II SA/Wa 1132/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia przetworzonej informacji publicznej - oddala skargę - W dniu 7 stycznia 2016 r. wpłynął do Najwyższej Izby Kontroli (dalej "NIK") wniosek J. S. o udostępnienie wskazanych w nim informacji. Jedna z nich (pkt 6) dotyczyła rozliczenia kosztów kontroli [...] "Wybrane aspekty gospodarki finansowej Gminy W. w latach 2011-2014 (I kwartał)" z uszczegółowieniem, iż rozliczenie to winno zawierać (odrębnie dla roku 2014 i roku 2015) informacje dotyczące: wynagrodzenia brutto (bez narzutów) pracowników NIK wykonujących czynności kontrolne; wynagrodzenia osób powołanych jako biegłych (specjalistów); nagród przyznanych prowadzącym i nadzorującym czynności kontrolne. Do rozliczenia wnioskodawca zażądał załączenia dokumentów źródłowych, stanowiących podstawę jego sporządzenia. Odpowiadając na powyższy wniosek pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. ([...]) NIK poinformowała, że nie prowadzi analityki księgowej kosztów z podziałem na poszczególne kontrole. Żądana w pkt 6 wniosku informacja stanowi informację przetworzoną, a zatem jej przygotowanie i udostępnienie wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Kolejnym wnioskiem, datowanym na [...] lutego 2015 r., J. S. zażądał w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej następujących informacji: 1. wykazu osób, zatrudnionych w NIK, wykonujących zadania wymagające szczególnej dyspozycyjności, którym w latach 2014-2015 przydzielone zostały samochody osobowe, 2. kart eksploatacji samochodu służbowego z okresu 2014-2015, do prowadzenia którego uprawnioną była A. B., 3. uprawnień stanowiących podstawę wykorzystywania przez A. B. samochodu służbowego do przewozu osób, 4. wykazu osób, z którymi w okresie 2014-2015 zawarto umowy na korzystanie z samochodu prywatnego do celów służbowych wraz z wybranymi 5 przedmiotowymi umowami, w tym wszystkimi uprawnionymi pracującymi w NIK Delegaturze w [...], 5. list obecności w pracy i wydruków z elektronicznego systemu rejestracji czasu przebywania A. B.na terenie Delegatury, z okresu pełnienia funkcji dyrektora, 6. wszystkich dokumentów (w tym powołania, umowy, protokoły, rachunki, dowody zapłaty) dotyczących biegłych i specjalistów powołanych w związku z kontrolą [...] "Wybrane aspekty gospodarki finansowej Gminy W. w latach 2011-2014 (I kwartał)", 7. opinii biegłych sporządzonych na potrzeby ww. kontroli wraz ze wskazaniem tych ich części, które wykorzystano w wystąpieniu pokontrolnym, 8. dokumentów stanowiących podstawę wypłacenia nagród (wszystkich) osobom prowadzącym i nadzorującym kontrolę (w tym A. B.), 9. rozliczeń kosztów kontroli ww. [...]. Rozliczenie to winno zawierać informacje (odrębnie dla 2014 i 2015 r.) dotyczące: wynagrodzenia brutto (bez narzutów) pracowników NIK wykonujących czynności kontrolne; wynagrodzenia osób powołanych jako biegłych (specjalistów); nagród przyznanych w związku z przeprowadzeniem kontroli: prowadzącym i nadzorującym czynności kontrolne. Wnioskodawca nadmienił, że NIK jako jednostka sektora finansów publicznych zobowiązana jest do prowadzenia ewidencji wykonania budżetu w układzie zadaniowym, a wnioskowane dane mieszczą się w zasobach, których ewidencjonowanie jest ustawowym obowiązkiem Izby. Dostęp zaś do przetworzonej informacji publicznej uzasadnił tym, że informacja w tym zakresie jest niezbędna do oceny sposobu wydatkowania środków publicznych przez Izbę, gdyż jednostki sektora finansów publicznych mają obowiązek wydatkowania środków publicznych w sposób celowy i oszczędny z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów (zgodnie z art. 44 ust. 3 pkt 1 lit. a i b ustawy o finansach publicznych). Z uwagi na konieczność przygotowania do udostępnienia (zebrania i anonimizacji) znacznej liczby dokumentów, stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej powiadomiono (pismo z dnia [...] marca 2016 r.) J. S. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, tj. do 1 kwietnia 2016 r. Tego dnia zostały przekazane wnioskodawcy informacje wymienione w pkt 1, 2, cz. 5 i 6 wniosku, w pozostałym zakresie poinformowano o: przekazaniu już wcześniej żądanych informacji (8 i cz. 9 - nagrody), nieposiadaniu ich przez NIK (4), braku charakteru informacji publicznej (3, cz. 5 - wydruki i 7) oraz odmowie udostępnienia jednej z informacji (pkt 9). Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. ([...]) p.o. Dyrektora [...], działając z upoważnienia Prezesa NIK, odmówiła udostępnienia informacji dotyczącej rozliczenia kosztów kontroli [...] "Wybrane aspekty gospodarki finansowej Gminy W. w latach 2011- 2014 (I kwartał), z odrębnym rozliczeniem dla 2014 i 2015 r. danych dotyczących wynagrodzeń brutto (bez narzutów) pracowników NIK wykonujących czynności kontrolne, wynagrodzeń osób powołanych jako biegłych (specjalistów), nagród przyznanych w związku z przeprowadzeniem kontroli: prowadzącym i nadzorującym czynności kontrolne. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż mimo poinformowania wnioskodawcy o charakterze tej informacji i warunkach jej udostępnienia, nie wykazał on, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie wyjaśniono rozumienie pojęcia "informacji przetworzonej" oraz "szczególnie istotnego interesu publicznego". Szczegółowo też omówiono zakres działań, jakich należałoby dokonać celem sporządzenia żądanej informacji, oraz dokonano analizy podstaw do uznania, iż przygotowanie i udostępnienie takiej informacji miałoby istotne znaczenie dla interesu publicznego. Ponieważ takich przesłanek nie znaleziono i nie wykazał ich wnioskodawca, została wydana decyzja o odmowie żądanej informacji. W decyzji zostało też zamieszczone pouczenie o możliwości zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z prawa tego J. S. skorzystał, kierując do Prezesa NIK wniosek (dnia [...] kwietnia 2016 r.) na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., wyrażając swoje niezadowolenie z wydanej decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie decyzją z [...] maja 2016 r. organ utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. Podniósł, że jakkolwiek konstytucyjne prawo obywateli do informacji należy do fundamentalnych praw i wolności stanowiąc istotny element życia publicznego, to nie jest ono prawem bezwzględnym. Ograniczenia w dostępnie do takich informacji oraz tryb ich udostępniania określone zostały przepisami ustawowymi. Do takich przepisów należy art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów uprawnienie do uzyskiwania informacji przetworzonej ograniczone jest do zakresu, w jakim jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Formą zaś odmowy udostępniania informacji publicznej jest, stosowanie do ww. art. 16, decyzja administracyjna. Załatwienie sprawy w inny sposób, np. poprzez poinformowanie o braku przymiotu informacji publicznej żądanych dokumentów lub nieposiadaniu wnioskowanych informacji, nie uprawnia do ponownego rozpatrzenia ich w ww. trybie. Tym samym ponowne rozpatrzenie sprawy może dotyczyć jedynie wydanej decyzji, a nie całego zakresu wniosku obejmującego różne dane załatwione w odmiennych formach. Takie ograniczenie wynika także wprost z literalnego brzmienia art. 127 § 3 k.p.a., w którym mowa jest o wniosku od decyzji wydanej w pierwszej instancji. W ocenie organu stwierdzenie, że NIK jako jednostka sektora finansów publicznych zobowiązana jest do prowadzenia ewidencji wykonania budżetu w układzie zadaniowym jest prawdziwe, jednak układ zadaniowy nie jest równoznaczny z podziałem na poszczególne kontrole wykonywane przez NIK i to w szczegółowości wskazanej przez wnioskodawcę. Nie jest więc prawdą, że wnioskowane dane "mieszczą się w zasobach, których ewidencjonowanie jest ustawowym obowiązkiem Izby". Dodatkowo podano, że J. S. w uzasadnieniu swego żądania stwierdził także, iż informacja publiczna "w tym zakresie jest niezbędna dla oceny sposobu wydatkowania środków publicznych przez Izbę". Nie wskazał jednak, kto miałby dokonać tej oceny. Informacja taka nie jest bez znaczenia, gdyż interes publiczny musi wiązać się z działaniem skutecznym, tzn. realnym oddziaływaniem na funkcjonowanie instytucji państwowych. Wnioskodawca powinien więc wykazać, że żądane dane nie będą służyć wyłącznie jego interesowi lecz interesowi publicznemu i mają szczególne znaczenie. W związku z powyższym organ stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał swego działania w interesie publicznym oraz w jaki sposób pozyskane przez niego informacje miałyby wpłynąć na usprawnienie działania NIK lub innych organów państwa. Takiego celu działania i wpływu udostępnienia informacji przetworzonej na wykonywanie zadań publicznych nie doszukała się też NIK, analizując możliwość wykorzystania żądanej informacji do usprawnienia jej działalności lub innych podmiotów publicznych. Zakres danych i konieczność wykonania określonych działań zmierzających do wytworzenia żądanych informacji, według kryteriów określonych przez wnioskodawcę, zostały przedstawione przez NIK w zaskarżonej decyzji. W jej uzasadnieniu nakreślono, na podstawie utrwalonej już linii orzeczniczej, rozumienie niezdefiniowanych w ustawie określeń "informacji przetworzonej" i "szczególnie istotnego interesu publicznego", z przywołaniem konkretnych orzeczeń sądów administracyjnych. Dokonana ocena przedstawionych racji nie pozwala na uzasadnione podważanie przyjętego stanowiska. Argumentem do przygotowania nowej (nieistniejącej dotychczas) informacji, tj. informacji przetworzonej nie może być jedynie interes prywatny czy jakikolwiek interes publiczny, a jedynie szczególnie istotny. NSA łączy taki interes z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa, zaś skuteczne działanie w granicach interesu publicznego z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Brak występowania po stronie wnioskodawcy ustawowej przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego nie daje podstaw do podjęcia innej decyzji, jak odmowa udzielenia żądanej informacji. Na zakończenie organ wskazał, że stanowisko w sprawie zajęła A. B., doradca prawny w Departamencie [...]. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł J. S., wnosząc o jej uchylenie. Decyzji tej zarzucił: 1. naruszenie art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie, 2. naruszenie art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, 3. naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędne zastosowanie. 4. naruszenie art. 16 ust. 2 pkt. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie. 5. błędne przyjęcie przez skarżony organ, iż żądane informacje publiczne są zaliczane do informacji przetworzonych, przy których wnioskodawca ma obowiązek wykazać szczególny interes prawny, gdy faktycznie i prawnie należą one do informacji prostych znajdujących się w posiadaniu organu. 6. naruszenie art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia prawnego do zaskarżonej decyzji. Podnosząc zarzuty określone w niniejszej skardze skarżący wniósł o uwzględnienie skargi oraz: 1. na podstawie art. 145 § 1 a i c ppsa uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...] i nakazanie organowi udzielenia żądanych informacji publicznych zgodnie z wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. w zakresie nierozpatrzonym, a wskazanym w niniejszej skardze. 2. na podstawie art. 200 ppsa zasądzenie dla strony kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu takiej informacji (art. 2 w zw. z art. 5). Ważny jest również i inny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 603/13, w którym Sąd wywodzi: "Ustawodawca celowo w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) wprowadził zapis, zgodnie z którym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Toteż zainteresowany obywatel, choćby pełnił funkcję radnego, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, nie musi wykazywać interesu faktycznego czy prawnego w żądaniu uzyskania informacji publicznej. Nie musi więc podawać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna, jak również nie musi wyjaśniać, czy pełni funkcję publiczną. Nie ma znaczenia prawnego dla sprawy okoliczność, że wnioskujący jest radnym. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Formułowanie wniosków o udzielenie informacji publicznej przez radnego nie może tym samym pozbawiać tychże wniosków ustawowej podstawy wynikającej właśnie z ustawy o dostępie do informacji publicznej, której przepisy stają się wówczas środkiem zapewniającym mu możliwość podejmowania inicjatyw na forum rady, poddawania pod głosowanie stawianych przez niego wniosków, ocen i opinii w zakresie spraw powiatu, czy też interpelowania w sprawach wyborców, które częstokroć wymagają uprzedniego zweryfikowania istniejącego stanu rzeczy, a więc wyjaśnienia i oceny w oparciu o informacje źródłowe." Również i w innym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2014 r. VIII SAB/Wa 83/13, sąd wywiódł: "Informacje o wysokości nagród pieniężnych w poszczególnych latach przyznanych dyrektorom i wicedyrektorom Departamentu Administracji Podatkowej oraz Departamentu Kontroli Skarbowej, są bez wątpienia informacją publiczną w rozumieniu w art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.)". Z powyższego wyroku WSA w Warszawie skarżący wyprowadził dla niniejszej sprawy takie wnioski, iż zakres informacji żądanych zarówno w pkt 7 opinii biegłych oraz specjalistów w zakresie żadnym we wniosku jest informacją prostą, a nie przetworzona, co więcej nie jest informacja objęta żadną z klauzul objętych tajemnicą państwową, jak zastrzeżone, tajne czy ściśle tajne. Również pkt 8 mówiący o dokumentach będących podstawą wypłacenia nagród wszystkim osobom prowadzącym i nadzorującym kontrolę w tym A. B., również jest informacją prostą, ponieważ jakiś wniosek w tym zakresie istnieje zapewne. Pkt 9 wniosku również jest informacją prostą ponieważ informacja o wynagrodzeniu brutto osób przeprowadzających kontrolę nie wymaga dokonywania żadnych operacji związanych z przetwarzaniem tych informacji, a wynagrodzenie funkcjonariusza publicznego i jego wysokość bez wątpienia w świetle orzecznictwa sądowego jest informacją publiczną - vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Kielcach z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II SAB/Ke 72/14 (opublikowany w legalis.pl), w którym sąd administracyjny wywodzi: "Dostęp do informacji publicznej nie może zostać ograniczony przez organ zobowiązany do jej udostępnienia, z powołaniem się na ochronę prywatności w sytuacji, gdy informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoby fizyczne zrezygnują z przysługującego im prawa. Informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród pracowników jednostki samorządu terytorialnego finansowane są ze środków publicznych i wypłacane za wykonywanie funkcji publicznych, tym samym stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zgodnie bowiem z zasadą wyrażoną w art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885) gospodarka środkami publicznymi jest jawna." Podobny pogląd jeszcze dalej idący w wnioskowaniu o jawności życia instytucji publicznych, a do takich bez wątpienia zaliczyć należy NIK jako najwyższy organ kontroli państwowej, wyrażony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 lipca 2014 r. sygn. akt II SAB/Gd 64/14 (opublikowany w Rzeczpospolitej i systemie informacji prawnej Legalls.pl), w którym Sąd wywodzi: "1. Wysokość wynagrodzenia i dodatków kierownictwa urzędu jest informacją publiczną o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów, publicznych. 2. Wartość, jaką stanowi transparentność życia publicznego, przeważa nad bezwzględną ochroną prawa do życia prywatnego osób publicznych". Również podkreślił, iż nieudzielenie informacji publicznej w postaci wydruku z elektronicznego systemu rejestracji czasu pracy A. B. jest informacją prostą i informacją publiczną, wskazuje na to chociażby wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Łd 32/14 (opublikowany w Legalis.pl), w którym sąd wywodzi: "Informacja o liczbie dni nieobecności w pracy, która to absencja była argumentem stanowiącym element uzasadnienia dla niepodejmowania, czy zwlekania z podjęciem określonych czynności urzędowych jest informacją publiczną". Również wynagrodzenie przyznane biegłym i specjalistom według strony jest informacją publiczną, tak samo jak informacja o nagrodach przyznanych prowadzącym kontrolę oraz osobom je nadzorującym. Skarżący nie dopatruje się w tym zakresie żadnego zakresu informacji publicznej przetworzonej, gdzie byłby obowiązany do wykazywania interesu publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż jest ona poprawna. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy postępowanie w sprawie było prowadzone przez podmiot zobowiązany w sposób zgodny z regulacjami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Niespornym pozostawało bowiem to, że adresat wniosku jest w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Przechodząc do omawiania powyższej problematyki koniecznym podkreślenia było to, że generalną zasadą wyrażoną w powołanym akcie prawnym jest nieograniczony dostęp do informacji publicznej (art. 2 omawianej ustawy). Osoba żądająca dostępu do informacji publicznej nie musi zaś wykazywać istnienia po jej stronie interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu tej informacji. Pewne odstępstwo od powyższej reguły wprowadził art. 3 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy stanowiąc, że informacja publiczna nosząca znamiona informacji przetworzonej, może być udostępniona w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sformułowanie powyższej normy prawnej prowadzi więc do konkluzji, że w sytuacji gdy przedmiotem wniosku składanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacja przetworzona, na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Kolejną kwestią wymagającą poruszenia było to, że wnioskodawca składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie musi wiedzieć tego, czy dla jej udostępnienia organ będzie musiał wykonać jakąś pracę dodatkową w postaci np. zestawień, czy porównań. Stąd też jako nieracjonalne jawią się poglądy, że już na etapie składania wniosku, strona wnioskująca musiałaby wykazywać istnienie po jej stronie interesu publicznego. Byłoby to także sprzeczne z regulacją art. 2 omawianej ustawy. Ocena żądanej informacji publicznej pod kątem tego, czy posiada ona cechy informacji przetworzonej, czy jest informacją prostą, należy wiec do organu, do którego trafia wniosek. Tak więc to dopiero adresat żądania dokonuje kwalifikacji tej żądanej informacji jako prostej lub przetworzonej. W sytuacji zaś gdy dojdzie do przekonania, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, musi poinformować o tym wnioskodawcę, wzywając jednocześnie do wykazania, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Co zaś się tyczy materii informacji przetworzonej, to sformułowanie to nie zostało doprecyzowane w ustawie. Dla jego identyfikacji koniecznym jest więc odniesienie się do orzecznictwa sądów administracyjnych. W myśl tezy zawartej w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 17 października 2006 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1347/05 "informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na teść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego". W podobnym duchu wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1513/09, stwierdzając, iż "informacja przetworzona to taka, której organ nie posiada, lecz musi ją wytworzyć na podstawie będących w jego posiadaniu informacji źródłowych i nie może to być technicznie proste zestawienie tych informacji, lecz jakościowo nowa informacja wytworzona zazwyczaj w wyniku dokonania stosownej analizy albo syntezy, obliczeń czy nowych zestawień statystycznych, bądź jakościowo nowego wnioskowania". Z wnioskami zawartymi w wyżej powołanych orzeczeniach tutejszy Sąd w pełni się zgadza i traktuje je jak własne. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że jak wynika z oświadczenia organu, nie posiada on wytworzonej informacji będącej odpowiedzią na wniosek strony. Organ oświadczył bowiem, iż nie prowadzi analityki księgowej kosztów z podziałem na poszczególne kontrole, a wnioskowane dane nie mieszczą się w zasobach, których ewidencjonowanie jest ustawowym obowiązkiem Izby. Powyższe świadczy więc już o tym, że nie posiadając informacji będącej przedmiotem wniosku, organ byłby zobligowany do jej wytworzenia. Byłaby to więc informacja jakościowo nowa, a więc nosząca już znamiona informacji przetworzonej. Należy także zwrócić uwagę na fakt, że wytworzenie przedmiotowej informacji wiązałoby się z pracochłonnymi działaniami organu. W tym zakresie tutejszy Sąd podziela stanowisko organu, że zakres przedmiotowy wniosku, jako dotyczący szczegółowych kosztów jednej z wielu kontroli, jakie Izba prowadziła w ciągu roku, jest zakresem szerokim. Wniosek wysnuty przez organ, o przetworzonym charakterze żądanej informacji usprawiedliwia więc zarówno zakres nakładu pracy koniecznej do wykonania przez organ, jak też fakt, że efektem tych prac będzie informacja nowa jakościowo i nieistniejąca w chwili składania wniosku. W świetle powyższego, w sytuacji gdy strona zobowiązana do udzielenia informacji zakwalifikowała żądaną informację jako należącą do kategorii informacji przetworzonej, jako zasadne jawiło się działanie organu polegające na wezwaniu wnioskodawcy do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Analizując całokształt niniejszego postępowania tutejszy Sąd doszedł do przekonania, że organ poprawnie wywiódł, że strona nie wykazała powyższej przesłanki uzasadniającej udostępnienie jej informacji przetworzonej. Wnioskodawca nie wskazał bowiem tego, kto miałby dokonywać oceny sposobu wydatkowania środków publicznych przez Izbę. Słusznie zaś organ zwrócił uwagę na fakt, iż wyjaśnienie powyższej okoliczności miało kluczowe znaczenie dla sprawy. Interes publiczny wiązać się musi bowiem z działaniem mającym cechy skuteczności, tj. takim, które polega na realnym oddziaływaniu na funkcjonowanie instytucji publicznych. Poprawnie też organ skonkludował, iż sama treść wniosku nie przesądza o tym, aby za przygotowaniem nowej informacji, przemawiał nie tylko szczególnie istotny, ale wręcz jakikolwiek publiczny interes. Na marginesie podnieść należało, ze problematyka wagi i znaczenia dostępu do informacji publicznej, dla urzeczywistniania państwa prawa, pozostawała poza sporem w niniejszym postępowaniu. Organ nie uniemożliwił bowiem dostępu do niej, co do zasady, lecz po analizie wniosku dokonanej przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dodatkowo zwrócić należało uwagę na to, że wbrew twierdzeniom skargi, podstawą wydania skarżonej decyzji nie był przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stąd więc stanowisko zaprezentowane na str. 9 skargi jawiło się jako pozostające w oderwaniu od materii niniejszej sprawy. W takim stanie oderwania od istoty badanej sprawy pozostawały również zarzuty dotyczące stanowiska organu odnośnie pozostałych żądań zawartych we wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. W niniejszym postępowaniu tutejszy Sąd mógł bowiem zajmować się jedynie materią, której dotyczyła problematyka objęta skarżoną decyzją. Przedmiotem decyzji była zaś jedynie problematyka odmowy udostępnienia rozliczenia kosztów kontroli [...]. W związku z powyższym, uznając, że skarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty zawarte w skardze są chybione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).