IV SA/Wa 1574/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant st. spec. Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie przekazania cudzoziemca do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy swoje orzeczenie z [...] stycznia 2016 r. o przekazaniu M. M. - obywatela [...] - do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał m.in. następujące istotne okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne sprawy: - 1 grudnia 2014 r. wpłynął do Wydziału Postępowań Dublińskich wniosek Straży Granicznej o podjęcie czynności zmierzających do przekazania Cudzoziemca do F. na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz.U. UE z .2013. L Nr 180. str. 31), - 4 grudnia 2014 r. Wydział Postępowań Dublińskich skierował wniosek do władz [...] o wtórne przejęcie ("take back") Cudzoziemca, na podstawie art. 18 (1) d rozporządzenia nr 604/2013, - 19 grudnia 2014 r., wobec braku odpowiedzi strony [...], Wydział Postępowań Dublińskich skierował do władz [...] pismo o przejściu odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej Cudzoziemca, w oparciu o art. 25 ust. 2 rozporządzenia nr 604/2013, - 23 grudnia 2014 r. strona [...] poinformowała o wyrażeniu zgody na przekazanie Cudzoziemca do F., - [...] kwietnia 2015 r. Komendant Placówki Straży Granicznej [...] wydał decyzję o zobowiązaniu Cudzoziemca do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państwa Schengen; Cudzoziemiec wniósł odwołanie od tej decyzji, - 3 czerwca 2015 r. Wydział Postępowań Dublińskich poinformował stronę [...] o wniesieniu przez Cudzoziemca odwołania, co spowodowało skutek zawieszający wykonania transferu, przedłużając jednocześnie termin na jego przekazanie stronie [...] do 6 miesięcy od daty wydania decyzji w powyższej sprawie przez organ II. instancji, - 13 listopada 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 10 września 2015 roku o zmianie m.in. ustawy z dnia 13 grudnia 2013 roku o cudzoziemcach (Dz.U. z 2015 r., poz. 1607), która - w art. 393 a i 393 b - wprowadziła nowe zasady, co do przekazania do innego państwa członkowskiego cudzoziemca, który ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia nr 604/2013; w związku z powyższym organ II. instancji, decyzją z [...] stycznia 2016 r., uchylił orzeczenie o zobowiązaniu do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu i umorzył postępowanie w I. instancji, - [...] stycznia 2016 roku, wobec art. 393 b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.), wydano decyzję o przekazaniu Cudzoziemca do F. do dnia 18 lipca 2016 r.; decyzja ta została wydana zgodnie z zasadami rozporządzenia nr 604/2013; na podstawie danych, uzyskanych z jednostki centralnej EURODAC, organ potwierdził, że Cudzoziemiec wcześniej ubiegał się o udzielenie ochrony międzynarodowej we F.; w pełni uzasadniony był zatem wniosek strony polskiej, w oparciu o art. 18 (1) d rozporządzenia nr 604/2013; zgodnie z art. 25 (2) wskazanego rozporządzenia, z uwagi na upływ terminu do udzielenia odpowiedzi przez stronę [...], odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku cudzoziemca przejęła F.; zostało to zresztą potwierdzone w piśmie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych F. (z 23 grudnia 2014 r.), - powoływana przez Cudzoziemca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy okoliczność posiadania na terytorium Polski syna (K. K.) nie jest wystarczająca do zastosowania, na zasadzie odstępstwa od wskazanego rozporządzenia nr 604/2013, art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze. zm.), zwanej dalej "Konwencja Rzymską"; zgodnie z nim, każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji (ust. 1) i niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób (ust. 2), - art. 8 Konwencji Rzymskiej nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru kraju, w którym chciałby mieszkać (w tym jego samopoczucia i woli), jak również obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, czy konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium; nie gwarantuje ona prawa do wjazdu i pobytu w kraju goszczącym; jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie (por. wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – dalej "ETPCz": Gül p-ko Szwajcarii z 19 lutego 1996 r.; skarga nr 23218/94; Rodrigues da Silva i Hoogkamer p-ko Królestwu Niderlandów z 31 stycznia 2006 r. skarga nr 50435/99; Barren Omoregie i inni p-ko Norwegii z 31 lipca 2008 r. skarga nr 265/07; Nunez p-ko Norwegii z 28 czerwca 2011 r. skarga nr 55597/09; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1706/06 opubl. LEX nr 384287; z 16 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 438/07, opubl. LEX nr 505306; z 20 stycznia 2010 r. sygn. skt II OSK 27/09, niepubl.), - z orzecznictwa ETPCz wynika, że nie każdy rodzaj więzów rodzinnych zasługuje na jednakową ochronę i dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, gdyż powyższe jest uzależnione od okoliczności konkretnego przypadku; jak wskazano (wyrok z 18 grudnia 2006 r. Üner przeciwko Holandii, skarga nr 46410, § 62), przy rozstrzyganiu kwestii konieczności poszanowania prawa do życia rodzinnego, istotny jest również charakter relacji rodzinnych; im bardziej jest on długotrwały i stały, tym dalej powinna sięgać ochrona poszanowania życia rodzinnego; dlatego, gdy na przykład uprzednio doszło do rozpadu związku cudzoziemca, podlegającego wydaleniu, z matką ich dzieci i nie mieszkał on razem z dziećmi, a jedynie utrzymywał z nimi kontakt, to w takiej sytuacji, jak podkreśla ETPCz, ingerencja w poszanowanie życia rodzinnego nie ma takiego samego skutku jaki miałaby, gdyby zainteresowani zamieszkiwali na stałe razem jako rodzina, - z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Cudzoziemiec nie prowadzi z p. K. K. wspólnego gospodarstwa domowego, a ich nieformalny związek zakończył się przed narodzinami syna ([...] 2014 r.); do spotkania z dzieckiem i jego matką doszło jedynie raz - we wrześniu 2014 roku; obecnie kontakty Cudzoziemca z małoletnim synem oraz jego matką nie są utrzymywane; z akt niniejszej sprawy nie wynika także, aby Cudzoziemiec w jakikolwiek sposób zabiegał o kontakty z małoletnim synem i utrzymywania relacji z matką dziecka, - pomimo przywoływania we wniosku argumentu "dobra dziecka", o którym mowa w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 ze zm.), brak jest jakichkolwiek okoliczności świadczących o istnieniu więzi rodzinnych z małoletnim synem lub jego matką, których zerwanie mogłoby je naruszyć, - wobec tego - ze względu na charakter więzi pomiędzy Cudzoziemcem, a jego małoletnim synem oraz na stopień zależności pomiędzy tymi osobami - nie jest uzasadnione zastosowanie przez organ art. 8 Konwencji Rzymskiej; sama chęć Cudzoziemca i jego samopoczucie, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uwzględnienia jego woli, - inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ administracji, ale przede wszystkim przez stronę postępowania; tymczasem Cudzoziemiec nie wskazał żadnych nowych okoliczności, przemawiających za niezastosowaniem reguł, wynikających z rozporządzenia nr 604/2013, i stosowaniem np. art. 8 Konwencji Rzymskiej, a także nie wskazał, jakie działania organ miałby jeszcze podjąć w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; nie przytoczył też innego stanu faktycznego niż wcześniej ustalony przez organ administracji, - gołosłowny jest zarzut naruszenia art. 14 Konwencji Rzymskie przez traktowanie obywateli innego państwa np. [...] czy [...], na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jako obywateli persona non grata, - Rzeczypospolita Polska, zgodnie z art. 17 (1) rozporządzenia nr 604/2013, jedynie na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 może, zdecydować o rozpatrzeniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, wniesionego w tym państwie przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, nawet jeżeli za takie rozpatrzenie nie jest odpowiedzialne, na podstawie kryteriów ustanowionych tym aktem; artykuł ten można brać pod rozwagę tylko, w sytuacji, gdy wniosek cudzoziemca o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony byłby również na terytorium RP; tymczasem Cudzoziemiec dotychczas nie ubiegał się o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; zarzut niezastosowania na zasadzie wyjątku klauzuli dyskrecjonalnej jest w tym stanie faktycznym i prawnym chybiony, - bezzasadny jest także zarzut naruszenia przez organ art. 18 (1) a rozporządzenia nr 604/2013, poprzez wyrażanie zgody przez F. na wtórne przejęcie odpowiedzialności za cudzoziemca; upływ terminu, o którym mowa w art. 25 (2) rozporządzenia pociąga za sobą ex lege obowiązek wtórnego przejęcia cudzoziemca przez Państwo Członkowskie, do którego był adresowany wniosek, - brak jest istotnych powodów ku temu, by przypuszczać, że w procedurze azylowej i w warunkach przyjmowania wnioskodawców we F. występują wady systemowe, powodujące pojawienie się ryzyka nieludzkiego lub poniżającego traktowania, w rozumieniu art. 4 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569), czy art. 3 Konwencji Rzymskiej, - w sprawie nie naruszono zasady aktywnego uczestnictwa strony w postępowaniu, gdyż była ona informowana o możliwości wglądu do akt i wypowiedzenia się na temat zgromadzonego materiału dowodowego, Cudzoziemca informowano także o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy, która - ze względu na jej przedmiot - wymagała wnikliwej analizy. W skardze zarzucono naruszenie przepisów: - postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 6 K.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie, i nie podjęcie żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy; - art. 7 K.p.a., poprzez niezbadanie wszystkich niezbędnych okoliczności oraz dokładne wyjaśnienie, w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy; - art. 9 K.p.a., poprzez naruszenie zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków; - art. 10 K.p.a., poprzez brak obiektywizmu w ocenie ważnego interesu Cudzoziemca oraz interesu publicznego poprzez dowolną interpretację; - art. 12 K.p.a. - organ nie podjął wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; - art. 77 § 1 K.p.a., poprzez nie zbadanie w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego; - art. 145 K.p.a. poprzez, nie zbadanie dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, - prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 17 (1) rozporządzenia nr 604/2013 przez niezastosowanie; - art. 18 (1) lit. a rozporządzenia nr 604/2013, poprzez wyrażanie zgody na wtórne przejecie odpowiedzialności za Cudzoziemca wbrew woli i decyzji Cudzoziemca; - art. 3 ust. 2 Konwencji o prawach dziecka, poprzez niezastosowanie albo nie właściwe zastosowanie - uniemożliwiono małoletniemu kontakt z ojcem; - art. 7 Konwencji o prawach dziecka, poprzez niezastosowanie albo nie właściwe zastosowanie - utrudniono wykonanie prawa dziecka do poznania swojego rodzica; - art. 8 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka poprzez niezastosowanie albo nie właściwe zastosowanie - brak było poszanowania prawa małoletniego do poznania jego tożsamości, nazwiska i obywatelstwa ojca; - art. 9 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka poprzez niezastosowanie albo nie właściwe zastosowanie - wydanie decyzji odmawiającej pobytu powoduje oddzielenie rodzica od dziecka; - art. 18 ust. 1 i 2; oraz art. 27 ust. 1 i 2 Konwencji o prawach dziecka, poprzez niezastosowanie albo nie właściwe zastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w zaskarżonym akcie. W trakcie rozprawy przed Sądem (k. 72-73), Pełnomocnik cudzoziemca wskazał, że po wykonaniu decyzji o przekazaniu udało się doprowadzić do tego, aby Cudzoziemiec stawił się przed sądem powszechnym w Polsce. Umożliwiało to wydanie wyroku, przedłożonego do akt sprawy. Cudzoziemiec istotnie nie kontaktował się wcześniej z dzieckiem, ale robił to za poradą swojego Pełnomocnika, który wskazywał, że takie działania mogłoby prowadzić do oskarżenia o próbę porwania dziecka. Wobec wstrzymania wykonania decyzji Skarżący przebywa na terenie Polski i odbył już dwa spotkania z dzieckiem. Przebiegały one w dobrej atmosferze. Cudzoziemiec planuje ponownie złożyć wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na terenie Polski. Przedłożono do akt sprawy: wyrok Sądu Rejonowego [...] z [...] września 2016 r. (sygn. akt [...]), postanowienie Sądu Rejonowego [...] z [...] października 2016 r. (sygn. akt [...]) i wniosek o uregulowanie kontaktów z dzieckiem (z 19 października 2016 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Trafne jest stanowisko organu, co do uwarunkowań faktycznych jak i prawnych sprawy. Jego ponowne przytaczanie nie byłoby zasadne. wobec uprzedniego zreferowania. Sąd przyjmuje je za własne, z zastrzeżeniem sformułowanym w końcowej części uzasadnienia. Odnosząc sie do zarzutów skargi trzeba jedynie dodać, co następuje: Nie są w istocie sporne kluczowe okoliczności faktyczne sprawy. Cudzoziemiec złożył uprzednio (kilka lat temu) wniosek o objęcie go ochroną międzynarodową na terenie F. a następnie - przed zakończeniem zainicjowanej przez siebie procedury - przybył od Polski. Ujawnienie tego rodzaju zdarzenia uprawniało organy władzy publicznej w Polsce do przekazania Cudzoziemca do właściwego państwa celem rozpatrzenia wniosku, skoro jego stosowne instytucje nie zgłosiły sprzeciwu w stosownym terminie (co jest bezsporne) Wynika to z treści właściwych regulacji, stanowionych na szczeblu UE. W ich świetle dopuszczalne jest także odstąpienie od przekazania cudzoziemca. W art. 17 (1) rozporządzenia nr 604/2013 zamieszczono w danym zakresie tzw. klauzulę dyskrecjonalną. Cudzoziemiec podnosi w skardze, że jego szczególna sytuacja osobista przemawiała za zastosowaniem wskazanej klauzuli dyskrecjonalnej, przy czym wywodzi jakoby nie uwzględnienie tego skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego – szeregu zasad, stanowionych ratyfikowaną umową międzynarodową – w Konwencji o prawach dziecka. O ile by tak było w istocie, w ocenie Sądu, przekazanie Cudzoziemca nie byłoby dopuszczalne, a stosowna decyzja naruszałaby przepisy prawa materialnego. Jednakże ustalony w toku postępowania stan faktyczny, w swoich bezspornych elementach, nie uzasadniał konieczności zastosowania klauzuli. W toku postępowania Cudzoziemiec podnosił, że jest ojcem dziecka mieszkającego wraz ze swoją matką na terenie Polski (sprawa ustalenia ojcostwa była jeszcze w toku). Nie pozostawał z nim wówczas w osobistych relacjach lecz deklarował zamiar ich nawiązania. Dla umożliwienia zapewnienia kontaktu z dzieckiem zainicjował stosowne postępowania przed sądami powszechnymi (w kwestii ustalenia ojcostwa oraz określenia zasad kontaktów). W takiej sytuacji faktycznej zdaniem Skarżącego, dobro dziecka przemawiało za odstąpieniem od jego przekazania do innego kraju, gdzie ma być rozpatrywany dawny wniosek cudzoziemca o udzielenie ochrony międzynarodowej. Pogląd ten nie jest trafny. Wprawdzie nie budzi wątpliwości, że poznanie ojca i możliwość budowanie z nim więzi emocjonalnych jest istotną wartością z perspektywy prawidłowego rozwoju emocjonalnego młodego człowieka (art. 3 ust. 2, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka). Rzeczą właściwą jest także, aby pozostawał on pod opieką swoich rodziców - o ile to możliwe obojga (art. 9 ust. 1, art. 18 ust. 1 oraz 27 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka) Jednak zdarzenie, w postaci przekazania Cudzoziemca, w celu rozpatrzenia jego wniosku azylowego do innego kraju, nie niweczy możliwości realizacji praw w danym zakresie. Nie chodzi bowiem w danym przypadku o wydalenie z bezterminowym bądź stosunkowo długim okresem zakazu powrotu, lecz wyjazd do innego kraju celem rozpatrzenia wniosku. Wobec tych uwarunkowań sam wyjazd, gdyby pociągał za sobą okresową rozłąkę, mógłby mieć znacznie, o ile na dzień orzekania istniały bliskie więzi emocjonalne miedzy dzieckiem a jego ojcem i byłyby one tak intensywne, że samo rozstanie mogło być dla dziecka wydarzeniem traumatycznym. Tak należy rozumieć zakaz "oddzielenia" dziecka od rodzica, w myśl art. 9 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka. W rozpatrywanym przypadku, co bezsporne, sytuacja taka, według stanu na dzień orzekania, nie mogła mieć miejsca. Opuszczenia terytoriom Polski, na czas niezbędny do rozpatrzenia winsoku (jedynie takie skutki prawne wywiera zaskarżone orzeczenia) może istotnie niweczyć zamierzenia Cudzoziemca. Jak deklaruje - chciałby on obecnie jak najszybciej nawiązać kontakt ze swoim dzieckiem. Jednak jego wyjazd, w celu rozpatrzenia wniosku nie wyklucza nawiązania osobistych kontaktów w przewidywalnej, nawet niedalekiej przyszłości, jeżeli zamiary Cudzoziemca okażą się stałe. Jeszcze raz trzeba odnotować, że decyzja o przekazaniu nie ma w danym kontekście analogicznych skutków jak orzeczenie o wydaleniu, związane integralnie z okresowym zakazem wjazdu. Powyższej oceny nie podważa szereg dokumentów, przedłożonych Sądowi na rozprawie, jak i informacje o odbytych już spotkaniach Cudzoziemca z synem. Potwierdzają one obecną jego wolę nawiązania bliższych osobistych relacji ze swoim dzieckiem. Nie może to być przeszkodą dla jego przekazania do innego kraju, wyłącznie celem rozpatrzenia jego sprawy. W tym świetle nie można uznać także, aby doszło do naruszenia przepisów postępowania, co do właściwego ustalenia stanu faktycznego czy informowania Cudzoziemca o istotnych okolicznościach sprawy. Kluczowe w sprawie elementy stanu faktycznego nie są w ogóle sporne. Nie doszło też do naruszenia norm prawa materialnego, zakreślających przesłanki wydania decyzji o przekazaniu do innego państwa, w tym przesłanek negatywnych dla wydania tego rodzaju orzeczenia. Trzeba tylko wskazać, że nie może być uznana za trafną argumentacja organu administracji, jakoby przesłanką negatywną dla ewentualnego zastosowania klauzuli dyskrecjonalnej mogła być sama okoliczność, że Cudzoziemiec nie złożył dotąd w Polsce formalnie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Wobec treści oświadczeń Cudzoziemca wypada uznać, że jest on zainteresowany zakończeniem procedury uchodźczej na jej terytorium. Gdyby istniały przesłanki merytoryczne do przejęcia jego sprawy, organ winien poinformować cudzoziemca, jakie wymagania formalne się z tym wiążą (np. potrzeba złożenia kolejnego wniosku). Jednocześnie jednak organ administracji rozpatrzył sprawę kompleksowo w kontekście istnienia ewentualnych przesłanek za przejęciem sprawy (zastosowaniem klauzuli). W takiej sytuacji błąd w danym zakresie w uzasadnieniu (mylna ocena) nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.