II SA/Gd 347/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.), Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia 5 kwietnia 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 22 marca 2016 r. skarżący Z. Z. zwrócił się do Wójta Gminy o udzielenie informacji publicznej na piśmie i wydanie kserokopii niepoświadczonych wszystkich umów i porozumień wraz z załącznikami i aneksami zawartymi z najemcą byłego Gminnego Ośrodka Zdrowia. Wójt Gminy, decyzją z dnia 5 kwietnia 2016 r. nr [..], wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), odmówił udostępnienia informacji. Uzasadniając Wójt wyjaśnił, że dokumenty związane z umową na świadczenie usług medycznych nie mogą zostać udostępnione, gdyż zgodnie z art. 5 ust 2. ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, a A. nie zgodził się na udostępnienie informacji we wnioskowanym zakresie. Od decyzji Wójta Gminy skarżący złożył odwołanie, domagając się jej uchylenia, jako sprzecznej z art. 61 Konstytucji RP, ustawą o dostępie do informacji publicznej oraz statutem Gminy. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy, wskazując w jej uzasadnieniu, że Wójt, uznając, iż żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, wystąpił do A. z zapytaniem, czy nie rezygnuje z przysługującego mu prawa do jej ochrony (a tym samym wyraża zgodę na udostępnienie konkretnych informacji). Spółka odpowiadając na zapytanie organu i powołując w swym stanowisku przepisy ustawy o udostępnienie informacji publicznej, nie wyraziła zgody na ujawnienie żądanej informacji, ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Jednoznaczne, negatywne stanowisko przedsiębiorcy w tym zakresie pozwoliło na przyjęcie, że w sprawie zachodzi podstawa do odmowy udzielenia informacji publicznej. W skardze Z. Z. domagał się zmiany zaskarżonej decyzji i zobowiązania Wójta Gminy do wydania wnioskowanej informacji publicznej. Skarżący uważa, że doszukiwanie się w niniejszej sprawie tajemnicy przedsiębiorcy jest zadaniem trudnym i podaje, że w dniu 11 sierpnia 2011 r. został rozstrzygnięty przetarg na najem pomieszczeń w budynku Ośrodka w K., który wygrała firma A. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek Z. Z. z dnia 22 marca 2016 r. zainicjował postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, które zostało uregulowane przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 34 ze zm.). Analiza przepisów tej ustawy uprawnia zaś do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie wystąpiły podmiotowe i przedmiotowe przesłanki warunkujące udostępnienie żądanej przez skarżącego w piśmie z dnia 22 marca 2016 r. informacji. Przede wszystkim uznać należy, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania posiadanej przez siebie informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Organami władzy publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1, są też organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy, powiatu i województwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 94). Ponadto w przekonaniu Sądu żądana przez skarżącego we wniosku z dnia 22 marca 2016 r. informacja w postaci umów i porozumień wraz z załącznikami i aneksami zawartymi z najemcą byłego Gminnego Ośrodka Zdrowia stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niewątpliwie umowy zawarte przez Wójta Gminy z podmiotem świadczącym usługi medyczne w budynku należącym do gminy dotyczą majątku pozostającego w dyspozycji jednostki samorządu terytorialnego. Co więcej, umowy takie mogą dotyczyć również wykonywania przez Wójta Gminy zadań publicznych. Art. 9a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 581 ze zm.) stanowi, że w celu zaspokajania potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie ochrony zdrowia, jednostka samorządu terytorialnego, uwzględniając w szczególności regionalną mapę potrzeb zdrowotnych, priorytety dla regionalnej polityki zdrowotnej oraz stan dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej na obszarze województwa, może finansować dla mieszkańców tej wspólnoty świadczenia zdrowotne. Z art. 9b ust. 1 tej ustawy wynika zaś, że świadczenia gwarantowane, o których mowa w art. 9a, są finansowane na podstawie umowy zawartej pomiędzy jednostką samorządu terytorialnego a świadczeniodawcą wyłonionym w drodze konkursu ofert. Zgodnie zaś z treścią art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przy czym informacja publiczna dotyczy sfery faktów i jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2904/12, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 721/08, LEX nr 423325). W szczególności zaś, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, o: polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit c); podmiotach władzy publicznej, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f); zasadach funkcjonowania podmiotów publicznych, w tym o: trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit a); danych publicznych w tym treść i postać dokumentów urzędowych a w szczególności treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a); majątku publicznym, w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit c). Zauważyć przy tym należy, że do informacji o majątku, którym dysponują podmioty zobowiązane do udostępniania informacji należy zaliczyć informacje o nieruchomościach, rzeczach ruchomych oraz innych prawach majątkowych, a także prawa na dobrach niematerialnych, ukształtowane jako prawa bezwzględne albo względne zobowiązania (zob. M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn Informacji Publicznej. Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, str. 187). W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono ponadto, że informacją publiczną jest treść umów cywilnych, jak i ugody oraz treść orzeczeń sądów w sprawach publicznych, w których jedną ze stron była jednostka samorządu terytorialnego lub jej organ (zob. P. Brzozowski, Pojęcie informacji publicznej, LEX/el 2010 r.). Zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęte są zatem umowy cywilnoprawne, zawierane przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2012 r., sygn. I OSK 916/12, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego stanowi informację publiczną (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 224/06, Wspólnota 2007, nr 39, str. 44). Tak samo kopie aktów notarialnych nieruchomości lokalowych, będących własnością jednostki samorządu terytorialnego, zbytych na rzecz ich najemców, jak również treść innych umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego stanowią niewątpliwie informację publiczną (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 616/13, Lex nr 1458694). Udostępnieniu podlegają przy tym wszystkie umowy cywilnoprawne, których jedną ze stron jest podmiot wykonujący zadania władzy publicznej, nawet jeżeli ich wykonywanie nie skutkuje wydatkowaniem środków publicznych. Jeżeli zatem jest faktem zawarcie umowy przez podmiot publiczny to treść tej umowy z całą pewnością stanowi informację publiczną (zob. P. Sitniewski, Dostęp do informacji publicznej. Pytania i odpowiedzi. Wzory pism, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 274 – 275). Wyjaśnić także należy, że umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej zawierane są pomiędzy świadczeniodawcą a Narodowym Funduszem Zdrowia i stosownie do treści art. 135 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych są one jawne. Zasadę tą realizuje jednakże Narodowy Fundusz Zdrowia poprzez zamieszczenie na swojej stronie internetowej informacji o każdej zawartej umowie, z uwzględnieniem maksymalnej kwoty zobowiązania Funduszu wobec świadczeniodawcy wynikającej z zawartej umowy, rodzaju, liczby i ceny zakupionych świadczeń albo rodzaju zakupionych świadczeń, liczby jednostek rozliczeniowych (miara przyjęta do określenia wartości świadczenia opieki zdrowotnej w określonym zakresie lub rodzaju, w szczególności: punkt, porada, osobodzień) wyrażających wartość świadczenia oraz cenę jednostki rozliczeniowej, a także maksymalnej kwoty zobowiązania Funduszu wobec świadczeniodawcy wynikającej ze wszystkich zawartych umów (art. 135 ust. 2). Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja Wójta Gminy i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przekonaniu Sądu nie zawiera uzasadnienia dla zastosowania ograniczenia skarżącemu w dostępie do żądanych przez niego informacji publicznych z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Analizując użyte w tym przepisie pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy, należy odwołać się do definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa zawartej w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r., nr 153, poz. 1503 ze zm.), zgodnie z którym przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z powołanego przepisu wynika, że aby dana informacja stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: poufności, braku ujawnienia i zabezpieczenia informacji. Przy czym, jeżeli przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2108/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże, aby można było mówić o skutecznym zastrzeżeniu danych informacji jako objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, muszą być spełnione dwa warunki: a) sam przedsiębiorca musi podejmować działania mające na celu zachowanie określonych danych w poufności; b) musza to być działania usystematyzowane, które obiektywnie dowodzą chęci zachowania w poufności określonych informacji i działania te nie mogą być wyłącznie reakcją na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, lecz powinny mieć charakter stały (zob. P. Sitniewski, Dostęp do informacji publicznej. Pytania i odpowiedzi. Wzory Pism, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 278). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2112/13 wyjaśnił, że aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie przepisu art. 11 ust. 4 musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna jak i materialna. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, iż przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji. Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To na nim bowiem spoczywa, w razie sporu, ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto musi zostać spełniona przesłanka materialna tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą, ze swej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa (zob. Lex nr 1456979). Przepis art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm.) stanowi zaś, że klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa. Z uwagi na powyższe, jak wskazuje się w doktrynie, przedsiębiorca nie może zastrzec tajemnicą przedsiębiorstwa informacji dotyczącej ceny, terminu wykonania zamówienia, okresu gwarancji warunków płatności, nawet jeżeli dana umowa nie jest realizowana w obszarze zamówień publicznych, co wynika z ogólnej zasady jawności finansów publicznych, w tym m.in. jawności umów, których przedmiotem jest dyspozycja środkami publicznymi. Wyłączenie tych informacji z obszaru jawności podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej ma prawo uznać za niezastrzeżone, oceniając granice zastrzeżenia poczynionego przez przedsiębiorcę (zob. P. Sitniewski, Dostęp do informacji publicznej. Pytania i odpowiedzi. Wzory Pism, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 280). W orzecznictwie na tym tle ustalono, że z uwagi na to, iż zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa stanowi wyjątek od zasady jawności to jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W przeciwnym razie o dostępie do informacji publicznej ujmując rzecz w pewnym uproszczeniu, decydowałby sam przedsiębiorca (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1639/145, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 powołanej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1483/12, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć ponadto należy, że z samej treści art. 5 ust. 2 ustawy wynika, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w ściśle określonym zakresie, tj. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przepis ten nie mówi o całkowitym wyłączeniu prawa do informacji publicznej, ale o jego ograniczeniu w takim zakresie, w jakim wymaga tego ochrona prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy. Nie ma zatem prawnych przeszkód, ażeby wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł zostać równocześnie rozpatrzony poprzez częściowe udostępnienie danych oraz w pozostałej części załatwiony odmownie z powołaniem się na ograniczenia wskazane w art. 5 ust. 2 ustawy. Wydanie decyzji odmownej z powołaniem na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga przy tym wyczerpującego uzasadnienia wystąpienia przesłanek z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W uzasadnieniach kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji Wójt Gminy stwierdził zaś jedynie, że: "A. nie zgodził się na udostępnienie informacji w ww. zakresie" a Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że: "właściwy organ przedsiębiorcy zażądał zachowania tajemnicy i nie wyraził zgody na upublicznienie wiążących strony umów (...) organ uznał, iż żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, dlatego też wystąpił z zapytaniem, czy nie rezygnuje z przysługującego mu prawa do jej ochrony (...) A. odpowiadając na zapytanie organu (...) nie wyraził zgody na ujawnienie żądanej informacji, ze względu na tajemnice przedsiębiorcy". W aktach organu I instancji znajduje się z kolei e – mail wystosowany w dniu 6 kwietnia 2016 r. przez L. R. – S. do Wójta Gminy, w którego treści stwierdzono, że: "nie wyrażamy zgody na ujawnienie informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy". Kontrolowane decyzje nie zawierają zatem oceny dokonanego przez L. R. – S. zastrzeżenia pod kątem istnienia w żądanych przez skarżącego informacjach publicznych tajemnicy przedsiębiorstwa, ani pod kątem jego charakteru ani pod kątem jego elementów. Orzekające organy stanowisko wyrażone w decyzjach oparły wyłącznie na oświadczeniu złożonym w imieniu A. przez L. R. – S., nie poddając go żadnej weryfikacji we wskazanym powyżej kontekście. Stwierdzić przy tym należy, ze oświadczenie to nie zostało poparte żadną argumentacją uzasadniającą, że zastrzeżone informacje są tego rodzaju, iż wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa a ponadto, niewątpliwie, wydane zostało w reakcji na złożony przez skarżącego wniosek o udostepnienie informacji publicznej. Podkreślić należy, że tajemnica przedsiębiorcy, będąca wyjątkiem od zasady jawności umów zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych, nie może być interpretowana w sposób rozszerzający, gdyż naruszałoby to przewidziane w art. 61 Konstytucji RP oraz ustawie o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji o działaniach władzy publicznej organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, które to prawo obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z powołaniem na tajemnicę przedsiębiorcy bez wyczerpującego uzasadnienia wystąpienia przesłanek z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji świadczy o wydaniu jej z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zarówno zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2016 r. jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 5 kwietnia 2016 r., wskazując jednocześnie, że przy ponownym rozpoznawaniu wniosku skarżącego z dnia 22 marca 2016 r. organy te uwzględnią oceną prawną i wskazania wyrażone w uzasadnieniu wydanego wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.