IV SA/Wa 1743/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się oddala skargę Wnioskiem z dnia 8 lutego 2012 r. L. K., posiadająca obywatelstwo [...], wystąpiła do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się, uzasadniając wniosek tym, że jest małżonką obywatela polskiego J. N., z którym w dniu [...] kwietnia 2008 r. zawarła związek małżeński. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia na osiedlenie się, stwierdzając, że pozostaje ona w związku małżeńskim zawartym z obywatelem polskim w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach. W wyniku wniesionego odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując na potrzebę dokonania dodatkowych ustaleń odnoszących się do faktycznego miejsca zamieszkania cudzoziemki i jej małoletniej córki oraz J. N., a także prowadzenia przez cudzoziemkę życia rodzinnego z J. N. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego obejmującego ponowne przesłuchanie małżonków i świadków, a także przeprowadzenie wywiadu środowiskowego i ponowne przeprowadzenie kontroli pod adresem deklarowanym przez małżonków jako miejsce zamieszkania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] odmówił udzielenia L. K. zezwolenia na osiedlenie się. Organ stwierdził, że postępowanie dowodowe potwierdziło zawarcie przez składającą wniosek związku małżeńskiego z obywatelem polskim w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach. Argumentując fikcyjność związku organ wykazał brak wspólnego zamieszkiwania małżonków i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego oraz rozbieżności w wyjaśnieniach małżonków dotyczących ich codziennego życia, posiadanych rzeczy, wyjazdów, kontaktów rodzinnych i braku wzajemnej wiedzy o wykonywanej pracy. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że między małżonkami brak jest więzi emocjonalnej, nie posiadają oni wystarczającej wiedzy na swój temat, która wskazywałaby na wieloletnie, wspólne zamieszkiwanie i przebywanie ze sobą. Ponadto, w ocenie organu, okoliczności zawarcia związku małżeńskiego wskazują na to, że został on zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że małżeństwo L. K. z J. N. nie zostało zawarte w celu stworzenia rodziny, ale było jedynie środkiem do zalegalizowania pobytu cudzoziemki na terytorium Polski. Świadczą o tym brak emocjonalnej więzi między małżonkami oraz ich brak wiedzy na swój temat. Wskazują na to również okoliczności jego zawarcia w trakcie toczącego się postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na prowadzoną przez cudzoziemkę działalność gospodarczą w ramach [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., po tym jak organ pierwszej instancji dwukrotnie w dniu [...] maja 2007 r. i w dniu [...] września 2007 r. odmówił cudzoziemce udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców dwukrotnie decyzjami z dnia [...] lipca 2007 r. i z dnia [...] grudnia 2007 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wówczas do organu pierwszej instancji wpłynął odpis skrócony aktu małżeństwa L. K. i J. N. zawartego w dniu [...] kwietnia 2008 r. w O. Organ pierwszej instancji podjął w sprawie czynności zmierzające do ustalenia czy zawarty nagle przez cudzoziemkę związek małżeński nie nosi cech związku fikcyjnego zgodnie z wymogami art. 55 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Wprawdzie nie stwierdzono wówczas fikcyjnego charakteru zawartego małżeństwa, ale okoliczności jego zawarcia wzbudziły poważne wątpliwości organu pierwszej instancji, również z tego powodu, że L. K. w dniu [...] kwietnia 2008 r., to jest zaledwie dwa tygodnie przed ślubem, kupiła mieszkanie ze swoim dotychczasowym partnerem V. H. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Organ odwoławczy przyjął, że okoliczności zawarcia związku małżeńskiego wskazują na zamiar zalegalizowania pobytu cudzoziemki wbrew przepisom ustawy o cudzoziemcach. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że małżonkowie nie zamieszkują wspólnie, a składając wyjaśnienia do protokołu wykazali się nieznajomością szczegółów dotyczących ich życia codziennego i złożyli rozbieżne w tym zakresie zeznania. Z przyjętych ustaleń wynika, że cudzoziemka zaczęła stwarzać pozory wspólnego zamieszkania, pomimo że zeznania i wywiady środowiskowe wykazały, że małżonkowie nie orientują się w kwestiach związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem pod podanym przez nią adresem zamieszkania ul. [...]. W zeznaniach cudzoziemki, tak jak i zeznaniach J. N. stwierdzić można wiele sprzeczności, które, zdaniem organu odwoławczego, świadczą o ich słabej wzajemnej znajomości oraz braku istnienia jakiejkolwiek więzi. Kontakty pomiędzy małżonkami mają jedynie charakter formalny. Zdaniem organu, cudzoziemka podczas postępowania stwarzała pozory szczęśliwego małżeństwa, pomimo braku związków emocjonalnych z mężem, co nakazywało przyjąć, że jej związek został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na osiedlenie się. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców złożyła L. K., zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. a) art. 7 kpa, polegające na wybiórczej i nieobiektywnej ocenie materiału dowodowego i przyjęciu za udowodnione faktów stanowiących jedynie domniemanie odnośnie zamieszkiwania skarżącej z mężem; b) art. 77 kpa przez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich aspektów sprawy, zaniechanie skonfrontowania zeznań świadków pomimo rażącej sprzeczności w ich zeznaniach, zaniechanie ustalenia źródła utrzymania małżeństwa odwołującej, pominięcie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, zaniechanie przesłuchania V. H. na okoliczność przebywania jego w mieszkaniu przy ul. [...] w O., które to naruszenia w sposób istotny miały wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji; 2) naruszenie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, tj. art. 66 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 2 i pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 3 poprzez pominięcie prowadzenia działalności gospodarczej, błędne ustalenie, że małżeństwo z J. N. zostało zawarte dla pozoru pomimo tego, że są małżeństwem od 6 lat, błędne przyjęcie, że zamieszkiwanie w budynku przy ul. [...] oraz przebywanie w lokalu przy ul. [...], gdzie mieści się siedziba firmy odwołującej dowodzi, że ich małżeństwo zostało zawarte w celu obejścia prawa, co jest oczywistym błędem i oparte zostało na wybiórczych zeznaniach osób, które nie zamieszkują w pobliżu posesji męża, zaniechanie przeprowadzenia dowodu o źródłach utrzymania rodziny, prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w obszernym i szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały jego analizy pod względem relewantnych przepisów, wbrew zatem zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły, co do braku podstaw do udzielenia skarżącej zezwolenia na osiedlenie się. Odnosząc się do mających zastosowanie w sprawie przepisów wskazać na wstępie należy, że z dniem 1 maja 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 1650 z późn. zm.). Zgodnie z art. 513 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, do postępowań administracyjnych, których nie zakończono do dnia jej wejścia w życie decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.), stosuje się przepisy dotychczasowe. Na tej podstawie, organ odwoławczy prowadził niniejsze postępowanie, zainicjowane wnioskiem z dnia 8 lutego 2012 r. w oparciu o przepisy uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, czemu dał wyraz w materialnoprawnej podstawie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, jeżeli podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim, a związek małżeński został zawarty wyłącznie w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia na osiedlenie się. W zakresie oceny charakteru zawartego związku małżeńskiego przepisy dotyczące udzielania zezwolenia na osiedlenie się odwołują się do przepisów dotyczących zezwolenia na zamieszkanie (art. 64 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach). Zgodnie natomiast z art. 55 powołanej ustawy organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego, ustala czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Ma to miejsce wówczas, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że: 1) jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie społecznej; 2) małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa; 3) małżonkowie nie zamieszkują wspólnie; 4) małżonkowie nie spotkali się nigdy przed zawarciem małżeństwa; 5) małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga; 6) małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą; 7) jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już małżeństwa dla pozoru. Przytoczone wyżej przepisy nakazują organowi badanie – w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na osiedlenie się – okoliczności dotyczących tego czy związek małżeński cudzoziemki z obywatelem polskim nie został zawarty w celu obejścia prawa, tym bardziej w sytuacji, gdy wniosek cudzoziemki na osiedlenie się opierał się właśnie na fakcie zawarcia związku małżeńskiego z Polakiem. Podkreślić należy, że dokonując ustalenia co do wspólnego zamieszkania i charakteru związku małżeńskiego cudzoziemki organy oparły się przede wszystkim na zeznaniach małżonków oraz świadków. Oprócz tego wykorzystane zostały dowody z dokumentów w postaci wywiadów środowiskowych przeprowadzonych przez odpowiednie organy. Analiza wszystkich wskazanych dowodów dokonana przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości, oparta jest bowiem na zasadach wywodzących się z logiki i doświadczenia życiowego. Nie budzą zastrzeżeń także wnioski wysnute w oparciu o dokonane ustalenia. Poczynione przez organy orzekające w sprawie ustalenia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd wskazują, że brak było podstaw prawnych do udzielenia skarżącej zezwolenia na osiedlenie się na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, bowiem w sprawie zachodzą uzasadnione podstawy, aby uznać, że małżeństwo skarżącej z obywatelem polskim zostało zawarte w celu obejścia prawa. Podkreślić należy, że organy administracji kilkakrotnie przesłuchiwały małżonków oraz przeprowadziły, przy pomocy uprawnionych organów, wywiady środowiskowe pod wskazanym w sprawie adresem wspólnego zamieszkania małżonków w domu przy ul. [...] w O. oraz w mieszkaniu przy ul. [...] w O., które również pojawiło się w sprawie jako miejsce częstego pobytu L. K. oraz córki skarżącej W. H. W trakcie postępowania przeprowadzono też szereg przesłuchań świadków na okoliczność wspólnego zamieszkiwania małżonków, prowadzenia przez nich wspólnego gospodarstwa domowego, oraz charakteru łączących ich relacji. Ocena całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła Sąd orzekający w sprawie do przekonania, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ małżeństwo cudzoziemki z obywatelem polskim zostało zawarte wyłącznie w celu umożliwienia jej dalszego legalnego pobytu w Polsce, a nie w celu założenia rodziny, a kluczowe znaczenie ma motyw, jakim kierowała się skarżąca zawierając związek małżeński, albowiem celem zawarcia przez skarżącą związku małżeńskiego była legalizacja pobytu, a wskazują na to okoliczności, w jakich doszło do jego zawarcia. Cudzoziemka zawarła związek małżeński z J. N. w dniu [...] kwietnia 2008 r. w trakcie postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] w przedmiocie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą w ramach [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. Zainteresowana prowadziła tę działalność ze swoim wieloletnim partnerem, V. H., obywatelem [...]. Jak ustalono ze związku L. K. i V. H. pochodzi małoletnia, W. H. urodzona [...] lipca 2000 r. Na fikcyjny charakter małżeństwa wskazuje też fakt, że L. K. razem z V. H. w dniu [...] kwietnia 2008 r. kupiła mieszkanie przy ul. [...] w O. (por. akt notarialny z tego dnia rep. A nr [...] k. 100 i następne akt administracyjnych), co oznacza, że do zakupu tego mieszkania doszło zaledwie dwa i pół tygodnia przed zawarciem związku małżeńskiego przez L. K. z J. N. (jak już wskazano wyżej, ślub miał miejsce w dniu [...] kwietnia 2008 r.). Słusznie organy administracji poddały w wątpliwość autentyczność związku małżeńskiego cudzoziemki również z uwagi na to zdarzenie. Mało prawdopodobne jest bowiem, aby byli partnerzy, którzy posiadają wspólne małoletnie dziecko i do tej pory prowadzili wspólne gospodarstwo domowe (por. uzasadnienie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], k. 64 i nast. akt administracyjnych) zaledwie dwa tygodnie przed zawarciem nowego związku małżeńskiego przez jedno z nich decydowali się podjąć decyzję o przeprowadzeniu tak poważnej inwestycji jaką jest zakup wspólnego mieszkania. Tym bardziej, że cudzoziemka podawała w toku postępowania że od dłuższego czasu "nie układało się" między nią a V. H. Na późniejszym etapie postępowania zeznania świadków wskazywały na rozdzielne zamieszkiwanie L. K. i J. N. – L. K. wraz z córką przy ul. [...] oraz J. N. przy ul. [...]. Mało tego, z przeprowadzonych wywiadów środowiskowych wynika, że małżonkowie po ślubie mogli prowadzić życie z innymi partnerami, L. K. nadal z V. H., a J. N. z M. J. Do takiej konkluzji prowadzi analiza dowodów zgromadzonych w czasie postępowań o udzielenie L. K. zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy szczegółowo powołał się na zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy i poddał go gruntownej analizie. Uwzględnił też materiał dowodowy z poprzednich postępowań w sprawie cudzoziemki o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W tym miejscu nie istnieje potrzeba jego ponownego przytoczenia. Należy jednak wskazać na okoliczności, które świadczą o konieczności zastosowania w sprawie art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Z materiału dowodowego wynika, że małżonkowie wbrew temu co twierdzą nie zamieszkują razem i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego przy ul. [...] w O., a mieszkanie przy ul. [...] w O., nie jest wykorzystywane przez L. K. i jej córkę tylko do "odrabiania lekcji", czy jako miejsce pobytu kota cudzoziemki. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że małżonkowie mieszkają osobno. L. K. i jej córka w mieszkaniu przy ul. [...] w O., a J. N. w domu przy ul. [...] w O. Potwierdzają to wywiady środowiskowe przeprowadzone w czasie przedmiotowego postępowania oraz postępowań o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Okoliczności sprawy wskazują, że małżonkowie przez całe postępowanie stwarzali jedynie pozory wspólnego zamieszkiwania, przy ul. [...], a jeszcze wcześniej, w toku postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony przy ul. [...] w O. Wywiady środowiskowe z dnia [...] maja 2009 r. i [...] czerwca 2009 r. przeprowadzone podczas postępowania o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jednoznacznie wykazały, że cudzoziemka przy ul. [...] mieszka ze swoją córką oraz V. H. (byłym partnerem życiowym i biznesowym oraz ojcem jej córki). Do takiego wniosku prowadzi analiza sprawozdań z rozpytania sąsiadów przy ul. [...]. Sąsiedzi w przeważającej części wskazywali wprost na taki stan rzeczy. W czasie tego postępowania ustalono też, że J. N. mieszka sam przy ul. [...] oraz prawdopodobnie żyje w nieformalnym związku z M. J. Co istotne, sąsiedzi obu wskazanych wyżej adresów nie mieli żadnej wiedzy na temat, odpowiednio L. K. i J. N., mimo że małżonkowie deklarowali wówczas wspólne zamieszkiwanie przy ul. [...] w O. Dopiero w czasie kolejnego postępowania, kiedy cudzoziemka zapoznała się z aktami sprawy i stawianym przez organy zarzutem oddzielnego zamieszkiwania, L. K. zaczęła "bywać" u męża, aby uprawdopodobnić wersję o wspólnym zamieszkiwaniu, tym razem przy ul. [...] oraz wykorzystywaniu mieszkania przy ul. [...] tylko w ciągu dnia z uwagi na córkę, która ma do tego mieszkania bliżej ze szkoły. Faktycznie na późniejszym etapie postępowania niektórzy sąsiedzi rozpoznawali L. K., jako osobę która odwiedza J. N., jednak nadal czynności podejmowane przez małżonków w celu uprawdopodobnienia wspólnego zamieszkiwania należało uznać za pozorne, nie mające pokrycia w rzeczywistości. L. K. i jej córka nadal mieszkały oddzielnie w mieszkaniu przy ul. [...], a J. N. w domu przy ul. [...] (por. wywiady środowiskowe z dnia [...] marca 2013 r., z dnia [...] marca 2012 ., z dnia [...] sierpnia 2012 r., z dnia [...] sierpnia 2013 r., z dnia [...] listopada 2013 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2014 r.). W ocenie Sądu powyższe twierdzenie w sposób jednoznaczny potwierdziły oględziny deklarowanego przez małżonków wspólnego miejsca zamieszkania przy ul. [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz z dnia [...] listopada 2013 r. Zastane w mieszkaniu rzeczy nie wskazywały na stałe zamieszkiwanie w nim L. K. i jej córki. W domu przy ul. [...] nie stwierdzono żadnych rzeczy córki cudzoziemki oraz nieliczne rzeczy, które mogły należeć do L. K. Należy zauważyć, że tylko [...] sierpnia 2013 r., podczas pierwszych oględzin domu przy ul. [...], przeprowadzonych w obecności L. K., cudzoziemka wskazała na nieliczne rzeczy, które do niej należą, w domu nie było przy tym żadnych rzeczy córki co tłumaczyła ich przechowywaniem w mieszkaniu przy ul. [...], co nie jest wiarygodne z uwagi na to, że cudzoziemka w toku tego postępowania twierdziła, że codziennie nocuje razem z córką przy ul. [...]. W czasie drugich oględzin przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2013 r. J. N. sam nie potrafił wskazać rzeczy należących do żony. Tylko w jednej szafie, nie wskazanej przez J. N., jako miejsce przechowywania rzeczy żony znajdowały się swetry w ilości 4-6 sztuk, które według oświadczenia miały należeć do cudzoziemki. Należy jednak zauważyć, że równe dobrze mogły stanowić własność J. N. lub jego przyjaciółki, M. J., którą zastano tego dnia w domu przy ul. [...]. M. J. podała tego dnia do protokołu, że spędziła w domu przy ul. [...] noc z [...] listopada na [...] listopada 2013 r., co potwierdza tylko bliską relację M. J. z J. N. Na to, że cudzoziemka stwarzała jedynie pozory wspólnego zamieszkiwania z córką i mężem przy ul. [...] wskazują sporządzone w dniu [...] sierpnia 2013 r. protokoły przesłuchań najbliższych sąsiadów mieszkania przy ul. [...] oraz domu przy ul. [...]. Kolejny raz przeważająca część sąsiadów L. K. wskazała, że cudzoziemka zamieszkuje na stałe w mieszkaniu przy ul. [...], to jest: M. F., H. S., D. A. i M. W. Na okoliczność zamieszkiwania w domu przy ul. [...] tylko przez J. N. wskazali też w czasie przesłuchania w dniu [...] sierpnia 2013 r. najbliżsi sąsiedzi tej nieruchomości, to jest A. M., B. i J. W., M. O. W czasie przesłuchania B. i J. W. L. K. wyszła z domu przy ul. [...] wyrzucić śmieci, przesłuchiwani świadkowie stwierdzili, że widzą ją pierwszy raz. Nie mieli przy tym wątpliwości, że J. N. odwiedza inna kobieta, która porusza się żółtym autem marki [...] (akta sprawy wskazują, że chodzi o M. J.). Również E. K. wskazała że od trzech lat J. N. odwiedza kobieta, która porusza się żółtym [...]. E. K. rozpoznała co prawda na okazanym zdjęciu wizerunek L. K., jednak na pytanie czy ją widuje stwierdziła "kiedyś codziennie widywałam. Ostatnio już tu chyba nie mieszka. Rzadko ją widuje. Ja często autobusem jeżdżę, w tym tygodniu 2 razy ja widziałam, ze mną autobusem jechała, może samochód jej się popsuł". Tylko świadek P. P. wskazał na zamieszkiwanie w domu przy ul. [...] w O. całej trzyosobowej rodziny, stwierdził przy tym, że kobieta odwiedzająca J. N. żółtym autem marki [...] jest prawdopodobnie jego ciotką. Tym zeznaniom świadka stojących w jawnej sprzeczności do pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów, Sąd nie dał wiary. Teściowa L. K., C. N. rozpoznała okazany jej wizerunek cudzoziemki i zidentyfikowała ją jako swoją synową. Rozpoznała też W. H. C. N. nie potrafiła wskazać imienia W. H., nazwiska L. K., oraz daty jej urodzin, niemniej jednak z uwagi na zaawansowany wiek C. N., organ nie potraktował tego dowodu jako kluczowy dla rozstrzygnięcia sprawy. Małżonkowie w toku przedmiotowego postępowania zostali dwukrotnie przesłuchani do protokołu w dniu [...] kwietnia 2012 r. oraz [...] listopada 2013 r. W toku pierwszego przesłuchania [...] kwietnia 2012 r. małżonkowie byli zgodni, że wszyscy troje zamieszkują przy ul. [...] w O. L. K. oświadczyła, że przy ul. [...] zamieszkują wspólnie od około 3 lat. Na pytanie przesłuchującego o okoliczności zamieszkiwania cudzoziemki również przy ul. [...], J. N. potwierdził, że żona nocuje również w tym mieszkaniu. Nie potrafił powiedzieć jak często podając, że jest to uzależnione od pracy L. K. Sam nie nocuje w tym mieszkaniu. Na pytanie o to czy kiedyś tam nocował, udzielił niejasnych, skrótowych odpowiedzi lub zasłaniał się upływem czasu i niepamięcią. L. K. potwierdziła w dniu [...] kwietnia 2012 r. fakt pozostawania z córką na noc w mieszkaniu przy ul. [...] oraz, po raz kolejny, zmieniła tłumaczenie co jest tego powodem, wskazując na rodzaj wykonywanej przez siebie pracy i, tak jak wcześniej, niedalekie położenie mieszkania przy ul. [...] od szkoły jej małoletniej córki. Stwierdziła, że przez pracę musi czasem zostawiać córkę samą na noc w domu. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że cudzoziemka po raz kolejny inaczej wytłumaczyła okoliczność pozostawania na noc przy ul. [...]. Również te tłumaczenia nie były wiarygodne i nie zasługiwały na uwzględnienie, albowiem w dniu przesłuchania [...] kwietnia 2012 r. córka cudzoziemki miała zaledwie 11 lat (W. H. urodziła się [...] lipca 2000 r.) co stawia pod poważnym znakiem zapytania możliwość pozostawienia jej na noc bez opieki dorosłych. Poza tym jeszcze pół roku wcześniej, cudzoziemka twierdziła, że nocuje w mieszkaniu przy ul. [...] codziennie, nie ma pracy i pozostaje zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna (por. protokół przesłuchania z dnia [...] sierpnia 2011 r.) oraz wskazywała na swojego kota jako jeden z głównych powodów wykorzystywania mieszkania przy ul. [...], ponieważ ten nie chce przebywać w domu przy ul. [...]. W dniu [...] listopada 2013 r. podczas drugiego przesłuchania małżonkowie ponownie wskazali na wspólne zamieszkiwanie przy ul. [...]. J. N. wskazał, że córka cudzoziemki "nie zawsze jest na [...], w większości ostatnio jest na [...]. Kilka ostatnich dni, 3-4 dni". Wskazał, że W. H. sama nocuje na [...]. Również L. K. złożyła tego dnia oświadczenie podobnej treści, informując organ pierwszej instancji o samodzielnym zamieszkiwaniu córki w mieszkaniu przy ul. [...], jak stwierdziła "córka tam cały czas przebywa. Latem zaczęła tam nocować". Należy zauważyć, że to przesłuchanie zostało przeprowadzone po dokonaniu oględzin mieszkania przy ul. [...] w dniu [...] sierpnia 2013 r., podczas których nie stwierdzono żadnych ubrań oraz rzeczy osobistych małoletniej córki cudzoziemki mogących świadczyć o jej zamieszkiwaniu w domu przy ul. [...], wówczas od około 4 lat. Co nasuwa uzasadnione przypuszczenie o próbie usprawiedliwienia tego stanu rzeczy, właśnie poprzez informację o samodzielnym zamieszkiwaniu małoletniej W. H. w mieszkaniu przy ul. [...] od lata 2013 r. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaakcentował także ujawnione w zeznaniach małżonków różnice w podawanych przez nich informacjach na swój temat w czasie przesłuchania w dniu [...] kwietnia 2012 r. i w dniu [...] listopada 2013 r. J. N. zeznał wówczas, że żona kupiła nowe auto od koleżanki, a L. K., że kupiła je od znajomego, który sprowadził je z [...]. J. N. nie miał wiedzy na temat prowadzonej przez cudzoziemkę działalności gospodarczej. Z jego zeznań wynikało, że nie interesuje się małoletnią córką cudzoziemki, nigdy nie odwoził jej do szkoły ani nie brał udziału w ważnych dla niej wydarzeniach, jak mecze koszykówki, w których grała. Nie znał też nazwiska wychowawczyni córki. J. N. nie potrafił przywołać ostatniego wspólnego wyjścia z żoną, ani tego jak spędzali wspólnie jego urodziny, czy ostatnią rocznicę ślubu. Powyższe zdaniem organu świadczy o braku więzi emocjonalnej jaka powinna charakteryzować małżeństwo. W tym miejscu należy też powołać się na pierwszy protokół przesłuchania małżonków przeprowadzony w czasie postępowania o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z dnia [...] lipca 2009 r. (k. 105 akt organu pierwszej instancji), kiedy organ stwierdził liczne różnice w zeznaniach małżonków. Należy podkreślić, że pierwsze przesłuchanie małżonków jest uznawane za najbardziej wiarygodne. Małżonkowie nie mają wówczas wiedzy na temat tego jak wygląda przesłuchanie i jakiego rodzaju pytania są im zadawane. Kolejne przesłuchania są pod tym względem mniej wiarygodne, ponieważ małżonkowie mają okazję się do nich przygotować przez co, podawane przez nich zbieżne informacje na swój temat mogą w dużej mierze wynikać nie z faktycznej wiedzy o sobie, ale dobrego przygotowania się małżonków przed przesłuchaniem. Uwzględniając całokształt ujawnionych w przedmiotowej sprawie okoliczności organ odwoławczy prawidłowo stwierdził zawarcie związku małżeńskiego przez L. K. z J. N. wyłącznie w celu obejścia przepisów prawa, co stanowi podstawę do zastosowania w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Do takiego przekonania prowadzi dokonana w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego analiza licznych nieprawidłowości jakie zostały ujawnione w sprawie. Wynika z niej, że małżonkowie wbrew temu co twierdzą nigdy nie zamieszkiwali razem i nie tworzyli wspólnego gospodarstwa domowego, ani przy ul. [...], ani w domu przy ul. [...]. Materiał dowodowy zgromadzony w czasie postępowania o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wskazuje, że L. K. przez pierwsze pół roku od zawarcia związku małżeńskiego, nadal zamieszkiwała w mieszkaniu przy ul. [...] z córką i V. H. Natomiast J. N. zamieszkiwał sam w domu przy ul. [...] oraz prawdopodobnie pozostawał w nieformalnym związku z M. J. Dopiero podjęte przez organy czynności sprawdzające spowodowały, że cudzoziemka poinformowała organ o wspólnym zamieszkiwaniu wraz córką w domu męża przy ul. [...]. Postępowanie sprawdzające nie potwierdziło jednak takiego stanu rzeczy. Podejmowane przez małżonków czynności w celu utwierdzenia organów w przekonaniu o wspólnym zamieszkiwaniu i prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego okazały się być pozorowane przez małżonków. Świadczą o tym liczne dowody z przesłuchań najbliższych sąsiadów obu adresów, dwukrotne oględziny domu przy ul. [...], niewiarygodne oświadczenia cudzoziemki o konieczności przebywania w mieszkaniu przy ul. [...] z uwagi na kota, bliskie położenie tego mieszkania od szkoły córki i konieczność zajmowania go z uwagi na córkę, bo ma blisko do szkoły (co nie jest tłumaczeniem wiarygodnym skoro oba adresy ul. [...] i ul. [...] są położone w tej samej miejscowości w relatywnie niedalekiej odległości oraz z uwagi na to, że każdy z małżonków posiada samochód, a te mogły być wykorzystywane do podwożenia córki do szkoły) lub z uwagi na to, że według oświadczenia cudzoziemki, jej córka już w wieku 11 lat sama nocowała w mieszkaniu przy ul. [...] z uwagi na podjętą przez cudzoziemkę pracę (co również nie stanowi tłumaczenia, które mogłoby zostać uwzględnione). Na motyw zawarcia przez cudzoziemkę związku małżeńskiego wyłącznie w celu obejścia przepisów prawa świadczą też okoliczności w jakich doszło do jego zawarcia to jest w czasie postępowania o udzielenie L. K. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na działalność gospodarczą prowadzoną przez cudzoziemkę i V. H. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organy obu instancji należycie zebrały i właściwie oceniły materiał dowodowy wskazując przy tym, jakie okoliczności uznano za udowodnione, jakie ustalenia legły u podstaw wydanej decyzji oraz przyczyn, z powodu którym innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. W tym miejscu podkreślić należy, że nie istnieje wzór małżeństwa, zatem oceny charakteru zawartego związku małżeńskiego należy dokonać na zasadach wywodzących się z logiki i doświadczenia życiowego. Ujawnione w wyjaśnieniach małżonków rozbieżności dotyczą wielu istotnych, by nie powiedzieć podstawowych kwestii dotyczących ich życia. Powyższe rozbieżności uprawniały organ odwoławczy do dokonania oceny, że małżeństwo cudzoziemki zostało zawarte w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach w zakresie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Zdaniem Sądu ustalenia organów są jednoznaczne i znajdują oparcie w zgromadzonych dowodach. Powyższe fakty układają się w jedną całość i świadczą o tym, że małżeństwo cudzoziemki z obywatelem polskim zostało zawarte w celu uzyskania zezwolenia na osiedlenie się. Ustalenia organu są prawidłowe, a wnioski z nich wyciągnięte logiczne i zasadne. Konkludując uznać należy, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń. Analiza akt oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje dowolności w ustaleniach faktycznych, niekorzystnej, pozbawionej logiki rozumowania interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy też wybiórczego traktowania zgromadzonego materiału dowodowego. Same gołosłowne twierdzenia skarżącej i jej męża nie mogą świadczyć o ich wspólnym zamieszkiwaniu, skoro fakty i okoliczności zebrane w toku postępowania tego nie potwierdziły. Przemawiają natomiast za tym, że małżeństwo zostało zawarte w celu obejścia przepisów prawa i nie uzasadnia udzielenia zgody na osiedlenie się. Jak wskazują akta sprawy organ odwoławczy bardzo szczegółowo przeanalizował ustalony w sprawie stan faktyczny czemu dał wyraz w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czyniąc w ten sposób zadość przyjętym zasadom postępowania administracyjnego wyrażonym w art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa oraz w art. 107 § 3 kpa, których naruszenia niesłusznie dopatruje się w tym postępowaniu skarżąca. Powołany w podstawie skargi art. 7 kpa ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązując organ administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w art. 77 § 1 kpa, nakładającym na organ obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak też w art. 80 kpa wskazującym, że ocena organu odnośnie do tego, czy dana okoliczność została udowodniona, powinna zostać podjęta na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W procesie wnioskowania organ powinien posłużyć się określonym zbiorem reguł poznawczych. Powinny one uwzględniać zasady logiki, doświadczenia życiowego oraz posiadanej wiedzy. Nie można się zgodzić ze skarżącą, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został oceniony w sposób sprzeczny ze wskazanymi wyżej regułami, skoro poczynione ustalenia dawały podstawę do stwierdzenia, że zawarty przez skarżącą w 2008 roku związek małżeński nie opiera się na relacji pomiędzy małżonkami odpowiadającej relacjom określonym przez obowiązujące w tym zakresie normy prawnorodzinne. Pozwalało to stwierdzić, że celem zawarcia związku małżeńskiego pomiędzy cudzoziemką a J. N. nie było prowadzenie życia rodzinnego opartego na wspólnym pożyciu, ale uzyskanie korzyści wynikających z pozostawania małżonkiem obywatela polskiego. Trafnie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ odwoławczy wskazał na rozbieżności odnoszące się do przedstawianych przez małżonków faktów dotyczących ich relacji oraz znaczenie jakie należy im nadać w rozpoznawanej sprawie, uwzględniając, że odnoszą się one do istotnych informacji z ich życia. Przyjęte przez organy orzekające w sprawie w tym zakresie stanowisko należy uznać za poprawne, albowiem oparte jest na zasadach logiki i doświadczenia życiowego. Nie może budzić wątpliwości prawidłowość zaskarżonego orzeczenia w odniesieniu do kwestii oceny relacji małżeńskiej łączącej skarżącą z J. N. jako nieodpowiadającej więzi, jaka powinna cechować małżonków w świetle przyjętych w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym zasad wspólnego pożycia. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że małżonkowie w istocie nie zamieszkują wspólnie i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Pozorność więzi łączących cudzoziemkę z jej małżonkiem potwierdzona w toku przeprowadzonego postępowania w sprawie udzielenia zgody na osiedlenie się nakazywała przyjąć za organami orzekającymi w tej sprawie, że ten sam wymiar nadawać należało decyzji skarżącej o wstąpieniu w związek małżeński. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynikało bowiem, by ustalony stan więzi między małżonkami, odpowiadający rozkładowi pożycia małżeńskiego, był wynikiem postępującej dezintegracji wspólnoty uczuciowej oraz stosunków fizycznych i gospodarczych pomiędzy małżonkami, ale spowodowany był istniejącym od początku zamiarem nienadania zawartemu małżeństwu cech właściwych tej instytucji prawnej. Z powołanych względów przyjętą w zaskarżonej decyzji ocenę charakteru relacji małżeńskich skarżącej, jako świadczących o zawarciu przez nią związku małżeńskiego w celu obejścia przepisów ustawy, należało uznać za prawidłową. Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym do braku wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego, należy zaaprobować stanowisko organu, że obowiązek dowodzenia ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza także stronę, która w swym interesie powinna wykazać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Okoliczność, że organ porusza się w zakreślonych przez ustawodawcę ramach co do sposobu prowadzenia postępowania nie oznacza, że organ ma być pozbawiony informacji pochodzących od strony postępowania i przedkładanych z jej inicjatywy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt I GSK 172/07 (dostępny na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) zwrócił bowiem uwagę, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Wskazał, że z treści przepisów art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa nakładających wspomniane obowiązki nie można wyprowadzić wniosku, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji gdy ta ostatnia — mimo istnienia obowiązku — środków takich nie przedstawia lub gdy twierdzenia strony są ogólnikowe bądź lakoniczne. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej. Zasada ta nie zwalnia strony skarżącej z obowiązku dostarczenia takich materiałów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym wyczerpał dyspozycję art. 10 § 1 kpa. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy wydając kwestionowaną decyzję podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, w sposób wyczerpujący zebrał i dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.