I GSK 1521/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 424/16 w sprawie ze skargi S.D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S.D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA) wyrokiem z 8 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 424/16, oddalił skargę [...] (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu (dalej: Dyrektor IS) z 12 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W motywach rozstrzygnięcia WSA wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Świdnicy (dalej: Naczelnik US) prowadzi, jako organ egzekucyjny, postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego celem wyegzekwowania należności z tytułu dwóch nieuregulowanych grzywien w celu przymuszenia w wysokości po [...] zł, na podstawie postanowień [...] . Skarżący pismem z 13 kwietnia 2015 r. złożyła "zarzut" na prowadzone postępowanie egzekucyjne, zarzucając niedopuszczalność egzekucji administracyjnej i przedawnienie świadczenia pieniężnego podlegającego egzekucji administracyjnej oraz wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Naczelnik US potraktował pismo skarżącego jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego złożony w trybie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Naczelnik US zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie wygaśnięcia z innego powodu (przedawnienia) obowiązku objętego tytułem wykonawczym z 27 października 2005 r. nr 1/2005 w oparciu o który prowadzona jest egzekucja. Wierzyciel stwierdził, że obowiązek określony wymienionym tytułem wykonawczym nadal istnieje, nie wygasł w żaden sposób, a także nie wystąpiły inne przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie wyjaśnił też, że obowiązek usunięcia odpadów niebezpiecznych wynikających z decyzji [...] z 7 kwietnia 2005 r. (stanowiący przyczynę nałożenia grzywien) nie został wykonany przez skarżącego. W konsekwencji, Naczelnik US postanowieniem z 15 grudnia 2015 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, bowiem obowiązek objęty wskazanym tytułem wykonawczym jest wymagalny (istnieje) i nie uległ przedawnieniu. Dyrektor IS postanowieniem z 12 lutego 2016 r. – wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 i art. 59 § 1 u.p.e.a. – utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US. W uzasadnieniu Dyrektor IS przytoczył treść art. 59 § 1 u.p.e.a., wskazującego obligatoryjne przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego, i stwierdził, że żadna z nich w sprawie nie zaistniała. Przede wszystkim nie zaistniała przesłanka z punktu 2, tj. wygaśnięcie z innego powodu - przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczy. Nie istnieje bowiem norma prawna przewidująca przedawnienie grzywny w celu przymuszenia i określająca przesłanki jego wystąpienia. Przy czym wskazano, że nie przedawniło się również zobowiązanie ujęte w postanowieniu o nałożeniu grzywny, które było podstawą wydania tytułu wykonawczego. Dyrektor IS podkreślił, że celem nałożenia grzywny jest przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku, dlatego też w razie osiągnięcia tego celu odpada potrzeba ściągnięcia nałożonej grzywny. Ponadto art. 126 u.p.e.a. stanowi, że na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. Grzywna w celu przymuszenia jest więc środkiem egzekucyjnym, a nie zobowiązaniem pieniężnym. Nie ulega więc przedawnieniu, może zaś ulec wygaśnięciu, podlegać umorzeniu lub zwrotowi na skutek wystąpienia przesłanek określonych w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę na postanowienie Dyrektora IS. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa wyłącznie przesłanki umorzenia grzywny w celu przymuszenia w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym (art. 125 § 1). Regulacja ta nie pozwala na wiązanie możliwości umorzenia tej należności z jakimikolwiek innymi przyczynami niż wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym. WSA zgodził się więc z organem, że likwidacja skutków nieusunięcia odpadów niebezpiecznych nie ulega przedawnieniu. WSA dodał, że nawet fakt usunięcia odpadów nie wyklucza możliwości dochodzenia zapłaty grzywny w celu przymuszenia. Konieczne jest wydanie postanowienie w sprawie umorzenia grzywny na podstawie art. 125 u.p.e.a., po przeprowadzeniu odrębnego postepowania. Postępowanie to jest inicjowanie wnioskiem. Z akt nie wynika aby taki wniosek został złożony. Skoro takie postanowienie w sprawie nie zapadło, organ egzekucyjny miał prawo prowadzić postepowania egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z 27 października 2005 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i przedawnienia dochodzonego zobowiązania, WSA wskazał, że taka sytuacja nie zachodzi w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ww. tytuł wykonawczy obejmujący grzywny w celu przymuszenia. Obowiązek bowiem jest wymagalny, nie został umorzony i nie wygasł. WSA zgodził się z Dyrektorem IS, że nie istnieje norma prawna przewidująca skutek w postaci przedawnienia grzywny w celu przymuszenia, przesłanki jego wystąpienia. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa wyłącznie umorzenia przedmiotowej grzywny, które następuje jedynie w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym (art. 125 § 1), co w sprawie nie nastąpiło. Ponadto art. 126 u.p.e.a. stanowi, iż na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. Grzywna w celu przymuszenia jest więc środkiem egzekucyjnym, a nie zobowiązaniem pieniężnym. Nie ulega więc przedawnieniu, może natomiast ulec wygaśnięciu, podlegać umorzeniu lub zwrotowi na skutek wystąpienia przesłanek określonych w przepisach u.p.e.a. Odnosząc się do argumentacji skargi, WSA wyjaśnił, że grzywna, o której mowa przepisach kodeksu wykroczeń i kodeksu karnego nie jest tożsama z grzywną nałożoną w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Jest ona środkiem, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego lub osoby, które mają nadzorować wykonanie obowiązku przez zobowiązanego, do wykonania tego obowiązku. Celem nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie jest ukaranie zobowiązanych za niewykonanie ciążącego na nich obowiązku, ale nakłonienie, zmotywowanie zobowiązanych jego wykonania. Groźba poniesienia straty finansowej ma na celu skłonić zobowiązanego do samodzielnego wykonania nakazu, bowiem w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia, podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.). W związku z tym WSA stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wskazał, że roszczenia publicznoprawne z zasady nie ulegają przedawnieniu, chyba że przepisy prawa stanowią inaczej, a przepisy obowiązującego prawa nie regulują kwestii przedawnienia grzywien w celu przymuszenia. W sprawie nie ma więc zastosowania art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2013 r., poz. 885 ze zm.; dalej: u.f.p.), dotyczący niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym. Dlatego w odniesieniu do należności z tytułu grzywny w celu przymuszenia, objętych tytułem wykonawczym z 27 października 2005 r., bieg terminu przedawnienia nie nastąpił, stosownie do art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: o.p.) zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z podanych przyczyn WSA oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Skarżący zaskarżył wyrok WSA w całości. Zaskarżonemu wyrokowi – na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 o.p. w zw. z art. 67 u.f.p. w zw. z art. 124 u.p.e.a. w zw. z art. 2 u.p.e.a. przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe niezastosowanie powołanych przepisów prawa, skutkujące nietrafnym przyjęciem, że egzekwowany obowiązek dłużnika zapłaty grzywny w celu przymuszenia, jako obowiązek o charakterze publicznoprawnym stosowany w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym roszczeń o charakterze niepieniężnym, nie ulega przedawnieniu. Wskazując na powyższy zarzut, skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ – reprezentowany przez radcę prawną – w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed WSA, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny, ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej oparte zostały tylko na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Istota sporu w sprawie, wyrażona sformułowanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, sprowadza się do prawidłowości stanowiska WSA, który kontrolując zaskarżone postanowienie, podzielił pogląd Dyrektora IS, że grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym, a nie zobowiązaniem pieniężnym. Nie ulega więc przedawnieniu, może zaś ulec wygaśnięciu, podlegać umorzeniu lub zwrotowi na skutek wystąpienia przesłanek określonych w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z takim stanowiskiem nie zgadza się skarżący kasacyjnie zarzucając błędną wykładnię i niewłaściwe niezastosowanie: art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 o.p. w zw. z art. 67 u.f.p. w zw. z art. 124 i art. 2 u.p.e.a. Na wstępie należy wskazać na przepis art. 125 § 1 i 2 u.p.e.a., który ma zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie, który został powołany przez organy egzekucyjne i WSA, a który został pominięty przez skarżącego kasacyjnie. Zgodnie z art. 125 u.p.e.a. – w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (§ 1). Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny służy zażalenie (§ 2). Z przytoczonej normy wynika, że skoro celem nałożenia grzywny jest przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku, to w razie osiągnięcia tego celu odpada potrzeba ściągnięcia nałożonej grzywny. Zasada celowości nakazuje zatem umorzenie nieuiszczonych i nieściągniętych grzywien w celu przymuszenia. Przy czym – co istotne – umorzenie nie następuje jednak z mocy prawa, ale na podstawie postanowienia organu egzekucyjnego, wydanego na wniosek zobowiązanego. Z treści powołanego przepisu wyraźnie także wynika, że jedyną przyczyną umożliwiającą wydanie postanowienia o umorzeniu nałożonej, a nieuiszczonej lub nieściągniętej, grzywny w celu przymuszenia jest wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Oznacza to, że dopóki nie zostanie wykonany taki obowiązek dopóty grzywna w celu przymuszenia nie przedawania się. Jasność tej reguły – jak trafnie wywiódł WSA – nie pozwala na wiązanie możliwości umorzenia tej należności z jakimikolwiek innymi przyczynami niż wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym (por. wyroki: NSA z 24 lutego 2012 r. II OSK 2343/10, WSA w Lublinie z 13 listopada 2012 r. II SA/Lu 727/12, WSA w Gdańsku z 1 czerwca 2011 r., II SA/Gd 314/11; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane wyroki tamże). Istotne jest również to, że zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym stosowanym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jest to więc środek egzekucyjny przymuszający, który ma na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku poprzez dolegliwość nałożonej na zobowiązanego grzywny. Grzywna celem przymuszenia, choć przypomina grzywnę w postępowaniu karnym czy grzywnę, o której stanowi Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, różni się w sposób istotny od tego typu sankcji. Jest to środek zmierzający do wykonania obowiązku. Oznacza to, że z uwagi na fakt, iż grzywna w celu przymuszenia, mimo że posiada charakter pieniężny, stanowi – stosownie do zdefiniowanych w art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a. – jeden z środków egzekucyjnych w egzekucji należności niepieniężnych, stąd nie można uznać, że zastosowanie tego środka ulega przedawnieniu. Skutki uchylenia tego środka wymienione zostały wyłącznie w art. 125 u.p.e.a., a także w art. 126 u.p.e.a. (na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części). W związku z tym WSA prawidłowo zaaprobował stanowisko organów egzekucyjnych, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. dotycząca umorzenia postępowania egzekucyjnego na skutek niewymagalności obowiązków, ich umorzenia lub wygaśnięcia z innego powodu albo nieistnienia obowiązku, w szczególności przedawnienia. Dlatego też zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jest nieusprawiedliwiony. Odnośnie twierdzenia, że grzywna w celu przymuszenia ma swoje odzwierciedlenie w innych grzywnach, tj. w przepisach Kodeksu cywilnego, Kodeksu wykroczeń i Kodeksu karnego, uzasadniającymi upływ okresu przedawnienia. WSA trafnie wywiódł, że nie mają one w przedmiotowej sprawie znaczenia, ponieważ wykonanie grzywny, jednoznacznie wymienione w art. 124 u.p.e.a., nie jest zależne od okresu przedawnienia karalności i wymierzeniu kar i grzywien w postępowaniu w sprawie karnej lub wykroczeń, lecz tylko i wyłącznie od spełnienia przesłanek zawartych w tym przepisie. W analizowanym kontekście, trafnie w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wskazano na odrębności instytucji kar w tym grzywny, w Kodeksie cywilnym, Kodeksie wykroczeń, Kodeksie karnym i grzywny w celu przymuszenia z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Instytucje te są instytucjami różnych ustaw, należących do różnych gałęzi prawa wyodrębnionych na podstawie kryterium przedmiotowego, w konsekwencji podlegających odmiennej metodologii ich stosowania. Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym stosowanym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a.). Istota tego środka egzekucyjnego wyraża się w tym, że jest to tzw. środek przymuszający, a nie zaspokajający. Jest to środek egzekucyjny, który ma na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku poprzez dolegliwość nałożonej na zobowiązanego grzywny (art. 119 u.p.e.a.). Grzywna w celu przymuszenia nie jest więc orzekana w związku z popełnieniem czynu zabronionego przez ustawę pod groźbą kary. W razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego (art. 125 § 1 u.p.e.a.). Realizacja obowiązku następująca w konsekwencji nałożenia grzywny w celu przymuszenia do jego wykonania czyni zbędnym ściągnięcie nałożonej grzywny. Ponadto grzywna w celu przymuszenia może ona ulec wygaśnięciu, podlegać umorzeniu lub zwrotowi na skutek wystąpienia przesłanek określonych w przepisach ustawy egzekucyjnej. W świetle wskazanych odrębności instytucji grzywny brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać za zasadne stanowisko skarżącego kasacyjnie w tym zakresie. Powyższe prowadzi do wniosku, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, do nałożonej grzywny w celu przymuszenia, nie mają zastosowania przepisy art. 70 § 1 o.p. w zw. z art. 67 u.f.p. Zgodnie bowiem z art. 67 u.f.p. – do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (...). W doktrynie oraz w orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że przez "odpowiednie stosowanie" określonych przepisów rozumie się zarówno stosowanie tych przepisów bezpośrednio, odstąpienie od ich zastosowania jak i stosowanie z modyfikacjami w stosunku do regulacji, która ma być "odpowiednio" zastosowana. Odpowiednie stosowanie nie przesądza ani o bezpośrednim ani o automatycznym stosowaniu określonej regulacji, jest uzależnione m.in. od oceny charakteru instytucji prawnej, wyznaczonej przede wszystkim przez przepisy (określane czasem jako regulacja główna) odnoszące się bezpośrednio do instytucji do której mają się odnosić "odpowiednio stosowane" przepisy (por. wyroki NSA: z 3 lutego 2015 r. II OSK 1640/13, z 20 marca 2013 r. II GSK 2259/11). W tym duchu wypowiedział się również Sąd Najwyższy w uchwale z 6 grudnia 2000 r., sygn. akt III CZP 41/00 (Lex nr 44281), w której stwierdził, że "odpowiednie" stosowanie przepisu może polegać na jego zastosowaniu wprost, albo z pewnymi modyfikacjami - usprawiedliwionymi odmiennością stanu "podciąganego" pod dyspozycję stosowanego przepisu, bądź na niedopuszczalności jego stosowania do rozpatrywanego stanu w ogóle. Ta niedopuszczalność może przy tym wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawnych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu. Ta właśnie ostatnio wymieniona sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Opisana wyżej specyfika grzywny w celu przymuszenia i przesłanki jej umorzenia wyraźnie określone w art. 125 u.p.e.a. wskazują bowiem, że dopóki nie zostanie wykonany egzekwowany obowiązek niepieniężny (w niniejszej sprawie obowiązek usunięcia odpadów niebezpiecznych) dopóty grzywna w celu przymuszenia nieprzedawania się. Z uwagi na powyższe WSA prawidłowo stwierdził, że w odniesieniu do należności z tytułu grzywny w celu przymuszenia, objętych tytułem wykonawczym [...], bieg terminu przedawnienia nie nastąpił, stosownie do art. 70 § 1 o.p. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za chybione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania, obejmujący koszty zastępstwa radcy prawnego, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).