II GSK 926/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[A.]" Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I SAB/Gd 16/16 w sprawie ze skargi "[A.]" Spółki z o.o. w K. na przewlekłość postępowania Zarządu Województwa Pomorskiego w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie zwrotu środków na dofinansowanie projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "[A.]" Spółki z o.o. w K. na rzecz Zarządu Województwa Pomorskiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Gdańsku, wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt I SAB/Gd 16/16, oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na przewlekłość postępowania Zarządu Województwa Pomorskiego w przedmiocie zwrotu środków na dofinansowanie projektu. Orzeczenie powyższe zapadło w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Zarząd Województwa Pomorskiego, z urzędu, zobowiązał Partnera Wiodącego "[A.]" Sp. z o. o. z siedzibą w K. do zwrotu środków przyznanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu pod nazwą: "E-pacjent – wprowadzenie usługi rozwijającej społeczeństwo informacyjne na obszarze D. P." w łącznej kwocie 172.027,55 zł na rzecz Samorządu Województwa Pomorskiego. Decyzja ta została doręczona adwokatowi D. R. - jako pełnomocnikowi strony w dniu [...] października 2015 r. Przy piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. wymieniony adwokat odesłał organowi wskazaną decyzję stwierdzając, że był pełnomocnikiem wyłącznie w prowadzonym przez organ postępowaniu podatkowym i kontrolnym, które to postępowania nie zostały uregulowane w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (w dacie orzekania obowiązuje: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." tylko w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (w dacie orzekania Sądu obowiązuje: Dz. U. poz. 201), określanej następnie jako "O.p.". Nie uzyskał natomiast pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w postępowaniu administracyjnym ogólnym. Zarząd Województwa Pomorskiego odpowiadając na powyższe (pismo z dnia [...] listopada 2015 r.) wskazał, że nie podziela poglądu o nieskutecznym doręczeniu przedmiotowej decyzji, bowiem udzielone adwokatowi D. R. pełnomocnictwo obejmowało występowanie przed jednostkami samorządu terytorialnego i organami administracji. Ponadto, pełnomocnik zażądał doręczenia kopii akt sprawy, deklarował gotowość zgłoszenia wniosków dowodowych i wyjaśnień w sprawie. Załączył także dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Następnie, w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r., adwokat D. R. ponownie nie zgodził się ze stanowiskiem organu, a w dniu [...] lutego 2016 r. Spółka wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w G. zażalenie na przewlekłe prowadzenie przez Zarząd Województwa Pomorskiego postępowania. Podniosła, że decyzja tego organu z dnia [...] września 2015 r. nie została jej doręczona, gdyż pełnomocnictwo udzielone adwokatowi D. R. obejmowało tylko możliwość zastępowania jej w postępowaniu kontrolnym. W konsekwencji decyzja ta nie istnieje w obrocie prawnym i nie może wywrzeć skutków prawnych, a postępowanie jest niezakończone. SKO w G. przekazało powyższe zażalenie Zarządowi Województwa Pomorskiego jako właściwemu do jego załatwienia. Zarząd Województwa Pomorskiego w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. podtrzymał stanowisko, że sporna decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Spółki. Po rozpoznaniu skargi [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na przewlekłe prowadzenie przez Zarząd Województwa Pomorskiego postępowania WSA w Gdańsku oddalił ją. Sąd uznał, że sprawa w której została wniesiona skarga mieści się w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., a także została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co pozwoliło na jej merytoryczne rozpatrzenie. Podkreślił, że kwestią sporną jest skuteczne doręczenie stronie decyzji Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia [...] września 2015 r., gdyż ten fakt warunkuje w ogóle uznanie czy organ pozostawał w bezczynności lub przewlekle prowadził postępowanie. Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż po wszczęciu przez organ postępowania administracyjnego Spółka pismem z dnia [...] lipca 2015 r. (data wpływu do organu - [...] sierpnia 2015 r.) ustanowiła pełnomocnikiem adwokata D. R.. Przedmiotowe pełnomocnictwo wskazuje, że strona ustanowiła ww. adwokata pełnomocnikiem: "do wszelkich czynności faktycznych i prawnych, przed wszystkimi Sądami we wszystkich instancjach, przed Sądem Najwyższym, przed sądami administracyjnymi, przed organami ścigania, wszystkimi organami administracji i samorządowymi, w postępowaniu podatkowym, kontrolnym z prawem dalszej substytucji, w tym (...) do inicjowania i reprezentowania w postępowaniu kasacyjnym, wznowieniowym, zabezpieczającym i egzekucyjnym. Pełnomocnictwo (...) upoważnia również do składania wszelkich oświadczeń o charakterze materialnoprawnym, upoważnia do odbioru kosztów procesu oraz odbioru wszelkich należności, w tym ubocznych". W ocenie Sądu, treść i zakres przedmiotowego pełnomocnictwa jednoznacznie wskazuje, że w toku postępowania administracyjnego adwokat D. R. został skutecznie ustanowiony pełnomocnikiem Spółki. Twierdzenie jakoby upoważniało ono jedynie do reprezentowania strony w postępowaniu kontrolnym i podatkowym a nie w "ogólnym postępowaniu administracyjnym" jest, zdaniem Sądu, całkowicie nieuzasadnione. Kwestie te regulowała dalsza część treści pełnomocnictwa, oddzielona przecinkiem. Prawidłowo zatem organ uznał, że część ta obejmuje konkretne rodzajowo sprawy, w których pełnomocnik może występować i jest niezależna od części pierwszej, która wskazywała rodzaje spraw według kryterium podmiotowego to jest określenia organu, który je prowadzi. W ocenie Sądu, analogicznie interpretował zapisy pełnomocnictwa ustanowiony nim pełnomocnik, zgłaszając się do postępowania administracyjnego, legitymując się tym właśnie dokumentem, żądając doręczenia kserokopii akt sprawy i wnosząc o wyznaczenie terminu do zgłoszenia wniosków dowodowych i wyjaśnień. Konkludując Sąd stwierdził, że zasadnie sporna decyzja została przesłana na adres wskazany przez pełnomocnika Spółki i została skutecznie doręczona w dniu [...] października 2015 r. W tym też dniu zakończyło się postępowanie administracyjne, zatem w sprawie nie może być mowy o pozostawaniu przez organ w bezczynności czy też o przewlekłym prowadzeniu postępowania. [A.] sp. z o. o. z siedzibą w K. zakwestionowała powyższy wyrok w drodze skargi kasacyjnej, w której wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie skargi na rozprawie. Środek zaskarżenia wskazując na podstawę prawną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 151, art. 149 § 1, art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej określanej, jako P.u.s.a. zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na zaniechaniu wnikliwej kontroli postępowania prowadzonego przez Zarząd Województwa Pomorskiego oraz błędnym ustaleniu zakresu pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi D. R. i oddaleniu skargi, pomimo że organ niewyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym w szczególności błędnie, wbrew przepisom prawa materialnego oraz treści pełnomocnictwa, dokonał ustalenia jego zakresu oraz błędnie uznał, że miało miejsce skuteczne doręczenie jej decyzji z dnia 17 września 2015 r., 2) art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1, § 3 i art. 36 § 1 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co polegało na przyjęciu, że nie doszło do bezczynności organu oraz, że postępowanie nie było prowadzone przewlekle, podczas gdy doszło do rażącego przekroczenia terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu przed Zarządem Województwa Pomorskiego i na braku należytego zaangażowania w prowadzenie sprawy, 3) art. 40 § 1, § 2 K.p.a. polegające na uznaniu, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji adwokatowi D. R., podczas, gdy nie był on ustanowiony do zastępowania jej w postępowaniu administracyjnym ogólnym uregulowanym w K.p.a. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, w sytuacji gdy treść pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi D. R. wprost wskazuje, że obejmuje ono konkretne rodzajowo sprawy tj. podatkowe i kontrolne. Do sprawy znajduje zastosowanie art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, zgodnie z którym środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego w postaci należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizacje programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków europejskich, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Z tego względu, z mocy art. 67 ustawy o finansach publicznych, do spraw takich stosuje się przepisy K.p.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa Pomorskiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem organu, niezrozumiały jest zarzut zaniechania zgromadzenia materiału dowodowego w sytuacji, gdy osią sporu w sprawie jest interpretacja treści pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy. Część wstępna skargi kasacyjnej, w której powinny zostać zawarte zarzuty skargi kasacyjnej, została zbudowana wadliwie z naruszeniem art. 174 pkt 2 oraz art. 176 P.p.s.a. W świetle art. 174 pkt 2 P.p.s.a zarzut naruszenia przepisów postępowania musi być postawiony wyraźnie, to znaczy należy wskazać konkretny przepis prawa i określić wpływ jego naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. W rozpatrywanej sprawie sformułowano w części wstępnej skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 149 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. Sposób sformułowania tego zarzutu skargi kasacyjnej nie jest jednak prawidłowy, bowiem WSA w Gdańsku nie mógł naruszyć tych dwóch przepisów łącznie. Wymaga podkreślenia, że pierwsza ze wspomnianych norm prawnych wskazuje na elementy, jakie ma zawierać wyrok sądu w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Druga zaś stanowi podstawę do oddalenia skargi. Są to wobec tego przeciwstawne unormowania prawne. W konsekwencji można jedynie zarzucać, że WSA w Gdańsku uchybił przepisowi art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., nie uwzględniając skargi pomimo występowania w toku postępowania naruszenia przepisów postępowania, bądź też zarzucać naruszenie art. 151 P.p.s.a., poprzez błędne oddalenie skargi. Zawarty również w części wstępnej skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. także nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z tym przepisem Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. O naruszeniu art. 134 § 1 P.p.s.a. można mówić w sytuacji, gdy sąd wykracza poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona albo gdy - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wychodzi poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego lub też, gdy wydaje orzeczenie na niekorzyść skarżącego pomimo niestwierdzenia naruszeń prawa skutkujących nieważnością aktu lub czynności. Z postawionego zarzutu jak i z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika na czy miałby ten zarzut polegać. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania zarzutów skargi, czy jej uzasadnienia, nie może zgadywać, co autor skargi kasacyjnej miał na myśli. W takiej sytuacji przyjąć należy, że zarzut ten uchyla się spod kontroli Sądu. Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. Stwierdzić należy, że wskazany przepis ma charakter przepisu ustrojowego, który Sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznał ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (vide np. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 2/08). Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiła. Ponieważ poprzez omawiany zarzut autor skargi kasacyjnej, zdaje się, dążył do podważenia przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, w tym miejscu należy wskazać, że stan faktyczny sprawy może być podważany wyłącznie poprzez wskazanie stosownych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ to one regulują zasady postępowania przed sądem administracyjnym. Przepisy te powinny być wówczas powiązane z odpowiednimi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, celem wykazania, iż sąd pierwszej instancji nie dostrzegł ich naruszenia przez organ w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej wśród których kasator wskazuje na naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1, § 3 i art. 36 § 1 K.p.a. oraz art. 40 § 1, § 2 K.p.a uznać je należy również za nieuzasadnione. Zarzuty w tym zakresie w istocie nie odnoszą się do zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, gdyż Sąd ten powyższych przepisów nie stosował. Sądy administracyjne stosują bowiem przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Realizując wynikający z uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji wadliwie uznał, że organy administracyjne nie naruszyły tych przepisów. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że skarga kasacyjna dotyczy sprawy przewlekłości postępowania Zarządu Województwa Pomorskiego w przedmiocie zwrotu środków na dofinansowanie projektu. Kwestię sporną pomiędzy stronami stanowi zakres pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego kasacyjnie adw. D. R.. Zdaniem Zarządu Województwa Pomorskiego, zaaprobowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku udzielone temu adwokatowi pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do zastępowania [A.] Sp. z o.o. w sprawie o zwrot środków na dofinansowanie projektu, zdaniem Kasatora sprawa ta zakresem umocowania objęta nie była. W przypadku przyjęcia, że adw. D. R. był pełnomocnikiem skarżącej kasacyjnie Spółki nie będzie można mówić o przewlekłości postępowania Zarządu Województwa Pomorskiego, bowiem skuteczne doręczenie decyzji wydanej w sprawie nastąpiło znacznie przed wniesieniem skargi do rąk wskazanego pełnomocnika, natomiast w przeciwnym wypadku przyjąć należałoby, że postępowania ZWP dotknięte jest przewlekłością. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym aprobuje pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który z kolei zaaprobował stanowisko organu, że udzielone adwokatowi D. R. pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do zastępowania [A.] Sp. z o.o. w sprawie o zwrot środków na dofinansowanie projektu. W tym zakresie nie dopatruje się NSA naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegającego na zaniechaniu wnikliwej kontroli postępowania prowadzonego przez Zarząd Województwa Pomorskiego, błędnym ustaleniu zakresu pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi D. R., oddaleniu skargi, mimo niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Argumentacja WSA dotycząca zakresu pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi zasługuje na aprobatę. Z treści pełnomocnictwa wynika przecież, że adw. D. R. został ustanowiony pełnomocnikiem : "do wszelkich czynności faktycznych i prawnych, przed wszystkimi Sądami we wszystkich instancjach, przed Sądem Najwyższym, przed sądami administracyjnymi, przed organami ścigania, wszystkimi organami administracji i samorządowymi, w postępowaniu podatkowym, kontrolnym z prawem dalszej substytucji (...)". Taka treść i zakres przedmiotowego pełnomocnictwa jednoznacznie wskazuje, że w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego wymieniony adwokat został skutecznie ustanowiony pełnomocnikiem Spółki. Zarzuty, jakoby ww. pełnomocnictwo upoważniało jedynie do reprezentowania strony w postępowaniu kontrolnym i podatkowym a nie w "ogólnym postępowaniu administracyjnym" są nieuzasadnione. Kwestie te regulowała dalsza część treści pełnomocnictwa, oddzielona przecinkiem, przy czym z tej "dalszej części pełnomocnictwa" w żaden sposób nie wynika jego ograniczenie w zakresie opisanym w skardze kasacyjnej. Nie można więc zasadnie postawić Sądowi I instancji zarzutu wadliwości zaaprobowania rozumowania organu, że "dalsza część pełnomocnictwa" obejmuje konkretne rodzajowo sprawy, w których pełnomocnik może występować i jest niezależna od części pierwszej, wskazującej rodzaje spraw według kryterium podmiotowego, to jest określenia organu, który je prowadzi. Takie stanowisko Sądu uzasadniają również inne okoliczności wynikające z akt sprawy. Zawiadomienie z dnia [...] lipca 2015 r. o wszczęciu przedmiotowego postępowania w sprawie zwrotu środków zostało doręczone "[A.]" Sp. z o.o. w dniu [...] lipca 2015 r. Sprawie został nadany numer [...]. Sporne pełnomocnictwo zostało udzielone adw. D. R.w dniu [...] lipca 2015 r. Tego samego dnia adwokat skierował do Urzędu Marszałkowskiego pismo zawierające wskazane przez niego wnioski, powołując się na udzielone mu pełnomocnictwo i wskazując na numer sprawy nadany jej przez organ. Numer ten niewątpliwie dotyczy sprawy objętej niniejszym postępowaniem. Pełnomocnik adw. D. R. skierował do Urzędu Marszałkowskiego dniu [...] sierpnia 2015 r. kolejne pismo do którego załączył potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej ze wskazaniem zarówno w piśmie, jak i na załączonym przelewie numeru [...]. Treść pełnomocnictwa i wskazane pozostałe okoliczności wynikające z akt sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że adwokat D.R. został przez "[A.]" Sp. z o.o. w K. ustanowiony pełnomocnikiem w toczącej się przed Zarządem Województwa Pomorskiego sprawie zwrotu środków dla projektu pn. "E-pacjent - wprowadzenie usługi rozwijającej społeczeństwo informacyjne na obszarze D. P.". Reasumując stwierdzić należy, że organy zebrały pełny materiał dowodowy pozwalający na dokonanie oceny kwestii udzielenia pełnomocnictwa i dokonały prawidłowej jego oceny, a wobec powyższego należy przyjąć, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. są niezasadne. Fakt prawidłowego ustanowienia przez Kasatora pełnomocnika w sprawie zwrotu środków dla projektu pod nazwą "E-pacjent - wprowadzenie usługi rozwijającej społeczeństwo informacyjne na obszarze D. P." skutkować musi stwierdzeniem bezzasadności zarzutu skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 40 § 1 i § 2 K.p.a. Przepisy te przewidują, że w postępowaniu administracyjnym pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Skoro "[A.]" Sp. z o.o. w K. ustanowiła pełnomocnikiem w przedmiotowej sprawie adw. D.R., to dokonanie doręczenia mu w dniu [...] października 2015 r. decyzji Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia [...] września 2015 r. nr 36/2015 zobowiązującej Spółkę do zwrotu środków przyznanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu pod nazwą: "E-pacjent – wprowadzenie usługi rozwijającej społeczeństwo informacyjne na obszarze D. P." wskazanych przepisów prawa nie naruszyło. Z kolei nie budząca wątpliwości okoliczność doręczenia pełnomocnikowi strony wskazanej wyżej decyzji w dniu 2 października 2015 r. determinuje konieczność stwierdzenia bezzasadności zarzutów dotyczących naruszenia art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1, § 3 i art. 36 § 1 K.p.a. Skarga "[A.]" Sp. z o.o. w K. datowana na dzień [...] lipca 2016 r. wpłynęła do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego w dniu [...] sierpnia 2016 r., a do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku została przekazana w dniu [...] września 2016 r. W sytuacji, kiedy wydana w sprawie decyzja Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia [...] września 2015 r., nr [...] zobowiązująca Spółkę do zwrotu środków przyznanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu pn. "E-pacjent - wprowadzenie usługi rozwijającej społeczeństwo informacyjne na obszarze D. P." w dniu [...] października 2015 r. została doręczona pełnomocnikowi Kasatora nie można mówić o żadnej przewlekłości postępowania, co czyni zarzuty dotyczące naruszenia przez organy zasady pogłębiania zaufania obywateli, zasady szybkości postępowania i terminowości rozpoznawania spraw bezzasadnymi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).