąca - "swoiście ukształtowana (umową oraz przepisami kodeksu cywilnego) usługa pośrednictwa". Wynagrodzenie (prowizja) przysługujące komisantowi od komitenta jest bowiem elementem wynagrodzeniem za dokonane na rzecz komitenta zakup lub sprzedaż rzeczy, a nie odrębną czynnością (usługą). Wynagrodzenie (prowizja) jest zatem kwotą należną za dokonane na rzecz komitenta dostawy. W istocie bowiem poza wymienionymi dwiema dostawami Komisant nie dokonuje żadnych innych czynności, za które przysługiwało by mu odrębne wynagrodzenie. Ponieważ umowa komisu na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług jest skonstruowana jako dwie dostawy towarów, a nie jak sprzedaż komisowa i związana z nią usługa komisu i każde wydanie towaru między podmiotami podlega opodatkowaniu, to dokumentowanie tych czynności winno być analogiczne jak w przypadku dostawy towarów. Zasadnie też wskazano w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, powołując art. 29a ust. 1 i ust. 6 ustawy o VAT, że otrzymana od komitenta prowizja, jak wszystko co stanowi zapłatę za dostawę (usługę), którą dokonujący dostawy otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługodawcy lub osoby trzeciej wchodzi do podstawy opodatkowania. Sąd nie stwierdził zatem naruszenia przez organ interpretacyjny przepisów art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o VAT przez ich błędną wykładnię. Niezasadny jest też zarzut naruszenia przepisów art. 15 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, wynika on bowiem z błędnego przyjęcia przez stronę skarżącą, że umowa komisu na gruncie ustawy o VAT skonstruowana jest jako dostawa towarów (między komitentem, komisantem i podmiotem trzecim) i jako świadczenie swoiście ukształtowanej usługi pośrednictwa na rzecz komitenta. Ponieważ na gruncie ustawy o VAT czynności dokonywane przez komisanta w ramach umowy komisu zostały uznane za dostawy, całość należności otrzymywanej przez komisanta za wykonanie tych czynności, w tym prowizja należna od komitenta objęta jest opodatkowaniem. Wskazują na to zarówno odwołanie się w art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o VAT do czynności wykonywanych na podstawie umowy komisu, jak i treść art. 29a ust. 1 i 6 tej ustawy, na co zasadnie zwrócił uwagę organ interpretacyjny. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił jako bezzasadną.