II SA/Lu 1007/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. – kuratora spadku po zmarłej B.J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]– po rozpatrzeniu odwołania K. L. - kuratora spadku po zmarłej B. J. oraz odwołania M. S. - kuratora spadku po zmarłym J. J., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2016 r., nr [...] nakazującej odwołującym rozbiórkę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]położonej przy ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...], oraz uporządkowanie terenu w terminie od 1 lipca 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. – uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i orzekł w tym zakresie o wyznaczeniu nowego terminu w ten sposób, że, ustalił termin przystąpienia do rozbiórki ww. budynku mieszkalnego na dzień 30 września 2016 r. oraz termin zakończenia rozbiórki i uporządkowania terenu - do dnia 15 listopada 2016 r., natomiast w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. K. L. - kurator spadku po zmarłej B. J. w ustawowym terminie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję ostateczną. W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonej decyzji, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając przedmiotowy wniosek wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji, ze względu na związane w tym koszty, powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Oczywistym jest bowiem, że wykonanie obowiązku rozbiórki budynku mieszkalnego, orzeczonego kwestionowanym rozstrzygnięciem, spowoduje trwałą zmianę, po której przywrócenie stanu pierwotnego wymagałoby dużych nakładów, nawet jeśli nie finansowych, to nakładów siły. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że rozbiórka obiektu budowlanego ze swej istoty wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 28 kwietnia 2005r.,sygn. akt II OZ 276/05, LEX nr 302257; z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 396/10, LEX nr 663627, czy też z dnia 16 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 752/10, LEX nr 673884). Należy przy tym podkreślić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zapewnia skarżącej jedynie tymczasową ochronę jej praw, gdyż w myśl art. 61 § 6 p.p.s.a. rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia