II OZ 1388/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Ł. i T. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 619/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J. Ł. i T. Ł. na uchwałę Rady Gminy J. K. z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę J. Ł. i T. Ł. na uchwałę Rady Gminy J. K. z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 53 § 2 P.p.s.a. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 28 września 2016 r. wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi, tj. złożenia dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe skarżący wskazali, że ich pismo z dnia 5 lutego 2016 r. złożone do organu mimo, że nazwane "wnioskiem" ze względu na treść było wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że z odpowiedzi skarżących wynika, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przez nich złożone do Urzędu Gminy J. K. w dniu 5 lutego 2016 r. Skarżący podnieśli, że nazwali to pismo "wnioskiem" jednak treść pisma wskazuje, że jest to wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Wójt Gminy J. K. udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 12 lutego 2016 r., a odpowiedź tę skarżący otrzymali w dniu 18 lutego 2016 r. Skarga została natomiast wniesiona do sądu administracyjnego w dniu 16 sierpnia 2016 r. (prezentata Urzędu Gminy). W związku z powyższym Sąd uznał, że skarga do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Gminy J. K. z dnia [...] maja 2011 r. wniesiona została z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 P.p.s.a. tj. po upływie trzydziestu dni od udzielenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na powyższe postanowienie J. Ł. i T. Ł. wnieśli zażalenie wskazując, że faktem jest, iż pierwsze wezwanie Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa z dnia 5 lutego 2016 r. zostało złożone do Urzędu Gminy J. K. w dniu 9 lutego 2016 r., a odpowiedź odmowną na to wezwanie otrzymali oni w dniu 18 lutego 2016 r. Skarżący podnieśli jednak, że całość korespondencji w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego traktowali jako jedną sprawę i dopiero po ostatecznej odmowie Wójta Gminy z dnia 15 lipca 2016 r. wnieśli skargę do Sądu pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r. W razie gdyby te wyjaśnienia okazały się niewystarczające, skarżący wnieśli o potraktowanie pisma z dnia 15 maja 2016 r. jako "wezwania do usunięcia naruszenia prawa", w którym powtórnie zwrócili się o zmianę w planie zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem odpowiedzi odmownej Wójta Gminy z dnia 15 lipca 2016 r., odebranej w dniu 18 lipca 2016 r., a co czyniłoby ich skargę wniesioną z zachowaniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W sprawie niniejszej powołane wyżej przepisy zostały przez Sąd pierwszej instancji zastosowane w sposób prawidłowy. Jak wynika bowiem z przyjętego przez ten Sąd stanu faktycznego, znajdującego swoje potwierdzenie w aktach sprawy, a ponadto w istocie nie kwestionowanego przez skarżących, przynajmniej w zakresie, w jakim stanowił podstawę do stwierdzenia wniesienia skargi z przekroczenie terminu - skarżący w dniu 18 lutego 2016 r. otrzymali odpowiedź organu na swoje wezwanie z dnia 5 lutego 2016 r. do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego uchwały Rady Gminy J. K. z dnia [...] maja 2011 r. Tymczasem skargę na tę uchwałę wnieśli dopiero w dniu 16 sierpnia 2016 r., a więc znacznie po upływie 30-dniowego terminu określonego w art. 53 § 2 P.p.s.a. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zobowiązany był skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., co też uczynił zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 października 2016 r. Odnosząc się do argumentów skarżących podniesionych w zażaleniu należy w pierwszej kolejności zauważyć, że jak oni sami wskazali w odpowiedzi na wezwanie Sądu pierwszej instancji - złożone przez nich do organu pismo z dnia 5 lutego 2016 r. pomimo, że określone jako "wniosek" ze względu na jego treść było jednak wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Istotnie treść tego pisma wskazuje, że jego intencją było zakwestionowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej nieruchomości wymienionych przez skarżących. Powyższe pismo zasadnie zostało zatem potraktowane przez Sąd jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 4 P.p.s.a., które spotkało się ponadto ze stosowną odpowiedzią organu - Wójta Gminy J. K., doręczoną skarżącym w dniu 18 lutego 2016 r. Fakt ten potwierdzili skarżący dodatkowo również w złożonym przez siebie zażaleniu na zaskarżone postanowienie. Natomiast podniesiona przez skarżących okoliczność "powtórnego" - w ich ocenie - wezwania do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 15 maja 2016 r. i odpowiedzi organu doręczonej w dniu 18 lipca 2016 r., nie mogła mieć wpływu na ocenę w kwestii przyjęcia, że wniesienie skargi na uchwałę Rady Gminy J. K. z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło z uchybieniem terminu. Należałoby bowiem zauważyć, że wskazane przez skarżących pismo z dnia 15 maja 2016 r. stanowiło w przeważającej mierze jedynie nawiązanie do wcześniejszego pisma Wójta Gminy i bezpośrednio dotyczyło wydanej przez niego decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2008 r., nr [...]. Z tego względu trudno byłoby potraktować powyższe pismo jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które nastąpiło wskutek podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje od dawna pogląd, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały organu gminy jednokrotnie. Nie można bowiem instytucji wezwania traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2003/1/2 oraz postanowienia NSA z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt II OZ 913/16; z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 552/08; z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2/12 - publ. w CBOSA). W takiej sytuacji nawet przy uwzględnieniu - jakby chcieli tego skarżący - że ich pismo z dnia 15 maja 2016 r. stanowiło rzeczywiście "powtórne" wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to czynność ta jako pozbawiona swojego właściwego znaczenia nie mogła odnieść skutków prawnych zastrzeżonych dla instytucji wezwania, a zarazem stanowić także koniecznego warunku do wniesienia skargi, a tym bardziej jeszcze przesłanki do uznania, że skarga ta w sprawie niniejszej została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.