II SA/Po 476/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] i umarza postępowanie administracyjne, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...]złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Po 476/16 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 roku Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ, na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 roku, poz.267 ze zm.) art. 145, art. 146 oraz art. 148 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2015 roku, poz. 1774 ze zm.), § 9 uchwały Rady Miejskiej Poznania nr XXXI1/177/91 z dnia 25 czerwca 1991 roku oraz uchwały Rady Miasta Poznania nr XLII/445/IV/2004 z, dnia 20 kwietnia 2004 roku w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej (Dz. U. Woj. Wlkp. z 2004 roku, Nr 83, poz. 1717), orzekł o: ustaleniu opłaty adiacenckiej w wysokości [...]złotych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w P., przy ulicy T., oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb U., akr. mapy [...], działka nr [...], zapisanej w księdze wieczystej jako własność D. B, spowodowanej budową urządzeń infrastruktury technicznej - sieci kanalizacji sanitarnej, zobowiązaniu D. B do uiszczenia w/w opłaty we wskazanej kwocie. Uzasadniając decyzję organ wskazał, iż na wniosek Stowarzyszenia na Rzecz Budowy sieci kanalizacyjnej w ulicach A., O., T., R., S. w P., Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej w ulicach A., O., T., R., S., następnie zatwierdził projekt budowlany i udzielił Stowarzyszeniu pozwolenia na budowę. Dnia 20 czerwca 2013 roku dokonano protokolarnego końcowego odbioru robót budowlanych. Organ ustalił, iż pismem z dnia 10 września 2013 r. Stowarzyszenie jako inwestor zawiadomiło Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zakończeniu pudowy. Zawiadomienie zostało przyjęte bez sprzeciwu, stąd też organ administracji ustalił, iż do legalnego użytkowania wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej 2 października 2013 r. Dopiero w tym dniu stworzono prawne warunki do podłączenia nieruchomości do wybudowanej sieci. Od tego momentu każdorazowo biegnie termin do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Od decyzji organu odwołanie złożył D. B. reprezentowana przez radcę prawnego zarzucając: naruszenie art. 144 § 1, 145 § 1 u.g.n. poprzez ustalenie opłaty adiacenckiej, pomimo niestworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacji sanitarnej, 2. naruszenie art. 148b ust. 1 u.g.n. poprzez przyjęcie, ze wykonanie kanału sanitarnego bez przykanalika prowadzącego do granicy nieruchomości przy ul. T., stwarza warunki do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, 3. naruszenie art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przez uznanie, że wykonanie sieci kanalizacyjnej w drodze, bez wykonania odgałęzienia (przykanalika) do granicy działki spełnia wymogi wyżej wymienionego przepisu, 4. naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 6,7,8, 77, 78 i 80 k.p.a. i w efekcie błędne ustalenie, że stworzone zostały warunki do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, pomimo, że warunki takie nie zostały stworzone, co miało istotny wpływ na wydanie decyzji, 5. naruszenie art. 146 u.g.n., ponieważ nie nastąpił wzrost wartości nieruchomości, którą odwołujący nabył 18 marca 2013 r., już po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej i fizycznym jej istnieniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. na podstawie art. 138§ 1pkt.1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie uzasadnienia przywołano treść art. 144 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami zgodnie z którym właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Zgodnie z art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia warunków obowiązywała uchwała rady gminy określająca stawkę procentową opłaty adiacenckiej. Z wyżej wymienionych przepisów wynika, iż obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej powstaje w przypadku kumulatywnego spełnienia się następujących przesłanek: • wybudowania infrastruktury oraz stworzenia warunków do podłączenia się do niej, • obowiązywania w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia, uchwały rady gminy określającej wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej, • wzrostu wartości nieruchomości będącego następstwem budowy infrastruktury. W niniejszej sprawie w ocenie organu wystąpiły wszystkie wskazane wyżej okoliczności. Przy czym zgodnie z art. 148b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 roku, (sygn. akt I OSK 398/10, publ w SIP LEX pod nr 952027), datą stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej oraz stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi są daty wynikające z możliwości przystąpienia do użytkowania tych obiektów, ustalone według przepisów Prawa budowlanego. W świetle treści przepisu art. 148b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami data faktycznego rozpoczęcia eksploatacji sieci lub daty faktycznego zakończenia robót nie mają znaczenia prawnego. Gdyby bowiem przyjąć, iż decydujące znaczenie ustawodawca przypisał dacie, w której istnieją faktyczne możliwości korzystania z wybudowanego urządzenia, to przywołany przepis stałby się zbędny. Tymczasem odesłanie do przepisów branżowych, nie może być uznane za zabieg nieistotny czy też zupełnie przypadkowy. W ten sposób ustawodawca zamierzał zapewne uniknąć takiego stanu rzeczy, w którym decydujące znaczenie będzie miała data faktycznego zakończenia robót i faktycznego korzystania, który to moment zawsze będzie budził wątpliwości dowodowe i interpretacyjne. W przypadku urządzenia infrastruktury technicznej w postaci sieci kanalizacji sanitarnej takimi odrębnymi przepisami są przede wszystkim: przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z przepisami Prawa budowlanego do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji (art. 54), chyba, że zgodnie z art. 55 ustawy przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Z kolei przepis art. 15 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków stanowi, że przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem". Regulamin jest aktem prawa miejscowego. Ustalenie momentu stworzenia warunków do korzystania z urządzenia dokonywana przez pryzmat przywołanej regulacji sprowadzałoby się zatem do oceny, czy w razie wniosku o przyłączenie do sieci złożonego przez uprawnioną osobę przedsiębiorstwo kanalizacyjne uznałoby, iż spełnione są warunki techniczne do podłączenia urządzeń wnioskodawcy do wybudowanej uprzednio sieci kanalizacyjnej wodociągowej. Moment, w którym przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne uznawałoby możność świadczenia usług a zatem zawarcia umowy z odbiorcą usług mógłby być uznany za datę stworzenia warunków do korzystania z sieci. Zwrócić jednak należy uwagę, iż przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz odprowadzaniu ścieków, a także uchwalany na ich podstawie regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków (vide np. Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków ustalony Uchwałą Rady Miasta Poznania z dnia 13 stycznia 2009 roku) koncentrują się na wymogach jakie musi spełnić ten fragment urządzenia, którego wybudowanie leży w gestii wnioskodawcy (np. właściciela nieruchomości) by dostawca usług był zobligowany do zawarcia umowy i podłączenia nieruchomości do już uprzednio zbudowanej sieci. Uzależnianie ustalenia daty stworzenia warunków do korzystania z urządzenia od złożenia wniosku przez właściciela nieruchomości i oceny technicznej wybudowanej przez niego części infrastruktury prowadziłoby do konkluzji, iż o momencie stworzenia warunków w rozumieniu przepisów art. 145 ust. 1 czy art. 148 b ustawy o gospodarce nieruchomościami decydowałby de facto beneficjent wybudowanej infrastruktury. Rozumowanie takie byłoby sprzeczne z konstrukcją ustawową "stworzenia warunków do korzystania", która wszak, co wynika już z samej literalnej wykładni, uzależnia prawo do ustalenia opłaty, nie od rzeczywistego korzystania, a jedynie od zaistnienia stanu, w którym po stronie inwestora zapewniono możliwość korzystania z urządzeń, a jedynie od właściciela/dysponenta nieruchomości zależy czy zechce z tej możliwości skorzystać. Wystarczającym jest zatem stwierdzenie, czy istnieje potencjalna możliwość korzystania z nowowybudowanego urządzenia, przy czym stan ten musi być zgodny z prawem i oznaczać możliwość legalnego korzystania z urządzenia infrastruktury. Legalne zaś korzystanie z obiektu budowlanego wymaga uzyskania ostatecznej decyzji zezwalającej na jego użytkowanie, bądź tez braku sprzeciwu organu nadzoru budowlanego w przypadku zawiadomienia zakończenia robót budowlanych. Za moment stworzenia warunków do korzystania z nowowybudowanej sieci należy przyjąć taką datę, w której wybudowane zgodnie z prawem budowlanym urządzenia spełnia w ocenie przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego warunki techniczne do umożliwienia świadczenia usług przez to przedsiębiorstwo, o ile właściciel nieruchomości znajdującej się w zasięgu sieci we własnym zakresie zadba o budowę przyłączy zgodnie z wymogami technicznymi określonymi przez przedsiębiorstwo i zawrze z nim umowę, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków. Uznanie, że sieć została wybudowana i można zgodnie z prawem przystąpić do jej użytkowania musi jednak nastąpić z uwzględnieniem przepisów prawa budowlanego. Pogląd taki znajduje oparcie w wydaje się ukształtowanej na dziś linii orzeczniczej sądów administracyjnych, zgodnie z którą w przypadku urządzeń kanalizacyjnych datą stworzenia warunków podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej, biorąc pod uwagę art. 15 ust 4 ustawy z 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, będzie nie data odbioru robót, ale data zgłoszenia do użytkowania urządzenia kanalizacyjnego. Do czasu zgłoszenia do użytkowania urządzenie to nie może funkcjonować, a korzystanie z niego byłoby nielegalne, co wynika jednoznacznie z treści art. 57 ust. 7 p.b. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 lutego 2014 roku, sygn. akt: II SA/Rz 1395/13, publ. SIP LEX pod nr 1440680, podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 23 października 2013 roku, sygn. akt: IV SA/Po 700/13, publ. SIP LEX pod nr 1382982, znaczenie). Warto zaznaczyć, iż z art. 15 ust. 2 u.z.z.w. należy wywnioskować, iż obowiązek wybudowania przyłączy wodociągowych i kanalizacyjnych spoczywa na osobie ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci. Gmina po stworzeniu możliwości technicznej korzystania z dobrodziejstwa nowej infrastruktury technicznej, niezależnie czy właściciel nieruchomości z dobrodziejstwa tego korzysta ma prawo ustalić opłatę adiacencką, o ile zostanie powiadomiona przez odpowiedni podmiot - w tej sprawie spółka A z siedzibą w P., że warunki do podłączenia nieruchomości do sieci zostały stworzone (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, II SA/Go 686/10). Z akt sprawy wynika, iż 20 czerwca 2013 r. dokonano protokolarnego komisyjnego odbioru robót. Pismem z dnia 10 września 2013 r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego został zawiadomiony o zakończeniu budowy kanalizacji sanitarnej. Zawiadomienie zostało przyjęte bez sprzeciwu. Do legalnego użytkowania sieci kanalizacji sanitarnej można było przystąpić 2 października 2013 r. i to właśnie ten dzień należy uznać za dzień stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości skarżących do sieci kanalizacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, iż datą stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej jest taka data, w której dana sieć może być eksploatowana. Chodzi przy tym o zapewnienie potencjalnej możliwości korzystania z sieci kanalizacyjnej, tzn. o sytuację, w której tylko do woli właściciela danej nieruchomości będzie zależało, czy z danej sieci będzie korzystał. Taka zaś potencjalna możliwość zaistnieje dopiero wówczas, gdy dana sieć zostanie wybudowana zgodnie z warunkami technicznymi i jej eksploatacja może nastąpić zgodnie z warunkami prawnymi. Nie można eksploatować sieci kanalizacyjnej bez zakończenia jej budowy i bez zgłoszenia tego faktu właściwemu organowi W niniejszej sprawie bez wątpienia dokonano zgłoszenia do użytkowania. Przyjęcie w danym stanie faktycznym daty 2 października 2013 r. jako daty stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej jest jak najbardziej zasadne. W świetle powyższego Kolegium nie podziela zarzutu Strony, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazuje na brak konsekwencji Strony co do stworzenia warunków do podłączenia do sieci. Odwołujący kwestionuje ten fakt, ale jednocześnie powołuje się na okoliczność, iż sieć wybudowano zanim nabył prawo własności nieruchomości. Nie budzi wątpliwości organu orzekającego także okoliczność, iż w wyżej wymienionej dacie obowiązywała uchwała Rady Miasta Poznania nr XLII/445/IV/2004 z dnia 20 kwietnia 2004 roku w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej. Wobec powyższego kluczowe w sprawie stało się ustalenie, czy w wyniku stworzenia odwołującym warunków do korzystania z sieci kanalizacji sanitarnej doszło do wzrostu wartości stanowiących ich własność nieruchomości. Sposób procedowania w tym zakresie wprost reguluje ustawa o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 146 ust. 1a przywołanego aktu prawnego stanowi, iż ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. W niniejszej sprawie opinię w postaci operatu szacunkowego z dnia 11 września 2015 r. sporządził rzeczoznawca majątkowy A. J. Organ ustalił, iż operat został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami oraz wskazał, że operat jest logiczny, spójny i kompletny, stąd może stanowić dowód w sprawie. Organ I instancji sprawdził, czy przedmiotowa opinia szacunkowa jest logiczna, zupełna i wiarygodna, a organ odwoławczy tę ocenę zaakceptował podając, że rzeczoznawca prawidłowo przeanalizował stan prawny i faktyczny wycenianej nieruchomości. Operat odpowiada ustawowym wymogom, a nadto dowodzi, iż nastąpił wzrost wartości nieruchomości w wyniku stworzenia warunków do korzystania z sieci kanalizacyjnej. Zarzuty Strony kierowane pod adresem operatu szacunkowego, zwłaszcza w zakresie braku wzrostu wartości nieruchomości, mają w ocenie Kolegium charakter czysto polemiczny w sferze zastrzeżonej do wyłącznej kompetencji biegłego i nie zostały uwzględnione. Na powyższą decyzje skargę do sądu złożył fachowy pełnomocnik D. B. wnosząc 1.o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej, jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego oraz z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. 2 o umorzenie postępowania przed organem I i II instancji, 3 o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania skargowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych Zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej zarzucono: naruszenie przepisów prawa materialnego w tym art. 4 pkt 11, 144 § 1, 145 § 1, art.146 Ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ustalenie opłaty adiacenckiej, pomimo nie stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości położonej przy ul. T. w P. (dz.nr [...]) do sieci kanalizacji sanitarnej, wobec niewykonania odgałęzienia (przykanalika) do granicy działki oraz poprzez ustalenie że nastąpił wzrost wartości działki, chociaż skarżący kupił działkę od Miasta za cenę wyższą niż jej wartość ustalona przez rzeczoznawcę po wybudowaniu kanalizacji; naruszenie art. 148b ust. 1 Ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że o stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej decyduje wyłącznie data legalizacji urządzenia, ustalona zgodnie z przepisami Prawa budowlanego (art. 54), z pominięciem pozostałych wymogów zawartych w przepisach szczególnych, o których mowa w tym artykule, w tym w szczególności przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (art. 2 ust.5). naruszenie art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r., o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858) przez uznanie, że leżące po stronie właściciela działki "wykonanie przyłącza" obejmuje nie tylko wykonanie przewodu wewnętrznego w granicach działki, ale również wykonanie przewodu poza granicą działki, aż do rury kanalizacyjnej, co pozostaje w sprzeczności z ustawową definicją przyłącza, zawartą w powołanym wyżej przepisie; naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art.: 6, 7, 8, 77, 78, 80 i 107 § 3 k.p.a poprzez pominięcie przy ocenie sprawy istotnych dowodów będących w posiadaniu organu, wskazujących na brak przykanalika do granicy działki skarżącego i w efekcie błędnego ustalenia, że "stworzone zostały warunki do podłączenia nieruchomości położonej przy ul. T. (dz. [...]) do sieci kanalizacji sanitarnej pomimo, że warunki takie nie zostały stworzone, skoro nie wykonano odgałęzienia do granicy działki. Zostały spełnione jedynie warunki formalno-prawne, ale brak technicznych możliwości podłączenia nieruchomości do sieci. W uzasadnieniu argumentowano, że w niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości skarżącego do kanalizacji sanitarnej oraz czy nastąpił wzrost wartości nieruchomości na skutek wybudowania sieci sanitarnej. Skarżący powtórzył w całości zarzuty z odwołania i ponownie wskazał, że decyzje organu I i II instancji wydane zostały z naruszeniem prawa, tak materialnego jak i kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem w sprawie skarżącego nie zostały spełnione przesłanki z art. 145, art.146 ani art.148b ustawy o gospodarce nieruchomościami do ustalenia opłaty adiacenckiej, ponieważ nie zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej ani nie nastąpił wzrost wartości działki. Zgodnie bowiem z art. 148b. u.o.g.n. "ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów". Przepisami tymi są: Ustawa z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2016.290)Ustawa z 07.06.2001 o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. 2015. 139); i Ustawa z 13.09.1996 r. o zachowaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. 2016.250) Tymczasem organ I instancji oraz SKO ograniczyły się jedynie do ustalenia, że stworzone zostały warunki formalno-prawne, przewidziane w Prawie budowlanym (art. 54) do legalnego korzystania z wybudowanej kanalizacji, pomijając przepisy Ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W ocenie skarżącego nie jest wystarczające odwołanie się przez organ I i II instancji jedynie do daty legalizacji inwestycji pod względem prawnym, aby mówić o stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do wybudowanej sieci kanalizacyjnej. Wykonanie sieci kanalizacyjnej w drodze, bez wykonania odgałęzienia (przykanalika) stanowiącego element tej sieci, do granicy nieruchomości skarżącego nie może być uznane za stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury technicznej. Wbrew twierdzeniom organów obu instancji ustawodawcy nie chodzi o możliwość hipotetycznego podłączenia nieruchomości do sieci, lecz o rzeczywistą, techniczną możliwość podłączenia, co przy braku przykanalika doprowadzonego do granicy działki nie jest technicznie możliwe. Zarówno organ I instancji jak i SKO mylą pojęcie "przyłącza" z "odgałęzieniem" sieci (przykanalikiem), który stanowi element sieci, a jego wybudowanie należy do obowiązków gminy, a nie właściciela nieruchomości. Definicja "przyłącza kanalizacyjnego" zawarta jest w art. 2 ust 5 Ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków: " Przyłącze kanalizacyjne jest to odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej Pozostały odcinek przewodu, poza granicą działki należy do sieci i jego wybudowanie nie należy do właściciela działki przyłączanej". Sąd Najwyższy w uchwale z 13 września 2007 r. (sygn. III CZP 79/07) również uznał, że odcinek poza granicą posesji jest urządzeniem kanalizacyjnym, za które płaci przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Zatem oparcie decyzji na zmodyfikowanym przez organ I i II instancji pojęciu "przyłącza" w stosunku do pojęcia zdefiniowanego ustawowo w art. 2 ust. 5 u.z.z.w.z.o.ś. stanowi istotne naruszenie prawa. W sposób jednoznaczny potwierdza to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 5 sędziów z dnia 05.06.2000 r. sygn. akt OPK 4/00 ONSA 2000/4/143 wyjaśniając, że użyty w art. 145 ust. 1 u.g.n. zwrot "po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej" oznacza - "w przypadku urządzenia kanalizacyjnego - wykonanie kanału sanitarnego wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego urządzenia Istotny w ocenie autora skargi jest też Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2015 r. VI ACa 760/14 - LEX nr 1754214: "Stosownie do treści art. 2 ust. 5 ustawy z 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków: przyłącze kanalizacyjne to - odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej. Oznacza to, iż jeżeli na nieruchomości znajduje się studzienka kanalizacyjna to przyłączem jest odcinek przewodu pomiędzy wewnętrzną instalacją a tą studzienką, natomiast dalsza część przewodu do rury głównej stanowi już element sieci. Jeżeli na nieruchomości brak jest studzienki to przyłączem jest odcinek przewodu pomiędzy wewnętrzna instalacją a granicą nieruchomości, dalsza cześć teso przewodu prowadząca do sieci stanowi element tejże sieci". Tymczasem organ I instancji prezentuje sprzeczny z ustawową definicją "przyłącza" zawartą w art. 2 ust. 5 u.o.z.z.w.z.o.ś. pogląd, że przyłącze to również odcinek przewodu poza granicą działki, prowadzący do kanału głównego i jego wykonanie należy do obowiązków właściciela działki w celu "osiągnięcia pełnych korzyści z dostępu do kanalizacji" lub jak twierdzi SKO, podzielające ten pogląd, w celu "korzystania z dobrodziejstwa nowej infrastruktury." Dalej skarżący przywołuje Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2011 r. VI ACa 870/11 - LEX nr 1120299 wskazujący, że : "Do poniesienia nakładów na wybudowanie odcinka sieci kanalizacyjnej do granicy nieruchomości przyłączanej obowiązana jest gmina, a nie osoba ubiegająca się o przyłączenie do sieci. Nie ponosząc tych nakładów i zmuszając osoby ubiegające się o przyłączenie do ich poniesienia bez zapewnienia późniejszego rozłiczenia tych kosztów, a wręcz przejmując odcinek sieci nieodpłatnie na własność, gmina niewątpliwie osiąga nieuzasadnione korzyści materialne kosztem swoich usługobiorców. " W aktach sprawy znajdują się dowody dokumentowe potwierdzające, że do granicy działki skarżącego przykanalik nie został wykonany (mapa zasadnicza i mapki załączone do operatu szacunkowego - załączone do odwołania). Jednoznacznie potwierdza to również sam biegły w operacie szacunkowym, wskazując, że sieć kanalizacji sanitarnej przebiega w odległości 7 m od granicy działki skarżącego (dowód: Wyciąg z operatu szacunkowego) i żeby podłączyć działkę do sieci należy dopiero "doprowadzić sieć kanalizacji na odcinku 7 m od osi głównej rury kanalizacyjnej biegnącej w ulicy do granicy działki" (dowód: Operat szacunkowy punkt 10.2). Dysponując tymi dokumentami organ I instancji pomimo tego ustalił opłatę adiacencką, a SKO decyzję tę utrzymało w mocy, co jest sprzeczne z regulacją ustawową i jednolitym w tej kwestii orzecznictwem sądów: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13.12.2011 r. - LEX nr 1120299 "Zarówno przed jak i po nowelizacji art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. nr 123, poz. 858, z późn. zm.) odcinek przewodu kanalizacyjnego łączący wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy z istniejącą siecią kanalizacyjną, w części leżącej poza granicą przyłączanej nieruchomości gruntowej, nie stanowi przyłącza tylko urządzenie kanalizacyjne, o jakim mowa w art. 31 ust. 1 tej ustawy." Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19.07.2012 r. II SA/Ol 467/12 - LEX nr 1214529: "Stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia kanalizacyjnego, umożliwiających ustalenie przez gminę opłaty adiacenckiej na podstawie art. 145 ust. 1 u.g.n. , jest to wykonanie kanału sanitarnego wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego urządzenia Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21.05.2014 r. IISA/Gd 94/14 - LEX : " Stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia kanalizacyjnego, umożliwiającego naliczenie opłaty adiacenckiej na podstawie art. 145 ust. 1 u.g.n., jest wykonanie kanału sanitarnego wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2014 r. II SA/Kr 119/14, LEX nr 1467835 "Stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia kanalizacyjnego jest to wykonanie kanału sanitarnego wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego urządzenia, czyli do pierwszej studzienki licząc od strony budynku; a zatem, przyłącze do kanału sanitarnego - do pierwszej studzienki od strony budynku - stanowi własność właściciela budynku, a nie właściciela urządzenia kanalizacyjnego, do którego należy pozostała część urządzenia kanalizacyjnego. " W ocenie skarżącego przytoczone orzecznictwo w sposób jednoznaczny wskazuje, że w okolicznościach niniejszego stanu faktycznego nie zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości skarżącego do kanalizacji sanitarnej, co ma uzasadniać sformułowane wnioski o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania przed organami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoja argumentacje Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 poz.718 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania Sąd orzekający uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie wobec skuteczności podnoszonych w niej zarzutów. Trafnie wskazano w skardze, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie czy zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości skarżącego do urządzenia infrastruktury technicznej - sieci kanalizacji sanitarnej, a jeśli tak to kiedy i czy w związku z tym skarżący poniósł nakłady. W ocenie skarżącego wykonanie sieci kanalizacji sanitarnej wyłącznie w drodze, bez wykonania przykanalika (przyłącza kanalizacyjnego) do jego nieruchomości, nie uzasadniało jeszcze nałożenia na niego opłaty adiacenckiej, bowiem dopiero wykonanie na jego koszt przykanalika (na odcinku między kolektorem a pierwszą studzienką przy granicy nieruchomości ) doprowadziło do stworzenia warunków podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury technicznej. Z kolei w ocenie Kolegium zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości skarżącego do urządzenia infrastruktury technicznej. Materialno prawną podstawą dla ustalenia opłaty adiacenckiej są przepisy art. 145, art.146 i art. 148 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. z 2015 poz.1774 ze zm ) Zgodnie z art. 145. 1. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi. W ustawie o gospodarce nieruchomościami brak jest definicji określenia "po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości", co jednak nie stanowi luki prawnej, lecz stanowi celowy zabieg racjonalnego ustawodawcy zdającego sprawę sobie z tego, że moment ten ma charakter indywidualny i wiąże się z koniecznością uwzględnienia konkretnych okoliczności faktycznych i zastosowania odrębnych przepisów prawa. Wyrazem takiego uzasadnienia dla istoty wprowadzonej regulacji jest wskazanie w art. 148b ust. 1 u.g.n., że ustalenie, iż zostały stworzone warunki do podłączenia do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów oraz nałożenia w ust. 2 tego artykułu na właściwe podmioty obowiązku udzielania informacji określonym w pierwszym zdaniu tego przepisu podmiotom, że zostały stworzone warunki do podłączenia do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi wystarczające do ustalenia opłaty adiacenckiej. Tak więc z art. 148b u.g.n. wynika, że ustawodawca określił stan, który należy uznać, że "stworzono warunki do podłączenia nieruchomości" w sposób złożony, pozostawiając otwartą kwestię ustalenia momentu, kiedy taki stan powstaje i uzależniając to ustalenie jedynie od faktycznego stworzenia warunków technicznych do podłączenia nieruchomości w rozumieniu odrębnych przepisów. W orzecznictwie przyjmuje się, iż stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej oznacza w przypadku urządzenia kanalizacyjnego wykonanie kanału sanitarnego wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego urządzenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2002 r., sygn. I SA 1595/00; z 6 dnia marca 2003 r., sygn. I SA 2053/01, LEX nr 12178; z dnia 23 lipca 2002 r., sygn. I SA 131/01, LEX nr 156838). Dla stworzenia warunków podłączenia nieruchomości do innych sieci uzbrojenia technicznego nie wystarczy wybudowanie przewodu głównego czy rozprowadzającego, ale inwestor zobowiązany jest również do wybudowania przyłączy funkcjonalnych do granicy nieruchomości (por. Gospodarka nieruchomościami. S. Źróbek, R. Źróbek, J. Kuryj, Wydawnictwo Gall, Katowice, str. 196-197). Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 5 sędziów z dnia 5 czerwca 2000 r. sygn. akt OPK 4/00 (opubl. ONSA 2000/4/143) wprost wyjaśnił, że użyty w art. 145 ust. 1 u.g.n. zwrot "po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej" oznacza - w przypadku urządzenia kanalizacyjnego - wykonanie kanału sanitarnego wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego urządzenia. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono, że wskazówkę interpretacyjną dla wyjaśnienia, co oznacza sformułowanie "po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej" zawiera ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1996 r. w sprawie urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych oraz zasad ustalania opłat za wodę i wprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 151, poz. 716 ze zm.). Zgodnie z art. art. 100 ust. 1 ustawy Prawo wodne, urządzenia kanalizacyjne wykonane są na koszt budżetu Państwa za zwrotem części kosztów przez zainteresowanych właścicieli nieruchomości, stanowią własność Państwa, a zgodnie z § 1 rozporządzenia w sprawie urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych oraz zasad ustalania opłat za wodę i wprowadzanie ścieków utrzymanie i eksploatacja urządzeń kanalizacyjnych do pierwszej studzienki na przykanaliku, licząc od strony budynku, lub do miejsca przeznaczonego na jej wybudowanie należy do właścicieli tych urządzeń. Analiza przytoczonych przepisów - ustawy Prawo wodne oraz aktu wykonawczego do niej wykazuje, że urządzenie kanalizacyjne to nie tylko kanał sanitarny, ale także przykanaliki - odgałęzienia - prowadzące do poszczególnych nieruchomości, do miejsca określonego w powołanym przepisie - § 1 rozporządzenia, a mianowicie pierwszej studzienki na przykanaliku, licząc od strony budynku. Kanał sanitarny i przykanaliki łącznie składają się na urządzenie kanalizacyjne służące do odprowadzania ścieków. Wprawdzie przytoczona uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęta została pod rządami ustawy z 1974 r. Prawo wodne, która to ustawa utraciła moc obowiązującą z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), tj. z dniem 1 stycznia 2002 r., jednakże regulująca obecnie problematykę zbiorowego odprowadzania ścieków ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, która weszła w życie z dniem 14 stycznia 2002 r., w art. 2 pkt 5 i 14 ustala, że przyłącze kanalizacyjne jest to odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług, z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej, a urządzenie kanalizacyjne to m.in. sieci kanalizacyjne. Zauważyć ponadto należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 powyższej ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych. Powołane przepisy wskazują, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2000 r. zachowała swą aktualność również pod rządami obecnie obowiązującej ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Oznacza to, że także obecnie stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia kanalizacyjnego, umożliwiających ustalenie przez gminę opłaty adiacenckiej na podstawie art. 145 ust. 1 u.g.n., jest to wykonanie kanału sanitarnego wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego urządzenia. vide: wyrok w sprawie II SA/Po 882/15 z dnia 8.12.2015 r. przywołany w skardze i dostępny w bazie internetowej na stronie cbois. nsa gov.pl W ocenie Sądu, z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że do granicy działki skarżącego przykanalik nie został wykonany- vide mapka k.7 akt administracyjnych, oraz potwierdza to biegły w operacie szacunkowym ,wskazując, że sieć kanalizacji sanitarnej przebiega w odległości 7 metrów od granicy działki skarżącego. W konsekwencji ustalając opłatę adiacencką w okolicznościach niniejszego stanu faktycznego organy z naruszeniem przepisów art. 7 art.8 ,art.77 i 78 i art. 80 kpa błędnie ustaliły, że doszło do stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości skarżącego do kanalizacji sanitarnej. Takie błędne ustalenie stanu faktycznego wynika z błędnej wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych powyżej przepisów art. 145ust.1, art. 148b ust.2 i ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2 ust.5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnia miało ewidentny wpływ na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, że organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w przedmiocie ustalenia opłaty adiacencjiej w dniu 15.07.2015 r. W tej dacie nie było stworzonych warunków do podłączenia nieruchomości skarżącego do kanalizacji sanitarnej. Jak wyjaśniła na rozprawie sądowoadministracyjnej pełnomocnik skarżącego w chwili orzekania przez Sąd stan faktyczny w zakresie pobudowanej infrastruktury technicznej jest taki sam. W takich okolicznościach stanu faktycznego brak podstaw do dalszego prowadzenia wszczętego postępowania administracyjnego. Zgromadzony materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 105 §1 kpa gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części ,organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji po wszczęciu postępowania. Reasumując Sąd dochodząc do przekonania, że w sprawie doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jaki i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 145 §1 pkt.1 lit. a i lit.c w zw. z art. 135 ustawy z 30.08.2002 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone decyzje , a na podstanie art. 145 §3 p.p.sa jednocześnie umorzył to postępowanie jako bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt. II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a