II GSK 1548/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1516/16 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. T. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 23 listopada 2016 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1516/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę J. T. (dalej zwanego "Skarżącym") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej zwanego "SKO") z [...] maja 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 27 listopada 2014 r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich stwierdzili nielegalne zajęcie przez Skarżącego pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] w Warszawie, polegające na umiejscowieniu reklamy umieszczonej na przyczepie samochodowej przyczepionej do samochodu. Fakt ten został potwierdzony podczas kolejnych kontroli przeprowadzonych przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich w dniach 28 i 30 listopada oraz 2, 3, 4, 5 i 7 grudnia 2014 r. W przypadku każdej z tych kontroli zostały sporządzone protokoły oraz dokumentacja fotograficzna. Decyzją z [...] października 2015 r. Prezydent m.st. Warszawy (działający przez Zastępcę Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie) wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w wysokości 22 495 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. [...] w rejonie ul. [...] w Warszawie w dniach 27 listopada - 7 grudnia 2014 r. bez zezwolenia zarządcy drogi przez umieszczenie w nim reklamy dwustronnej o powierzchni 32,72 m² zamieszczonej na przyczepie samochodowej przyczepionej do samochodu. Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji. Podniósł, że przyczepa nie stanowiła reklamy, ponieważ plandeka przykrywająca tę przyczepę jest elementem chroniącym przewożony towar i to jest główne jej zadanie. Decyzją z [...] maja 2016 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy. Wskazało, że art. 40 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.; dalej zwanej "udp") nakłada obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego przed jego rzeczywistym zajęciem, a w świetle art. 40 ust. 2 pkt 3 udp zezwolenia takiego wymaga m.in. zajęcie pasa drogowego na umieszczenie w pasie drogowym reklam. SKO stwierdziło, że co do zasady zaparkowanie pojazdu na parkingu, czy poboczu drogi jest korzystaniem z drogi publicznej przez właściciela pojazdu i jako takie może nie wymagać uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Jednakże zezwolenia wymaga zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie w pasie drogowym pojazdu opatrzonego reklamami, jeśli celem zajęcia byłoby wyłącznie przekazywanie określonej informacji wizualnej użytkownikom drogi. Zdaniem SKO, w tej sprawie celem umieszczenia przez Skarżącego przyczepy jest wyłącznie informowanie użytkowników drogi o treści zawartej na plandece znajdującej się na tej przyczepie, skoro m.in.: 1) laweta stała na chodniku, a nie na oddzielnym parkingu w rejonie u. [...], 2) oś przyczepy była skierowana równolegle do osi jezdni, co zapewniało najlepszą widoczność tablicy reklamowej z perspektywy drogi, 3) tablica reklamowa zawierała informację "[...]", reklamując plac zabaw znajdujący się w [...] przy ul, [...] w odległości 850 m od miejsca położenia reklamy, 4) lokalizacja przyczepy pozostała niezmieniona przez 11 dni, 5) przyczepa stanowiła własność osoby prowadzącej działalność rozrywkową i rekreacyjną w postaci placów zabaw m.in. w Warszawie. W konsekwencji SKO uznało, że Skarżący zajmował pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi w celu umieszczenia w tym pasie reklamy i dlatego podlegał karze pieniężnej, o której stanowi art. 40 ust. 12 pkt 1 udp. Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję SKO. Zarzucił m.in. naruszenie art. 4 pkt 23 udp (przez uznanie, że napisy na plandece zaparkowanego przez Skarżącego pojazdu z przyczepą wyczerpują definicję legalną reklamy), art. 40 ust. 12 pkt 1 udp (przez przyjęcie, że umieszczenie danych prowadzonej działalności gospodarczej przez Skarżącego na przyczepie pojazdu służącego do celów prowadzonej działalności gospodarczej jako zawierającej konstrukcję składającą się z czterech tablic wyczerpuje definicję legalną reklamy i wymaga zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego), art. 77 w zw. z art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej zwanej "kpa") m.in. przez ustalenie okresu parkowania pojazdu Skarżącego na podstawie dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez zarządcę drogi, z której nie wynika dokładny okres pozostawienia przez Skarżącego pojazdu z przyczepą na pasie drogowym. WSA oddalił skargę. Powołując się na art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 udp, WSA stwierdził, że umieszczenie w pasie drogowym reklamy wymaga zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. WSA wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 23 udp reklamą jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustanowionym przez gminę. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA dodał, że z normatywnego pojęcia reklamy wynika, że jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach, podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane. WSA stwierdził też, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że ustawienie przyczepy samochodowej lub lawety z umocowaną reklamą w pasie drogowym na dłuższy okres odpowiada dyspozycji art. 40 ust. 12 pkt 1 udp, który określa, że za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierzana jest sprawcy samowoli kara pieniężna. W ocenie WSA, należy odróżnić zaparkowanie pojazdu, na którym znajduje się reklama, od zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie w pasie drogowym reklamy. Nie każde bowiem zaparkowanie pojazdu - mimo że znajdują się na nim reklamy - wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Odpowiedź na pytanie, czy umieszczenie w pasie drogowym przyczepy, na której umieszczono reklamę, stanowi "umieszczenie w pasie drogowym reklamy" w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 udp wymaga uwzględnienia konkretnych okoliczności sprawy. W tej sprawie WSA podzielił stanowisko organów, że przyczepa Skarżącego wraz z nośnikiem reklamowym wypełnia definicję reklamy, o której mowa w art. 4 pkt 23 udp, gdyż stanowi nośnik informacji wizualnej umieszczony w polu widzenia użytkownika drogi. Zdaniem WSA, jeśli uwzględni się zasady logicznego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, to należy przyjąć, że głównym celem zaparkowania pojazdu z plandeką zawierającą nośnik wizualny z informacjami w tak ruchliwym punkcie Mokotowa, jakim jest ul. [...], było poinformowanie przechodniów i kierowców o firmie i ewentualnie zachęcenie do skorzystania z jej usług. WSA nie uwzględnił zarzutu Skarżącego, w którym kwestionowano okres zajęcia pasa drogowego i wskazano, że czas parkowania zespołu pojazdów w pasie drogowym był przerywany. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dowodów potwierdzających parkowanie zespołu pojazdów w innym miejscu. Natomiast analiza zdjęć znajdujących się w aktach sprawy wskazuje, że przedmiotowa przyczepa była stale zaparkowana w miejscu wskazanym w decyzji, skoro koła tej przyczepy uwidocznione na zdjęciach z różnych dat znajdują się w takim samym położeniu w stosunku do uszkodzenia chodnika, które jest również uwidocznione na tych zdjęciach. Oznacza to, że przyczepa z funkcjonującą na niej reklamą w sposób ciągły zajmowała pas drogowy w okresie, za jaki została nałożona kara pieniężna. Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zwrot koszów postępowania wywołanego wniesieniem skargi, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa przy zastosowaniu art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 7 kpa, art. 8 kpa w zw. z art. 80 kpa przez ich niezastosowanie i pominięcie przez WSA a quo istotnych okoliczności dla sprawy, wpływających na wynik rozstrzygnięcia, tj. dotyczących oceny na podstawie pewnych dowodów, a nie jedynie przypuszczeń i domniemań, odnośnie do czasokresu zajmowania przez pojazd Skarżącego pasa drogowego, albowiem oparcie się przez WSA jedynie na podstawie dokumentacji fotograficznej i wnioskach dotyczących usytuowania kół pojazdu jest niewystarczające; nadto niekonkretne ustalenia w tym zakresie wpływają na nieprawidłowo określoną karę pieniężną; II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa, art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 1 pkt 3 udp przez jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego sprawy i błędne przyjęcie, że umieszczenie podstawowych danych prowadzonej działalności gospodarczej przez Skarżącego na przyczepie pojazdu służącego do celów prowadzanej działalności gospodarczej jako zawierającej konstrukcję typowej przyczepy przewozowej, oplandekowanej z czterech stron, wyczerpuje definicję legalną reklamy i wymaga zezwolenia zarządcy w związku z zajęciem pasa drogowego na potrzeby reklamy, podczas gdy zaparkowana przyczepa służy do prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącego i przewożenia elementów konstrukcyjnych, w tym urządzeń mechanicznych atrakcji dla dzieci i nie wymaga uzyskania zgody zarządcy drogi, albowiem nie wyczerpuje definicji legalnej reklamy, a napisy na przyczepie pojazdu stanowiącego własność Skarżącego dotyczą innych celów aniżeli stworzenie wizerunku informacyjnego reklamy; powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, której istota sprowadzała się do oceny charakteru napisu informującego o przedmiocie działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego od przeznaczenia treści na plandece przyczepy, związanej z zachętą wpływania na odbiorców; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 1 pkt 3 udp przez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "umieszczenia w pasie drogowym reklam", które nie są zbieżne z zaparkowaniem pojazdu z przyczepą o treściach czy napisach mogących reklamować rodzaj i zakres prowadzonej działalności gospodarczej; powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie dokonania subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod błędny przepis prawa materialnego, albowiem zaparkowanie pojazdu przez Skarżącego nie wyczerpywało definicji z ww. przepisu odnośnie do zajęcia pasa drogowego w celu reklamy; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa w zw. z art. 4 pkt 23 udp przez jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego sprawy i dokonanie tzw. błędu subsumcji w zakresie uznania, że napisy na plandece zaparkowanego przez Skarżącego pojazdu z przyczepą wyczerpują definicję legalną reklamy, bez względu na prowadzenie działalności w tym przedmiocie przez Skarżącego, co stanowi uchybienie w zakresie wykładni definicji reklamy oraz zasadności nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w sytuacji nieustalenia celu zaparkowania pojazdu z plandeką (związanego z postojem, zaparkowaniem w związku z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej) czy w celu skierowania nośnika informacji do nieoznaczonego kręgu osób; powyższe uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie wypełnienia przez Skarżącego przesłanek dotyczących zajęcia pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia, na potrzeby związane z reklamą; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa w zw. z art. 1 udp przez jego niezastosowanie w sytuacji ustalenia, że pojazd Skarżącego wraz z przyczepą służy do prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem służy innym celom aniżeli wyłącznie celom na potrzeby reklamy, co powoduje, że zaparkowanie tegoż pojazdu w pasie drogowym winno zostać uznane za zgodne z przeznaczeniem korzystanie z drogi publicznej, niewymagające uzyskania zezwolenia w tym zakresie. W uzasadnieniu Skarżący stwierdził w szczególności, że nie ma niezbitych dowodów na potwierdzenie czasokresu parkowania przedmiotowego pojazdu z przyczepą. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem WSA, w świetle którego to Skarżący powinien przedstawić dokumenty na potwierdzenia parkowania pojazdu w innym miejscu. Skarżący stwierdził, że parkowanie nie miało na celu reklamy, lecz było związane z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto przyczepa Skarżącego nie miała żadnych elementów konstrukcyjnych czy zamocowań, albowiem plandeka stanowi standardowe wyposażenie służące do przewozu bagaży. W ocenie Skarżącego, jego samochód z przyczepą nie miał charakteru statycznego (brak dowodów odnośnie do braku śladów użytkowania), a jako opatrzony znakami graficznymi prowadzonej działalności gospodarczej, parkując w pobliżu jednego z miejsc jej prowadzenia (w związku z czynnościami zawodowymi), wypełnia przesłanki prawidłowego korzystania z drogi publicznej. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Skarżącego podtrzymał stanowisko i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej, a pełnomocnik SKO (radca prawny) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 ppsa i kwestionuje kompletność materiału dowodowego w zakresie okresu zajmowania przez pojazd Skarżącego pasa drogowego (naruszenie przepisów postępowania) oraz wykładnię i zastosowanie przepisów prawa materialnego odnośnie do legalnej definicji reklamy, pojęcia "umieszczenia w pasie drogowym reklam" oraz zasad korzystania z dróg publicznych. Wiodący charakter mają zarzuty naruszenia prawa materialnego, gdyż dotyczą samej zasady nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty te nie są zasadne, gdyż nie podważają oceny dokonanej przez WSA. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji została przez WSA wykonana wszechstronnie. Autor skargi kasacyjnej przede wszystkim kwestionuje przyjętą przez WSA wykładnię wyrażenia, którym ustawodawca posługuje się w art. 40 ust. 1 pkt 3 udp - "umieszczanie w pasie drogowym reklam", z czym, jego zdaniem, łączyła się błędna wykładnia pojęcia reklamy. W konsekwencji Skarżący twierdzi, że WSA wadliwie przyjął, że umieszczenie tablic odnośnie do działalności gospodarczej Skarżącego na plandece pojazdu, wyczerpywało definicję legalną reklamy, tymczasem nie były to tablice, a napis na plandece. Zdaniem Skarżącego, legalna definicja reklamy wymaga ponadto wystąpienia nośnika informacji wizualnej w jakiejkolwiek formie oraz elementów konstrukcyjnych z zamocowaniami. Przyczepa Skarżącego nie posiadała żadnych elementów konstrukcyjnych czy zamocowań, albowiem plandeka stanowi jej standardowe wyposażenie. W rezultacie uwzględnienie ratio legis przepisu dotyczącego kary za zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia i umieszczanie w nim reklam wymagało zbadania treści informacyjnych znajdujących się na plandece pojazdu Skarżącego i odniesienie ich do prowadzonej działalności gospodarczej. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić, a na wątpliwości artykułowane w skardze kasacyjnej odpowiedział już prawidłowo WSA w zaskarżonym wyroku. Wskazał, że z normatywnego pojęcia reklamy wynika, że jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach, podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane. Napisy o wskazanej treści, umieszczone na przyczepie, wypełniają definicję reklamy, o której mowa w art. 4 pkt 23 udp. Napisy te wyraźnie wskazują, że nieopodal (w [...]) znajduje się plac zabaw. Przyczepa wraz z plandeką stanowi nośnik informacji wizualnej umieszczony w polu widzenia użytkownika drogi, a głównym celem umieszczenia jej w ruchliwym punkcie Mokotowa było poinformowanie kierowców i przechodniów o takiej firmie i ewentualne zachęcenie do skorzystania z jej usług. O takiej jej funkcji świadczy dodatkowo sposób umieszczenia w pasie drogi, na co zwrócił uwagę już organ, a mianowicie to, że laweta stała na chodniku, a nie na oddzielnym parkingu w rejonie ul. [...] i oś przyczepy była skierowana równolegle do osi jezdni, co zapewniało najlepszą widoczność powierzchni reklamowej z perspektywy drogi. Wskazać też należy, że podobne sprawy były już przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny i podzielano jednolicie stanowisko, że tego rodzaju ustawienie przyczepy samochodowej z reklamą na dłuższy okres odpowiada dyspozycji art. 40 ust. 12 pkt 1 udp. Powołać w tym miejscu można np. wyrok NSA z 9 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II GSK 364/14), w którym ten Sąd stwierdził, że o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogą pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Nie ma natomiast znaczenia metoda ekspozycji reklamy np. przy wykorzystaniu mogących się przemieszczać obiektów. W konsekwencji nie doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 40 ust. 1 pkt 3 udp, ani błędnego zastosowania art. 4 pkt 23 i 40 ust. 12 pkt 1 udp do stanu faktycznego sprawy. Nie doszło też do naruszenia art. 1 udp przez jego niezastosowanie. Zgodnie z tym przepisem – drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Dopuszczalne jest więc, co do zasady, korzystanie z drogi publicznej zgodnie z jej przeznaczeniem, jednak zgodnie z innym przepisem tej ustawy (art. 40 ust. 1) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Umieszczenie reklamy w pasie drogi wymaga zatem uzyskania zezwolenia, natomiast zajęcie w tym celu pasa drogowego bez zezwolenia jest sankcjonowane karą pieniężną, o której mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 udp. Bezzasadny również okazał się zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów prawa procesowego. Według Skarżącego, niekonkretne ustalenia w zakresie czasu zajmowania pasa drogowego wpływają na wysokość nieprawidłowo określonej kary pieniężnej. Z tym stanowiskiem autora skargi kasacyjnej również nie można się zgodzić. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie prawidłowo zebrano materiał dowodowy i prawidłowo go oceniono, co zaakceptował WSA. Udokumentowane protokołami kontroli, notatkami urzędowymi oraz zdjęciami parkowanie przyczepy z reklamą w dniach kolejno: 27, 28, 30 listopada 2014 r., 3, 4, 5 i 7 grudnia 2014 r. - dokładnie w tym samym i niezmienianym miejscu, o czym świadczyło położenie kół w stosunku do uszkodzenia chodnika, uwidocznione na zdjęciach - pozwalało przyjąć, że przyczepa z reklamą zajmowała pas drogowy w całym okresie, za który nałożono karę. Ocena dowodów musi bowiem uwzględniać przede wszystkim zasady logiki i zdrowego rozsądku. Jeśli kontrole w przypadkowe (ale liczne) dni z całego okresu potwierdzały niezmienne trwanie obiektu w tym samym miejscu, to słusznie przyjęto, że przyczepa znajdowała się w tym samym miejscu również i w pozostałym czasie kwestionowanego okresu. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, że - gdy kontroli akurat nie było - przemieszczał przyczepę, a potem parkował ją dokładnie w tym samym punkcie. Dlatego jego twierdzenia o wykorzystywaniu pojazdu do prowadzenia działalności gospodarczej w przedmiotowym okresie uznać należało za całkowicie gołosłowne. Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).