I SA/Wa 1526/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie WSA Gabriela Nowak (spr.) WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. C. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 239/14 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta W. na rzecz skarżącej Z. C. sumę pieniężną wysokości 500 (pięćset) złotych; 4. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej Z. C. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z. C. pismem z 28 lipca 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 239/14, mocą którego Sąd uwzględnił jej skargę na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. nr [...], dz. nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. W związku z powyższym skarżąca wniosła o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", oraz o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty wymierzonej grzywny, na podstawie art. 154 § 7 P.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w toku postępowania podjął szereg czynności mających na celu skompletowanie całości materiału dowodowego niezbędnego do oceny, czy teren objęty roszczeniem spełnia przesłanki z art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego art. 154 § 1 P.p.s.a. wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że wyrokiem z 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 239/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Z. C. na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. nr [...], dz. nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Zaznaczyć przy tym należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku z 26 czerwca 2014 r. wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały Prezydentowi W. w dniu 16 października 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-34 akt sprawy o sygn. I SAB/Wa 239/14). Termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął zatem w dniu 16 grudnia 2014 r. Tymczasem do dnia rozpoznania przez Sąd skargi w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny, tj. do 7 grudnia 2016 r., organ administracji publicznej nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym wyrokiem. Z analizy akt sprawy wynika ponadto, że spełniony został również drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym art. 154 § 1 P.p.s.a., dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. Do skargi załączono bowiem pismo skarżącej z 19 lipca 2016 r. (z prezentatą organu noszącą tę samą datę), którym wezwano Prezydenta W. do wykonania wyroku z 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 239/14 (k-6 akt sądowych). Nie ulega więc wątpliwości, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenie Prezydentowi W. grzywny. Stosownie natomiast do treści art. 154 § 6 P.p.s.a., grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W okolicznościach niniejszej sprawy, tj. biorąc pod uwagę długość przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego wyrokiem z 26 czerwca 2014 r., okoliczność, że organ do dnia wyrokowania nie wydał decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania oraz fakt, że niniejsza skarga jest już drugą w przedmiocie niewykonania tego wyroku (pierwsza skarga rozpoznana została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 września 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1091/15 – 1000 zł), Sąd uznał, że grzywna w wysokości 2000 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie przedmiotowego wyroku. Powyższe okoliczności skutkowały również uznaniem, że bezczynność organu, która wystąpiła po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 239/14, ma już charakter rażącego naruszenia prawa. Każde bowiem, nawet krótkotrwałe, niewykonywanie wyroku sądu w demokratycznym państwie prawnym uznać należy za wysoce naganne i nie może ono być w żadnym razie tolerowane lub akceptowane. Taka sytuacja prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. W ocenie Sądu bezczynności organu nie usprawiedliwiają okoliczności podane przez organ w odpowiedzi na skargę. Mając bowiem na uwadze, że wniosek o ustalenie odszkodowania wpłynął do organu 24 maja 2013 r., natomiast termin na wydanie decyzji wskazany w wyroku z 26 czerwca 2014 r. upłynął 2 lata temu, niezrozumiałym jest usprawiedliwianie przez organ zwłoki w wydaniu decyzji koniecznością ustalenia, czy teren objęty roszczeniem spełnia przesłanki z art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że ostatnie czynności w sprawie podjęto w dniu 11 grudnia 2014 r., a zatem 2 lata temu. Uznawszy, że skarga jest zasadna i wobec tego, że bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa Sąd uznał, że na uwzględnienie zasługuje również wniosek skargi o przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w trybie art. 154 § 7 P.p.s.a. Choć jednak Sąd dostrzega, jak długo organ pozostaje w zwłoce, nie może tracić również z pola widzenia ilość i wysokość każdej poszczególnej grzywny i kwoty pieniężnej, do której zapłaty organ jest zobowiązany. Spojrzenie na sprawę również w tym aspekcie przesądziło o uwzględnieniu wniosku skarżącej w części, czyli w kwocie określonej w postanowieniu. Z treści art. 154 § 7 P.p.s.a. wynika bowiem, że przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Działając zatem w ramach takiego uprawnienia i uwzględniając zaistniały w sprawie stan faktyczny, a w nim przede wszystkim długoterminową i bierną postawę organu, ale i ilość spraw zawisłych przed Sądem i kwoty nakładanych na organ sankcji finansowych, Sąd przyznał na rzecz skarżącej kwotę 500 zł, jako sumę pieniężną, o której mowa w art. 154 § 7 P.p.s.a. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 154 § 1 i 6 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. W pkt 3 wyroku orzeczono na podstawie art. 154 § 7 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 4 sentencji) Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.