III SA/Wa 2715/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz, sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P.S.A. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 11 czerwca 2015 r. nr IPPP1/4512-244/15-8/EK w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz P. S.A. z siedzibą w P. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P.S.A. (dalej: "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nabycia obligacji przez Spółkę. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka zamierza przeprowadzić centralizację niektórych operacji finansowych i towarzyszących im czynności w odniesieniu do części podmiotów należących do [...] (zwanych dalej: "[...]"). Przedmiotowa centralizacja, obok zawierania przez Spółkę ze [...] określonych transakcji finansowych, będzie polegała na centralizacji w Spółce funkcji wykonywanych dotychczas przez [...] samodzielnie i/lub z wykorzystaniem podmiotów trzecich i świadczeniu przez Spółkę na rzecz [...] określonych usług, w tym mających na celu zastąpienie [...] przejętych od nich funkcji i czynności. Celem Centralizacji jest także zwiększenie efektywności i obniżenie kosztów działalności zarówno Spółki, jak i [...]. Powyższy proces będzie dotyczyć następujących obszarów finansowych [...]: 1) Ryzyko rynkowe i finansowe obejmujące: a. Transakcje odsetkowe: i. rzeczywiste - wzajemne zobowiązanie stron transakcji do dokonywania płatności kwoty nominalnej (rzeczywista transakcja walutowa) oraz płatności odsetkowych, od ustalonej dla każdej ze stron transakcji kwoty nominalnej, obliczonych według określonych dla każdej ze stron transakcji kontraktowych stóp procentowych, ii. nierzeczywiste (swap odsetkowy) - wzajemne zobowiązanie stron transakcji do dokonywania płatności odsetkowych, od ustalonej dla każdej ze stron transakcji kwoty nominalnej, obliczonych według określonych dla każdej ze stron transakcji kontraktowych stóp procentowych; b. Transakcje walutowe: i. rzeczywiste (w tym swap walutowy) - przedmiotem transakcji jest wzajemne zobowiązanie stron transakcji do przeniesienia własności na rzecz drugiej strony transakcji określonej kwoty waluty, zgodnie z przyjętym przez strony transakcji kursem wymiany, ii. nierzeczywiste (NDF) - przedmiotem transakcji jest rozliczenie różnicy walutowej pomiędzy kwotami walut ustalonymi w oparciu o kontraktowy kurs wymiany a kwotami walut ustalonymi w oparciu o kurs referencyjny. Zobowiązaną do zapłaty kwoty różnicy walutowej jest strona transakcji, której kwota waluty ustalona na podstawie kursu referencyjnego jest wyższa niż kwota waluty ustalona na podstawie kontraktowego kursu wymiany; c. Transakcje mieszane (walutowo-odsetkowe) - składają się z zobowiązań wynikających z określonych, połączonych ze sobą funkcjonalnie transakcji walutowych i odsetkowych; d. Transakcje zmiany cen towarów (swap towarowy) - polegają na wymianie lub serii wymian uzgodnionych kwot stałych za uzgodnione kwoty zmienne; rozliczenie polega na przelaniu różnicy pomiędzy kwotą stałą i kwotą zmienną, o ile kwota stała jest większa od kwoty zmiennej, albo na przelaniu różnicy pomiędzy kwotą zmienną i kwotą stałą, o ile kwota zmienna jest większa od kwoty stałej; e. Usługę wsparcia dla zarządzania przez [...] ryzykiem rynkowym i finansowym obejmującą doradztwo w zakresie identyfikacji ryzyk, opracowanie i wdrożenie strategii zarządzania wymienionymi ryzykami, analizę zleceń oraz podejmowanie czynności faktycznych związanych z zawieraniem transakcji. 2) Produkty bankowe (w tym zarządzanie płynnością finansową) obejmujące: a. Zarządzanie rachunkami bankowymi, w odniesieniu do których świadczone będzie wsparcie dla [...] w zarządzaniu przez nią płynnością środków finansowych, polegające w szczególności na: i. monitorowaniu zasobów środków finansowych [...] znajdujących się na rachunkach bankowych [...], ii. zarządzaniu skonsolidowanym rachunkiem bankowym oraz wykonywanie pozostałych obowiązków i uprawnień wynikających z umowy dotyczącej skonsolidowanego rachunku bankowego, iii. pozyskiwaniu produktów bankowości transakcyjnej na rzecz [...], iv. ustaleniu brzmienia dokumentacji bankowej w zakresie bankowości transakcyjnej, której stroną będzie [...]; b. Finansowanie i wsparcie wewnątrzgrupowe: i. Pożyczki wewnątrzgrupowe, ii. Obligacje, iii. Gwarancje korporacyjne, iv. Poręczenia; c. Udzielanie rekomendacji dotyczących: i. korzystania z systemu cash pool lub otwierania/zamykania innych rachunków bankowych, ii. Finansowania, iii. wykorzystania produktów trade finance (np. akredytywa, faktoring). iv. korzystania z produktów bankowości transakcyjnej; d. Usługę wsparcia dla zarządzania przez [...] produktami bankowymi obejmującą doradztwo w zakresie wyboru produktu bankowego, przygotowania nowego produktu do wdrożenia lub zmiany obecnie wykorzystywanego, koordynację wdrożenia, pozyskiwania produktów bankowych od instytucji finansowych w imieniu [...] lub na rzecz [...]. w szczególności polegających na negocjowaniu oraz określaniu warunków umów i innych dokumentów dotyczących produktów bankowych, które mają być zawierane przez [...] z instytucjami finansowymi. Transakcje określone w punktach 1) a-d. dotyczą instrumentów finansowych, przy czym Spółka nie występuje w ich przypadku w roli pośrednika, ale strony transakcji. Usługi określone w punktach 1) e. i 2) a. c. i d. nie są niezbędne dla realizacji transakcji określonych odpowiednio w punktach 1) a.-d. i 2) b. i mogłyby być zagospodarowane przez same [...] lub inne podmioty zewnętrzne nie uczestniczące w tych transakcjach. W związku z tak przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego Spółka zapytała, czy nabycie obligacji podlega opodatkowaniu podatkiem VAT? Zdaniem Skarżącej, nabycie obligacji nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Spółka wskazała, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. – ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT") opodatkowaniu podatkiem VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie, które nie stanowi dostawy towarów. Nabycie obligacji ma na celu zagospodarowanie własnych, wolnych środków finansowych. Spółka nabywając obligacje nie podejmuje czynności, które mogłyby być uznane za świadczenie usługi na rzecz emitenta tych obligacji. Tym bardziej nie można w takim przypadku mówić o dostawie towarów. W związku z tym przychody odsetkowe otrzymywane przez Spółkę w związku z nabyciem obligacji nie są objęte zakresem opodatkowania podatkiem VAT. Spółka wskazała, że powyższe stanowisko potwierdził wielokrotnie Minister Finansów w wydanych interpretacjach indywidualnych. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 11 czerwca 2015r. stanowisko Spółki uznał za nieprawidłowe. Minister powołał się na przepisy ustawy o VAT, tj.: 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, ust. 2 oraz na art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995r. o obligacjach (Dz. U. z 2014 r., poz. 730 ze zm., dalej: "ustawa o obligacjach"). Wskazał, że obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji (obligatariusza) i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia. Obligacje stanowią pokrewną do kredytu lub pożyczki formę pozyskiwania kapitału. W związku z powyższym Spółka, która jest zarejestrowanym podatnikiem VAT pełni funkcję kredytodawcy (finansującego), świadczącego na rzecz emitenta usługę finansową, w zamian za co otrzyma określone świadczenie. Z uwagi na powyższe przepisy oraz okoliczności przedstawione we wniosku, Minister stwierdził, iż nabycie obligacji w opisanych przez Spółkę okolicznościach spełnia niewątpliwie szeroką definicję usług zawartą w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. W analizowanej sytuacji będzie można bowiem zidentyfikować beneficjenta świadczenia wykonanego przez Spółkę, którym będzie emitent obligacji mogący korzystać z kapitału udostępnionego mu przez Spółkę, ponadto usługa będzie miała charakter odpłatny, z uwagi na fakt, że Spółka otrzyma wynagrodzenie - odsetki. Spółka wyświadczyła usługę w postaci udostępnienia kapitału, w zamian za którą w ostatecznym rozrachunku otrzymał wynagrodzenie w formie odsetek. Zatem należy jednoznacznie wskazać, że w omawianej sytuacji stroną świadczącą usługę będzie Spółka jako nabywca obligacji. Minister przytaczając następnie przepisy art. 41 ust. 1, art. 146a pkt 1, art. 43 ust. 1 pkt 41, ust. 15 ustawy o VAT oraz art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 pkt 1 lit a) ustawy o obrocie instrumentami finansowymi stwierdził, iż czynność nabycia obligacji, w związku z którymi Spółce przysługuje wynagrodzenie stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu i korzystające ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy, przedmiotowe usługi nie zostały bowiem wymienione w katalogu wyłączeń ze zwolnienia wymienionych w art. 43 ust. 15. Skarżąca, po wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Spółka - na podstawie art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") zarzuciła: 1) dopuszczenie się błędu wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że nabycie obligacji jest świadczeniem usług; 2) dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT, co spowodowało jego bezpodstawne zastosowanie w odniesieniu do czynności, która nie stanowi świadczenia usługi; 3) naruszenie przepisów postępowania: tj. art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) (dalej: "O.p.") poprzez: a) zajęcie przez Ministra Finansów w interpretacji stanowiska sprzecznego z zamieszczonym na jego ogólnodostępnej stronie internetowej. b) przyjęcie, że ze stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę we wniosku o Interpretację wynika, iż nabywając ona obligacje świadczy ona usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. W ocenie Spółki nabycie obligacji nie oznacza świadczenia usługi i odsetki otrzymane z tego tytułu nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, w związku z czym Minister dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Ponadto, zdaniem Strony, z samego faktu, że w ustawie o VAT zawarte jest zwolnienie, które dotyczy instrumentów finansowych, nie można wywodzić, że nabycie obligacji stanowi świadczenie usług, które jest zwolnione od podatku VAT. Według Skarżącej nabycie obligacji nie stanowi świadczenia usług, a zatem zwolnienie to w ogóle nie ma zastosowania w odniesieniu do nabycia obligacji. Dlatego też Minister dokonał niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Zakres rozpoznania sprawy ze skargi (wniesionej po 15 sierpnia 2015 r.) na interpretację indywidualną jest ograniczony, stosownie do art. 57a w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., do zarzutów skargi. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona po 15 sierpnia 2015 r. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia opodatkowania podatkiem od towarów i usług nabycia przez Skarżącą obligacji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przepis art. 8 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji oraz świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Podatnikami, zgodnie z zapisem art. 15 ust. 1 ustawy VAT, są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z art. 15 ust. 2, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny, a także powyższe regulacje prawne, w wydanej interpretacji indywidualnej organ uznał, że nabycie przez Skarżącą obligacji stanowi czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, choć równocześnie korzystającą ze zwolnienia od tego podatku z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT. Minister Finansów stanął na stanowisku, że obligacje stanowią pokrewną do kredytu lub pożyczki formę pozyskiwania kapitału w związku z czym Skarżąca pełni funkcję kredytodawcy (finansującego), świadczącego na rzecz emitenta obligacji usługę finansową, w zamian za co otrzyma określone świadczenie. Spółka, zdaniem Ministra, wyświadczyła usługę w postaci udostępnienia kapitału, w zamian za którą w ostatecznym rozrachunku otrzyma wynagrodzenie w formie odsetek, a zatem Skarżąca jako nabywca obligacji będzie stroną świadczącą usługę. Sąd nie podziela tego poglądu. Nabywając obligacje, a nawet osiągając przychody z faktu posiadania obligacji emitowanych przez inne podmioty, które nie są nabywane w celach handlowych, Skarżąca nie wykonuje działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Nie można, zdaniem Sądu, uznać za działalność gospodarczą, a w konsekwencji za świadczenie usług, czynności polegających na lokowaniu posiadanych nadwyżek finansowych w papiery wartościowe jakimi są niewątpliwie obligacje. Opisane w zdarzeniu przyszłym wniosku o interpretację zagospodarowanie własnych środków finansowych Spółki nie ma charakteru wynagrodzenia za usługę. Tym samym nie powinno być ono objęte zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Analizując sporną kwestię należy wskazać, że w świetle ustawy, świadczeniem usług jest każde zachowanie na rzecz innej osoby, na które może składać się zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Na świadczenia mogą też jednocześnie składać się zachowania związane z działaniem i zaniechaniem. Z pojęcia usług należy jednak wyłączyć świadczenia, których treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, które stanowią dostawę towarów. Elementem koniecznym do uznania, że mamy do czynienia z usługą jest także istnienie bezpośredniego konsumenta, odbiorcy świadczenia odnoszącego z niego chociażby potencjalną korzyść (por. A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 8 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX 2011). Co do zasady warunkiem opodatkowania podatkiem od towarów i usług świadczenia usług jest ich odpłatny charakter. Wyjątkiem są czynności zrównane z odpłatnym świadczeniem usług, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy VAT. Odpłatność oznacza, że usługi są wykonywane za wynagrodzeniem. Pomiędzy otrzymaną zapłatą a wykonanym świadczeniem powinien zachodzić bezpośredni związek o charakterze przyczynowym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Należy także wskazać, że świadczenie usług, podobnie jak dostawa towarów podlegają opodatkowaniu tylko wówczas, gdy są wykonywane przez podatnika podatku od towarów i usług działającego dla tych czynności w takim właśnie charakterze. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Skarżąca zamierza przeprowadzić centralizację niektórych operacji finansowych i towarzyszących im czynności w odniesieniu do części podmiotów należących do Grupy Kapitałowej Skarżącej. W ramach tych działań Spółka zamierza nabyć obligacje, w celu zagospodarowania własnych, wolnych środków finansowych. Zdaniem Sądu Spółka nabywając obligacje nie podejmuje czynności, które mogłyby być uznane za świadczenie usługi na rzecz emitenta tych obligacji. Tym bardziej nie można w takim przypadku mówić o dostawie towarów. W związku z tym przychody odsetkowe otrzymywane przez Spółkę w związku z nabyciem obligacji nie są objęte zakresem opodatkowania podatkiem VAT. Zdaniem Sądu z przytoczonych powyżej przepisów, nie wynika, aby czynności polegające na lokowaniu wolnych środków pieniężnych w obligacjach emitowanych przez inne podmioty, stanowiły kategorię czynności podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ Skarżąca jedynie lokuje swoje wolne środki pieniężne, sama korzystając z usługi emitenta obligacji. A zatem poprzez czynność nabycia obligacji Strona nie realizuje odpłatnej dostawy towarów jak i odpłatnego świadczenia usług. Zatem przychody finansowe uzyskiwane z ww. czynności nie będą przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług u podmiotów, które nie są instytucją świadczącą usługi finansowe. Otrzymanie odsetek nie jest świadczeniem wzajemnym czy odpłatnym. Przedsiębiorca lokujący swoje wolne środki pieniężne, poprzez samą czynność nabycia obligacji nie świadczy usługi, jedynie sam korzysta z usługi instytucji finansowej. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o obligacjach obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji (obligatariusz) i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia. Z treści tego przepisu jasno wynika, że to emitent obligacji a nie obligatariusz zobowiązuje się do spełnienia świadczenia. Dochód z obligacji powstaje z mocy samego faktu ich posiadania, które uprawnia ich posiadacza do otrzymywania płatności odsetkowych. Otrzymane odsetki stanowią więc nieodłączny element posiadania środków na rachunku bankowym lub ww. instrumentów finansowych. Z przytoczonych przepisów wynika, iż kwoty uzyskanych odsetek z tytułu lokowania wolnych środków pieniężnych w obligacjach nie stanowią kwoty należnej z tytułu odpłatnej dostawy towarów ani też z tytułu odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju. Tak więc, zdaniem Sądu, odsetki od obligacji nie mieszczą się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ustawy o VAT, w szczególności zaś nie są obrotem z tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 8 tej ustawy i dlatego nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Reasumując, zdaniem Sądu, zarzut skargi dotyczący dopuszczenia się przez Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji błędu wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że nabycie obligacji jest świadczeniem usług należało uznać za zasady. W konsekwencji za zasadny należało uznać również zarzut dopuszczenia się przez ten organ niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT. Skoro ani nabycie obligacji ani uzyskanie z tego tytułu odsetek nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to kwestia zastosowania zwolnienia od tego podatku jest bezprzedmiotowa. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 O.p. wyjaśnić należy, że z uwagi na brzmienie art. 134 § 1 oraz art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyraźne odróżnienie przez ustawodawcę zarzutów naruszenia przepisów postępowania od zarzutu dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego prowadzi do wniosku, że nieprawidłowość dokonanej przez organ wykładni przepisów materialnego prawa podatkowego i nieprawidłowość zastosowania wynikających z nich norm prawnych w odniesieniu do zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji nie może być kwestionowana poprzez formułowanie ogólnego ze swojej natury zarzutu naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (nie powiązanego z naruszeniem żadnego innego przepisu prawa). Z tego względu zarzut ten należało uznać za niezasadny. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższych wywodów Sądu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 tej ustawy.