VII SA/Wa 51/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez W. W. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], uchylająca w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie budowy słupa linii energetycznej, usytuowanego na działce o nr [...] w P., stanowiącego element linii energetycznej zrealizowanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę [...], i odmawiająca wydania nakazu rozbiórki słupa linii energetycznej, usytuowanego na działce o nr [...] w P., stanowiącego element linii energetycznej zrealizowanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że pismem z dnia 16 lipca 2014 r. W. W. wniósł o "bezzwłoczne wydanie nakazu rozbiórki linii energetycznej" w związku z "wyrokiem Sądu Rejonowego w G. (sygn. akt [...]) w sprawie bezumownego korzystania z nieruchomości przez P., ul. M. [...], [...] W. i obecnie użytkowanego z naruszeniem prawa słupów linii energetycznej". W dniu 21 sierpnia 2014 r. przedstawiciele organu powiatowego dokonali czynności kontrolnych w sprawie usytuowania linii energetycznej oraz słupa na działce nr [...] położonej w P., w wyniku których stwierdzono istnienie przy granicy z działką słupa linii energetycznej średniego napięcia. Stwierdzono również, że linia energetyczna przebiega wzdłuż granicy; na słupie zamontowano metalową konstrukcję dla podtrzymania linii szer. ok. 1,5 m zachodzącą na teren działki. Zawiadomieniem z dnia 2 września 2014 r. PINB w G. poinformował, że na wniosek W. W. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami prawa budowlanego usytuowania słupa linii energetycznej przy granicy działki nr [...] położonej w P. W związku z ww. zawiadomieniem W. W. przy piśmie z dnia 10 września 2014 r. poinformował, że "mój wniosek o wszczęcie postępowania z dnia 16 lipca 2014 r. został złożony w przedmiocie "wydania nakazu rozbiórki", a nie badania zgodności z przepisami prawa budowlanego". I dalej, w odpowiedzi na pismo PINB w G. z dnia 1 października 2014 r., P. S.A. przy piśmie z dnia 3 listopada 2014 r. przekazała posiadaną dokumentację dotyczącą słupa linii energetycznej usytuowanego na działce nr [...] położonej w P. W odpowiedzi na pismo PINB w G. z dnia [...] października 2014 r., Urząd Miasta i Gminy P. pismem z dnia 5 listopada 2014 r. poinformował, że "w archiwum tutejszego Urzędu oraz w rejestrze wydanych pozwoleń na budowę, który jest prowadzony od roku 1973, nie odnaleziono pozwolenia na budowę dla linii energetycznej przy granicy działki [...] (dawniej [...]) położonej w P.". Pismem z dnia 8 stycznia 2015 r. P. S.A. w odpowiedzi na pismo PINB w G. z dnia 3 grudnia 2014 r. poinformowała, że "dokumenty wymienione w powyższym piśmie stanowią dokumentację budowy i modernizacji linii i urządzeń energetycznych w P. oraz dotyczą słupa ze sprawy. Przedmiotowe urządzenia zostały posadowione w 1978 r., a następnie zmodernizowane w 1993 r. po tej samej trasie. Słup w pobliżu działki [...] jest częścią odgałęzienia na stację P. [...]. Wykaz właścicieli działek przesłany do PINB sporządzono jako część dokumentacji modernizacyjnej, znajduje się na nim spis właścicieli działek na których znajdują się modernizowane urządzenia. Z dokumentacji wynika, że w okresie modernizacji słup został posadowiony na działce nr [...] odpowiadającej położeniem na mapach obecnej działce nr [...]. Następnie, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. PINB w G. odmówił uznania za samowolę budowlaną i odmówił wydania nakazu rozbiórki słupa linii energetycznej usytuowanego na działce nr [...] położonej w P. Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie złożył W. W. [...] WINB po zapoznaniu się z odwołaniem oraz analizie materiału dowodowego wydał w dniu [...] kwietnia 2015 r. decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję PINB w G. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. PINB w G. stosując się do zaleceń [...] WINB, ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniające poszerzając materiał dowodowy o nowe dokumenty, po analizie których w dniu 25 września 2015 r. wydał decyzję nr [...]. Od powyższej decyzji z zachowaniem ustawowego terminu odwołanie złożył W. W. Po rozpatrzeniu tego odwołania organ II instancji uznał, że decyzja organu I instancji wymaga weryfikacji. Przedstawiając swoje stanowisko podał, że w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż linia energetyczna została wybudowana w 1978 r. na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] października 1977 r. (choć w Archiwum Państwowym nie odnaleziono ww. aktu). Zgodził się przy tym z PINB w G., iż obowiązująca w okresie wykonania prac budowlanych w 1978 r. oraz modernizacyjnych w 1993 r., ustawa Prawo budowlane z 1974 r., nie nakładała obowiązku na właściciela obiektu budowlanego archiwizowania dokumentacji związanej z jego realizacją. Pozwolenie na budowę i zezwolenie na użytkowanie należały do tzw. dokumentacji nie archiwalnej i podlegały zniszczeniu po upływie ustalonego czasu, a tym okresem było 5 lat. Odnosząc się do kwestii prac modernizacyjnych wykonywanych w 1993 r. podkreślił, że wobec braku stosownej dokumentacji nie można ustalić zakresu prac. Niemniej jednak wobec braku takiej dokumentacji nie można czynić inwestorowi zarzutu, że wykonał roboty budowlane samowolnie. Niewykluczone bowiem, że z uwagi na charakter prac i ich zakres inwestor nie był zobowiązany do występowania o zgodę właściwego organu. W ocenie [...] WINB, zgodzić się należy, iż sporne urządzenie (słup linii energetycznej) zostało umieszczone na działce w odległym czasie, w trakcie zgoła odmiennego ustroju państwowego, kiedy to nie dokonywano wykupu gruntów pod realizację tego typu przedsięwzięć. Na uwadze - jak wskazał organ I instancji, należy mieć również fakt, iż likwidacja spornego słupa doprowadzi do odcięcia zasilania osiedla domów jednorodzinnych, co wywoła określone konsekwencje społeczne. Odnoszącą się do argumentu podniesionego w odwołaniu dotyczącego przedkładanych przez P. kopi dokumentów potwierdzonych za zgodność z oryginałem, organ II instancji zauważył, że dopóki właściwy organ nie stwierdzi, iż doszło do sfałszowania dokumentu bądź potwierdzenia dokumentu za zgodność pomimo braku oryginału, organ administracji nie ma podstaw aby nie dawać takim dokumentom wiary. Za chybiony (jak wskazał) należy również uznać zarzut dotyczący nie wyłączenia pracownika odpowiedzialnego za prowadzenie sprawy i przygotowanie merytoryczne uchylonej przez [...]WINB decyzji PINB w G. nr [...]; taki zarzut nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach k.p.a. Fakt uchylenia rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie skutkuje bowiem koniecznością wyłączenia pracownika. I dalej, organ wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, jak też poglądami doktryny, umorzenie postępowania jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Nie znajduje zatem uzasadnienia w przepisach prawa administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania; brak przesłanki do uwzględnienia żądania zgłoszonego w piśmie W. W. z dnia 16 lipca 2014 r. nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym, a ewentualnie bezzasadnym. W przeciwieństwie do bezprzedmiotowość postępowania bezzasadność żądania musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty (stosownie do złożonego wniosku), a nie prowadzić do umorzenia postępowania - umorzenie w takim wypadku postępowania jest uchylaniem się organu od rozstrzygnięcia sprawy, gdyż ten ma obowiązek rozpoznać sprawę merytorycznie - pozytywnie lub negatywnie w zależności od poczynionych ustaleń. Z uwagi na fakt, że W. W. pismem z dnia 16 lipca 2015 r. inicjującym przedmiotowe postępowanie wnosił o rozbiórkę słupa, należało uchylić w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nr [...] z dnia [...] września 2015 r. (znak: [...]) i orzec co do istoty sprawy zgodnie z treścią żądania strony. W skardze na ww. decyzję skarżący – W. W. zarzucił: -nie rozstrzygnięcie sprawy merytorycznie; organy w tej samej sprawie wydały, kolejno trzy różne decyzje, które są od siebie różne zarówno co do istoty decyzji jak i uzasadnienia oraz oceny materiału dowodowego, choć, jak zaznacza się choćby w ostatniej decyzji nr [...], kolejne nowe dowody, w ocenie organu, nie wnoszą niczego istotnego do sprawy; -nie ustalenie w sposób rzetelny, obiektywny, dociekliwy i zapewniający należytą staranność, zachodzącego stanu faktycznego, nie uwzględnienie dostępnych, obiektywnych i wiarygodnych źródeł informacji, co skutkowało podjęciem decyzji nieopartej zachodzącym stanem faktycznym; -brak dowodów potwierdzających decyzję, a także jej uzasadnienie, przeprowadzenie oceny niezgodnie z konieczną skrupulatnością i przepisami obowiązującego prawa; materiał dowodowy wskazuje na zupełnie inny przebieg procesu budowy linii niż przedstawiony w uzasadnieniu decyzji nr [...], szczególnie w kontekście określenia podstawy prawnej i czasu posadowienia słupa; -nie odniesienie się do argumentów strony, potwierdzających, że słup został posadowiony znacznie później, niż w latach 70 ubiegłego wieku oraz potwierdzających, że Urząd Gminy prowadząc wywłaszczenia pod budowę linii wybudowanej na podstawie decyzji [...] z dnia [...] października 1977 r. nie wywłaszczył ówczesnej właścicielki działki, na której posadowiono słup; jest bezspornym i przedstawionym w dokumentach P., że długość linii wybudowana na podstawie ww. decyzji odnosi się do odcinka linii od al. W. do ul. W., a przedmiotowy słup jest posadowiony dalej, poza zakresem prac prowadzonych w latach 70 ubiegłego wieku, a więc nie mógł być posadowiony w latach 70 ubiegłego wieku; dokumenty P. stwierdzają długość wybudowanego odcinka (co zdaniem skarżącego odpowiada długości od al. W. do ul. W.), ponadto dokumenty wywłaszczeniowe z Urzędu Gminy stwierdzają, które działki w jakim zakresie były wywłaszczane; zarówno długość wybudowanego i odebranego odcinka linii (fakt poświadczony w dokumentach P.) jak i pisma wywłaszczeniowe Urzędu Gminy potwierdzają, że w latach 70 ubiegłego wieku nie planowano posadowienia i nie posadowiono przedmiotowego słupa na działce skarżącego, na podstawie decyzji [...], ponieważ nie wywłaszczano właścicieli działek oraz nie odebrano odcinka linii o takiej długości, która mogłaby objąć ten słup (odebrano odcinek od al. W. do ul. W.); -nie uwzględnienie kompletnych akt sprawy [...] Sądu Rejonowego w G., a jedynie treść wyroku Sądu Rejonowego w G., co jest istotnym uchybieniem, ponieważ w aktach sprawy znajdują się zeznania świadków, na których Sąd oparł swój wniosek i wyrok - prawomocny, wykonany przez stronę, tj. P., która wypłaciła powodom odszkodowanie, a które to dowody w postaci zeznań świadków mogą wnieść istotną informację dla oceny zarówno zgodności z prawem, jak i czasu wybudowania słupa; niektóre z dowodów mogą być już niemożliwe do odtworzenia w toku postępowania administracyjnego, ponieważ niektórzy świadkowie od tamtego czasu zmarli (nie żyją), ale są możliwe do włączenia do akt; złożono je pod przysięgą przed niezawisłym Sądem Rzeczpospolitej Polskiej; -nie uwzględnienie postępowania prowadzonego przez Prokuratora Rejonowego w G. (sygn. [...]); sprawa dotyczyła złożenia przez stronę (P.) przerobionego (sfałszowanego) dowodu w sprawie [...], co powinno, zgodnie z przepisami i dopełnieniem należytej staranności wzbieraniu dowodów i ich ocenie, znaleźć stosowne odzwierciedlenie w nieufności przedkładanym przez stronę kopiom dokumentów i stosownym żądaniu okazania oryginału do wglądu; -gromadzenie oraz ocenę materiału dowodowego, wnioskowanie i uzasadnienie organu w decyzji będącej przedmiotem niniejszej skargi oparte na zasadzie: skoro nie można stwierdzić na podstawie dowodów, że działania P.(w tym posadowienie słupa) przeprowadzano zgodnie z obowiązującymi przepisami, to jednak słup jest posadowiony zgodnie z przepisami pomimo, że nie można oprzeć tego wniosku na podstawie dowodów, a zgromadzony materiał, który nie popiera przyjętej tezy, w ocenie organu nie wnosi niczego istotnego dla sprawy lub organ w ogóle nie odnosi się do takich faktów, a możliwości przeprowadzenia dowodów, które nie wspierają przyjętej przez organ tezy zupełnie pominięto np. nie wykonano jednej z najprostszych czynności, polegających na pomiarze długości odcinka linii od al. W. do ul. W. w celu stwierdzenia, czy przedłożone dokumenty przez P., w tym decyzja [...], faktycznie dotyczą słupa zlokalizowanego na działce skarżącego oraz nie skorzystano z możliwości przesłuchania naocznych świadków, którzy wciąż mieszkają w P. i pamiętają, kiedy słupy, w tym słup na ww. działce, faktycznie posadowiono. Z tych też przyczyn skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym co najmniej jej uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] uchylająca decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania i odmawiająca wydania nakazu rozbiórki słupa linii energetycznej, usytuowanego na działce o nr [...] w P., stanowiącego element linii energetycznej zrealizowanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę [...]. Postępowanie w sprawie wszczęte zostało na wniosek skarżącego o nakazanie rozbiórki słupa linii energetycznej usytuowanego na działce o nr [...] w P. Podjęte czynności dowodowe pozwoliły włączyć do akt w kopii, część dokumentacji dotyczącej budowy i modernizacji linii i urządzeń energetycznych w P. (w tym – kopię decyzji z dnia [...] października 1977 r. nr [...]). Wynika z nich, iż inwestycja polegająca na budowie linii energetycznej (na tym terenie) miała miejsce w 1978 r. (w oparciu o decyzję zatwierdzającą plan zagospodarowania i udzielającą pozwolenia na budowę stacji trafo nr [...], linii [...]oraz linii [...] i stacji trafo w miejscowości P.), a następnie - inwestycja ta została poddana modernizacji (po tej samej trasie), w 1993 r. Wówczas to miało dojść do posadowienia słupa na działce o nr [...] odpowiadającej położeniem na mapach obecnej działce o nr [...]. Wskazana dokumentacja została złożona do akt przez zakład energetyczny, natomiast nie odnaleziono jej w Archiwum Państwowym, ani w archiwum Urzędu Miasta i Gminy P. W konsekwencji prawidłowo w sprawie przyjęto, że wniosek o nakazanie rozbiórki, inicjujący niniejsze postępowanie, nie może zostać uwzględniony. Tego rodzaju żądanie, o zastosowanie najdalej idącej w prawie budowlanym sankcji (przewidzianej m. in. w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., który wobec treści art. 103 ust. 2 ustawy obecnie obowiązującej z 1994 r., znajduje zastosowanie do obiektów zrealizowanych pod rządami poprzedniej ustawy), byłby bowiem zasadny tylko wówczas, gdyby zgromadzony materiał dowodowy wskazywał jednoznacznie na realizację inwestycji w warunkach samowoli budowlanej, bez możliwości jej legalizacji. W tym przypadku stwierdzenie takiego stanu faktycznego nie było możliwe. Nie odnalezienie pełnej dokumentacji dotyczącej spornej inwestycji nie oznacza bowiem jeszcze, że powstała ona bez zgody właściwego organu, nie jest bowiem równoznaczne z jej nieistnieniem. Tym bardziej wówczas, gdy przechowywanie ww. dokumentacji nie było obowiązkowe. Obowiązujące wówczas przepisy nie nakładały bowiem na inwestora i jego następcę prawnego obowiązku przechowywania dokumentów budowlanych przez okres istnienia obiektu. Obowiązek taki reguluje obecnie art. 63 Prawa budowlanego z 1994 r., niemniej w poprzednim stanie prawnym, takiego odpowiednika w ustawie z 1974 r. nie było. Zważyć przy tym trzeba, że z uwagi na brak odnalezienia pełnej dokumentacji budowlanej dotyczącej przedmiotowej w sprawie inwestycji, obejmującej także modernizację linii energetycznej (w tym – zgody właściwego organu na jej realizację), dla ustalenia istnienia takiej dokumentacji uwzględniono dowody (tj. dokumenty w kopii) pozostające w dyspozycji zakładu energetycznego. W efekcie, co należy raz jeszcze zaznaczyć, nie stwierdzono w niniejszej sprawie braku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a brak możliwości jej odnalezienia. To zaś upoważniało do przyjęcia, iż przedmiotowa inwestycja nie stanowi samowoli budowlanej. Zatem, już tylko z tej przyczyny nie było podstaw do nakazania jej rozbiórki (w zakresie wnioskowanym przez skarżącego). Taka też ocena została dokonana w sprawie przez organy obu instancji i jest zdaniem Sąd w pełni uprawniona. Sąd stwierdza przy tym, że organy nadzoru budowlanego, prowadząc postępowanie, dopełniły wszelkich starań by wyjaśnić rzeczywisty stan faktyczny sprawy. Wskazać w tym miejscu należy, że organ powiatowy w celu wyjaśnienia podnoszonych przez skarżącego zarzutów przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające, w którym występował o stosowne dokumenty do właściwych podmiotów. Nie można zatem stwierdzić, aby doszło do istotnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia przez ten organ przepisów procesowych z uwagi na brak właściwego i pełnego postępowania dowodowego. W końcu, Sąd dostrzega, iż organ II instancji prawidłowo w okolicznościach sprawy zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., i w oparciu o ten przepis orzekł w sposób reformacyjny, korygując rozstrzygnięcie organu I instancji, a to - poprzez uchylenie decyzji I instancji o umorzeniu postępowania i orzeczenie co do istoty - o odmowie na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazania rozbiórki przedmiotowego słupa linii energetycznej. Orzekając w ten sposób, w okolicznościach powyżej przedstawionych, nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 k.p.a. i obligującej do rozpoznania i rozstrzygnięcia w II instancji tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Elementy te na etapie II instancji nie uległy bowiem zmianie; organ odwoławczy uznał jedynie, że podstawę prawną rozstrzygnięcia winien stanowić nie art. 105 § 1 Kodeksu (powołany przez organ I instancji), a przepisy materialne, powyżej wskazane. Taka zmiana podstawy prawnej nie prowadzi zaś do zmiany tożsamości sprawy, albowiem zachowany jest podmiot, przedmiot i stan faktyczny sprawy przy niezmienionym stanie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1173/13). Zważyć przy tym też trzeba, iż stosując ww. przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że nie można umorzyć postępowania w sytuacji, gdy brak jest przesłanek do uwzględnienia żądania strony, jak również, że bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania, gdyż stanowić to będzie niezgodne z prawem uchylenie się organu od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Umorzenie postępowania administracyjnego jest bowiem możliwe jedynie w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, tj. gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt V SA 381/01). Nie znajduje uzasadnienia w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94). W niniejszej sprawie skarżący był zainteresowany wydaniem decyzji merytorycznej, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie wykazało jego bezprzedmiotowości, jedynie bezzasadność rozpatrywanego żądania. Tym samym, w ocenie Sądy, korekta decyzji I instancji była konieczna i nastąpiła zgodnie z prawem. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), orzekł, jak w sentencji