II GSK 357/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Lidia Ciechomska - Florek Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 r. o sygn. akt V SA/Wa 2933/16 w sprawie ze skargi P. S. na rozstrzygnięcie Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od P. S. na rzecz Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2933/16 uwzględnił skargę P. S. na rozstrzygnięcie Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu i stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Mazowieckiej Jednostce Wdrażania Programów Unijnych oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: P. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Centrum Nauczania Języków Obcych A w naborze RPMA.10.02.00-IP.01-14-015/16 złożył do Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych wniosek, nr [...], w ramach Osi Priorytetowej RPO WM 2014 – 2010 X Edukacja dla Rozwoju Regionu, Działania 10.2 Kompetencje kluczowe osób dorosłych, zawierający projekt pt. "Podstawowe kompetencje w zakresie języka angielskiego dla mieszkańców słabo zurbanizowanych regionów Mazowsza". W piśmie z dnia [...] września 2016 r., nr [...], Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych poinformowała wnioskodawcę, iż jego wniosek został oceniony pozytywnie, ale nie został przyjęty do dofinansowania z powodu wyczerpania kwoty dostępnej na przedmiotowy konkurs. Projekt uzyskał 90,5 pkt. Szczegółowa informacja na temat wyniku oceny znalazła się na dołączonych do pisma, sporządzonych przez dwóch ekspertów, kartach oceny merytorycznej. Pismem z dnia [...] września 2016 r. wnioskodawca złożył do organu protest, w którym zakwestionował przyznaną punktację w kryteriach merytorycznych ogólnych. Rozstrzygnięciem z dnia [...] października 2016 r., nr [...], Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych poinformowała wnioskodawcę, iż protest nie został uwzględniony. W uzasadnieniu organ podniósł, iż w toku procedury odwoławczej dokonano ponownego sprawdzenia wniosku, w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów z uwzględnieniem informacji zawartych w proteście i w kartach oceny merytorycznej, w wyniku czego projekt otrzymał ostatecznie 97 punktów. Niezależnie od tego projekt nadal znalazł się poniżej progu umożliwiającego dofinansowanie, a zatem brak było podstaw do uwzględnienia protestu. Organ przedstawił zestawienie według którego: - w kryterium nr 1 "Zgodność projektu z celami RPO WM 2014 – 2020 oraz z diagnozą zawartą w RPO WM 2014 – 2020" zakwestionowaną ocenę eksperta I podniesiono o 2 pkt (obecnie 8 pkt); - w kryterium nr 2 "Osiągnięcie w ramach projektu skwantowanych rezultatów" zakwestionowaną ocenę eksperta II pozostawiono bez zmian nie znajdując argumentów za jej podwyższeniem; - w kryterium nr 3 "Adekwatność doboru grupy docelowej objętej wsparciem w projekcie" ocenę eksperta I podwyższono o 2 pkt, a ocenę eksperta II o 1 pkt (obecnie 8 pkt i 7 pkt). - w kryterium szczegółowym nr 2 "Grupę docelową projektu stanowią osoby w wieku 50 lat i więcej (min. 30% uczestników") obaj eksperci podnieśli punktację do maksymalnych 4 pkt. Po negocjacjach: - w kryterium nr 5 "Spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu oraz trafność doboru i opisu zadań" każdy z ekspertów dodał po 1 pkt (obecnie 15 pkt i 17 pkt); - w kryterium nr 6 "Potencjał finansowy, kadrowy i techniczny wnioskodawcy oraz partnerów projektu" zakwestionowaną ocenę eksperta I podniesiono o 2 pkt (obecnie 9 pkt); - w kryterium nr 7 "Doświadczenie Wnioskodawcy i partnerów" pozostawiono dotychczasową punktację. Sąd I instancji rozpoznając skargę wskazał, iż prawidłowa ocena merytoryczna wniosku obejmuje sprawdzenie przez każdego z dwóch oceniających, czy wniosek spełnia kryteria merytoryczne ogólne wskazane w Załączniku 3.2. do Regulaminu konkursu. W Załączniku tym wskazano Nazwę kryterium, Definicję kryterium oraz maksymalną (możliwą do przyznania) i minimalną (umożliwiającą spełnienie kryterium) liczbę punktów od każdego z obydwu oceniających. Sąd nie negował stanowiska organu, iż ekspert ma prawo dzielić się wątpliwościami i uwagami, które powstają w trakcie oceny wniosku na podstawie jego własnych odczuć i doświadczeń, jednakże w sytuacji, gdy formułowane zarzuty wykraczają poza zakres oceny przewidziany w dokumentacji konkursowej (definicji kryterium) – nie mogą stanowić podstawy do zmniejszenia liczby przyznanych punktów, co w rozpoznawanej sprawie kilkakrotnie miało miejsce. W rozpoznawanej sprawie ekspert II przyznał w kilku kryteriach (1, 2, 3, 5, 9) punkty warunkowo. Z karty ocen wynika jednak, że wniosek bezwarunkowo otrzymał minimum 60% punktów w każdej z części od 1 do 9. Zgodnie zatem z zapisem regulaminu (pkt 14.2) oceniający, który uznał dane kryterium za spełnione warunkowo lub warunkowo przyznający określoną liczbę punktów kieruje projekt do negocjacji we wskazanym w karcie oceny projektu zakresie dotyczącym warunkowo dokonanej oceny, przy czym do negocjacji (pkt 14.4) może być skierowany tylko taki projekt, który uzyskał we wszystkich ogólnych kryteriach merytorycznych w ocenie bezwarunkowej minimum 60% punktów - co bezspornie, w ocenie Sądu I instancji, projekt skarżącego spełnił. Zdaniem Sądu naruszenie regulaminowych zasad oceny projektu musi zostać przez Sąd uwzględnione w toku kontroli zaskarżonego Rozstrzygnięcia w kontekście art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. W rozpoznawanej sprawie projekt uzyskał pierwotnie 90,5 pkt, a po rozpoznaniu protestu liczbę tę podwyższono do 97 pkt. Minimalna liczba punktów umożliwiająca dofinansowanie wynosiła 104. Z uwagi na to, iż różnica punktów pomiędzy przyznanymi projektowi a upoważniającymi do dofinansowania była niewielka, organ winien wykazać szczególną staranność i wnikliwość przy rozpoznawaniu protestu i analizowaniu zgłoszonych przez stronę w proteście zastrzeżeń do oceny pierwotnej, czego, w ocenie Sądu I instancji, zabrakło. Sąd w oparciu o analizę materiału zgromadzonego w aktach sprawy podzielił stanowisko skarżącego zawarte w proteście, tj: - W kryterium nr 1 "Zgodność projektu z celami RPO WM 2014 – 2020 oraz z diagnozą zawartą w RPO WM 2014 – 2020" należy przyjąć, iż określenie celu projektu jako "podniesienie" kompetencji w zakresie języka angielskiego określonej liczby osób jest równoznaczne z użyciem oczekiwanego przez eksperta określenia "wzrost poziomu kompetencji". Równocześnie w ocenie Sądu, wbrew stanowisku oceniającego, strona odniosła się do RPO WM dla Priorytetu Inwestycyjnego 10iii oraz RPO dla Celu Szczegółowego. - W kryterium nr 2 "Osiągnięcie w ramach projektu skwantowanych rezultatów" w definicji kryterium brak jest odniesienia oceny a zatem punktacji do informacji o osobie odpowiedzialnej za pomiar wskaźników i obniżenie punktacji z powodu nieprzedstawienia tych danych było nieprawidłowe. - W kryterium nr 3 "Adekwatność doboru grupy docelowej objętej wsparciem w projekcie" nie ma w definicji kryterium odniesienia do wielkości grupy osób posługujących się językiem angielskim na wskazanym poziomie. Równocześnie w kryterium tym nie ma wymogu wskazania osoby odpowiedzialnej za rekrutację. W ocenie Sądu zapis wniosku o wielokanałowości przepływu informacji zapewniającym równe szanse dostępu do wsparcia - jednoznacznie odnosi się do uwzględnienia potrzeb osób niepełnosprawnych, z uwzględnieniem różnych niepełnosprawności. - W kryterium nr 6 "Potencjał finansowy, kadrowy i techniczny wnioskodawcy oraz partnerów projektu" obniżenie punktacji, przy generalnym uznaniu zarzutów protestu, z tego powodu, że nie wskazano sposobu delegowania czy angażowania osoby do realizacji projektu – nie miało podstaw, ponieważ opis kryterium nie zawiera wymogu określenia sposobu delegowania czy angażowania osoby do realizacji projektu. - W kryterium nr 7 "Doświadczenie Wnioskodawcy i partnerów" strona we wniosku wskazała swoje doświadczenie i nazwy instytucji (w sposób umożliwiający ich weryfikację), dla których zrealizowała projekty szkoleniowe. Za zasadny natomiast Sąd uznał zarzut oceniającego, że we wniosku nie wskazano doświadczenia w działaniu na terytorium, na którym miałby być realizowany przedmiotowy projekt. W opisie kryterium wskazano, iż ocena doświadczenia oceniana będzie m.in. na płaszczyźnie działania na określonym terytorium, którego dotyczyć będzie realizacja projektu. W ocenie WSA z jednej strony ilość ujawnionych w toku kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia nieprawidłowości w ocenie wniosku, z drugiej zaś niewielka ilość punktów dzieląca skarżącego od osiągnięcia pułapu punktów, od którego wnioski są kierowane do dofinansowania – dają podstawę do przyjęcia, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik tej oceny. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji stwierdził, iż w toku oceny wniosku i rozpoznawania protestu doszło do naruszenia zasady ogólnej sformułowanej w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U.2016.217 j.t. – dalej: ustawa wdrożeniowa) - instytucja przeprowadzająca wybór projektów do dofinansowania nie dokonała oceny wniosku skarżącego w sposób przejrzysty i rzetelny. W toku ponownego rozpoznawania sprawy Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych dokona oceny wskazanych kryteriów uwzględniając wyrażone wyżej stanowisko Sądu, mając na uwadze, iż ocena kryteriów merytorycznych określonych w załączniku nr 3.2. do Regulaminu konkursu musi być zgodna z zawartym w tym załączniku ich opisem. Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a gdyby NSA nie doszukał się naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodziło jedynie naruszenie prawa materialnego uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego według norm prawem przewidzianych. 1. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotne znaczenie na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1, ust. 5 i ust. 8 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 57 w zw. z art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie przez Sąd kontroli oceny wniosku o dofinansowanie nr [...] poza zakresem wyznaczonym protestem wniesionym przez skarżącego, a w konsekwencji niewłaściwe stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo; art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez uznanie, że Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych, jako instytucja przeprowadzająca wybór projektów do dofinansowania nie dokonała oceny wniosku skarżącego w sposób przejrzysty i rzetelny, a w konsekwencji, błędne przyjęcie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, podczas gdy ocena wniosku skarżącego została przeprowadzana zgodnie z prawem. 2. Z ostrożności procesowej zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy wdrożeniowej w zw. pkt 6 z Podrozdział 10.4 konkursowego trybu wyboru projektów w ramach EFS Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 wydanych przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju poprzez niezastosowanie w sprawie oraz uznanie, że organ nieprawidłowo nie skierował wniosku złożonego przez skarżącego do negocjacji. Wnosząca skargę kasacyjną oświadczyła też, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumenty na poparcie powyższych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona podtrzymała swoje stawisko oraz nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 182 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy (§ 2), w składzie trzech sędziów (§ 3). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.). Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 ust. 1, 5 i 8 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 57 i art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej polegające na przekroczeniu przez Sąd I instancji granic rozpoznania sprawy, wyznaczonych złożonym przez wnioskodawcę protestem, a także naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 37 ust. 1 powołanej ustawy przez błędne uznanie, że dokonana przez organ ocena projektu narusza w istotny sposób prawo. Z ostrożności procesowej wnoszący skargę kasacyjną podniósł również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 6 z Podrozdziału 10.4 konkursowego trybu wyboru projektów w ramach EFS Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014 – 2020 przez brak zastosowania i uznanie, że organ nieprawidłowo nie skierował wniosku złożonego przez stronę do negocjacji. Oceniając trafność podniesionych zarzutów należy wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Z dalszej części tego artykułu (ust. 5) wynika, że sąd rozpoznaje skargę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi. Zgodnie z art. 57 zd. pierwsze ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 30 dni, licząc od dnia jego otrzymania. Tak więc podstawą wniesienia protestu, w myśl art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, mogą być zarzuty dotyczące kryteriów wyboru projektu, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza lub też zarzuty o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce. Sposób zredagowania tego przepisu wskazuje, że są to dwie niezależne podstawy zaskarżenia, zatem organ rozpoznający protest nie może wyjść poza treść środka zaskarżenia, a skoro tak, to również i Sąd I instancji, rozpoznający skargę na rozstrzygnięcie organu. Granice rozpoznania sprawy zakreślone przez art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, w tym przypadku doznają więc pewnych ograniczeń. Zatem złożenie protestu uprawnia do kontroli oceny projektu w zakresie w nim wskazanym. Taki sposób procedowania nad protestem wynika również z treści pkt 17 regulaminu, pn. Procedura odwoławcza. W okolicznościach sprawy, jak słusznie zauważyła wnosząca skargę kasacyjną, wnioskodawca nie wniósł w proteście z dnia 28 września 2016 r. zarzutu braku przeprowadzenia negocjacji, zarzut ten pojawił się dopiero w skardze. Tym samym Sąd I instancji stwierdzając brak skierowania projektu do negocjacji (co w ocenie Sądu naruszało w sposób istotny, w świetle art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, regulamin oceny projektu) wykroczył poza granice rozpoznania sprawy. Wypada też zwrócić uwagę na fakt, że zgodnie z pkt 14.4 regulaminu (pn. Ocena merytoryczna. Negocjacje.) negocjacje stanowią część etapu oceny merytorycznej i nie ma możliwości prowadzenia negocjacji i związanego z tym uzupełniania wniosku po zakończeniu oceny merytorycznej, która jest dokonywana według zasad określonych w pkt 14.5 regulaminu (pn. Zakończenie oceny i rozstrzygnięcie konkursu). Do negocjacji może być skierowany tylko taki projekt, który uzyskał we wszystkich ogólnych kryteriach merytorycznych w ocenie bezwarunkowej minimum 60% punktów. Zatem prowadzenie negocjacji jest możliwe wyłącznie na ściśle określonym etapie postępowania konkursowego. Poza tym skoro wnioskodawca, jeśli nawet projekt zostanie skierowany do negocjacji, może, ale nie musi, podjąć negocjacji, to tym bardziej na etapie postępowania sądowoadministracyjnego brak jest podstaw do czynienia z tego tytułu zarzutu. O tym, że zamiarem strony nie było kwestionowanie procedury świadczy chociażby uwaga zawarta w końcowej treści protestu, a mianowicie, że "Uwagi wnioskodawcy zawarte w powyższej tabeli nie uwzględniają uwag Oceniającego w kwestii skierowania do negocjacji, w trakcie których wnioskodawca do nich się odniesie." I dalej "W związku z powyższym zgłaszam protest wobec oceny przedmiotowego wniosku o dofinansowanie i wnioskuję o dokonanie jego ponownej oceny zgodnie z procedurą odwoławczą." Wskazać również należy, że zgodnie z podrozdziałem 10.4 pkt 6 Wytycznych w zakresie trybu wyboru projektów na lata 2014 – 2020 (wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy wdrożeniowej) negocjacje prowadzone są do wyczerpania kwoty przeznaczonej do dofinansowania projektu w konkursie – poczynając od projektu, który uzyskał najlepszą ocenę, gdyby spełnienie przez niego kryteriów nie zostało zweryfikowane warunkowo, z zastrzeżeniem pkt 7, który notabene nie miał w sprawie zastosowania. W stanie sprawy, jak wynika z akt sprawy, ocenę pozytywną otrzymało 109 wniosków o dofinansowanie, z czego (z uwagi na ustalony poziom alokacji) dofinansowanie otrzymało 48 wniosków, które uzyskały minimum 104 punkty. Wniosek wnioskodawcy, jak wskazał organ w skardze kasacyjnej (s. 4) otrzymałby ostatecznie (gdyby negocjacje zostały przeprowadzone) maksymalnie 96 punktów, a więc w dalszym ciągu poniżej wymaganego progu punktowego. Jak wynika z listy projektów wybranych do dofinansowania w trybie konkursowym dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2014-2020 dla konkursu nr RPMA.10.02.00-IP.01-14-015/16 dla Osi Priorytetowej X Edukacja dla rozwoju regionu, Działania 102. Upowszechnianie kompetencji kluczowych wśród osób dorosłych, opublikowanej na stronie internetowej MJWPU, wnioskodawca znalazł się na 34 pozycji poza progiem wyczerpania alokacji. Z powyższych względów zarzuty ujęte w pkt 1a i 2 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za trafne. Za zasadny należało też uznać zarzut ujęty w pkt 1b petitum skargi kasacyjnej. Niezasadne jest bowiem stanowisko Sądu I instancji wskazujące na brak przejrzystej i rzetelnej oceny przez organ wniosku strony, w zakresie kryteriów nr 1, 2, 3, 6 i 7, a tym samym, że ocena wniosku została dokonana z naruszeniem art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W odniesieniu do kryterium nr 1 (Zgodność projektu z celami RPO WM 2014 2020 oraz z diagnozą zawartą w RPO WM 2014 – 2020) wypada wskazać, że zarzut wnioskodawcy odwołujący się do wskazanego przez eksperta zwrotu "wzrost poziomu kompetencji" został uwzględniony w wyniku rozpoznania protestu, w konsekwencji czego została podniesiona punktacja oceny eksperta I o 2 punkty. Okoliczność ta, jak zdaje się, nie jest kwestionowana na etapie skargi. Natomiast kolejna uwaga eksperta odwołująca się do konieczności wskazania we wniosku, że potrzeba realizacji projektu powinna odnosić się do dokumentów strategicznych o charakterze regionalnym lub lokalnym była zgodna z Kartą Oceny Merytorycznej oraz miała potwierdzenie w instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie (C2). Nie można bowiem uznać za spełniające wymóg wpisanie w pkt C2.1.2 wniosku, w sytuacji skierowania projektu do wybranych subregionów województwa mazowieckiego (tj. ciechanowsko – płockiego, ostrołęcko – siedleckiego i radomskiego), ogólnego stwierdzenia, że realizacja celu projektu na terenie słabo zurbanizowanego województwa – wskazanych subregionach dużych miast, odpowiada problemom określonym w RPO WM dla Priorytetu Inwestycyjnego 10iii i charakterowi wsparcia określonego w RPO dla Celu Szczegółowego. W odniesieniu do kryterium nr 2 (Osiągnięcia w ramach projektu skwantowanych rezultatów) wypada podzielić stanowisko autora skargi kasacyjnej, że brak jest podstaw do zakwestionowania oceny eksperta II, która notabene różni się od oceny eksperta I jednym punktem. Kwalifikacja i doświadczenie osoby odpowiadającej za monitorowanie wskaźników projektu jest niezbędna. W ramach tego kryterium ocenie podlegają m.in. realność osiągnięcia wskaźników w kontekście wartości projektu, potencjału finansowego, technicznego i kadrowego wnioskodawcy, okres realizacji projektu, ewentualnie innych, istotnych czynników wpływających na realizację projektu, a także sposób i częstotliwość pomiaru wskaźnika oraz źródła ich pomiaru. Z tego względu, dla oceny realności osiągnięcia wskaźników we wniosku powinny być podane osoby odpowiedzialne za poszczególne zadania zaplanowane w projekcie. Wynika to z treści instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu dla pozycji C2 i D5 (zał. nr 2 do regulaminu konkursu), do której wnioskodawca powinien był się zastosować. W odniesieniu do kryterium nr 3 (Adekwatność doboru grupy docelowej objętej wsparciem w projekcie) należy zauważyć, że Sąd I instancji wskazał na trzy kwestie, z czego jedna z nich została uwzględniona już na etapie rozpoznawania protest (co do braku w definicji kryterium odniesienia się do wielkości grupy osób posługujących się językiem angielskim na wskazanym poziomie), z czym wiąże się podniesienie oceny eksperta I o 2 punkty, a oceny eksperta II o 1 punkt. W tym zakresie zdaje się skarga nie kwestionuje rozstrzygnięcia. Natomiast, jeśli chodzi o dwie pozostałe kwestie, to nie można zgodzić się z poglądem Sądu I instancji z dwóch powodów. Po pierwsze, prezentacja danych (ankiety) odnoszących się do uzasadnienia wyboru grupy docelowej projektu, jej potrzeb i oczekiwań, wchodzi w zakres oceny przedmiotowego kryterium. Zatem, jak słusznie zauważył jeden z ekspertów, opisując wynik ankiet należałoby wskazać ile osób i na jakim poziomie posługuje się językiem angielskim, tym bardziej, że we wniosku o dofinansowanie wnioskodawca zapisał, iż przeprowadził własne badania ankietowe, których wynik powinien stanowić element uzasadnienia wyboru grupy docelowej projektu. Po drugie, zamieszczenie we wniosku o dofinansowanie zapisu o wielokanałowości przepływu informacji nie wykazuje działania zapewniającego równe szanse z uwzględnieniem potrzeb osób z niepełnosprawnością. Tego rodzaju zapis we wniosku nie świadczy jednoznacznie, że kanały te będą zorientowane na osoby z różnymi rodzajami niepełnosprawności. Okoliczność tę należy wykazać. W odniesieniu do kryterium nr 6 (Potencjał finansowy, kadrowy i techniczny wnioskodawcy oraz partnerów projektu, o ile dotyczy) trzeba wskazać, że mimo częściowego uwzględnienia protestu i zwiększenia oceny eksperta I o 2 punkty, to w pozostałym zakresie organ podzielił stanowisko eksperta, co należy uznać za prawidłowe. W ramach tego kryterium ocenie podlega m.in. potencjał kadrowy wnioskodawcy, sposób jego wykorzystywania w ramach projektu. W myśl instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w omawianym zakresie (pole D3) należy opisać odrębnie dla każdej z osób sposób zaangażowania/oddelegowania danej osoby do realizacji projektu oraz zakres zadań, jakie dana osoba realizować będzie na rzecz projektu w kontekście posiadanej przez nią wiedzy i umiejętności. Tym samym uwaga eksperta, co do braku wskazania sposobu delegowania czy angażowania osoby do realizacji projektu była uzasadniona. W odniesieniu do kryterium nr 7 (Doświadczenie wnioskodawcy i parterów) należy podzielić stanowisko autora skargi kasacyjnej. Zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie (pole D4) wnioskodawca był zobowiązany do podania informacji, na podstawie których organ mógłby zweryfikować jego potencjał społeczny do realizacji projektu, skierowanego do ponad 1000 osób. Zatem uwaga eksperta o niespełnieniu wymogu w tym zakresie jest jak najbardziej słuszna. Wnioskodawca we wniosku zawarł informację, z której wynika, że zrealizował 38 projektów szkoleniowych na terenie 13 województw, obejmując wsparciem ponad 23 tyś. osób, wskazując przy tym na takie podmioty jak OHP czy WUP w Katowicach, z czego tylko WUP w Katowicach został wskazany w sposób umożliwiający jego identyfikację. W zaskarżonym wyroku błędnie więc Sąd I instancji uznał, że wniosek w pełni spełnia kryterium nr 7, tym bardziej, że projekt zrealizowany przez identyfikowalny podmiot był skierowany do 200 osób. Wbrew twierdzeniom autora odpowiedzi na skargę kasacyjną organ nie jest też uprawniony, a tym bardziej zobowiązany, do poszukiwania we własnym zakresie podmiotów, które we wniosku zostały opisane w sposób niekompletny, niepozwalający na ich prostą identyfikację. W tej sytuacji prawidłowo organ przyjął, że we wniosku opisano jedynie dotychczasowe przedsięwzięcia, natomiast nie wskazano podmiotów, w taki sposób, który pozwalałby na bezpośrednie zwrócenie się do nich w celu potwierdzenia potencjału społecznego wnioskodawcy. Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał też, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, co pozwoliło na merytoryczne rozpoznanie sprawy. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 w zw. z art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.