II OSK 426/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej N. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2686/15 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej N. w Ł. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wspólnoty Mieszkaniowej N. w Ł. na rzecz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2686/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej N. przy ul. K. [...] w Ł. (dalej jako Wspólnota Mieszkaniowa, skarżąca kasacyjnie) na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła Wspólnota Mieszkaniowa podnosząc zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. i art. 140 K.p.a. oraz art. 144 K.p.a. a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. polegające w szczególności na: a. przejściu przez Sąd I instancji do porządku dziennego nad okolicznością, że organ II instancji nie dopatrzył się niedostatków kwerendy archiwalnej w toku postępowania przed organem I instancji i nie dokonał jej uzupełnienia, b. niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji sprzeczności w treści uzasadnienia postanowienia organu II instancji w zakresie daty wzniesienia spornego obiektu, która to sprzeczność stała się udziałem uzasadnienia zaskarżonego wyroku, c. oddaleniu skargi przez Sąd I instancji, pomimo że organ II instancji zaniechał obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgromadzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz dokonania oceny w oparciu o całokształt tego materiału. Skarżąca kasacyjnie podniosła, że po wydaniu zaskarżonego postanowienia uzyskała archiwalne materiały, których pominięcie skutkowało wydaniem błędnego postanowienia stanowiąc zarazem podstawę do wznowienia postępowania. Nadto, zdaniem Wspólnoty, Sąd I instancji nie dostrzegł wewnętrznej sprzeczności i niekonsekwencji uzasadnienia postanowienia wydanego przez organ II instancji w zakresie okoliczności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, to jest kwestii dotyczącej pochodzenia budynku. Sprzeczność ta polega na jednoczesnym stwierdzeniu, że "budynek ten pochodzi z końca XIX w" i "zachował oryginalną formę w stosunku do archiwalnego projektu realizacji facjatek z 1923 r.". Niemożliwym jest aby budynek pochodził z końca XIX wieku i zachował oryginalną formę z XX wieku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Wspólnotę Mieszkaniowej N. przy ul. K. [...] w Ł. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie do zarzutu wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia postanowienia Ministra jak i wyroku Sądu I instancji stwierdzić należy, że jest to sprzeczność jedynie pozorna. Z materiału dowodowego wynika, że budynek zrealizowany został w końcu XIX w. natomiast w 1923 r. zamierzano go rozbudować poprzez dobudowanie dwóch tzw. facjatek (mansardy) przy czym ostatecznie zbudowana została tylko jedna. Sporządzając w 1923 r. projekt budowlany dobudowy tych facjatek projektant odzwierciedlił w nim istniejący wówczas wygląd budynku. W oparciu o ten projekt organ I instancji zasadnie stwierdził, że budynek cechuje autentyzm przejawiający się w zachowaniu w stanie nieprzekształconym wyglądu zewnętrznego do projektu archiwalnego. Projekt budynku jak i sam budynek pochodzą z XIX w. zaś jego przebudowy poprzez dobudowę facjatki dokonano w XX w. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zawartych w uzasadnieniu postanowienia Ministra stwierdzeń, iż budynek pochodzi z końca XIX w oraz że cechuje go wysoki stopień autentyzmu, o czym świadczy porównanie stanu obecnego z archiwalnym projektem pochodzącym z 1923 r., nie należy rozumieć w ten sposób, że budynek pochodzi z XIX w zaś jego projekt z 1923 r. Jest to nieuzasadnione uproszczenie. W istocie bowiem organ administracji stwierdził, że porównanie obecnego wyglądu budynku z projektem jego przebudowy z 1923 r., w którym odzwierciedlono wygląd budynku nadany mu w XIX w, jest dowodem na to, że budynek ten zachował autentyczny wygląd. Odnośnie do przedłożonych przez Wspólnotę Mieszkaniową dokumentów uzyskanych po wydaniu postanowienia przez Ministra stwierdzić należy, że okoliczność ta nie może być podstawą wznowienia postępowania. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. postepowanie wznawia się, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Warunkiem wznowienia postepowania jest to, by nowe dowody lub nowe okoliczności miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Załączone przez skarżącą kasacyjnie do akt sprawy dokumenty takiego znaczenia nie mają. Te dodatkowe dokumenty nie podważają poczynionych przez organy administracji ustaleń dotyczących wartości zabytkowej budynku, którego dotyczył wniosek o dokonanie rozbiórki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Ocena tego materiału dokonana przez organy administracji nie nosi cech dowolności a w konsekwencji brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości kontrolowanego przez Sąd I instancji postanowienia a zarazem brak jest postaw do kwestionowania prawidłowości wydanego przez ten Sąd wyroku. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.