I SA/Wa 1432/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. G., J. G. i M. G. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta miasta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 483/15 1. wymierza Prezydentowi miasta W. grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta miasta W. w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta miasta W. na rzecz J. G., J. G. i M. G. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 483/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta miasta W. do rozpoznania wniosku z dnia 8 lipca 2014 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. nr hip [...],w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 21 października 2015 r. akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 7 sierpnia 2015 r. wpłynęły do organu. Pismem z dnia 31 maja 2016 r. pełnomocnik następców prawnych W. G. tj. J. G., J. G. i M. G. wezwał Prezydenta m. st. Warszawy w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a., do wykonania wyroku Sądu z dnia 7 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 483/15. Pismem z 9 czerwca 2016 r. (data wpływu do Sądu 29 września 2016 r.) J. G., J. G. i M. G., reprezentowani przez radcę prawnego A. S., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez organ ww. wyroku. W skardze wnieśli o: a) wymierzenie organowi grzywny w wysokości stosownej do bezczynności; b) przyznanie od organu na rzecz skarżących na podstawie art. 154 § 7 P.p.s.a. sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty wymierzonej grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; c) zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego i sądowego oraz argumenty mające uzasadniać uwzględnienie skargi. W odpowiedzi na skargę Prezydent miasta W. wniósł o jej oddalenie, przedstawiając jednocześnie przebieg postępowania administracyjnego. Organ wskazał także, że w chwili zapadania ww. wyroku W. G. już nie żył, a pełnomocnik skarżących dopiero po wezwaniu organu z dnia 17 maja 2016 r. nadesłał akt poświadczenia dziedziczenia z dnia 10 marca 2015 r. po ww. oraz pełnomocnictwa procesowe upoważniające go do występowania w imieniu następców prawnych ww. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny ocenia zatem wydany akt zarówno pod względem jego zgodności z prawem materialnym, jak i zgodności z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W przypadku skargi o wymierzenie organowi grzywny z powodu jego bezczynności Sąd dokonuje oceny jej zasadności według stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania orzeczenia sądowego. Stosownie do art. 154 § 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o po-stępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwana dalej "P.p.s.a."), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa, sąd wymierza do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z treści przywołanego przepisu wynikają dwie przesłanki, które łącznie muszą być spełnione, aby sąd mógł organowi administracji wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ ten nie wykonuje wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Po drugie, wymierzenie grzywny jest możliwe po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania prawomocnego wyroku. Jak wynika z akt sprawy, wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 483/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta miasta W. do rozpoznania wniosku z dnia 8 lipca 2014 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. nr hip [...], w terminie czterech miesięcy, w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy został organowi doręczony w dniu 21 października 2015 r., zatem wyznaczony przez Sąd czteromiesięczny termin minął w dniu 21 lutego 2016 r. Ponadto, pismem z 31 maja 2016 r. pełnomocnik skarżących prawidłowo wezwał organ do wykonania powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wezwanie pozostało bezskuteczne, a organ do dnia dzisiejszego nie wykonał wyroku Sądu i nie rozpoznał wniosku o ustalenie odszkodowania. Wobec powyższych okoliczności sprawy, Sąd uznał, że obie ustawowe przesłanki, o których była mowa powyżej, w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione. Zatem, skarga na niewykonanie przez Prezydenta miasta W. wyroku sądu jest zasadna. Podkreślić należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego, czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być w żadnym razie tolerowane lub akceptowane. W szczególności nie można zaakceptować czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Zważywszy zatem na zasadność skargi, jak też skalę przekroczenia terminu w wykonaniu wyroku, skład orzekający ocenił, że dla realizacji represyjnej i dyscyplinującej funkcji adekwatna w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy będzie grzywna w wysokości 1000 (tysiąc) złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonym w art. 154 § 6 P.p.s.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zważywszy zatem na skalę przekroczenia wyznaczonego wyrokiem terminu i wspomniane wyżej okoliczności, które stanowiły zasadniczy czynnik rzutujący na przedłużanie postępowania, nie ma w ocenie Sądu wystarczająco uzasadnionych podstaw by zwłokę tę kwalifikować jako przejaw rażącego naruszania przez organ prawa, będącego wynikiem przede wszystkim lekceważącego stosunku do obowiązujących organ norm postępowania, czy też stron, które postępowanie to zainicjowały, bądź Sądu. Sąd też miał na względzie fakt, że pełnomocnik skarżących już w sierpniu 2015 r. (data sporządzenia pełnomocnictw od skarżących) miał wiedzę o śmierci W. G. i nie poinformował organ prowadzący o tym fakcie. Pomimo tego wystosował do organu pismo z dnia 18 kwietnia 2016 r. w imieniu W. G. wzywające organ do wykonania ww. wyroku, które nie mogło być prawnie skuteczne. Prawidłowo uczynił to dopiero pismem z dnia 31 maja 2016 r. O śmierci W. G. pełnomocnik skarżących poinformował organ prowadzący dopiero w czerwcu 2016 r. na skutek wezwania organu z dnia 17 maja 2016 r., składając jednocześnie do akt sprawy akt poświadczenia dziedziczenia oraz stosowne pełnomocnictwa od następców prawnych W. G. Jednocześnie w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd mając powyższe na uwadze nie znalazł wystarczająco uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o przyznanie od organu na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 7 P.p.s.a. sumy pieniężnej i w tym zakresie skargę oddalił. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 w związku z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 3 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania (punkt 4 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.