II SA/Kr 972/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Wojewody z dnia 17 czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające go postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 22 lutego 2016 r. 2. zasądza od Wojewody kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta postanowieniem z 22 lutego 2016r. znak: [...] na podstawie art. 150 § 1 i art. 149 § 3 w związku z art. 147 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., póz. 1409 ze zm.) odmówił P. G. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 14 września 2015 r., znak sprawy [...] zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę Nr [...] dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa myjni samochodowej kontenerowej bezdotykowej dwustanowiskowej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gaz, C.O., energii elektrycznej, kanalizacji deszczowej oraz przebudowa fragmentu sieci gazowej kolidującej z planowaną inwestycją , na dz. nr [...] obr. [...] P. oraz zjazdem publicznym i przyłączeni kanalizacji deszczowej z dz. nr [...] poprzez dz. nr [...] na dz. nr [...] obr. [...] P., przy ul. [...] w K." - jako ETAP l inwestycji p.n.: "budowa myjni samochodowej kontenerowej bezdotykowej dwustanowiskowej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gaz, C.O., energii elektrycznej, kanalizacji deszczowej oraz przebudowa fragmentu sieci gazowej kolidującej z planowaną inwestycją, na dz. nr [...] obr. [...] P. oraz zjazdem publicznym i przyłączem kanalizacji deszczowej z dz. nr [...] poprzez dz. nr [...] na dz. Nr [...] obr. [...] P., wraz z rozbudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gaz, c.o., energii elektrycznej na dz. nr [...] obr. [...] P., przy ul. [...] w K." wydanej na rzecz J. K. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta wskazał, że decyzją z dnia 14 września 2015r. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa myjni samochodowej kontenerowej bezdotykowej dwustanowiskowej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gaz, C.O., energii elektrycznej, kanalizacji deszczowej oraz przebudowa fragmentu sieci gazowej kolidującej z planowaną inwestycją, na dz. nr [...] obr. [...] P. oraz zjazdem publicznym i przyłączem kanalizacji deszczowej z dz. nr [...] poprzez dz. nr [...] na dz. nr [...] obr. [...] P., przy ul. [...] w K.." -jako ETAP l inwestycji p.n.: "budowa myjni samochodowej kontenerowej bezdotykowej dwustanowiskowej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gaz, C.O., energii elektrycznej, kanalizacji deszczowej oraz przebudowa fragmentu sieci gazowej kolidującej z planowaną inwestycją, na dz. nr [...] obr. [...] P. oraz zjazdem publicznym przyłączem kanalizacji deszczowej z dz. nr [...] poprzez dz. nr [...] na dz. nr [...] obr. [...] P., wraz z rozbudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gaz, c.o., energii elektrycznej na dz. nr [...] obr. [...] P., przy ul. [...] w K." (znak: [...]). Decyzja ta uprawomocniła się w dniu 7 października 2015 r. Dnia 4 listopada 2015 r. P. G. złożył wniosek o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż w toku prowadzonego postępowania o wydanie decyzji pozwolenia na budowę nie uznano wnioskodawcy za stronę postępowania. Ponadto wskazał, iż w jego ocenie przedmiotowa inwestycja ma bezpośredni wpływ na działkę nr [...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K., której jest właścicielem. Podał również, że powziął wiadomość o wydaniu ostatecznej decyzji w dniu 24 października 2015 r. Prezydent Miasta powołując się na brzmienie art. 148 § l i 2 k.p.a., wskazał, że wnioskodawca zachował ustawowy termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Oceniając czy P. G. posiada legitymację do wniesienia tego podania, powołał się na art. 147 k.p.a., art. 61 a k.p.a oraz orzecznictwo sądów wskazując, że wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest dopuszczalne w oparciu o żądanie podmiotu nie posiadającego przymiotu strony postępowania. Podkreślił, że w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § l pkt 4 kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) okoliczność czy podanie pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny, badana jest przed wydaniem rozstrzynięcia w przedmiocie wznowienia postępowania (postanowienie o wznowieniu postępowania, ewentualnie postanowienie o odmowie wznowienia postępowania). W ocenie organu z przepisu art. 147 k.p.a. wynika, że żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia (wniosek o wznowienie) winno pochodzić od strony. Pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym jest zaś uzależnione od istnienia interesu prawnego, który wynika z przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa i obowiązki. Do wniesienia podania o wznowienie postępowania jest uprawniona strona, która brała udział we wszystkich czynnościach dotyczących postępowania i do której skierowano kwestionowaną decyzję oraz strona, która dowiedziała się o decyzji dotyczącej jej praw i obowiązków, a nie brała udziału w postępowaniu bądź w niektórych czynnościach istotnych dla rozstrzygnięcia. Na organie administracji ciąży w pierwszej kolejności obowiązek ustalenia, czy żądanie wznowienia postępowania dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną oraz czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła osoba, której przysługiwał w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, przymiot strony. W sytuacji, gdy organ po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego ustali, iż wniosek nie pochodzi od strony postępowania, nie może wszcząć postępowania w przedmiocie wznowienia, gdyż naruszałoby to normę prawną określoną w art. 147 k.p.a., który dopuszcza możliwość wznowienia postępowania wyłącznie na wniosek strony. W dalszej części rozważań powołując się na art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wskazał, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wnioskodawca jako przesłankę wznowienia postępowania wskazał okoliczność, że został pominięty w postępowaniu dotyczącym wydania ww. decyzji pomimo że, jako właścicielowi działki nr [...] obr. [...] P., bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji (dz. nr [...] obr. [...] P.) przysługuje mu status strony. Powołując się na definicje obszaru oddziaływania wynikającą z ustawy prawo budowalne zawartej w art. 3 pkt 20 oraz na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 kwietnia 2013 r., sygn. II SA/Wr 205/13) który wskazał, że tylko "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie" stanowić będzie bazę do ustalenia interesu prawnego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji pozwolenia na budowę Nr [...] z 14 września 2015 r. obszar oddziaływania obiektów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmował nieruchomości oznaczone jako działki nr [...], [...], [...] obr. [...] P., stąd przymiot strony w tym postępowaniu przysługiwał właścicielom tych nieruchomości. W przypadku obiektów budowlanych, przepisami odrębnymi wyznaczającymi obszar oddziaływania obiektu są w szczególności warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. póz. 1422), które zawierają wymogi dotyczące sytuowania obiektów budowlanych, w tym m.in. dotyczące odległości między budynkami ze względu na zacienienie czy usytuowanie budynków w stosunku do granic działki budowlanej. Obszar oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego objętego decyzją pozwolenia na budowę nr [...] z 14 września 2015 r., obejmuje jedynie działki objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę, tj. działkę nr: [...] (projektowany obiekt), [...], [...] (wjazd). W związku z powyższym za strony postępowania zostali uznani właściciele użytkownicy wieczyści lub zarządcy ww. nieruchomości. Po przeanalizowaniu projektu budowlanego organ l instancji uznał, iż projektowany obiekt budowlany objęty etapem l inwestycji (myjnia samochodowa kontenerowa bezdotykowa dwustanowiskowa), nie wprowadza związanych z nim ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym w zabudowie działek położonych w sąsiedztwie a w szczególności działki będącej własnością P. G. (nr [...] ). Projektowana myjnia samochodowa zlokalizowana jest w centralnej części działki nr [...] obr. [...] P. Maksymalna wysokość projektowanych obiektów wynosi 4 m. (wiata) oraz 2,7 m. (kontener z urządzeniami). Odległość projektowanych obiektów od granicy z działką nr [...] wynosi 17,05 m. W związku z powyższym organ uznał, iż projektowane obiekty objęte etapem l inwestycji w żaden sposób nie wprowadzają ograniczeń w sposobie zagospodarowania, w tym zabudowy działki nr [...] obr. [...] P., w związku z czym nie znalazła się ona w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Planowana inwestycja nie wpłynie na możliwość zagospodarowania, ani na wykonywanie przez właściciela działki nr [...] obr. [...] P., przysługującego mu prawa własności, a także nie wpłynie na dotychczasowy sposób korzystania z tej nieruchomości. Wobec czego P. G. nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu. Prezydent Miasta uznał zatem, że skoro wnioskiem o wznowienie wystąpił P. G. (właściciel nieruchomości położonej na działce nr [...] obr. [...] P.) niebędący stroną w sprawie, to nie badał czy zrealizowana została przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. czy strona z własnej winy, lub bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, albowiem kwestia winy, lub jej braku, rozpatrywana jest dopiero na etapie wznowionego postępowania, po ustaleniu, iż z wnioskiem o wznowienie wystąpiła strona, z zachowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a., po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, którego wydanie w niniejszej sprawie jest, z przyczyn wskazanych wyżej, niedopuszczalne. W świetle powyższego organ l instancji stwierdził, iż zasadne jest wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn formalnych (podmiotowych), tj. z powodu braku legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego o wznowienie. Organ l instancji podkreślił, że teren przedmiotowej inwestycji podlega ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w K., zatwierdzony uchwałą Rady Miasta nr [...] z 23 kwietnia 2014 r. Inwestycja położona jest w obszarze [...], dla którego jako przeznaczenie podstawowe to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem lokalizacji zabudowy usługowej, o wielkości powierzchni całkowitej nie większej niż 49% powierzchni całkowitej budynków przeznaczania podstawowego przy zakazie lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z projektu budowlanego wynika, iż powierzchnia całkowita planowanych usług wynosi 73,83 m2, natomiast powierzchnia całkowita budynków przeznaczenia podstawowego wynosi 168 m2' po a zatem pow. całkowita usług nie jest większa niż 49% powierzchni całkowitej budynków przeznaczenia podstawowego 73,83 < 82,32 (168 x 0,49). Wskazał, że w przedmiotowej sprawie pozwolenie na budowę dotyczyło jedynie obiektu myjni samochodowej niemniej jednak inwestor przedstawił zagospodarowanie terenu dla całego zamierzenia budowlanego wykazując jednocześnie zgodność całego zamierzenia budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda, na skutek zażalenia P. G. od ww. postanowienia Prezydenta M., postanowieniem z 17 czerwca 2016r. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016 póz. 290) - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ II instancji w pełni podzielił argumentacje wywiedzioną przez Prezydenta Miasta w uzasadnieniu decyzji z dnia 22 lutego 2016r. Podkreślił, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) może zakończyć postępowanie tylko w przypadkach gdy brak legitymacji do żądania wszczęcia postępowania jest oczywisty, a zatem gdy bez koniecznych czynności postępowania wyjaśniającego po stronie żądającego wszczęcia postępowania, brak jest interesu prawnego. Wskazał, że określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Jeżeli nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu, wówczas właścicielowi tej nieruchomości, przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę. W oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i art. 28 ustawy K.p.a. skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Podkreślił, że argumenty dotyczące uciążliwego oddziaływania świateł samochodów przyjeżdżających na plac budowy i przewidywania bardzo dużego, negatywnego wpływu na komfort życia i zakłócanie spoczynku nocnego, a także komfortu życia, świadczą jedynie o istnieniu interesu faktycznego a nie prawnego do uczestniczenia w postępowaniu. Projektowana inwestycja nie została również zaliczona do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska naturalnego. Wskazał, że argument wnioskodawcy posiadania statusu strony z uwagi na współwłasność działki drogowej nr [...] obr. [...] P., będącej działką drogową, także nie świadczy o istnieniu interesu prawnego po stronie Skarżącego. W ocenie organu odwoławczego, fakt realizowania przy drodze nowej inwestycji, nie ma żadnego wpływu na sposób zagospodarowania istniejącej drogi. Organ II instancji podkreślił, że postępowanie ogranicza się do ustalenia posiadania przez wnioskodawcę legitymacji do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia i poza jego przedmiotem pozostaje kwestia wadliwości decyzji o pozwoleniu na budowę, w zakresie zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz etapowania inwestycji. Podał, że po stronie skarżącego istnieje interes faktyczny, a nie prawny dający legitymację strony postępowania. Skarżący nie przedstawił żadnego konkretnego argumentu przemawiającego za tym, że przedmiotowa inwestycja powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu jego nieruchomości. Skargę na powyższe postanowienie Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wywiódł P. G. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię tj. - art. 28 ust. 2 Prawo budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżący P. G. nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie; - art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez wadliwe określenie obszaru oddziaływania spornego zamierzenia inwestycyjnego. Skarżący podniósł, że błędnie przyjęto, iż nie przysługuje mu status strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, iż jego działka znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Podkreślił, że przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę w obecnym stanie prawnym powinni mieć właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości sąsiednich, chyba że organ ustali, iż z uwagi na znaczną odległość planowanej zabudowy od działki sąsiedniej, ukształtowanie terenu, sposób jego dotychczasowego lub planowanego zagospodarowania wykluczone jest, że zamierzenie inwestycyjne będzie w jakikolwiek sposób ograniczało zagospodarowanie nieruchomości sąsiedniej. Zdaniem skarżącego "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie i doktrynie przyjęło się, że oddziaływanie obiektu w rozumieniu art 28 ust. 2 prawa budowlanego, to oddziaływanie powodujące naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, np. przepisów techniczno-budowlanych, czy ochrony środowiska, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Przyjmując powyższą argumentację można wysnuć wniosek, że jeżeli w wyniku wydania decyzji ma powstać obiekt budowlany, który spowoduje jakiekolwiek ograniczenie sposobu zagospodarowania innej nieruchomości lub spadek jej wartości, jej właściciel, użytkownik wieczysty czy zarządca będzie stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki winno nastąpić biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu wyznaczona zostanie strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem oddziaływania obiektu. Zatem właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w tak ustalonym obszarze, jako dysponujący tytułem prawnym do działek położonych w strefie oddziaływania, posiadają interes prawny i są (oprócz inwestora) stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę tej inwestycji. Powołując się na art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zarzucił, że doszło do naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w K. tj. § 11 ust. 3 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 23 kwietnia 2014r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Zdaniem skarżącego, organy obydwu instancji nie przeprowadziły wnikliwej analizy pojęcia obszaru oddziaływania spornego zadania inwestycyjnego w przedmiotowej sprawie i błędnie uznały, iż projektowany obiekt budowlany nie wprowadza związanych z tym obiektem ograniczeń w zagospodarowaniu działki należącej do skarżącego. Naruszenie przepisów zagospodarowania przestrzennego oznacza niezgodność Zadania Inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]". Zadanie Inwestycyjne położone jest w obszarze [...], dla którego jako przeznaczenie podstawowe to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem lokalizacji zabudowy usługowej, o wielkości powierzchni całkowitej nie większej niż 49% powierzchni całkowitej budynków przeznaczenia podstawowego, przy zakazie lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tymczasem na działce [...] obr. [...] P. realizowana jest Zadanie Inwestycyjne w postaci myjni całodobowej bezdotykowej, która stanowić powinna kolejny, a nie pierwszy i podstawowy etap inwestycji. Wobec braku zatwierdzonego projektu rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego, stanowiącego w założeniu kolejny etap całej inwestycji, nie jest możliwe stwierdzenie, czy cała inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie stosunku powierzchni zabudowy usługowej do zabudowy całkowitej budynków. Istnieje zatem uzasadnione przypuszczenie, iż kolejne etapy całej inwestycji nigdy nie zostaną zrealizowane, a na działce prowadzona będzie jedynie działalność usługowa. Podkreślił również, iż przepisami odrębnymi, o których mowa w definicji legalnej pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" są także przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, póz. 627, dalej: "p.o.ś."). Jego zdaniem chemiczne ścieki z myjni, jak i całodobowy hałas związany z czyszczeniem pojazdów niewątpliwie oddziałują na nieruchomość właściciela nieruchomości sąsiedniej. Zawarte w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego odesłanie do przepisów prawa materialnego, obejmuje również przepisy prawa cywilnego o ochronie prawa własności. Powołując się na art. 140 k.p.c. oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny do uczestniczenia jako strona w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości, iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości. Podniósł, że do tej pory wraz z rodziną korzystali z nieruchomości w sposób niezakłócony, zagospodarowali ją zgodnie z własnymi potrzebami i gustami. Działanie myjni emitującej 24 godziny na dobę 7 dni w tygodniu hałas, środki chemiczne i świecącej w okna salonu, kuchni i sypialni dziecięcej światłami samochodowymi, niewątpliwie ogranicza skarżącego w dysponowaniu swoją własnością. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t. j. z 2012 r. póz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga jest zasadna, jakkolwiek z innych powodów niż zostały w niej podniesione. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające 10 podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) lub stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 .p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Wojewody z 17 czerwca 2016r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta M. którym odmówiono P. G. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta z 14 września 2015 r., znak sprawy [...] zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa myjni samochodowej kontenerowej bezdotykowej dwustanowiskowej wraz z instalacjami wewnętrznymi wod.-kan., gaz, C.O., energii elektrycznej, kanalizacji deszczowej oraz przebudowa fragmentu sieci gazowej kolidującej z planowaną inwestycją, na dz. nr [...] obr. [...] P. oraz zjazdem publicznym i przyłączeni kanalizacji deszczowej z dz. nr [...] poprzez dz. nr [...] na dz. nr [...] obr. [...] P., przy ul. [...] w K." - jako ETAP l inwestycji p.n.: "budowa myjni samochodowej kontenerowej bezdotykowej dwustanowiskowej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gaz, C.O., energii elektrycznej, kanalizacji deszczowej oraz przebudowa fragmentu sieci gazowej kolidującej z planowaną inwestycją, na dz. nr [...] obr. [...] P. oraz zjazdem publicznym i przyłączem kanalizacji deszczowej z dz. nr [...] poprzez dz. nr [...] na dz. nr [...] obr. [...] P., wraz z rozbudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gaz, c.o., energii elektrycznej na dz. nr [...] obr. [...] P., przy ul. [...] w K." wydanej na rzecz J.K. Wniosek o wznowienie złożył P. G. wskazując jako przesłankę wznowieniową, iż bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją tj. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przepis art. 149 § 1 i 3 kpa stanowi, że wznowienie postępowania oraz odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez 11 właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dopiero po wznowieniu postępowania organ właściwy przeprowadza postępowanie określone w art. 149 § 2 k.p.a., czyli co do przyczyn wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy i wydaje decyzje określone w art. 151 k.p.a. Brzmienie art. 149 k.p.a. wskazuje, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap, w którym następuje badanie spełnienia przesłanek formalnych przez wnioskodawcę zakończony być może wydaniem postanowienia w przedmiocie wznowienia bądź odmową wznowienia postępowania, (art. 149 §1,3 k.p.a.). Drugi etap, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, w którym następuje badanie przyczyn wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.) kończy wydanie decyzji w trybie art. 151 k.p.a. Do przesłanek formalnych, których spełnienie jest wymagane do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania zaliczyć należy m.in. zachowanie terminu do złożenia takiego podania. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Na wstępie należy wskazać, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowane są różne stanowisko w kwestii określenia momentu czasowego rozstrzygania, czy wnioskodawcy żądającemu wznowienia postępowania przysługuje status strony. Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie aprobuje dominujące w orzecznictwie stanowiska, zgodnie z którym badanie, czy wnioskodawcy powołującemu się na swój interes prawny rzeczywiście przysługuje przymiot strony powinno następować już po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego, a nie przed jego wszczęciem (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 września 2015 r. , sygn. akt II SA/Kr 650/15; wyrok WSA w Gdańsku z 5 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 882/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 324/12: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 893/09; oraz w piśmiennictwie - B. Adamiak, (w.) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 576; M. Jaśkowska, (w.) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 740). Zgodnie z tym stanowiskiem organ właściwy do rozpoznania wniosku o wznowienie 12 postępowania podejmuje jedynie takie czynności, które mają na celu rozpoznanie wniosku tj. bada czy zachodzą przesłanki przedmiotowe (np. czy zachowano ustawowy termin do wniesienia wniosku lub czy została wskazana ustawowa przesłanka wznowienia wskazana w art. 145 § 1 lub 145 a i 145 b kpa oraz przesłanki podmiotowe (np. czy wnioskodawca posiada zdolność procesową), uzasadniające wznowienie wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Kwestia natomiast oceny, czy dany wnioskodawca ma rzeczywiście przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym obejmuje badanie w pośredni sposób prawidłowości ustalania kręgu stron, a więc i obszaru oddziaływania danej inwestycji (w przypadku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę), ewentualnie następstwa prawnego lub posiadania tytułu prawnego przez wnioskodawcę uzasadniającego przyznanie mu takiego statusu. Te okoliczności powinny być ustalane już po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie organy obu instancji już we wstępnym etapie, a więc przed formalnym wszczęciem postępowania wznowieniowego dokonały oceny dotyczącej statusu wnioskodawcy jako strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. Organy obu instancji zanalizowały bowiem kwestię interesu prawnego P. G. jako strony postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej myjni samochodowej, kontenerowej na dz. Nr [...] obr. [...] P. uznając, że mimo, iż skarżący jest właścicielem działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestora ([...]) to nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu. W ocenie organów projektowane zlokalizowanie myjni samochodowej w centralnej części działki nr [...] i w odległości 17,05 m od granicy z działka nr [...] - nie wpłynie na możliwość zagospodarowania, ani na wykonywanie przez właściciela działki nr [...] przysługującego mu prawa własności, nie wpłynie na dotychczasowy sposób korzystania z tej nieruchomości. W ocenie Sądu ocena statusu P. G. jako strony w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta M. z 14 września 2015 r. może być dokonana dopiero w II etapie postępowania wznowieniowego tj. po jego wszczęciu. Należy wskazać, że w pierwszym etapie obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o wznowienie 13 postępowanie na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest zbadanie z urzędu zachowania przez stronę terminu do wniesienia wniosku, a zatem strona jest obowiązana jest wskazać w jakiej dacie dowiedziała się o decyzji ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Trzeba podkreślić, iż zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. stanowi przesłankę skutecznego wznowienia postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się też, iż określony w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Konkludując, zarzut błędnej wykładni art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy uznać za przedwczesny. O tym bowiem, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony organy będą zobowiązane ustalić - i to w pierwszej kolejności - po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent M. powinien jeszcze raz ocenić spełnienie wymogów formalnych do wznowienia postępowania mając na uwadze, czy podanie o wznowienie postępowania został złożone przez skarżącego z zachowaniem terminy z art. 148 § 2 k.p.a Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach orzeczono podstawie art. 200 p.p.s.a. w punkcie II sentencji.